மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக் காலத்தின் 30-ஆம் ஞாயிறு
3-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
சீராக்கின் ஞான நூல் 35: 12-14, 16-18 | 2திமொத்தேயு 4: 6-8, 16-18 | லூக்கா 18:9-14

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


மனிதர்‌ இருவரில்‌, ஏற்புடையவர்‌ ஒருவர்‌!

இறைவன்‌ முன்‌ தன்னைத்‌ தாழ்த்துகின்றவர்களே ஏற்புடையவர்‌ என்று, பரிசேயர்களுக்கு எடுத்து இயம்ப விரும்பினார்‌ இயேசு. அதற்காகச்‌ செபிக்க கோவிலுக்குச்‌ சென்ற பரிசேயரைப்‌ பற்றியும்‌, வரிதண்டுவோர்‌ பற்றியும்‌ அழகான உவமைக்‌ கூறுகிறார்‌. ஏறத்தாழ 50 உவமைகள்‌ நற்செய்தி ஏடுகளில்‌ காணப்படுகின்றன. அதில்‌ லூக்கா மட்டும்‌ 15 உவமைகளைத்‌ தருகிறார்‌. இன்றைய உவமையின்‌ மூலமாக, தாங்கள்‌ நேர்மையானவர்‌ என்று கருதி, மற்றவரை இகழ்ந்து ஒதுக்கும்‌ சிலரைப்‌ பார்த்து இந்த உவமையைச்‌ சொன்னார்‌ இயேசு (லூக்‌. 18:9).

இயேசுவின்‌ உவமையில்‌, இருவர்‌. இறைவனிடம்‌ வேண்ட கோவிலுக்குச்‌ சென்றனர்‌. ஒருவன்‌ பரிசேயன்‌. மற்றவர்‌ வரி தண்டுபவர்‌. பிறர்‌ தன்னைப்‌ பார்த்துப்‌ புகழ வேண்டும்‌ என்பதற்காக, எல்லோருடைய பார்வையிலும்‌ படும்படியான இடத்தில்‌ நின்றுகொண்டு செபிக்கிறான்‌ பரிசேயன்‌. கடவுளுடைய நன்மைத்‌ தனத்திற்காக அவரைப்‌ புகழ்வதற்கு மாறாக, தன்னைப்‌ புகழ்ந்து நன்றி கூறுகிறான்‌. கொள்ளையர்‌, வரிதண்டுவோர்‌, நேர்மையற்றோர்‌, விபச்சாரர்‌ ஆகியவரோடு தன்னை ஒப்பிட்டு, தான்‌ அவர்கள்போல்‌ இல்லாதது பற்றி இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறான்‌. யூதச்‌ சட்டத்தின்படி இரு முறை நோன்பு இருப்பதாகவும்‌, தன்‌ வருவாயில்‌ பத்தில்‌ ஒரு பங்கைக்‌ கடவுளுக்குக்‌ கொடுத்ததாகவும்‌ அறிக்கையிடுகிறான்‌. இவன்‌ தன்‌ பாவங்களுக்குப்‌ பரிகாரம்‌ தேடவில்லை. இவைகளையெல்லாம்‌ தற்பெருமைக்காகவே கடைப்பிடிக்கிறான்‌.

ஆனால்‌ ஆயக்காரனோ ஆலயத்தின்‌ வெளியே நின்று, தன்‌ பாவத்தை உணர்ந்தவனாய்‌, வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்கக்‌ கூடத்‌ துணியாமல்‌, மனத்துயரோடு தான்‌ பாவி என்று கூறி, இறைவனின்‌ இரக்கத்தைக்‌ கேட்டு மன்றாடினான்‌. பரிசேயனைப்போல ஆயக்காரன்‌ தன்னைப்‌ பிறரோடு ஒப்பிட்டுப்‌ பார்க்கவில்லை.

இவ்விருவருடைய செபங்களில்‌, தனது பாவங்களை உணர்ந்து, கடவுளுடைய சிறப்பான மன்னிக்கும்‌ அருள்‌ தனக்குத்‌ தேவை என்று உணர்ந்து மன்றாடிய வரி தண்டுவோரே கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகி வீடு திரும்பினார்‌ என்று இமேசு அறிவிக்கிறார்‌ (மூன்றாம்‌ வாசகம்‌). “ஏனெனில்‌ தன்னைத்தானே உயர்த்துவோர்‌ தாழ்த்தப்‌ பெறுவர்‌; தன்னைத்‌ தானே தாழ்த்துவோர்‌ உயர்த்தப்‌ பெறுவர்‌” (லூக்‌. 18:14) என்று இயேசு தீர்ப்பளிக்கிறார்‌.

சிந்தனைக்காக
ஒரு பக்தன்‌, தான்‌ எந்தப்‌ பணியைத்‌ தொடங்கினாலும்‌, எந்த இடத்திற்கும்‌ செல்லும்‌ முன்னும்‌, “ ஒரு நிமிடம்‌ செய்வது சரிதானா? போவது சரிதானா? என சுய ஆய்வு செய்து, தன்‌ பணியைத்‌ தொடங்குவேன்‌” என்றான்‌. இன்னொரு பக்தன்‌, “ஒவ்வொரு நாளும்‌, நான்‌ மற்றவருக்கு உப்பாக, ஒளியாக, மடியும்‌ கோதுமை மணியாக இருந்தேனா? என்று ஆய்வு செய்துதான்‌ தன்‌ நாளைக்‌ கழிப்பேன்‌' என்றான்‌. ஆம்‌, இன்று நாம்‌ நம்மையே சுய ஆய்வு செய்ய அழைக்கப்படுகிறோம்‌. அப்போது நம்மில்‌ கொடி கட்டிப்‌ பறக்கும்‌ பரிசேயத்தனத்தை, தவறுகளை உணளர்ந்தவர்களாய்‌, வரிதண்டுவோன்‌ மனநிலை அடைவோம்‌.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நாம்‌ செய்ய வேண்டியவை எவை?

இயேசுவின்‌ காலத்தில்‌, நீதிமான்‌௧ளாக விளங்க பத்துக்கட்டளைகளைக்‌ கடைப்பிழத்தால்‌ போதும்‌ என்று சிலர்‌ எண்ணிக்கொண்டருந்தார்கள்‌. இயேசுவோ இன்றைய உவமையின்‌ வழியாக, எதைச்‌ செய்யக்கூடாதோ அதைச்‌ செய்யாமல்‌ இருந்தால்‌ மட்டும்‌ போதாது, எதைச்‌ செய்ய வேண்டுமோ அதைச்‌ செய்தால்தான்‌ நீதிமானாகத்‌ திகழ முடியும்‌ என்று கூறுகின்றார்‌.

கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகத்‌ திகழ கொள்ளை, நேர்மையற்ற தன்மை, விபசாரம்‌ போன்ற பாவங்களிலிருந்து நாம்‌ விடுபட்டு வாழ்ந்தால்‌ மட்டும்‌ போதாது. கடவுளின்‌ குழந்தைகளாக நாம்‌ வாழ விரும்பினால்‌, தற்‌பெருமையை ஒரு பக்கம்‌ ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு [லூக்‌ 18:11) தாழ்ச்சியோடு (சீஞா 35:17) நாம்‌ பாவி என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்‌.

மீட்பின்‌ வரலாற்றில்‌ எங்கெல்லாம்‌ பாவிகள்‌ தங்கள்‌ பாவங்களை ஏற்றுக்‌ கொண்டார்களோ, அங்கெல்லாம்‌ கடவுள்‌ பாவங்களை மன்னித்துள்ளார்‌.

தாவீது விபசாரம்‌, கொலை என்ற மாபெரும்‌ பாவங்களைப்‌ புரிந்தவர்‌. ஆனால்‌, அவர்‌ செய்த பாவங்களை இறைவாக்கினர்‌ நாத்தான்‌ சுட்டிக்காட்டியபோது அவர்‌ நான்‌ ஆண்டவருக்கு எதிராகப்‌ பாவம்‌ செய்துவிட்டேன்‌ (2 சாமு 12:13அ) என்றார்‌. நாத்தான்‌ தாவீதிடம்‌, ஆண்டவரும்‌ உனது பாவத்தை நீக்கிவிட்டார்‌ [2 சாமு 12:13 ஆ) என்றார்‌.

புதிய ஏற்பாட்டில்‌ கல்வாரியில்‌, சிலுவையில்‌ தொங்கிய இரு குற்றவாளிகளில்‌ ஒருவன்‌, நாம்‌ தண்டிக்கப்படுவது முறையே. நம்‌ செயல்களுக்கேற்ற தண்டனையை நாம்‌ பெறுகின்றோம்‌. இவர்‌ ஒரு குற்றமும்‌ செய்யவில்லையே (லூக்‌ 23:41) என்று சொன்னபோது அவனுக்கு பேரின்ப வீடு பரிசாகக்‌ கிடைத்தது [லூக்‌ 23:43].

காணாமற்போன மகன்‌ தந்தையிடம்‌, அப்பா, கடவுளுக்கும்‌ உமக்கும்‌ எதிராக நான்‌ பாவம்‌ செய்தேன்‌; இனிமேல்‌ நான்‌ உம்முடைய மகன்‌ எனப்படத்‌ தகுதியற்றவன்‌ (லூக்‌ 15:21) என்று சொல்லும்வரை அவனுக்கு முதல்‌ தரமான ஆடை கிடைக்கவில்லை; கைக்கு மோதிரம்‌ கிடைக்கவில்லை; காலுக்கு மிதியடி கிடைக்கவில்லை (லூக்‌ 15:22); விருந்து கிடைக்கவில்லை (லூக்‌ 15:23].

பாவிகளுள்‌ முதன்மையான பாவி நான்‌ (1 திமொ 1:15ஆ) என்ற புனித பவுலடிகளாரை இறைவன்‌ எல்லாத்‌ தீங்குகளிலிருந்தும்‌ விடுவித்து, அவருக்கு மீட்பின்‌ காரணரானார்‌ [2 திமொ 4:18]. எங்கே ஏற்றுக்கொள்ளுதல்‌ இருக்கின்றதோ அங்கே பாவமன்னிப்பு இருக்கும்‌. ஏற்றுக்கொள்ளுதல்‌ என்பது கடையில்‌ வாங்கக்கூடிய ஒரு பொருள்‌ அல்ல; மாறாக, அது தாழ்ச்சி என்னும்‌ புண்ணியம்‌ பெற்றெடுக்கும்‌ குழந்தை.

நாம்‌ இருப்பதுபோல நம்மையே நாம்‌ இறைவன்‌ முன்னால்‌ பிரசன்னப்படுத்திக் கொள்வதற்கு பெயர்தான்‌ தாழ்ச்சி. இறைவனின்‌ ஏற்புடைய மக்களாக வாழ, பாவிகளான நாம்‌ செய்ய வேண்டியவை எவை?

  1. உவமையில்‌ வந்த வரிதண்டுபவரைப்போல்‌ இறுமாப்புக்கு இடம்‌ கொடாமல்‌ இறைவன்‌ முன்னால்‌ நம்மையே நாம்‌ தாழ்த்திக் கொள்வது (சீஞா 35:17).
  2. நாம்‌ பாவி என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்‌.
  3. மேற்சொல்லப்பட்ட இரண்டு எண்ணங்களையும்‌ நமது மனத்தில்‌ முள்ளெனத்‌ தைத்துக்‌ கொள்ளுதல்‌.

வயதான பயணி ஒருவர்‌ கடுங்குளிரிலும்‌, மழையிலும்‌ இமய மலைக்குப்‌ புறப்பட்டார்‌. இந்த குளிரிலும்‌, மழையிலும்‌ எப்படிச்‌ செல்லப்போகின்றீர்கள்‌? என்றார்‌ சத்திரத்திற்குச்‌ சொந்தக்காரர்‌.

என்‌ மனம்‌ ஏற்கெனவே அங்கே போய்‌ சேர்ந்துவிட்டது. அதைப்‌ பின்‌ தொடர்வது மிகவும்‌ எளிது என்றார்‌ அந்த முதியவர்‌ மகிழ்ச்சியோடு.
மேலும்‌ அறிவோம்‌ :

இருள்நீங்கி இன்பம்‌ பயக்கும்‌ மருள்நீறங்கி
மாசறு காட்சி யலர்க்கு (குறள்‌ : 352.)

பொருள்‌ : அறியாமை ஆகிய மயக்கம்‌ களைந்து மெய்யறிவு பெற்றவர்க்கு மாசற்ற உண்மை தோன்றும்‌; அறியாமை இருள்‌ விலகுவதால்‌ இன்பப்‌ பேறு வாய்க்கும்‌!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

ஒரு ஞானியிடம்‌ ஒருவர்‌ சென்று தமக்கு ஞானத்தைக்‌ கற்றுக்‌ கொடுக்கும்படி கேட்டார்‌. ஞானி அவரிடம்‌, “உங்களுக்கு என்ன தெரியும்‌?" என்று கேட்டதற்கு அவர்‌, “ எனக்குக்‌ கராத்தே தெரியும்‌; கால்பந்து, கைப்பந்து, கூடைப்பந்து, கிரிக்கெட்‌ விளையாட்டுக்கள்‌ தெரியும்‌" என்று அடுக்கிக்‌ கொண்டே போனார்‌. ஞானி அவரிடம்‌, “உங்களுக்கு என்னால்‌ எதையும்‌ கற்றுக்கொடுக்க முடியாது, ஏனெனில்‌ உங்களுடைய பாத்திரம்‌ ஏற்கெனவே நிரம்பி விட்டது. உங்களுடைய பாத்திரத்தைக்‌ காலி செய்தால்‌ மட்டுமே அதை என்னால்‌ நிரப்ப முடியும்‌” என்றார்‌.

கடவுள்‌ நம்‌ உள்ளத்தை நிரப்ப வேண்டுமென்றால்‌, முதலில்‌ நமது உள்ளத்தை ஆக்கிரமித்துக்‌ கொண்டிருக்கும்‌ அனைத்தையும்‌ குறிப்பாக “நான்‌' என்னும்‌ ஆணவச்‌ செருக்கை, வெளியேற்ற வேண்டும்‌, கடவுள்‌ நம்மிடம்‌ கேட்பது: “உனது உள்ளத்தைக்‌ காலி செய்து கொடு; நான்‌ அதில்‌ குடிபுக வேண்டும்‌.”

இன்றைய நற்செய்தியில்‌ வருகின்ற பரிசேயரின்‌ உள்ளம்‌ “நான்‌” என்னும்‌ செருக்கினால்‌ நிறைந்திருந்தது. அவர்‌ தனது நற்செயல்கள்‌ என்னும்‌ “புராணத்தைப்‌' பாடினார்‌. அவர்‌ தன்னைத்‌ தானே நீதிமானாக ஆக்கிக்‌ கொண்டார்‌. எனவே அவர்‌ கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராக வீடு திரும்பவில்லை. குளிக்கப்‌ போனவர்‌ சேற்றைப்‌ பூசிக்கொண்டு வந்த கதைதான்‌ அவருடைய கதை. “உள்ளத்தில்‌ செருக்குடன்‌ சிந்திப்போரைக்‌ கடவுள்‌ சிதறடிக்கிறார்‌” (லூக்‌ 1:52) என்பதை அவர்‌ மறந்துவிட்டார்‌.

மாறாக, வரி தண்டுவோர்‌, பாவி என்று சமுதாயத்தில்‌ கருதப்பட்டவர்‌. தமது பாவத்தை உணர்ந்தவராக, “கடவுளே, பாவியாகிய என்மீது இரக்கமாயிரும்‌” என்று சொல்லித்‌ தமது மார்பில்‌ அறைந்து கொண்டார்‌ (லூக்‌ 18:13). பாவ அறிக்கை செய்தார்‌; பாவ. மன்னிப்புப்‌ பெற்றார்‌: கடவுளுக்கு எற்புடையவராக வீடு திரும்பினார்‌. நாம்‌ பாவம்‌ செய்யவில்லை என்று கூறுவோமானால்‌, நம்மையே நாம்‌ ஏமாற்றிக்‌ கொள்கின்றோம்‌. மாறாக நம்‌ பாவங்களை ஏற்றுக்‌ கொண்டால்‌, கடவுள்‌ நம்மை மன்னித்து நம்மைத்‌ தூய்மைப்படுத்துவார்‌ என்று திருத்தூதர்‌ யோவான்‌ கூறுகின்றார்‌ ( 1 யோவா 1:8-9).

கடவுள்‌ நம்முடைய வேண்டுதலைக்‌ கேட்க வேண்டுமென்றால்‌, நாம்‌ நம்மைத்‌ தாழ்த்த வேண்டும்‌. ஏனெனில்‌ இன்றைய முதல்‌ வாசகம்‌ கூறுவது போல, "தங்களைத்‌ தாழ்த்துவோரின்‌ வேண்டுதல்‌ முகில்களை ஊடுருவிச்‌ செல்லும்‌” (சீஞா 35:17). இன்றைய பதிலுரைப்‌ பாடலும்‌ கூறுகிறது: “இந்த ஏழை கூவி அழைக்க, ஆண்டவர்‌ அவனுக்குச்‌ செவிசாய்த்தார்‌" (திபா 34:6). "உடைந்த உள்ளத்தார்க்கு அருகில்‌ ஆண்டவர்‌ இருக்கிறார்‌; நைந்த நெஞ்சத்தாரை அவர்‌ காப்பாற்றுகின்றார்‌” (திபா 34:18). திருப்பா 51 கூறுகிறது: "நொறுங்கிய குற்றமுணர்ந்த உள்ளத்தைக்‌ கடவுள்‌ அவமதிப்பதில்லை” (தியா 51:17). கடவுள்‌ நம்மிடம்‌ எதிர்பார்ப்பது தாழ்ச்சி. தாழ்ச்சியுடையோர்‌ எழுச்சியடைவர்‌: தாழ்ச்சியில்லாதவர்‌ வீழ்ச்சி அடைவர்‌.

சைவ சிந்தாந்தக்‌ கோட்பாட்டின்படி மனிதனை வாட்டி வதைக்கின்ற மலங்கள்‌ மூன்று. அவை முறையே ஆணவம்‌, கன்மம்‌, மாயை. ஆணவம்‌ என்பது “தான்‌” என்ற செருக்கு. கன்மம்‌ என்பது தான்‌ செய்கிற ஒவ்வொரு செயலுக்கும்‌ கைமாறு எதிர்பார்ப்பது. மாயை என்பது நிலையில்லாதவந்றை நிலையானவை எனக்‌ கருதுவது. இம்மும்மலங்களில்‌ கன்மம்‌, மாயை அழிந்தாலும்‌, ஆணவம்‌ அவ்வளவு எளிதில்‌ அழியாது. பெருங்காயர்‌ சட்டியிலிருந்து பெருங்காயத்தை வெளியே கொட்டிவிட்டாலும்‌ சட்டிமினுள்‌ பெருங்காயத்தின்‌ வாசனை வீசிக்கொண்டே இருக்கும்‌. அவ்வாறே எல்லாப்‌ பற்றுகளையும்‌ துறந்த நிலையிலும்‌ ஆணவ மலத்தின்‌ வாசனை அகலாது. நாயை விரட்டிவிடலாம்‌, ஆனால்‌ ஆணவத்தை விரட்டி வெற்றிகொள்ள முடியாது என்கிறார்‌ தாயுமானவர்‌.

பிடித்ததையே தாபிக்கும்‌ பேராணவத்சை
அடித்துத்‌ துரக்தவல்லார்‌ ஆர்காண்‌ பராபரமே" (பராபரக்‌ கண்ணி)

*நான்‌' என்னும்‌ அகப்பற்றையும்‌, 'எனது' என்னும்‌ புறப்‌ பற்றையும்‌ அறுக்கின்றவர்களே விண்ணகப்‌ பேரின்பம்‌ அடைய முடியும்‌ என்கிறார்‌ வள்ளுவர்‌.

“யான்எனது என்னும்‌ செருக்குஅறுப்பான்‌ வானோர்க்கு
உயர்ந்த உலகம்புகும்‌' (குறள்‌.346)

இரண்டாவதாக, ஆணவத்தின்‌ வெளிப்பாடு மற்றவர்களை இழிவாகக் கருதும்‌ மனநிலை. இயேசு கூறும்‌ உவமையிலே பரிசேயர்‌ தன்னை உயர்த்திப்‌ பேசிவிட்டு, வரிதண்டுவோரை இழிவாக விமர்சனம்‌ செய்கின்றார்‌. ஒரு சிலர்க்கு அடுத்தவர்களைப்‌ பற்றிக்‌ குறைவாகப்‌ பேசுவது இனிமையான பொழுதுபோக்கு, கைவந்த கலை. எப்போதும்‌ பிறரைப்பற்றிப்‌ புறணி பேசிவந்த ஒரு பாட்டியிடம்‌, “நரகத்துக்குப்‌ போனா எப்படி புறணி பேசுவீர்கள்‌?" என்று கேட்டதற்குப்‌ பாட்டி கூறினார்‌: “அங்கே ஒருத்தி கிடைக்காமலா போறா!”

நாம்‌ பிறனரைத்‌ நீர்ப்பிடக்‌ கூடாது, ஏனெனில்‌ தீர்ப்பிடும்‌ அதிகாரம்‌ கடவுள்‌ ஒருவருக்கு மட்டுமே உரியது என்கிறார்‌ திருத்தூதர் யாக்கோபு (யோக்‌ 4:11-12)

என் அம்மா தன் சின்ன மகனிடம் 30ரூபாய் கொடுத்துச் சல்லடை வாங்கி வரும்படி கேட்டுக்கொண்டார். கடைக்குப்போன சிறுவன்‌ சல்லடை வாங்காமல்‌ வீடு திரும்பினான்‌. ஏன்‌ அவன்‌ சல்லடை வாங்கவில்லை என்று அம்மா கேட்டதற்கு அவன்‌ கூறியது: “போம்மா! சல்லடை பூரா வெறும்‌ பொத்தலாக இருக்கின்றது.” சர்வமும்‌ பொத்தல்‌ மயமாகவுள்ள சல்லடை ஊசியைப்‌ பார்த்து “உனது காதில்‌ ஒரு பொத்தல்‌ இருக்கின்றது" என்றதாம்‌. நாம்‌ நம்மிடத்தில்‌ பல குற்றங்களை வைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களுடைய சில குற்றங்களைக்‌ கண்டுபிடிப்பதுதான்‌ பரிசேயத்தனம்‌ எனப்படும்‌.

திருப்பலியில்‌, “எனது பாவமே, எனது பெரும்‌ பாவமே” என்று சொல்லி நமது நெஞ்சில்‌ அடித்துக்‌ கொள்கின்றோம்‌. ஆனால்‌ திருப்பலி முடிந்து வெளியே சென்றதும்‌, “உன்‌ பாவமே, உன்‌ பெரும்‌ பாவமே” என்று அடுத்தவர்‌ நெஞ்சில்‌ அடிக்கிறோம்‌, இது முறையா?

நாம்‌ ஒவ்வொரு நாளும்‌ தலை கூனிந்து, நெஞ்சில்‌ அடித்துக்‌ கொண்டு சொல்ல வேண்டியது: “ஆண்டவரே! பாவியாகிய என்மேல்‌ இரக்கமாயிரும்‌.”

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

வீழ்ச்சிக்கு முந்தியது வீண்‌ பெருமை

வாய்விட்டுச்‌ சொல்லவதனால்‌ குறைந்துபோகும்‌ சங்கதிகள்‌ இரண்டு. அவை புண்ணியமும்‌ பாவமும்‌. நீ எய்த புண்ணியங்களை நீயே எடுத்துச்‌ சொல்வதனால்‌ புண்ணியம்‌ குறையும்‌. நீ செய்த பாவங்களை நீயே பிறர்முன்‌ அறிக்கையிடுவதால்‌ பாவம்‌ குறையும்‌. குறைய வேண்டியது பாவம்‌. நீறைய வேண்டியது புண்ணியம்‌. ஆதலால்‌ நீ செய்த புண்ணியத்தைக்‌ கூறாதே! பாவத்தைக்‌ கூறு!

விவிலியம்‌ வலியுறுத்தும்‌ செபிக்கத்‌ தேவையான 4 பண்புகள்‌:

  1. நம்பிக்கையோடு செபி. (நூற்றுவர்‌ தலைவர்‌ லூக்‌. 7:1-10).
  2. விடாமுயற்சியோடு செபி. (கனானியப்‌ பெண்‌ மத்‌. 15:21-28).
  3. உறுதிப்பாட்டோடு செபி. (கேட்பது கிடைத்துவிட்டது என்ற உணர்வுடன்‌)
  4. தாழ்ச்சியோடு செபி. (பரிசேயரும்‌ வரிதண்டுபவரும்‌ லூக்‌. 18:9-14).

அரசர்‌ ஒருவர்‌ சிறைக்‌ கைதிகளைப்‌ பார்வையிடச்‌ சென்றார்‌. நீங்கள்‌ ஏன்‌ சிறைக்கு வந்தீர்கள்‌? என்று ஒவ்வொரு கைதியாகக்‌ கேட்டு வந்தார்‌. சில கைதிகள்‌ தாங்கள்‌ நல்லவர்கள்‌, சந்தர்ப்பச்சூழல்‌ கங்களை இங்கே தள்ளிவிட்டது என்று சொன்னார்கள்‌. வேறுசிலர்‌ காவல்துறையினர்‌ பொய்‌ வழக்குப்‌ போட்டுத்‌ தங்களை இழுத்து வந்ததாகக்‌ கூறினார்கள்‌. இன்னும்‌ சிலர்‌ எதிரிகளின்‌ சூழ்ச்சி வலையில்‌ மாட்டிக்‌ கொண்டதன்‌ விளைவு என்றார்கள்‌. ஆனால்‌ ஒரேயொரு கைதி மட்டும்‌ தான்‌ செய்தது பெரிய குற்றம்‌. அதற்கான தண்டனையே இந்தச்‌ சிறைவாழ்வு என்று சொல்லிக்‌ கண்‌ கலங்கினான்‌. உடனே அரசர்‌ சிறை அலுவலரை அழைத்து “இத்தனை நல்லவர்கள்‌ இருக்கும்‌ இடத்தில்‌ இந்தக்‌ குற்றவாளி இருக்கக்கூடாது. இவனைச்‌ சிறையினின்று வெளியேற்றுங்கள்‌” எனச்‌ சொல்லிக்‌ குற்றத்தை ஒப்புக்‌ கொண்டவனை விடுதலை செய்யுமாறு ஆணையிட்டான்‌.

“தெய்வம்‌ வாழும்‌ பீடத்துக்கருகில்‌ நிற்பவரெல்லாம்‌ அந்தப்‌ பீடத்தில்‌ வாறும்‌ தெய்வத்துக்கு அருகில்‌ நிற்பதில்லை ' என்பதுதான்‌ இன்றைய நற்செய்தி. .

' செபம்‌ நீதிமானைப்‌ பாவியாக்க முடியும்‌. பாவியை நீதிமானாக்க முடியும்‌. செபிப்பவனுடைய மனநிலையைப்‌ பொறுத்தது.

“இருவர்‌ இறைவனிடம்‌ வேண்டக்‌ கோவிலுக்குச்‌ சென்றனர்‌. ஒருவர்‌ பரிசேயர்‌. மற்றவர்‌ வரித்தண்டுபவர்‌... பரிசேயரல்ல, வரி தண்டுபவரே கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகி வீடு திரும்பினார்‌ ” (லூக்‌. 18:10-14) என்கிறார்‌ இயேசு. அதற்கான காரணங்கள்‌ பல.

1. பரிசேயரின்‌ செபம் செருக்குமிக்கது. செருக்கும்‌ செபமும்‌ எப்படி இணைந்து செல்லமுடியும்‌? இரபி சிமியோன்‌ பென்சக்காய்‌ என்ற பரிசேயர்‌ சொல்வாராம்‌: “உலகத்தில்‌ இரண்டே இரண்டு நேர்மையாளர்கள்தான்‌ இருக்கிறார்கள்‌ என்றால்‌ அது நானும்‌ என்‌ மனைவியுமாகத்தான்‌ இருக்க முடியும்‌. ஒரேயொரு நேர்மையாளர்தான்‌ இருக்கிறார்‌ என்றால்‌ என்‌ மனைவிகூட அல்ல. அது நான்‌ மட்டுமே”. “கடவுளே, நான்‌ கொள்ளையர்‌, நேர்மையற்றோர்‌, விபச்சாரர்‌ போன்ற மற்ற மக்களைப்‌ போலவோ இந்த வரிதண்டுபவரைப்‌ போலவோ இல்லாததுபற்றி உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்‌ ' - இதுதான்‌ பரிசேயரின்‌ செபம்‌. ““அழிவுக்கு முந்தியது அகந்தை. வீழ்ச்சிக்கு முந்தியது வீண்‌ பெருமை” (நீ. மொ. 16:18) என்ற எச்சரிக்கையை ஒரங்கட்டிய செபம்‌. “எங்கள்‌ மன்றாட்டு உம்மை வந்தடையாதபடி மேகத்தால்‌ உம்மை மூடிக்கொண்டீர்‌ ” என்று புலம்பல்‌ 3:44 குறிப்பிடும்‌ மேகம்‌ மனித அகந்தையே! அதனால்தான்‌ “தங்களைத்‌ தாழ்த்துவோரின்‌ வேண்டுதல்கள்‌ முகில்களை ஊடுருவிச்‌ செல்லும்‌ அது ஆண்டவரை அடையும்‌ வரை அவர்கள்‌ ஆறுதல்‌ அடைவதில்லை” என்கிறது சீராக்கின்‌ ஞானம்‌ 35:17.

தாழ்ந்த நிலம்‌ நோக்கித்தான்‌ தண்ணீர்‌ பெருக்கெடுத்து ஓடும்‌. தாழ்ச்சியுள்ள நெஞ்சில்தான்‌ தெய்வ அருள்‌ சுரந்து பாயும்‌.

2. பரிசேயரின்‌ செபம்‌ தன்னையே நோக்கியது. இறைவனை நோக்கியது அல்ல. திருவிவிலியத்தின்‌ புதிய பொது மொழி பெயர்ப்பு பதிவு செய்யத்‌ தவறிய முக்கிய குறிப்பு “தனக்குள்ளே செபித்தான்‌ (18:12) என்பது. மெளனமாகச்‌ செபித்தான்‌ என்பதல்ல அது. வார்த்தைக்கு வார்த்தை வாய்விட்டு உரக்கத்தான்‌ செபித்தான்‌..

பரிசேயர்‌ செபம்‌ செய்த முறை தவறா? அல்ல. நின்று செபித்த உடல்நிலை தவறா? அல்ல. அதுதான்‌ யூத மரபு. சொன்ன வார்த்தைகள்‌ தவறா? அல்ல. இன்னும்‌ சொல்லப்போனால்‌ பழைய ஏற்பாட்டுச்‌ செபங்களை எதிரொலிக்கும்‌ வார்த்தைகள்‌. அவரது செபம்‌ திருப்பாடல்‌ 17:3-5 போன்றது. சொன்னது செய்தது எல்லாம்‌ உண்மையாகக்‌ கூட இருக்கலாம்‌. ஆனால்‌ தன்னை மையப்படுத்திய அவரது மனநிலை தவறு. தான்‌ எவ்வளவு நல்லவன்‌ என்ற தகவலைக்‌ கடவுளுக்குத்‌ தெரிவித்த சொல்திறம்‌ கொண்ட செபம்‌. தெய்வத்துக்கு முன்னே மனிதன்‌ தன்னைப்‌ பற்றிப்‌ பீற்றிக்‌ கொள்வதா அவருக்குத்‌ தெரியாதது போல?

“ஆண்டவர்‌ கூறுவது இதுவே: ஞானி தன்‌ ஞானத்தைக்‌ குறித்து பெருமை பாராட்ட வேண்டாம்‌. வலியவர்‌ தன்‌ வலிமையைக்‌ குறித்துப்‌ பெருமை பாராட்ட வேண்டாம்‌. செல்வர்‌ தம்‌ செல்வத்தைக்‌ குறித்துப்‌ பெருமை பாராட்ட வேண்டாம்‌” (எரேமி 9:23). துறவிக்குக்‌ கூடத்‌ தான்‌ பற்றொழித்தவன்‌” என்ற ஆணவம்‌ வரலாம்‌. உடைமையைத்‌ தியாகம்‌ செய்தால்‌ மட்டும்‌ போதாது. செய்தவன்‌ நான்‌” என்ற எண்ணத்தையும்‌ தியாகம்‌ செய்ய வேண்டும்‌.

3. பரிசேயரின்‌ செபம்‌ பிறரை இழிவுபடுத்தியது. பிறரை இழிவுபடுத்தி இறைவனைப்‌ புகழ முடியுமா? கொள்ளையரைப்‌ போல்‌, வரி தண்டுபவரைப்‌ போல்‌ தான்‌ இல்லை என்கிறார்‌ பரிசேயர்‌. பக்கத்து வீட்டுக்காரனைப்போல்‌ இரு, மேல்மாடியில்‌ இருப்பவனைப்‌ போல வாழு என்றா இயேசு சொல்கிறார்‌? அடுத்த வீட்டுக்காரனா நமது நன்மைத்தனத்துக்கு எடுத்துக்காட்டு? கடவுளே நன்மைத்தனம்‌, புனிதம்‌ அனைத்துக்கும்‌ ஊற்று, மற்றும்‌ எடுத்துக்காட்டு. “உங்கள்‌ விண்ணகத்‌ தந்தை நிறைவுள்ளவராய்‌ இருப்பது போல நீங்களும்‌ நிறைவுள்ளவர்களாய்‌ இருங்கள்” (மத்‌. 5:48) என்பதுதானே இயேசுவின்‌ அழைப்பு! கடவுளின்‌ நன்மைத்‌ தனத்துக்கு முன்னே மனிதனின்‌ நன்மைத்தனம்‌, புனிதம்‌ எல்லாம்‌ ஒன்றுமில்லாமையே! அந்த நிலையில்‌ நன்மைத்தனமே தானாக இருக்கும்‌ கடவுளுக்கு முன்னே வரிதண்டுபவரைப்‌ போல நான்‌ பாவி' என்ற உணர்வு மட்டுமே எழும்‌. “இரக்கமாயிரும்‌ என்ற: செபம்‌ மட்டுமே வரும்‌. இதை உணர நான்‌ தவறுபவன்‌ என்ற பணிவு, தவறை ஏற்றுக்‌ கொள்ளும்‌ துணிவு... இவையே கடவுளைக்‌ காண்பதற்கான படிக்கட்டுகள்‌.

ஒரு நாள்‌ முகமது நபியிடம்‌ ஒரு சீடன்‌ வந்தான்‌. “நபிகளே, என்னுடைய ஆறு சகோதரர்களும்‌ உறங்குகிறார்கள்‌. நான்‌ ஒருவன்‌ மட்டுமே விழித்திருந்து அல்லாவைத்‌ தொழுகிறேன்‌” என்றான்‌. அதற்கு நபிகள்‌ “உன்‌ சகோதரர்களுக்கு எதிராகக்‌ குற்றம்‌ சொல்லி அல்லாவைத்‌ தொழுவதைவிட நீயும்‌ அவர்களைப்‌ போல்‌ உறங்குவது நல்லது” என்று பதிலளித்தார்‌.

“நேர்மையாளருடைய வல்லமைமிக்க மன்றாட்டு பயன்‌ விளைவிக்கும்‌” என்கிறார்‌ திருத்தூதர்‌ யாக்கோபு (5:16). நான்‌ நேர்மையாளர்‌ இல்லையே என்கிறாயா? கடவுளே நேர்மையாளனாக்குவார்‌. நேர்மையாளன்‌ இல்லை எனினும்‌ தாழ்ச்சியோடு, பாவி என்ற தன்னுணர்வோடு தன்‌ பாவத்தை ஏற்றுக்‌ கொள்பவனின்‌ மன்றாட்டு கேட்கப்படும்‌ என்பதுதானே வரிதண்டுபவர்‌ நமக்கு உணர்த்தும்‌ உண்மை!

மேன்மையடையத்‌ தாழ்ச்சியே வழி (நீ.மொ. 15:33).

ஆணவம்‌ - அடக்கம்‌ பற்றிய பாரதக்‌ கதை. பரந்தாமன்‌ மஞ்சத்தில்‌ அமைதியாக உறங்கிக்‌ கொண்டிருந்தாராம்‌. துரியோதனனும்‌ அர்ச்சுனனும்‌ அவரிடம்‌ உதவி கேட்கப்‌ போனார்களாம்‌. துரியோதனன்‌ பரந்தாமனின்‌ தலைமாட்டருகே அமர, அர்ச்சுனன்‌ காலடியில்‌ அமர்ந்தாராம்‌. காலடியில்‌ அமர்ந்திருந்ததால்‌ விழித்ததும்‌ முதலில்‌ அர்ச்சுனனைப் பார்த்த பரந்தாமன்‌ “உனக்குத்தான்‌ என்‌ உதவி” என்று கூறிவிட்டாராம்‌. ஆணவம்‌ தலைமாட்டில்‌ அமர்ந்தது. தோற்றது. அடக்கம்‌ காலடியில்‌ அமர்ந்தது. வென்றது.

நிமிர்ந்து நிற்கும்‌ தென்னை புயலில்‌ விழுந்தால்‌ எழுந்து நிற்க முடிவதில்லை. பணிந்து வளையும்‌ நாணலோ புயலிலும்‌ நிமிர்ந்துவிடும்‌.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

முகில்களை ஊடுருவிச் செல்லும் இறைவேண்டல்

இறங்கி வந்ததுபோல் ஏறிச் சென்றிருந்தால்:
சொற்பொழிவாளர் ஒருவர் இருந்தார். அவருக்குச் சொற்பொழிவில் தன்னை மிஞ்சுவதற்கு ஆளே இல்லை என்ற எண்ணமானது நிறைவே இருந்தது.

ஒருமுறை அவர் ஒரு கோயில் திருவிழாவில் பேசுவதற்கு அழைப்புப் பெற்றிருந்தார். நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருந்த எல்லாரையும் வரவேற்றுவிட்டுச் சொற்பொழிவாளரை உரை நிகழ்த்துவதற்காக மேடைக்கு அழைத்தார். சொற்பொழிவாளரும் தனக்கு அருமையான குரல் வளம் இருக்கின்றது; சொற்பொழிவை நன்றாகத் தயாரித்திருக்கின்றோம். அதனால் சிறப்பாகச் சொற்பொழிவாற்றலாம் என எண்ணத்தோடு மேடைக்கு ஏறிச் சென்றார்.

ஒலிவாங்கி முன்பு நின்றுகொண்டு சில வினாடிகள் திரண்டிருந்த மக்களைத் தனக்கே உரிய கர்வத்தோடு பார்த்தார். அவர் அத்துணைக் கர்வத்தோடு பார்ப்பதை மக்கள் பார்த்துவிட்டு சற்று அதிர்ந்து போனார்கள். பிறகு அவர் தன்னுடைய சொற்பொழிவை நிகழத் தொடங்கினார்.

அவர் சொற்பொழிவை நிகழ்த்தத் தொடங்கிய சில மணித்துணிகளில் ஒலிவாங்கி ஊளையிடத் தொடங்கியது; முன் வரிசையில் இருந்த ஒரு சிறுவன் அழகைத் தொடங்கினான். இவற்றால் அவருடைய கவனம் சிதறி, வார்த்தைகள் அவருடைய வாயிலிருந்து வரத் தயங்கின. எப்படியோ நிலைமைச் சமாளித்துகொண்டு அவர் சொற்பொழிவை நிகழ்த்தியிருந்தாலும், அவருடைய சொற்பொழிவு அவருக்கே திருப்திகரமாக இல்லை. இதனால் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு கீழே இறங்கி வந்தார். இதைப் பார்த்துவிட்டு, முன்வரிசையில் இருந்த பெரியவர் ஒருவர், “நீங்கள் மேடையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்ததுபோல், மேடைக்கு ஏறிச் சென்றிருந்தால், மேடைக்கு ஏறிச் சென்றதுபோல், மேடையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்திருப்பீர்கள்” என்றார்.

ஆம், இந்த நிகழ்வில் வருகின்ற சொற்பொழிவாளரைப் போன்றுதான் பல நேரங்களில் நாம், ‘என்னை மிஞ்ச ஆளே இல்லை!’ ‘என்னைப் போல் ஓர் ஆள் உண்டா?’ என்ற ஆணவத்தில் ஆடுகின்றோம். இதனாலேயே அவமானத்தையும் அழிவையும் சந்திக்கின்றோம். பொதுக் காலத்தின் முப்பதாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்வோரின் இறைவேண்டலே முகில்களை ஊடுருவிச் செல்கின்றது என்ற சிந்தனையைத் தருகின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம்.

தாழ்ச்சியும் தலைக்கனமும்:
‘கந்தைகூட எதற்காவது பயன்படும்; அகந்தை எதற்குமே பயன்படாது’ என்று சொல்வர். இது யாராலும் மறுக்க முடியாத உண்மை. இன்று பலர் எதற்குமே பயன்படாத அகந்தையோடு இருக்கின்றார்கள் என்பதுதான் வேதனை கலந்த உண்மை.

இயேசுவின் காலத்தில் வாழ்ந்த பரிசேயர்கள் தங்களை நேர்மையாளர்கள் என்று கருதினார்கள். இதுகூட பிரச்சனை இல்லை என்று விட்டுவிடலாம். ஆனால், அவர்கள் மற்றவர்களை இழிவாகக் கருதினார்கள். இவர்களுக்குப் பாடம் புகட்டும் வகையில் இயேசு பரிசேயர், வரித்தண்டுபவர் உவமையைக் கூறுகின்றார். இந்தப் பரிசேயர் இறைவேண்டல் என்கிற பெயரில் ‘வாரத்தில் இருமுறை நோன்பிருக்கின்றேன்; என் வருவாயில் எல்லாம் பத்திலொரு பங்கைக் கொடுக்கின்றேன்” என்று தன்னைப் பற்றித் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்கின்றார். இதைவிடவும் அவர் கொள்ளையர், விபசாரர், வரிதண்டுபவர் போன்று இல்லாததற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துகின்றார்.

நல்லது எது என்று ஆண்டவர் கூறுவதாக, இறைவாக்கினர் மீக்கா நூலில் இவ்வாறு நாம் வாசிக்கின்றோம்: “நேர்மையைக் கடைப்பிடித்தலையும், இரக்கம் கொள்வதில் நாட்டத்தையும், உன் கடவுளுக்கு முன்பாக தாழ்ச்சியோடு நடந்துகொள்வதையும் தவிர வேறு எதை ஆண்டவர் உன்னிடம் கேட்கின்றார்?” இந்த இறைவார்த்தையின்படி பார்த்தால், உவமையில் வரும் பரிசேயர் தன்னை நேர்மையாளராகக் காட்டிக் கொண்டாரே ஒழியே, உண்மையில் நேர்மையாளராக இல்லை. ஏனெனில், அவர் நேர்மையாளராக இருந்திருந்தால், வறியரிடம் இரக்கம் காட்டியிருப்பார். அடுத்ததாக, அவர் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளவே இல்லை. அதனால் அவர் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகாமல் போகிறார்.

இதற்கு முற்றிலும் மாறாக, உவமையில் வருகின்ற வரிதண்டுபவர், வானத்தை அண்ணார்ந்து பார்க்கக்கூடத் துணியாதவராய்க் கடவுளுக்கு முன்பு தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டு, “கடவுளே, பாவியாகிய என்மேல் இரங்கியருளும்” என்கிறார். இதனால் அவர் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராய்த் தம் வீடு திரும்புகின்றார். தன்னம்பிக்கைக்கும் தலைக்கனத்திற்கும் நூலளவு வித்தியாசம்தான். உவமையில் வரும் பரிசேயரிடம் தலைக்கனம் மிகுதியாக இருந்ததால், அவரால் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராக முடியவில்லை. தாழ்ச்சியோடு இருந்த வரிதண்டுபவராலேயே கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராக முடிந்தது.

முகில்களை ஊடுருவிச் செல்லும் இறைவேண்டல்:
கடவுள் விண்ணகத்தில் இருக்கின்றார் என்ற நம்பிக்கை யூதர்களிடம் மிகுதியாக இருந்தார். இயேசுகூடத் தன் சீடர்களுக்கு இறைவனிடம் வேண்டக் கற்றுத் தரும்போது, “விண்ணுலகில் இருக்கின்ற எங்கள் தந்தையே!” (மத் 6:9) என்றுதான் கற்றுத்தருகின்றார்.

விண்ணை நோக்கி நம்முடைய வேண்டுதலை நாம் எழுப்புகின்றபோது முகில்கள் போன்ற தடைகள் நடுவில் வரலாம். இந்தத் தடைகளை அப்புறப்படுத்திவிட்டு, நம்முடைய வேண்டுதல் இறைவனிடம் செல்லவேண்டும் என்றால், அதற்குத் தாழ்ச்சி என்ற ஒன்று தேவைப்படுகின்றது. அதனால்தான் இன்றைய முதல் வாசகத்தில் சீராக்கின் ஞான நூல் ஆசிரியர், “தங்களைத் தாழ்த்துவோரின் வேண்டுதல் முகில்களை ஊடுருவிச் செல்லும்; அது ஆண்டவரை அடையும்வரை அவர்கள் ஆறுதல் அடைவதில்லை” என்கிறார்.

நற்செய்தியில் இயேசு சொல்லும் உவமையில் வரும் வரிதண்டுபவர் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தன்னையே தாழ்த்தியதால்தான் அவருடைய வேண்டுதல் முகில்களையும் ஊடுருவிச் சென்றது; அதன்மூலம் அவர் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவர் ஆனார். அதனால் ஒருவர் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளும்போது அவரது வேண்டுதல் நிச்சயம் கேட்கப்படும் என்பது உறுதி.

நேரிய வாழ்வுக்கான வெற்றி வாகை:
ஒரு காலகட்டத்தில் கிறிஸ்தவர்களைத் துன்புறுத்தியதன் மூலம் கிறிஸ்துவைத் துன்புறுத்தியவர் பவுல். அப்படிப்பட்டவர் தமஸ்கு நகர் நோக்கிய பயணத்தில் கிறிஸ்துவால் தடுத்தாட்கொள்ளப்பட்டுக் கிறிஸ்துவுக்காகவே தன்னை அர்ப்பணித்தார்; ஏன் மறுகிறிஸ்துவாகவே வாழ்ந்தார் (கலா 2:20). அவர் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் திமொத்தேயுவிடம், “நான் நல்லதொரு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டேன்; என் ஓட்டத்தை முடித்துவிட்டேன். நம்பிக்கையைக் காத்துக்கொண்டேன். இனி எனக்கென வைக்கப்பட்டிருப்பது நேரிய வாழ்வுக்கான வெற்றி வாகையே” என்கிறார்.

பவுல் கிறிஸ்துவால் தடுத்தாட்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்பு வரை தன்னுடைய பெருமையைப் பேசிக்கொண்டு ஆணவத்தோடு இருந்தார்! எப்போது அவர் கிறிஸ்துவால் தடுத்தாட்கொள்ளப்பட்டாரோ, அப்போதே அவர் தன்னிடம் இருந்த ஆணவத்தை அழித்து தாழ்ச்சியோடு வாழத் தொடங்கினார். அவர் தாழ்ச்சியோடு வாழ்ந்தார் என்பதன் அடையாளம் தான், “மனத்தாழ்மை, கனிவு, பொறுமை ஆகிய பண்புகளால் உங்களை அணிசெய்யுங்கள்” (கொலோ 3:12) என்ற வார்த்தைகள் ஆகும். இறைமக்கள் மனத்தாழ்மையோடு இருக்கச் சொல்லும் பவுல், அவரும் அவ்வாறே வாழ்ந்திருப்பார். அதனால்தான் அவரால் நீங்கள் என்னைப் போல் ஒழுகுங்கள் என்று சொல்ல முடிந்தது. (2 தெச 3:7).

பவுல் தன்னுடைய தாழ்ச்சி நிறைந்த வாழ்விற்கு வெற்றி வாகையைப் பரிசாகப் பெற்றிருப்பார். நாமும் வெற்றி வாகையைப் பரிசாகப் பெற, மனத்தாழ்மையோடு வாழ்வோம்.

சிந்தனைக்கு:

‘எங்கே தாழ்ச்சி இருக்கின்றதோ அங்கே வெற்றி இருக்கும். அந்த வெற்றி சாதாரண வெற்றியாக இல்லாமல் நிலையான வெற்றியாக இருக்கும்’ என்பார் பேட்ரிக் லென்சியோனி என்ற அறிஞர். எனவே, நாம் மனத்தாழ்மையோடு வாழ்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

அகஒளி

இன்றைய நாளில் நாம் தீபாவளித் திருநாளைக் கொண்டாடுகிறோம். 'தீபம்' ('விளக்கு') மற்றும் 'ஆவளி' ('வரிசை') - 'விளக்குகளின் வரிசையே' தீபாவளி. பளபளக்கும் ஆடை, கண்களை வியக்கவைக்கும் இனிப்புக்களின் நிறங்கும், கண்கள் கூசும் அளவிற்கு பட்டாசு வெளிச்சம் என இன்று நம்மைச் சுற்றி எல்லாமே பளபளப்பாய், வெளிச்சமாய் இருக்கின்றன. இந்தப் புறஒளியில் அகஒளியைத் தேட அல்லது புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு நம்மைத் திருப்ப அழைக்கின்றது இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு.

நம்முடைய பிறந்தநாள் அல்லது கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாட்டத்திற்கு நமக்கு நிறைய பரிசுப்பொருள்கள் வருகின்றன என வைத்துக்கொள்வோம். ஒவ்வொரு பரிசுப்பொருளும் மிகவும் நேர்த்தியான தாளால் பொதியப்பட்டுள்ளது.நேர்த்தியான தாளில் அல்லது தாளால் பொதியப்பட்ட பரிசுப்பொருள் நம் கண்களுக்கு நேரிடையாகத் தெரிகிறது. ஆனால், அதைத் திறந்து பார்த்தால் அதற்கு உள்ளே வேறு ஒரு பொருள் இருக்கிறது. அப்போதுதான் நமக்கு உரைக்கிறது. முதலில் நம் கண்களுக்குத் தெரிந்த பொருளும் இப்போது தெரிகின்ற பொருளும் ஒன்றல்ல என்று. மேலும், இவை இரண்டையும் விட சில நேரங்களில் இந்தப் பரிசுப்பொருளைக் கொடுத்தவரால் பரிசு இன்னும் அதிக மதிப்பு பெறுகிறது. ஆக, பளபளப்புத் தாளில் பொதியப்பட்ட பொருள், உள்ளே இருக்கும் பொருள், கொடுத்தவர் என்று பரிசுப்பொருளில் மூன்று விடயங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன. இப்படித்தான் எல்லாப் பரிசுப்பொருள்களும்..

இப்போது நம்மையே பரிசுப்பொருளுடன் ஒப்பிட்டுப்பார்ப்போம். நாம் எல்லாரும் பரிசுப்பொருள்கள். நம் எல்லாரையும் ஒரு காகிதம் மூடியிருக்கிறது. நம்முடைய நிறம், உயரம், அகலம், தடிமன், பேசும் மொழி, குடும்ப பின்புலம், படிப்பு, வேலை போன்ற அனைத்தும் நம்மை மூடியிருக்கும் காகிதங்கள். இவை எல்லாவற்றையும் கடந்து ஒரு நபர் நமக்குள் இருக்கிறார். அதுதான் பரிசுப்பொருள். மேலும், இந்தப் பரிசுப்பொருளை உலகிற்கு வழங்கிய ஒருவர் இருக்கிறார். அவர்தான் கடவுள். இப்போது பிரச்சினை என்னவென்றால், பரிசுப்பொருள்கள் அமைதியாக இருக்க, பல நேரங்களில் அட்டைப்பெட்டிகள் மோதிக்கொள்கின்றன. 'நான் இப்படி!' 'நீ அப்படி!' 'நான்தான் உன்னைவிட சிறந்தவன்!' 'நீ எனக்கு அடிமை!' 'நான் அதிகம் வைத்திருக்கிறேன்!' 'நீ ஒன்றுமில்லாதவன்' என சத்தம்போட்டு சண்டை போடுகின்றன அட்டைப் பெட்டிகள். ஆனால், உள்ளே இருக்கும் பரிசுப்பொருள்கள் யாருடனும் மோதிக்கொள்வதில்லை. அட்டைப் பெட்டிகளிலிருந்து நாம் பரிசுப்பொருளுக்குக் கடந்து செல்ல நமக்குத் தேவை அகஒளி..

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். சீஞா 35:12-14,16-18) சீராக்கின் ஞானநூல் என்னும் இணைத்திருமுறை நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. 'ஆண்டவருடைய திருச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிபவர் வளமும் ஆசீரும் பெறுவார்' என்பது சீராக்கின் ஞானநூல் ஆசிரியரின் பொதுவான போதனையாக இருக்கிறது. இதைத் தலைகீழாகப் புரிந்துகொண்ட சிலர், 'ஒருவர் ஏழ்மையிலும் நோயிலும் வாடுகிறார் என்றால் அவர் ஆண்டவருடைய திருச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படியாதவர், பாவி, சபிக்கப்பட்டவர்' என்று எண்ணத் தொடங்கினர். மேலும், 'செல்வரும் நலமுடன் வாழ்வோரும் ஆண்டவரின் திருச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிகின்ற நீதிமான்கள்' என்ற எண்ணமும் வளர்ந்தது. இப்படிப்பட்ட தவறான எண்ணங்களையும், எளிமையாக்கப்பட்ட புரிதல்களையும் களைய முயல்கின்றார் ஆசிரியர்..

ஏழைகளையும் எளியவரையும் ஒடுக்கும் ஒருவர் கொடுக்கும் 'அநீத பலியின்' பின்புலத்தில் அமைகிறது இன்றைய முதல் வாசகம். ஒருவர் எளியவரை ஒடுக்கி அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு கொடுக்கும் பணம் அநீதியானது என்றும், பணத்திற்கும் நேர்மையாளராய் இருப்பதற்கும் தொடர்பில்லை என்றும், எளியவர்கள், கைவிடப்பட்டோர், மற்றும் கைம்பெண்களின் குரலையும் ஆண்டவர் கேட்பார் என்றும் சொல்லி ஒரு மாற்றுப் புரிதலை விதைக்கின்றார் பென் சீரா. ஆண்டவரின் விருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு பணி செய்வோர் - அவர் ஏழை என்றாலும் செல்வர் என்றாலும் - ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவர் என்றும் சொல்கின்றார்..

ஆக, ஒருவர் தன்னுடைய செல்வத்தினாலும், வளத்தினாலும் அல்ல, மாறாக, ஆண்டவருடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு பணிசெய்யும்போதே ஆண்டவருக்கு ஏற்புடையவராகிறார் என்று அறிதலே அகஒளி. அல்லது புறஒளி பெற்றிருப்பவர் ஒருவரின் பொருளாதார நிலையை வைத்து மதிப்பை நிர்ணயிப்பார். ஆனால், அகஒளி பெற்றவரோ, ஒருவர் தன்னுடைய இறைவேண்டலாலும், இறைவனின் இரக்கத்தினாலும் மதிப்பு பெறவும் நேர்மையாளர் எனக் கருதப்படவும் இயலும் என்று உணர்வார்..

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். 2 திமொ 4:6-8,16-18) இரண்டு பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது. முதல் பகுதியில் (4:6-8), தன்னுடைய இறப்புக்கு முன் தன்னுடைய வாழ்வைத் திருப்பிப் பார்க்கின்ற பவுல் (அல்லது ஆசிரியர்) தன்னுடைய வாழ்வுப் பயணத்தையும், திருத்தூதுப் பணியையும் மற்போருக்கும் ஓட்டப்பந்தயத்திற்கும் ஒப்பிடுகின்றார்: 'நான் நல்லதொரு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டேன். என் ஓட்டத்தை முடித்துவிட்டேன்.' இந்த இரண்டிலும் - வாழ்விலும் பணியிலும் - 'விசுவாசத்தைக் காத்துக்கொள்கின்றார். நேரிய வாழ்வுக்கான வெற்றிவாகைக்காகக் காத்திருக்கின்றார்.' அதை இறுதிநாளில் ஆண்டவர் தனக்குத் தருவார் என்று நம்புகிறார் பவுல். இரண்டாம் பகுதியில், தன்னுடைய இக்கட்டான வாழ்வியல் நிகழ்வுகளில் தன்னோடு உடனிருந்து தன்னைக் காத்து வழிநடத்தியவர் ஆண்டவர் என்று அறிக்கையிடுகின்றார்: 'எல்லாரும் என்னைவிட்டு அகன்றனர் ... ஆண்டவர் என் பக்கம் நின்று எனக்கு வலுவூட்டினார். சிங்கத்தின் வாயிலிருந்தும் என்னை விடுவித்தார். தீங்கு அனைத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்தார்.'.

பவுல் பெற்ற அகஒளி இரண்டு நிலைகளில் வெளிப்படுகிறது: ஒன்று, தன்னை முழுமையாக அறிந்தவராகவும், தன் பணியின் நிறைவை உணர்ந்தவராகவும், தன் ஆண்டவர்மேல் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டவராகவும் இருக்கிறார். இரண்டு, தன்னுடைய 'விருத்தசேதனம், இஸ்ரயேல் இனம், பென்யமின் குலம், தூய்மையான வழிமரபு, திருச்சட்டத்தின்மேல் உள்ள பேரார்வம்' (காண். பிலி 3:5-6) என்று தனக்கிருந்த எல்ல.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகப் பகுதி (காண். லூக் 18:9-14) கடந்த வார நற்செய்தி வாசகத்தைப் போல லூக்கா நற்செய்தியில் மட்டுமே காணக்கிடக்கிறது. 'தாங்கள் நேர்மையானவர்கள் என்று நம்பி மற்றவர்களை இகழ்ந்து ஒதுக்கும் சிலரைப் பார்த்து' இயேசு ஓர் உவமை சொல்கின்றார். நேர்மையானவர் என்பவர் இறைவனோடும் ஒருவர் மற்றவரோடும் நல்ல உறவுநிலையில் இருப்பவர். இந்த உறவுநிலை உருவாக அகஒளி அவசியம்.

இந்த நிகழ்வு கோவிலில் நடக்கிறது.கோவிலுக்கு இறைவேண்டல் செய்ய பரிசேயர் மற்றும் வரிதண்டுபவர் என்னும் இரு கதைமாந்தர்கள் வருகின்றனர். இருவருமே கடவுளிடம் தங்கள் வாழ்வைப் பற்றி மனம் திறக்கின்றனர். பரிசேயரின் இறைவேண்டல் மூன்று கூறுகளைக் கொண்டிருக்கிறார்: (அ) தான் யார் என்பதைத் தான் யார் இல்லை (கொள்ளையர், நேர்மையற்றோர், விபச்சாரர், வரிதண்டுபவர்) என்று அறிக்கையிடுகின்றார், (ஆ) தான் என்ன செய்கிறேன் - வாரம் இருமுறை நோன்பு, பத்திலொரு பங்கு காணிக்கை - என்பதைப் பட்டியலிடுகின்றார், மற்றும் (இ) கோவிலுக்குள் நின்றுகொண்டு கோவிலுக்கு வெளியே நிற்பவரோடு தன்னை ஒப்பிட்டுக்கொள்கின்றார் - அவருடைய நெருக்கம் அவரைக் கடவுளுக்கு அருகில் கொண்டுவரவில்லை. வரிதண்டுபவரின் இறைவேண்டலும் மூன்று கூறுகளைக் கொண்டிருக்கிறது: (அ) தான் யார் என்பதை நேரடியாகவே - 'பாவி' - அறிக்கையிடுகின்றார், (ஆ) தான் செய்யும் செயல்கள் எதையும் பட்டியலிடவில்லை - தன் செயல்களைவிடக் கடவுளின் இரக்கம் மேன்மையானது என நினைக்கின்றார், மற்றும் (இ) கோவிலுக்கு வெளியே நிற்கின்றார்.

'பரிசேயரல்ல, வரிதண்டுபவரே கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகி வீடு திரும்பினார்' என இயேசு தீர்ப்பு எழுதுகின்றார். மேலும், 'தம்மைத் தாமே உயர்த்துவோர் தாழ்த்தப்பெறுவர். தம்மைத் தாமே தாழ்த்துவோர் உயர்த்தப் பெறுவர்' என்னும் மகாவாக்கியத்தையும் உதிர்க்கின்றார். 'நான் அப்படி அல்ல, இப்படி அல்ல' என்று 'இல்லை' என்று பேசிய பரிசேயரை, 'நீர் ஏற்புடையவர் இல்லை' என்று அவருடைய வாய்ச்சொல்லை அவருக்கே திருப்புகின்றார் இயேசு. 'இரங்கியருளும்!' என்னும் வார்த்தை 'என்னைச் சரிசெய்யும் அல்லது எனக்கும் எனக்குமான உறவை சரியானதாக்கும்!' என்ற பொருளில் அமைகிறது.

கோவிலுக்கு வெளியே நின்றவர் கடவுளுக்கு அருகில் வருகின்றார். கோவிலுக்கு உள்ளே நின்றவர் கடவுளைவிட்டு தூரமாகிப் போகின்றார். ஏனெனில், வெளியே இருந்தவர் தன்னுடைய இருப்பை தனக்கு மேலே இருக்கும் இறைவனில் பார்த்தார். உள்ளே இருந்தவர் தன்னுடைய இருப்பைத் தன் செயல்களில் பார்த்தார். கடவுளின் லாஜிக் முரணாகவே இருக்கிறது. தான் செய்த செயல்கள் அனைத்தையும் பட்டியலிட்டு அவற்றிற்குக் கைம்மாறு செய்யுமாறு கடவுளிடம் வியாபாரம் செய்கிறார் பரிசேயர். தன்னுடைய வெறுங்கையைக் காட்டிப் பரிசுகளை அள்ளிச் செல்கின்றார் வரிதண்டுபவர். 'தாழ்ச்சி' என்பதன் ஆங்கிலப் பதம், 'ஹ்யூமுஸ்' என்ற இலத்தீன் பதத்திலிருந்து வருகிறது. இதற்கு 'களிமண்' என்பது பொருள். ஆக, கடவுள் நம்மை முதன்முதலாக உருவாக்கிய களிமண் நிலையை - ஒன்றுமில்லாத நிலையை - ஏற்று, அவரிடம் சரணாகதி ஆவதே தாழ்ச்சி.

ஆக, கோவிலுக்கு உள்ளே நின்றவரைவிட, கோவிலுக்கு வெளியே நின்றவரே அகஒளி பெற்றவராக இருக்கிறார். அந்த அகஒளியே அவரைக் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராக்குகிறது.

பொருளாதார மதிப்பு என்னும் புறஒளியைவிட ஆண்டவருக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும் அகஒளியே சிறந்தது என்று இன்றைய முதல் வாசகமும், மற்ற மனிதர்களின் உடனிருப்பு என்னும் புறஒளியைவிட ஆண்டவரின் உடனிருப்பு என்னும் அகஒளியே சிறந்தது என்று இரண்டாம் வாசகமும், மேட்டிமை எண்ணம் மற்றும் நற்செயல்கள் என்னும் புறஒளியைவிட ஆண்டவரின் இரக்கத்தை நம்புவதும், அவருக்குச் சரணாகதி ஆவதும் என்னும் அகஒளியே சிறந்தது என்று நற்செய்தி வாசகமும் அகஒளியின் மேன்மையைச் சுட்டிக்காட்டி அதை நம் உள்ளங்களில் ஏற்றிக்கொள்ள அழைக்கின்றன.

1. நம்முடைய வலுவின்மையை ஏற்றுக்கொள்வது
ஏழைகள், தீங்கிழைக்கப்பட்டோர், கைவிடப்பட்டோர், கைம்பெண்கள் என்று கையறு நிலையில் இருக்கும் நபர்களைப் பட்டியலிடுகின்றது இன்றைய முதல் வாசகம். இவர்களுக்குத் தங்களை நம்பி எந்தப் பயனும் இல்லை. ஆனால், இவர்களின் வலுவின்மையே இவர்களை இறைவனின்மேல் சார்புநிலைகொள்ளச் செய்கிறது. இவர்களுடைய வலுவின்மையே இறைவனின் வல்லமை செயல்படும் தளமாக மாறுகிறது. இன்று நாம் பல நேரங்களில் நம்முடைய வலுவின்மைகளோடு சண்டையிடுகிறோம், அல்லது நம்முடைய வலுவின்மையிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறோம். சண்டையிடும்போது நம் வலுவின்மையை மூடி மறைக்க முயல்கின்றோம். தப்பி ஓடும்போது நம்முடைய வலுவின்மைக்கு நாமே பயப்படுகிறோம். இவை இரண்டுமே ஆபத்தானவை. மூன்றாவது வழி ஒன்று இருக்கிறது. அதுதான், வலுவின்மையை நேருக்கு நேராக எதிர்கொள்வது. என்னை நான் இருப்பதுபோல, என்னுடைய வலுவின்மையோடு என்னை ஏற்றுக்கொள்வதே அகஒளி. இந்த அகஒளி இருந்ததால்தான் பவுல் தன்னுடைய வாழ்க்கையை போராட்டம் என்று ஏற்றுக்கொள்கின்றார். வரிதண்டுபவர் தன்னைப் பாவி என்று ஏற்றுக்கொள்கின்றார்.

2. நம்பிக்கையைக் காத்துக்கொள்வது
தன்னுடைய போராட்டத்திலும் ஓட்டப்பந்தத்திலும் நம்பிக்கையைக் காத்துக்கொண்டதாகச் சொல்கிறார் பவுல். 'ஆண்டவர் என் பக்கம் நின்று எனக்கு வலுவூட்டினார்' என்பதே பவுல் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை. நாம் சார்ந்திருக்கும் நம்முடைய பெயர், ஊர், உறவு, பின்புலம், பணபலம், ஆள்பலம் எதுவும் துணையிருக்காது நமக்கு. பவுலுக்கும் இதே நிலைதான் நேர்ந்தது. ஆனால், அவருடைய கைவிடப்பட்ட நிலையில் ஆண்டவர் அவரை நோக்கிக் கைகளை நீட்டுகின்றார். அப்படி அவர் நீட்டுவார் என்று நம்புவதும், அவருடைய அருள்கரமே நம்மைக் காக்கிறது என்று நம்புவது அகஒளிப் பயணத்தின் இரண்டாம் படி.

3. இறைவனை மட்டுமே பார்ப்பது
கோவிலுக்கு உள்ளே நின்ற பரிசேயர் முன்நோக்கியும் பின்நோக்கியும் பார்க்கிறார். முன்நோக்கி இறைவனையும் பின்நோக்கி வரிதண்டுபவரையும் பார்க்கிறார். ஆனால், வெளியே நின்ற வரிதண்டுபவர் முன்நோக்கிப் பார்க்கிறார். இறைவனை மட்டுமே பார்க்கிறார். பரிசுப்பொருளாகிய அவர் தன்னைக் கொடுத்த இறைவனைப் பார்க்கிறாரே தவிர தனக்கு அருகே நிற்கும் இன்னொரு பரிசுப்பெட்டியை அவர் பார்க்கவில்லை. பரிசேயரோ வரிதண்டுபவரின் வெளிப்புறக் காகிதத்தைப் பார்த்தாரே தவிர, அவரின் உள்ளிருப்பதையும், அவரை அளித்த கடவுளையும் பார்க்கத் தவறிவிட்டார். இறைவனை மட்டுமே பார்ப்பது ரொம்ப எளிது. எப்படி? நம்மையே களிமண்ணாக்கிவிட்டால், அவர் அங்கே உடனே ஓடி வருவார். நம்மை அப்படியே கைகளில் ஏந்தி நம் நாசிகளில் அவரின் மூச்சை ஊதுவார். ஏனெனில், வெறும் களிமண்ணாக அவர் நம்மை வைத்திருந்து காயவிடமாட்டார் அவர். இன்று நாம் மனிதர்களைச் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது அவர்கள் கொண்டிருக்கும் காகிதங்களும், அவர்கள் நம்மேல் ஒட்டும் காகிதங்களும் நம் கண்களைக் கூச வைக்கின்றன. அவரை மட்டும் பார்க்கும்போது அகம் ஒளி பெறும்.

இறுதியாக,
புறஒளியை தீபஒளித் திருநாளாகக் கொண்டாடும் நாம் இன்று நம் உள்ளத்தில் அகஒளி ஏற்ற முன்வருவோம். எண்ணெய் இல்லாத விளக்குகளாக நின்றாலும், நம் திரிகள் எரிந்து கருகியிருந்தாலும் அவர் நம்மைத் தொட்டு ஏற்றுவார். ஏனெனில், 'இந்த ஏழை கூவியழைத்தான். ஆண்டவர் அவனுக்குச் செவிசாய்த்தார்' (பதிலுரைப் பாடல், திபா 34).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

பணிவு என்ற புதிர்

Prussia நாட்டு அரசர், Frederick, ஒருநாள் சிறைக் கைதிகளைச் சந்திக்கச் சென்றார். அரசரைக் கண்டதும், அங்கிருந்த கைதிகள் தங்கள் உள்ளக் குமுறல்களை அவரிடம் கொட்ட ஆரம்பித்தனர். தான் செய்யாத குற்றத்திற்காகச் சிறைதண்டனை அனுபவிப்பதாகவும், நீதிபதி தன் வழக்கைச் சரியாக விசாரிக்காமல் தீர்ப்பு வழங்கியதாகவும், தான் குற்றமற்றவர் என்றும் ஒவ்வொருவராகக் கூறியதை அரசர் பொறுமையுடன் கேட்டார். சிறையில் இருந்த ஒருவர் மட்டும் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அரசர் அவரை அணுகி, "நீயும் எக்குற்றமும் செய்யாமல் இவர்களைப் போல் மாட்டிக் கொண்டவன்தானே?" என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த மனிதர், "இல்லை, மன்னா. நான் தவறு செய்தேன்; அதற்குரிய தண்டனையைத்தான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்" என்று பதில் சொன்னார். இதைக் கேட்டதும், அரசர், சிறை அதிகாரிகளிடம், "இந்தக் குற்றவாளியை உடனே வெளியில் அனுப்புங்கள். இவன் இங்கிருந்தால், சிறையில் உள்ள மற்ற குற்றமற்ற அப்பாவிகளை இவன் கெடுத்துவிடுவான்" என்று கட்டளையிட்டார்.

அரசனைக் கண்டதும், தங்கள் அருமை பெருமைகளைக் கூறிய கைதிகள், அதன் பலனை அனுபவிக்கப் போவதாகக் கனவு கண்டனர். இதற்கு மாறாக இருந்தது அந்த ஒரு கைதியின் நடத்தை. அரசனாக இருந்தாலும் சரி, ஆண்டவனாகவே இருந்தாலும் சரி, அந்தக் கைதி தன் உண்மை நிலையைச் சொன்னது, நமக்குச் சில பாடங்களைச் சொல்லித் தருகின்றது. இன்றைய நற்செய்தி சொல்லும் கருத்தும் இதுதான்... அரசன் ஆனாலும், ஆண்டவனே ஆனாலும் சரி... இதுதான் நான் என்று பணிவுடன், துணிவுடன் சொல்பவர் மீட்படைவார் என்பதே இன்றைய நற்செய்தியின் முக்கியப் பாடம்.

லூக்கா நற்செய்தி, 18ம் பிரிவில் கூறப்பட்டுள்ள உவமையின் ஆரம்ப வரிகளில், "இருவர் இறைவனிடம் வேண்டக் கோவிலுக்குச் சென்றனர்" என்று இயேசு ஆரம்பிக்கிறார். இறைவன், கோவில், வேண்டுதல் என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், இவ்வுவமை, செபிப்பது பற்றிய ஒரு பாடம் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. ஆனால், தாழ்ச்சி என்ற உயர்ந்த பாடத்தைச் சொல்லித் தரவே இயேசு இந்த உவமைச் சொன்னார் என்பதை இவ்வுவமையின் அறிமுக வரிகள் இவ்வாறு சொல்கின்றன: தாங்கள் நேர்மையானவர் என்று நம்பி மற்றவர்களை இகழ்ந்து ஒதுக்கும் சிலரைப் பார்த்து இயேசு இந்த உவமையைச் சொன்னார்: (லூக்கா 18: 9)

"இருவர் இறைவனிடம் வேண்டக் கோவிலுக்குச் சென்றனர். ஒருவர் பரிசேயர், மற்றவர் வரிதண்டுபவர்" (லூக்கா 18: 10) என்ற வார்த்தைகளுடன் இயேசு இந்த உவமையைத் துவக்கியதும், சூழ இருந்தவர்கள் கதையின் முடிவை ஏற்கனவே எழுதி முடித்திருப்பர். பரிசேயர் இறைவனின் ஆசீர் பெற்றிருப்பார்; வரிதண்டுபவர் இறைவனின் கோபமான தீர்ப்பைப் பெற்றிருப்பார் என்று மக்கள் முடிவு கட்டியிருப்பர். அவர்கள் அவ்விதம் சிந்தித்ததற்கு காரணமும் இருந்தது. பரிசேயர்கள் யூத சமுதாயத்தில் அவ்வளவு உயர்ந்த இடம் பெற்றிருந்தனர், வரிதண்டுபவரோ சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்பட்டனர்.

பரிசேயர் என்றதும் நாம் எண்ணிப் பார்ப்பதெல்லாம், இயேசுவுடன் மோதலில், போட்டியில் ஈடுபட்ட பரிசேயர்களையே! இயேசுவின் காலத்தில் வாழ்ந்த அத்தனை பரிசேயர்களும் மோசமானவர்கள் அல்ல! பார்க்கப்போனால், அவர்கள் மிகக் கடினமான வழிகளில் இறைச் சட்டங்களை, இம்மியளவும் தவறாமல் பின்பற்றியவர்கள். "வாரத்தில் இருமுறை நோன்பிருக்கிறேன்; என் வருவாயில் எல்லாம் பத்தில் ஒரு பங்கைக் கொடுக்கிறேன்" (லூக்கா 18: 12) என்று அந்தப் பரிசேயர் தன்னைப் பற்றிச் சொன்னது வெறும் வீம்புக்காகச் சொன்ன வார்த்தைகள் அல்ல, உண்மை.

மோசே சட்டத்தில் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளவற்றிற்கும் பல மடங்கு அதிகமான செபம், தவம், உண்ணாநோன்பு, தர்மம் என்று அனைத்திலும் பரிசேயர்கள் எடுத்துக்காட்டான வாழ்க்கை நடத்தியவர்கள். அதுவும், இந்த முயற்சிகள் எல்லாமே மக்களின் கண்கள் முன்பாகவே இவர்கள் மேற்கொண்டனர். எனவே, "கடவுளே, நான் கொள்ளையர், நேர்மையற்றோர், விபசாரர் போன்ற மற்ற மக்களைப் போலவோ இந்த வரிதண்டுபவரை போலவோ இல்லாதது பற்றி உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்" (லூக்கா 18: 11) என்று முழக்கமிட்டு அவர் அறிவித்தது, பொய் அல்ல, உண்மை.

பரிசேயருடன் ஒப்பிட்டால், வரிதண்டுபவர், மக்கள் மதிப்பில் பல படிகள் தாழ்ந்தவர்தான். உரோமையர்களுக்கு வரி வசூல் செய்த இவரிடம், நேர்மை, நாணயம், நாட்டுப்பற்று, இறைப்பற்று என்று பல அம்சங்கள் தொலைந்து போயிருந்தன. எனவே, இவ்விருவரும் இறைவன் முன்னிலையில் இருந்தபோது, பரிசேயருக்கு ஆசீரும், வரிதண்டுபவருக்கு தண்டனையும் இறைவன் வழங்குவார் என்று மக்கள் எண்ணியதில் தவறில்லை! இத்தகைய மனநிலையோடு கதையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த மக்கள் சற்றும் எதிர்பாராத வகையில் அவர்கள் எண்ணங்களை முற்றிலும் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டார் இயேசு:: “பரிசேயரல்ல, வரிதண்டுபவரே கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகி வீடு திரும்பினார். ஏனெனில் தம்மைத் தாமே உயர்த்துவோர் தாழ்த்தப்பெறுவர்; தம்மைத்தாமே தாழ்த்துவோர் உயர்த்தப் பெறுவர் என நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்” (லூக்கா 18: 14)

இந்தத் தலைகீழ் மாற்றம் உருவாகக் காரணம்... இவ்விருவரும் பெற்றிருந்த தன்னறிவு; அவர்கள் இறைவனிடம் கொண்ட உறவு. இவ்விருவருமே தங்களைப்பற்றி இறைவனிடம் பேசுகின்றனர். பரிசேயர் தனது நேர்மையான, அப்பழுக்கற்ற வாழ்வை இறைவனிடம் பட்டியலிட்டுக் கூறுகிறார். பரிசேயரின் கூற்று இறைவனின் கவனத்தை வலுக்கட்டாயமாகத் தன்மீது திருப்ப மேற்கொண்ட முயற்சி. அந்தக் கோவிலுக்கு தன்னுடன் சேர்ந்து வந்துவிட்ட வரிதண்டுபவரின் மீது இறைவனின் கவனம் திரும்பிவிடுமோ என்ற பயத்தில், அவரைவிட தான் கடவுளின் கவனத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுதி உடையவர் என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறார் பரிசேயர். சொல்லப்போனால், கடவுளின் பார்வை தன்மேல் மட்டுமே இருக்கவேண்டும் என்ற ஆவலில், இவர் கடவுளுக்கே கடிவாளம் மாட்டும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.

இதற்கு மாறாக, வரிதண்டுபவர் தன்னைப்பற்றி அதிகம் பேசவில்லை. அவர் சொன்னதெல்லாம் இதுதான்: "இறைவா, இதோ நான், இதுதான் நான், இவ்வளவுதான் நான்." தன் உண்மை நிலையைப் புரிந்துகொள்ளுதல், அதனை ஏற்றுக் கொள்ளுதல் ஆகிய அம்சங்கள் உண்மையான தாழ்ச்சியின் கூறுகள். இந்தத் தன்னறிவில், அடுத்தவரை இணைக்காமல், ஒப்பிடாமல் சிந்திப்பது இன்னும் உயர்ந்ததொரு மனநிலை.

தலை சிறந்த ஏழு புண்ணியங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுவது தாழ்ச்சி. இந்தப் புண்ணியத்தைப் புரிந்துகொள்வது அவ்வளவு எளிதல்ல. "தனக்கு தாழ்ச்சி உள்ளது என்று ஒருவர் நினைக்கும் அந்த நொடியில் இந்தப் புண்ணியம் தொலைந்து போகிறது. 'நான் தாழ்ச்சியை எவ்விதம் வெற்றிகரமாக அடைந்தேன்' என்ற தலைப்பில் இதுவரை ஒரு நூல் வெளிவந்ததில்லை. அப்படி ஒரு நூல் வெளிவந்தால், அதைவிட முரண்பாடு ஒன்று இருக்க முடியாது." என்று ஓர் அறிஞர் தன் பெயரைக் குறிப்பிடாமல் (Anonymous) கூறியுள்ளார்.

நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய தாழ்ச்சியைக் குறித்து மக்களுக்கு மறையுரையாற்றிய ஒருவர், இறுதியில் ஒரு சிறு செபத்தைச் சொன்னார்: "இறைவா, இயேசுவைப்போல் பணிவில் நாங்கள் வளரச் செய்தருளும். எங்களுக்கு முன் நிற்பவர்கள் எங்களைவிட தாழ்ந்தவர்கள் என்பதை நாங்கள் அறிந்திருந்தாலும், அவர்களுக்கு முன் பணிவுடன் இருக்க வரம் தாரும்" என்று அவர் வேண்டினார். இது மிகவும் ஆபத்தான, அபத்தமான, தவறான செபம். போலித்தாழ்ச்சிக்கு அழகானதோர் எடுத்துக்காட்டு. நமக்கு முன் நிற்பவர் நம்மைவிட தாழ்ந்தவர் என்ற எண்ணமே நம்மைத் தற்பெருமையில் சிக்கவைத்துவிடும். அந்தப் பெருமிதமான எண்ணங்களுடன் அவர்களுக்கு முன் பணிவது, நடிப்பே தவிர, உண்மையான பணிவு அல்ல. இயேசுவைப்போல் எம்மை மாற்றும் என்று சொன்ன அதே மூச்சில், போலியானத் தாழ்ச்சியையும் இணைப்பது மிகவும் ஆபத்தானது.

இந்திய மதகுரு ஒருவர் சொன்ன கதை, போலி தாழ்ச்சிபற்றி இவ்விதம் கூறுகிறது:
தற்பெருமைக்கு இலக்கணமாய் வாழ்ந்த ஓர் அரசனை ஞானி ஒருவர் பார்க்க வந்தார். அரசன் அவரை உடனே சந்திக்கவில்லை. பல அலுவல்களில் மூழ்கி இருப்பது போல் நடித்துக்கொண்டு, அந்த ஞானியைக் காத்திருக்கச் செய்துவிட்டு, பிறகு அரசன் அவரைச் சந்தித்தான். அரசனுக்கு முன் ஞானி வந்ததும், அவர் தன் தலையில் அணிந்திருந்த தொப்பியைக் கழற்றி அரசனை வணங்கினார். உடனே, அரசனும் தான் அணிந்திருந்த மகுடத்தைக் கழற்றி ஞானியை வணங்கினான். இதைக்கண்ட அமைச்சர்களுக்குப் பெரும் ஆச்சரியம். அவர்களில் ஒருவர், "அரசே, என்ன இது? அந்த மனிதன் சாதாரண குடிமகன். அவன் தன் தொப்பியைக் கழற்றி வணங்கியது முறையே. அதற்காக நீங்கள் ஏன் உங்கள் மகுடத்தை கழற்றினீர்கள்?" என்று கேட்டார். அதற்கு அரசன் சொன்ன விளக்கம் இது: "முட்டாள் அமைச்சரே, அந்த மனிதனைவிட நான் குறைந்து போக வேண்டுமா? அவன் தன் பணிவைக் காட்ட தொப்பியைக் கழற்றி எனக்கு வணக்கம் சொன்னான். அவனுக்கு முன் நான் என் மகுடத்தைக் கழற்றவில்லையெனில், அவன் பணிவில் என்னை வென்றுவிடுவான். நான் அவன் முன் தோற்றுவிடுவேன். யாரும், எதிலும் என்னை வெல்லக்கூடாது. புரிகிறதா?" தாழ்ச்சியிலும் தன்னை யாரும் வென்றுவிடக் கூடாது என்பதில் கருத்தாய் இருந்த அரசன் கூறிய விளக்கத்தைக் கேட்டு, அமைச்சர் வாயடைத்து நின்றார். போலியான பணிவுக்கு நல்லதொரு எடுத்துக்காட்டு இது.

பெருமை, பணிவு என்ற இரு மனித உணர்வுகளை, மனநிலைகளை ஆய்வுசெய்ய இன்றைய நற்செய்தி நம்மை அழைக்கின்றது. மேலோட்டமாகச் சிந்திக்கும்போது, பெருமையும், பணிவும் எதிரும் புதிருமான முரண்பட்ட இரு மனநிலைகளாகத் தோன்றுகின்றன. ஒன்று இருக்கும் இடத்தில், மற்றொன்று இருக்கமுடியாது என்பதே நம்மிடையே உள்ள பரவலான கருத்து. ஆயினும், ஆழமாகச் சிந்தித்தால், உண்மையான பெருமையும், உண்மையான பணிவும் ஒரே நாணயத்தின் இருபக்கங்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒளி என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இருளைப்பற்றி நாம் சிந்திப்பதுபோல், உண்மையான பணிவு அல்லது பெருமை ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள போலியானப் பணிவு, போலியான பெருமை ஆகியவற்றை உருவாக்கும் அகந்தையைப் புரிந்துகொள்வது நல்லது.

கதாசிரியராக, கவிஞராக, இறையியல் மேதையாக, பேராசிரியாகப் பணியாற்றியவர் C.S.Lewis. இவர், Mere Christianity - குறைந்தபட்ச கிறிஸ்தவம் - என்ற நூலை 1952ம் ஆண்டு வெளியிட்டார். இந்நூலில் 'The Great Sin' - பெரும் பாவம் - என்ற தலைப்பில் அகந்தையைப்பற்றி ஆழமான கருத்துக்களைக் கூறியுள்ளார். அக்கட்டுரையின் ஆரம்ப வரிகளே நம்மை ஈர்க்கின்றன: "எவ்வித விதிவிலக்கும் இல்லாமல், இவ்வுலகில் வாழும் அனைத்து மனிதரிடமும் ஒரு குறை உள்ளது. மற்றவர்களிடம் இக்குறையைக் கண்டு வெறுக்கும் நாம், அதே குறை நம்மிடம் உள்ளதென்பதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறோம். இதுதான் அகந்தை" என்று அவர் தன் கட்டுரையை ஆரம்பித்துள்ளார். பின்னர், அகந்தையின் ஒரு முக்கியப் பண்பான ஒப்புமைப்படுத்துதல் என்பதைக் குறித்து அழகாக விவரிக்கிறார். “ஒப்புமையும், போட்டியும் இன்றி அகந்தையால் வாழமுடியாது. ‘என்னிடம் ஒன்று உள்ளது’ என்று சொல்வதைவிட, ‘என்னிடம் உள்ளது, அடுத்தவரிடம் உள்ளதை விட அதிகம்’ என்ற கோணத்தில் நம்மைச் சிந்திக்கத் தூண்டுவதே அகந்தை. என் திறமை, அழகு, அறிவு இவற்றில் நான் பெருமை கொள்கிறேன் என்று ஒருவர் சொல்கிறார். உண்மையில் அவர் சொல்ல முனைவது வேறு... மற்றவர்களைக் காட்டிலும், அதிகத் திறமையுள்ளவராக, அழகானவராக, அறிவுள்ளவராக இருப்பதில்தான் பெருமை - அதாவது, அகந்தை - கொள்ளமுடியும். சமநிலையில் அழகு, அறிவு, திறமை உள்ளவர்கள் மத்தியில், ஒருவர் அகந்தை கொள்ளமுடியாது. ஒப்புமையோ, போட்டியோ இல்லாதச் சூழலில் அகந்தைக்கு இடமில்லை."

இன்றைய உவமையில் நாம் காணும் பரிசேயர் தன்னை மற்றவர்களோடு ஒப்புமைப்படுத்தி, அதில் தன் பெருமையை நிலைநாட்டுகிறார். இவ்வகைப் போட்டியாலும், ஒப்புமையாலும், அகந்தையில் சிக்கியவர்கள், கடவுளோடும் தொடர்பு கொள்ளமுடியாது. அவர்களைப் பொருத்தவரை, கடவுளும் அவர்களுக்குப் போட்டியே.

இதற்கு மாற்றாக, சொல்லப்படும் புண்ணியம், அடக்கம், பணிவு, தாழ்ச்சி என்று பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது. இந்த புண்ணியத்தைப் புகழ்ந்து பல பெரியோர் பேசியுள்ளனர். “தாழ்ச்சியே மற்ற அனைத்து புண்ணியங்களுக்கும் அடித்தளம், ஆதாரம்” என்று புனித அகுஸ்தின் கூறியுள்ளார். அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் அடங்காமை ஆரிருள் உய்த்து விடும் என்று ஆரம்பமாகும் அடக்கமுடைமை என்ற பிரிவில், அழகிய பத்து குறள்களை நமது சிந்தையில் பதிக்கிறார் திருவள்ளுவர்.

தன் அகந்தையினால் பார்வை இழந்து, இறைவனின் நியமங்களைக் காப்பதாக எண்ணி, கிறிஸ்தவர்களை அழித்துக் கொண்டிருந்த திருத்தூதர் பவுல் அடியார் சொல்லும் வார்த்தைகள் நமது ஞாயிறு சிந்தனையை நிறைவு செய்யட்டும்.

கொரிந்தியருக்கு எழுதிய இரண்டாம் திருமுகம் 12 : 9-10
கிறிஸ்து என்னிடம், “என் அருள் உனக்குப் போதும்: வலுவின்மையில்தான் வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படும்” என்றார். ஆதலால் நான் என் வலுவின்மையைப் பற்றித்தான் மனமுவந்து பெருமை பாராட்டுவேன். அப்போது கிறிஸ்துவின் வல்லமை என்னுள் தங்கும். ஆகவே என் வலுவின்மையிலும் இகழ்ச்சியிலும் இடரிலும் இன்னலிலும் நெருக்கடியிலும் கிறிஸ்துவை முன்னிட்டு நான் அகமகிழ்கிறேன். ஏனெனில் நான் வலுவற்றிருக்கும்போது வல்லமை பெற்றவனாக இருக்கிறேன்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

பிரிந்து நிற்கிறேனா? சேர்ந்து நிற்க விரும்புகிறேனா?

நிகழ்வு:
திருச்சி பவுல் இறையியல் கல்லூரியில் படித்து கொண்டிருக்கும் போது வார இறுதிக் களப்பணிக்காக திருச்சி சிறைச்சாலைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை தோறும் செல்வது வழக்கம். அப்படியாக ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை திருப்பலி நிறைவேற்றலாம் என்று எல்லாவற்றையும் தயார் செய்து அருள்தந்தையும், சகோதரர்களும், ஏனைய தன்னார்வ தொண்டர்களும் இணைந்து திருப்பலி நிறைவேற்றினோம். அப்போது இளைஞர் ஒருவர் திருப்பலி முடியும்வரை எங்களையே பார்த்து கொண்டேயிருந்தார். திருப்பலி முடிந்தவுடன் அவரிடம் சென்று நானும் இன்னொரு அருள்சகோதரும் கேட்டோம், "ஏன் என்னாயிற்று அழுகிறீர்கள்? எதுவாக இருந்தாலும் சொல்லுங்கள். உதவி செய்ய முடிந்தால் செய்கிறோம்" என்றோம். அதற்கு அவர், "உதவியெல்லாம் வேண்டாம். என் சேர்க்கை சரியில்லை. சேர்ந்து நிற்க வேண்டிய இடத்தில் சேராமல் போய்விட்டேன். அதுதான் என் பிரச்சனை" என்றார். அதற்கு நாங்கள் புரியவில்லை என்றோம். மீண்டும் கூறினார், "மைக்ல அந்த பாதர் சொன்னாருல கடவுள பார்க்க வந்தா கடவுளோடு நாம இருப்போம். இல்லாட்டி கடவுளுக்கு எதிரான மனிதர்களோடு, பொருட்களோடு இருப்போமென்று? அது என் வாழ்க்கையில உண்மையாச்சு. கோயில் திருவிழாவுக்கு போன நான் சாமிய கும்பிட போயிருக்கனும். அதவிட்டுவிட்டு குடியைத் தொட்டேன். நான் கெட்டேன். இப்ப நான என் குடும்பத்தைப் பிரிஞ்சு, அனாதையாய் ஜெயில இருக்கேன். என் பொண்டாட்டி பிள்ளையஙக் நடுத்தெருவுல நிற்கிறாங்க. அத நினைச்சுதான் feel பண்றேன்" என்றார். குடித்துவிட்டு கும்பலோடு செய்த அதீத செயலால் ஒருவரை அரிவாளால் இவர் வெட்டிவிட்டார். எனவேதான் கோவில் திருவிழாவில் என் குடியை இழந்து நிற்கிறேன் என்று சொல்லி வேதனைப்படுகிறார். பிரிந்து நிற்க வேண்டிய பொழுதில் இணைந்து அல்லது சேர்ந்து நின்றதால்தான் அவரின் வாழ்வு இவ்வாறு அமைந்தது என்பதை மிகத் தெளிவாக பார்க்கிறோம்.

இறைஇயேசுவில் இனியவர்களே,
எங்கே பிரிந்து எங்கே சேர்ந்து இருக்க வேண்டுமென்தே இன்றைய நாள் வாசகங்கள் நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கும் அருமையான பாடம். நான் என் வாழ்வை யாருடன் இணைக்க வேண்டும், யாருடன் இணைக்க கூடாது என்பன போன்ற புரிதலைக் கடவுள் எனக்கு பயிற்றுவிக்கிறார் என்று ஒவ்வொருவரும் சொல்லுவண்ணமாய் அமைகிறது இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு. நாம் எத்தகைய மனநிலையில் செபிக்கிறோம் என்பதை பொருத்தே என் இணைவும், என் பிரிவும் உள்ளன. எவ்வாறு இதைப் புரிந்து கொள்வது? நான் எப்படிப்பட்ட மனம்கொண்டு என் ஆண்டவரின் திருமுன் வருகிறேன் என்பதைப் பொறுத்தே என் வாழ்வின் முழுமையான மகிழ்ச்சி அமைந்திருக்கின்றது. இதைத்தான் இன்றைய நற்செய்தியில் வரும் பரிசேயரும், வரிதண்டுவோரும் நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

முதல் வாசகத்தில்,
யாரெல்லாம் ஆண்டவரோடு இணைந்துள்ளார்களோ அவர்களின் வாழ்வு ஆசீர்வாதம் மிகுந்தாய் உள்ளது என்பதைப் பறைசாற்றுகிறது சீராக்கின் ஞானநூல். எனவேதான் ஏழைகளை அரவணைக்கிறார். தீங்கிழைக்கப்பட்டோரின் மன்றாட்டைக் கேட்கிறார். கைவிடப்பட்டோரின் மன்றாட்டைப் புறக்கணியார். தம்மிடம் முறையிடும் கைம்பெண்ணைக் கைவிடார். கடவுளுக்கு விருப்பமாய் செயல்படுவோரை ஏற்றுக்கொள்கிறார் என கடவுள் இவ்வளவு ஆசீரையும் வழங்குகிறார் என்றால் அதற்கெல்லாம் காரணம் ஒன்றே ஒன்றுதான் கடவுளோடு இணைந்துவிட்டு, மற்றவரில் மற்றவற்றில் பிரிந்து நிற்கும் பண்புதான் இஸ்ரயேல் மக்களின் வெற்றியாக இருந்தது. திபா 6:9 இல் வாசிப்பது போன்று, "ஆண்டவர் என் விண்ணப்பத்தைக் கேட்டருளினார்; அவர் என் வேண்டுதலை ஏற்றுக்கொண்டார்" என்று நாம் மனமுவந்து சொல்வதற்கு காரணமே நாம் ஆண்டவரோடு இருப்பதுதான். எப்படி நாம் அவரோடு இருக்கிறோம் என்பதை அறிவது? அதற்குதான் இரண்டாம் வாசகம் துணை நிற்கிறது.

இரண்டாம் வாசகத்தில்,
புனித பவுல் தன் வாழ்வின் வழியாக ஒருவர் யாரிடமிருந்து பிரிந்து, யாருடன் இணைய வேண்டும் என்பதை எவ்வாறு நிகழ்த்தலாம் என்பதை குறித்து போதிக்கிறார். இறைவனுக்காகவும் அவரின் நற்செய்திக்காகவும் தன்னையே அர்ப்பணித்த பவுல் கடவுளின் நற்செய்தியை அறிவிக்க நான் கடவுளோடு இணைந்திருக்க வேண்டும் என்ற உச்சக்கட்ட ஆன்மிக நிலைக்குள் தன்னைக் கையளிக்கிறார். நான் ஒன்றுமில்லாதவன் என்ற மனநிலைக்குள் வருகிறார். எனவேதான் அவர் மூன்று காரியங்களை தன் வாழ்வில் பெறுகிறார்.

1. தன்னிலை உணர்கிறார்
2. தான் வாழ்வது கடவுளால் என்று நினைக்கிறார்
3. என் வாழ்வின் துணையே கடவுள்தான் என நம்புகிறார்
ஆகையால்தான், புனித பவுல் இன்றைய வாசகத்தில் வருவதுபோன்று, நான் நல்லதொரு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டேன். விசுவாசத்தைக் காத்து கொண்டேன். இனி எனக்கென வைக்கப்பட்டிருப்பது நேரிய வாழ்வுக்கான வெற்றி வாகையே என்று கடவுளின் ஆசீரை எதிர்நோக்கி காத்திருக்கிறார். எனவேதான் எப்பக்கத்திலும் நான் வலு குறையாது ஆண்;டவரையே நாடினேன். அவரின் துணை எனக்கு கிடைத்தது. நான் பாவியிலும் பெரும்பாவி என்கிற தாழ்ச்சியோடு ஆண்டவரிடத்தில் தஞ்சம் புகுந்தார். தான் படித்த படிப்பையே, உயர்;ந்த அறிவையோ, உச்சக்கட்ட பழக்க வழக்கத்தையோ அவர் தொடக்கத்தில் பெரிதாக நினைத்தது போன்று நினைக்கவில்லை. காரணம், பிலி 2:5இல் வாசிப்பதுபோன்று, "கிறிஸ்து இயேசு கொண்டிருந்த மனநிலையே உங்களிலும் இருக்கட்டும்" என்ற புரிதல் புனித பவுலின் வாழ்வையே மாற்றியதன் அடையாளமே என்றால் அது மிகையாகாது. எனவே தன் வாழ்வில் பிரிந்து நிற்க வேண்டியவற்றை சரியாக செய்தால்தான் பவுலால் பின்வரும் கூற்றை சொல்ல முடிந்தது: "இனி வாழ்பவன் நான் அல்ல; கிறிஸ்துவே என்னுள் வாழ்கிறார்" (கலா 2:20). இத்தகைய கடவுள் மைய வாழ்வதுதான் நம்மை இன்னும் அதிகமாய் கடவுளை நோக்கி வழிநடத்துகிறது என்பதை இன்னும் ஆழமாய் புரிய வைக்கிறுது நற்செய்திப் பகுதி.

நற்செய்தியில்,
அக்காலத்தில் தாங்கள் நேர்மையானவர் என்று நம்பி மற்றவர்களை இகழ்ந்து ஒதுக்கும் சிலரைப் பார்த்து இயேசு உவமையாக சொன்னார் என்று ஆரம்பிக்கும் பகுதியில் இரண்டு மனிதர்களை இயேசு நமக்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஓன்று, பரிசேயர். மற்றொன்று வரிதண்டுபவர். இவ்விருவரின் வாழ்விலிருந்து நாம் எதில் பிரிந்து நிற்க வேண்டும். எதில் சேர்ந்து நிற்க வேண்டுமென்பதை கண்ணுக்குமுன்பாக கொண்டு வருகிறார் இயேசு.

இரண்டு விதமான மனநிலை: பரிசேயர் செபிக்கும் மனநிலை. வரிதண்டுவோர் செபிக்கும் மனநிலை. எது எப்படிப்பட்டது? பரிசேயர் வேண்டுவது இவ்வுலகத்தின் சட்ட திட்டங்களை விட்டுவிடாமல் கடவுளை விட்டுவிடும் பண்பு. ஆனால் இதற்கு நேர்மாறாய் வரிதண்டுபவர் இவ்வுலகத்தின் காரியங்களை விட்டுவிட்டு கடவுளை மட்டுமே நம்புகிற பண்பு. இதுதான் இவ்விரண்டிற்குமான வித்தியாசம். பரிசேயர் என்றாலே பிரிந்து நிற்பவர் என்பது பொருள். எனவே அவர் எல்லாவற்றிலும் தன்னை நேர்மையாளராய் காட்டி கடவுளிடமிருந்து தன்னைப் பிரித்து கொள்கிறார். எனவேதான் 'கடவுளே, நான் கொள்ளையாராக, நேர்மையற்றவராக, விபச்சாரராக மற்ற மக்களைப் போல, ஏன் இந்த வரிதண்டுவோரை போல இல்லாததை நினைத்து நன்றி செலுத்துகிறேன்' என்று தன்னை கடவுளிடத்திலிருந்து பிரித்து தற்பெருமையோடு தன்னை இணைத்து கொள்கிறார். அதன்பின்பு, இருமுறை நோன்பு இருக்கிறேன் எனச் சொல்லி, பத்தில் ஒரு பங்கைக் கொடுத்து உன் முன் நிற்கிறேன் என்று சொல்லும் போதே அவன் சட்டத்தோடும், சடங்குகளோடும் மட்டுமே தன்னை இணைத்து கொள்கிறானே ஒழிய கடவுளின் தன்மையோடு தன்னை இணைத்து கொள்ளவில்லை. ஆனால் வரிதண்டுபவரோ,

1. ஆலயத்திற்குள் நுழையாமல்,
2. நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல்,
3. அண்ணாந்து பார்க்க துணியாமல்,
4. மார்பில் அடித்து கொண்டு,
5. தான் பாவியென உணர்ந்து
6. மனம் இரங்கிட இறைவனிடம் கெஞ்சுகிறான்

இத்தகைய மனநிலையே கடவுளை இறுக பற்றிக்கொண்டு, மற்றவற்றைப் பிரிந்து நிற்கும் மனநிலை. இதைத்தான் இயேசு நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறார். "பரிசேயர் அல்ல, வரிதண்டுபவரே கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகி வீடு திரும்பினார்" என்று இயேசு சொல்லும் அளவிற்கு அவரின் இணைதல் கடவுளோடு இருந்தது. ஆகவே முதல் வாசகத்தில் - கடவுளால்தான் எல்லாம் என்ற எண்ணமும்
இரண்டாம் வாசகத்தில் - கடவுளின் துணையே என்னை வாழ வைக்கும் என்ற எண்ணமும்
நற்செய்தியில் - கடவுளோடு இணைவதால்தான் அவர் இரக்கம் கிடைக்கும் என்ற எண்ணமும்
வாழ்வில் மிளிர வேண்டுமென்றால் கீழ்க்காணும் முறையில் நம்முடைய செபமும் அமைய வேண்டும்.

1 தற்பெருமை அல்ல தாழ்ச்சி
என்னுடைய வாழ்வில் தற்பெருமையோடு நான் செய்யும் அனைத்தும் வெற்றி பெறுவதுபோன்று தோன்றும் ஆனால் அதனால் எந்த பயனும் இல்லை என்பதை தெளிவுபடுத்துகிறார் இயேசு. கடவுளின் முன்பாக வரும்போது தற்பெருமையோடு வராதீர்கள். தாழ்ச்சியோடு வாருங்கள். கடவுள் உங்களை உயர்த்துவார். இதைத்தான் புனித பேதுரு தன் திருமடலில் இவ்வாறு சொல்கிறார், "கடவுளுடைய வல்லமைமிக்க கரத்தின்கீழ் உங்களைத் தாழ்த்துங்கள்; அப்பொழுது அவர் ஏற்ற காலத்தில் உங்களை உயர்த்துவார்" (1பேதுரு 5:6)

2 தலைக்கணம் அல்ல தற்கையளிப்பு
எனக்கு தான் எல்லாம் தெரியும். என்னால் தான் எல்லாம் முடியும். நான் இல்லையென்றால் எதுவுமே நடக்காது என பேசிய பவுல் அனைத்தையும் கடவுளை ஆதாயமாக்கிக் கொள்ள குப்பையாக கருதியதுபோன்று நாமும் கருத வேண்டும். அப்போதுதான் நாம் அடுத்தவரை மதிப்போடு நடத்துவோம். இதை பவுல் பின்வருமாறு பறைசாற்றுகிறார்: "மனத்தாழ்மையோடு மற்றவர்களை உங்களிலும் உயர்ந்தவராகக் கருதுங்கள்" (பிலி 2:3). இத்தகைய மனத்தாழ்மைதான் பவுலடியாரை தன்னையே முழுமையாக நற்செய்தி பணிக்கு கையளிக்க செய்தது. நாமும் நம்மை முழுமையாக கையளிக்க தலைக்கணம் என்னும் தீய எண்ணத்தை நம்மிடமிருந்து அகற்றுவோம்.

3 என்னால் அல்ல இறைவனால்
எனக்கு நடக்கும் அனைத்தும் என்னுடைய தனிப்பட்ட முயற்சியால் அல்ல கடவுளின் மேலான கிருபையால் என்பதை அறிபவர்கள் ஆசீர்வாதத்தால் நிரப்பப்படுவார்கள். அதைத்தான் முதல் வாசகம் தெளிவுபடுத்தியது. "பெருமை பாராட்ட விரும்புகிறவர் ஆண்டவரைக் குறித்தே பெருமை பாராட்டட்டும்" (1கொரி 1:31) என்ற புனித பவுலின் வார்த்தைகள் எது செய்தாலும் அது கடவுளால் மட்டுமே நடக்கிறது. அது கடவுளால் உருவாக்கப்பட்டு, உறுதியான ஆசீரால் நிரப்பப்படுகிறது என்பதை அனைவரும் உணர வேண்டும் என்பதே பவுலின் போதனை. அப்படிப்பட்ட எண்ணம் என்னில் இருந்ததால் தான் நான் கடவுளால் வாழ்கிறேன் என்ற மனநிலைக்குள் வாழ்வோம். இல்லையென்றால் என் வாழ்வு நான் நினைத்ததுபோன்று நடக்காது என்பது திண்ணம்.

4 பரிசுத்தம் அல்ல பாவி
என் வாழ்வு முழுவதையும் அலசி ஆராய்;ந்து பார்க்கையில், நான் பாவியாக இருக்கிறேன் என்றால் பாவி என்று ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஒன்றும் குறைந்துவிட மாட்டோம். புனித பவுல் தன் வாழ்வில் கடவுள் கொடுத்த அருளை இழக்க விரும்பாமல் தன்னை எந்தளவு பாவி என ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்றால், "பாவிகளை மீட்க கிறிஸ்து இயேசு இவ்வுலகத்திற்கு வந்தார்-இக்கூற்று உண்மையானது; எல்லாராலும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தக்கது – அந்தப் பாவிகளுள் முதன்மையான பாவி நான்" (1திமொ 1:15) என்று தன் பாவத்தை அறிக்கையிட்டு பரிசுத்தத்தை நாடுகிறார். அந்த வரிதண்டுபவரும் அப்படிதான் செய்தார். எனவே நம்முடைய வாழ்வைச் சற்று ஆழமாய் சிந்தித்து பார்த்து இறையருளை நாடுவோம்.

அப்போது தாழ்ச்சியோடு அனைத்தையும் அணுகி, நான் பாவி என்ற மனநிலைக்குள் முழுமையான மனமாற்றம் கண்டு, நம்மையே தற்கையளிப்புக்கு உட்படுத்தும் போது எல்லாம் இறைவனால் நடக்கிறது என்ற புரிதலும், தெளிவும் நமக்கு கிடைக்கும். இத்தகைய வாழ்விற்காய் இருகரம் கூப்பி இறையிடத்தில் மன்றாடுவோம்.
"கடவுளின் அன்பில் நிலைத்திருஙகள் . என்றுமுள்ள நிலைவாழ்வைப் பெற நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தை எதிர்பார்த்திருங்கள்" (யுதா 1:21)

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser