மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு
Tamil Sunday Homily collection.
பொதுக்காலம் 28 ஆம் ஞாயிறு மறையுரை
1-ஆம் ஆண்டு
உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்
இந்தியர்களாகிய நாம் விழாக் கொண்டாடுவதில் பெருமை கொள்கிறோம். பிறந்த நாள் கொண்டாட்டம், திருமண கொண்டாட்டம், காது குத்துக் கொண்டாட்டம், ஜூபிலி கொண்டாட்டம், ஆலய விழாக் கொண்டாட்டம் என்றெல்லாம் வருடம் முழுவதிலும் விழாக் காண்பதில் நாம் விருப்பம் கொண்டவர்கள். இதில் எந்த சாதி-மத இனமுமின்றி எல்லோருமே உட்பட்டவர்களாக உள்ளோம். ஆனால் இந்தக் கொண்டாட்டங் களில் எல்லாம் உச்சக்கட்டமாக அமைவது விருந்து. உறவினர், நண்பர்கள், அண்டை. வீட்டார் எல்லாரும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். இதில் சந்தோசம், மகிழ்ச்சி பகிரப்படுகிறது. உறவுகள், நட்புகள் ஆழப்படுத்தப்படுகின்றன.
இதேபோல் நமது கிறிஸ்தவ வாழ்வே ஒரு கொண்டாட்டம் தான். ஒரு கொண்டாட்டத்தில் விருந்து, மகிழ்ச்சி, உறவு, நட்புகள் . எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றதோ அதேபோல கிறிஸ்தவ வாழ்வு என்பதே பகிர்ந்தளிக்கப்படும் வாழ்வு.
நீங்கள் வாழ்வு பெறும்பொருட்டு அதை மிகுதியாகப் பெறும் பொருட்டே வந்தேன் (யோவா. 10:10).
இன்றைய நற்செய்தியிலே பகிர்ந்தளிக்கப்படும் ஒரு திருமண விருந்தை முன் வைக்கின்றார் கிறிஸ்து. தந்தையாகிய இறைவன், தன் மகனாகிய கிறிஸ்துவை மணம் புரிந்து நமக்குத் தரும் உணவு, அழைக்கப்பட்டவர்களை எதிர்பார்க்கிறார் விருந்திற்கு. தந்தை கொடுத்த அழைப்பை ஏற்று இயேசு வந்தார். விருந்தால் தன் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்ள, உறவை, நட்பை ஆழப்படுத்த தன் விருந்திற்கு அழைக்கிறார். ஆனால் அழைக்கப்பட்டவர்களோ நொண்டிச் சாக்குப் போக்கு, உலகச் சம்பந்தமான ஈடுபாட்டில் நாட்டம் கொண்டு நான் தோட்டம் செல்ல வேண்டும், கடைக்குப் போக வேண்டும், இப்போதுதான் திருமணம் முடித்து தேனிலாவில் உள்ளேன் என்றெல்லாம் சொல்லித் தட்டிக் கழிக்கிறார்கள். சிலர் அழைத்தவரை துன்புறுத்தவும் செய்தார்கள். இதுதான் இன்று திருச்சபையிலும், உலகிலும் நடக்கும் நிகழ்ச்சி.
ஒரிசா மாநிலத்தில் கொல்லப்பட்ட நம் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த தந்தை அருள்தாஸ் தான் இறக்கும் முன் தனது சொந்த ஊராகிய ராசியமங்களம் வந்தபோது சொன்ன வார்த்தைகள் : சில ஆட்கள் என்னை அடிக்க வந்து மிரட்டுறாங்க. ஊரைப் பார்த்து ஓடிப்போ. இல்லையென்றால் உயிரோடு இருக்கமாட்டாய் என்றெல்லாம் எச்சரிக்கிறார்கள் என்றார். தான் கொல்லப்படுவோம் என்று அறிந்து இருந்தும் தன் இறைப்பணியை ஆற்றிய இந்தத் தந்தையின் துணிவும் தியாகமும் இயேசுவின் மனநிலையையும், புனித பவுல் அடிகளாரின் மனநிலையையும் நமக்குக் காட்டுகிறது.
என் கடவுளே! உமது திருவுளத்தை நிறைவேற்ற இதோ வருகின்றேன் (எபி. 10:7).
எனக்கு வறுமையிலும் வாழத் தெரியும். வளமையிலும் வாழத் தெரியும். எதிலும் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் வாழப் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறேன். ஏனெனில் எனக்கு உறுதியூட்டும் இறைவனால் எதையும் செய்ய ஆற்றல் உண்டு (பிலி. 4:12-13).
ஆண்டவர் அனைவரையும் அழைக்கிறார். அனைத்து மனிதருக்கும் நிறைவான மகிழ்ச்சியையும், மனநிறைவையும் தருகின்ற விருந்தில் பங்கு பெற அழைக்கின்றார். இந்த விருந்தில் பங்கு பெற வேண்டுமானால் நமது சுயநலத் தேவைகளை ஒதுக்க வேண்டும். அதற்குத் தியாக மனம் தேவை. முதலில் நம் கிறிஸ்தவ வாழ்வே ஒரு கொண்டாட்டம் என்பதை உணர்ந்தால் விருந்தில் பங்கெடுப்போம். நம் வாழ்வைப் பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிப்போம். நாம் பெற்ற திருமுழுக்கில் இந்தக் கொண்டாட்டத்திற்கு நாம் ஆம் என்று ஏற்றுக்கொண்டோம். மாறாக நம் வாழ்வு ஒரு கொண்டாட்டம் என்பதை உணரவில்லையென்றால் விருந்துக்கு வர மறுத்தவர்களின் கூட்டத்தில்தான் நாம் இருப்போம். யூத குருக்கள், வேதபாரகர்கள், பரிசேயர், சதுசேயர் கூட்டத்தில்தான் இருப்போம். காரணம் அகங்காரம்தான், ஆணவம்தான் தடையாக இருக்கும்.
நல்ல விருந்தைத் தேர்ந்தெருப்போம்
இரண்டு வகையான விருந்துகளைப் பற்றி நாம் பேசலாம். ஒன்று ஆக்கும் விருந்து, மற்றொன்று அழிக்கும் விருந்து.
ஆக்கும் விருந்து எப்படி இருக்கும்? என்பதைப் பற்றி விரிவாக இறைவாக்கினர் எசாயா முதல் வாசகத்தில் நமக்கு எடுத்துரைக்கின்றார். ஆக்கும் விருந்து - இது ஆண்டவர் நமக்குத் தரும் விருந்து. இந்த விருந்தில் பங்கேற்போரது வாழ்விலே துன்பமிருக்காது. துயரமிருக்காது, கவலையிருக்காது, கண்ணீரிருக்காது: முகத்தை முடியுள்ள முக்காடு நீக்கப்படும்: துன்பத்துகில் தூக்கி எறியப்படும்.
ஆக்கும் விருந்தை நற்செய்திமிலே இயேசு விண்ணரசுக்கு ஒப்பிடுகின்றார். இந்த விருந்திலே பங்கு கொள்வோருக்கு நீதியும், அமைதியும், மகிழ்ச்சியும் பரிமாறப்படும் (உரோ 14:17). இந்த விருந்தைச் சுவைப்போர் எதையும் செய்யும் ஆற்றல் பெறுவர் (இரண்டாம் வாசகம்].
அழிக்கும் விருந்து எப்பழப்பட்டது? என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட இதோ ஒரு நிகழ்வு:
வசதியான மனிதரின் வீட்டில் வளர்க்கப்பட்ட அந்த நாய்க்கு வேளா வேளைக்குக் கிடைத்த விருந்தில் திருப்தி இல்லை. வீட்டை விட்டூத் தெருவுக்கு வந்தது. தெருத்தெருவாக உணவுக்கு அலைந்தது! கடைசியாக அதற்கு கிடைத்தது ஒரு காய்ந்த எலும்பு! அதைக் கடித்தது. நாயின் வாயில் கீறல்கள் ஏற்பட்டன: இரத்தம் கசிந்தது. தன் வாயிலிருந்துதான் அந்த இரத்தம் வருகின்றது என்பதை அறியாத அந்த. நாய், எலும்பிலிருந்துதான் அந்த இரத்தம் கசிகின்றது என நினைத்துக்கொண்டு அந்த இரத்தத்தைச் சுவைத்தது.
வழிப்போக்கர் ஒருவர் அந்த நாயைப்பார்த்து, நாயே நீ சுவைக்கும் இரத்தம் எலும்பிலிருந்து வெளிப்படும் இரத்தம் இல்லை. உன் வாயிலிருந்து கசியும் இரத்தம் என்றார். அதற்கு அந்த நாய், நீ என்னை ஏமாற்றப் பார்க்கின்றாயா? நீ சொல்கின்றபடியே வைத்துக்கொள்வோம்! என் இரத்தமும் மிகவும் சுவையாகத்தான் இருக்கின்றது. இது எனக்குக் கிடைக்க இந்த எலும்புதான் எனக்கு உதவி செய்கின்றது. ஆகவே நான் இதை விடமாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டு தனது விருந்தைத் தொடர்ந்தது.
காய்ந்துபோன அந்த எலும்பைக் கழத்த நாய் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கும் சிகரெட், மது, பான்பராக் போன்ற பொருள்களால் தங்களையே அழித்துக் கொண்டு சிலர் அடையும் மகிழ்ச்சிக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்கின்றது?
நாம் நல்ல விருந்தைத் தேர்ந்தெடுத்து நாளும் வளமுடன் வாழ இன்றைய வாசகங்கள் நமக்கு அருள்புரியட்டூம்.
மேலும் அறிவோம் :
பேதைமையுள் எல்லாம் பேதைமை காதன்மை
கையல்ல தன்கண் செயல் (குறள் : 532).
பொருள் : அறியாமையுள் எல்லாம் மிகப்பெரிய அறியாமை என்று கருதப்படுவது ஒழுக்கக்கேடான செயல்களின் மீது மிகுந்த நாட்டம் கொண்டு அவற்றில் ஈடுபடுவது ஆகும்!
கடவுள் நமக்குத் தரும் விருந்து மீட்பின் விருந்து.
கர்த்தர் கற்பித்த செபத்தை இரண்டு விதமாகச் சொல்ல உங்களுக்குத் தெரியுமா? சாதாரண சாப்பாடு சாப்பிட்டால், "எங்கள் அனுதின உணவை எங்களுக்கு இன்று அளித்தருளும்" என்றும் ஆனால் விருந்து சாப்பிட்டால், "எங்கள் இன்றைய உணவை அனுதினமும் அளித்தருளும்" என்றும் சொல்ல வேண்டும் பொதுவாக அனைவருமே விருந்துண்டு மகிழ்வதை விரும்புகின்றனர்.
இன்றைய அருள்வாக்கு வழிபாடு இறைவன் நமக்கு அளிக்கும் விருந்தினைப் பற்றிக் கூறுகிறது. இன்றைய முதல் வாசகம் கூறுகிறது "ஆண்டவர் இந்த மலையில் (சீயோன் மலையில்) மக்களினங்கள் அனைவருக்கும் சிறந்ததொரு விருத்தை ஏற்பாடு செய்வார்" (எசா 25:8) இன்றைய பதிலுரைப் பாடல் கூறுகிறது "என் எதிரிகள் காண நீர் எனக்கு விருந்தைத் தயாரித்துள்ளீர்" (திபா 23:5). இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்து விண்ணரசை திருமண விருந்திற்கும் நம்மை மணமகனுக்கும் ஒப்பிடுகிறார். கடவுள் நமக்குத் தரும் விருந்து மீட்பின் விருந்து.
இன்றைய நற்செய்தியில் அரசர் தமது மகனுடைய திருமண விருத்தில் கலந்து கொள்ளும்படி பலருக்கு அழைப்பு விடுக்கிறார். ஆனால் அழைக்கப்பட்டவர்களோ பல்வேறு சாக்குப்போக்குகளைக் கூறித் திருமண விருந்தைப் புறக்கணிக்கின்றனர். விருந்துக்கு வராததற்கு அவர்கள் கூறும் காரணங்கள்: "நான் என் வயலுக்குப் போக வேண்டும் நான் வியாபாரம் செய்ய வேண்டும் நான் தேனிலவுக்குச் செல்ல வேண்டும்."
ஒவ்வொரு ஞாயிறும் திருச்சபை நம்மைச் செம்மறியின் திருவிருந்துக்கு நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்திற்கு அழைக்கின்றது. ஆனால் அதில் பங்கேற்க நமக்கு நேரமில்லை. அதற்கு நாம் 1008 சாக்குப் போக்குகள் சொல்லுகிறோம். பொதுவாக மக்கள் கூறும் காரணங்கள் "விருந்தாளிகள் வந்துள்ளனர் மழை பெய்கிறது உடம்புக்கு முடியவில்லை; புதுப்படம் பார்க்க வேண்டும் கிரிக்கெட் விளையாட்டுப் பார்க்க வேண்டும் தேர்வுக்குப் படிக்க வேண்டும்; திருப்பலி விறுவிறுப்பாக இல்லை; மறையுரை தூக்க மாத்திரை."
நாம் பல காரியங்களில் பரபரப்பாகச் செயல்படுகிறோம். ஆனால் தேவையான ஒன்றை மட்டும் (லூக் 10:41-42) மறந்து விடுகிறோம். "மனிதர் உலக முழுவதையும் ஆதயமாக்கிக் கொண்டாலும் தம் வாழ்வையே இழப்பாரெனில் அவருக்குக் கிடைக்கும் பயன் என்ன? அவர் தம் வாழ்வுக்கு ஈடாக எதைக் கொடுப்பார்?" (மத் 18:26) என்ற ஆண்டவரின் அருள்வாக்கைப் புறக்கணிக்கிறோம். மீட்பின் பயனை நாம் பெறாவிடில் பிறந்ததால் எப்பயனும் இல்லை என்பதையும் மறந்து விடுகிறோம்.
ஒருவர் கடற்கரையில் மணிக்கணக்காக நின்று கொண்டிருந்தார். ஏன்? கடல் அலைகள் ஓய்ந்தபின் கடலில் குளிக்கக் காத்துக் கொண்டிருந்தார். கடல் அலைகள் ஓய்வது எப்போது? அவர் குளிப்பது எப்போது? அலைகள் ஓய்வதில்லை. அவ்வாறே நமது வேலைகளும் கவலைகளும் ஓய்ந்தபின் கடவுளை நினைப்பது ஒருபோதும் நடக்காத காரியம். எனவே காலம் உள்ளபோதே நாம் ஆன்ம காரியங்களில் அக்கறை செலுத்த வேண்டும்.
திருமணத்திற்கு வந்தால் மட்டும் போதாது திருமண உடை அணிந்திருக்க வேண்டும். நாம் திருமுழுக்குப் பெற்றபோது நமது புதுப் பிறப்பின் அடையாளமாக நமக்கு வெண்ணிற ஆடை அளிக்கப்பட்டது. விண்ணுலகில் மீட்படைந்தவர் வெண்ணிற ஆடை அணிந்திருப்பர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது (திவெ34, 4:4)
பெண்கள் விதவிதமாகப் புடவை அணிய விரும்புகின்றனர் "முன்பெல்லாம் பெண்களுக்கு இடையே இல்லாதது போன்று இருந்தது. ஆனால் இப்பொழுது அவர்களுக்கு உடையே இல்லாதது போலிருக்கிறது" என்று ஆதங்கப்படுகிறார் ஒருவர் பாகவதற்கும் சினிமா நடிகைக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன? "பாகவதர் அங்கவஸ்திரம் அணிந்தள்ளார். சினிமா நடிகையோ அங்கங்கே வஸ்திரம் அணிந்திருக்கிறார்" என்று கடிக்கின்றார் மற்றொருவர். நாம் அணிய வேண்டிய ஆடை என்ன? "அன்பை ஆடையாக அணிந்து கொள்ளுங்கள்" (கொலோ 3:14) என்று அறிவுறுத்துகின்றார் புனித பவுல் அகத்தில் அன்பு இல்லாதவர்கள் அந்த அன்பை நற்செயல்கள் வழியாக வெளிப்படுத்தாதவர்கள் நற்கருனைத் திருவிருந்தில் பங்கேற்கத தகுதியற்றவர்கள். அன்பில்லாதவர்கள் வெறும் சதைப் பிண்டங்கள் என்று கடிந்துரைக்கிறார் வள்ளுவர்.
அன்பின் வழியாது உயர்நிலை அஃது இலார்க்கு
என்புதோல் போர்த்த உடற்பு (குறள் 80)
இம்மை வாழ்வுக்கு உணவு தேவை. ஆனால் உணவுக்கு நாம் அடிமைகள் அல்ல. இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுல் கூறுகிறார் "வயிறார உண்னவோ பட்டினி கிடக்கவோ நான் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறேன்" (பிலி 4:12). மண்ணக உணவைவிட விண்ணக உணவு நமக்குத் தேவை. கிறிஸ்து நம்முடன் உண்ண விரும்புகிறார் "இதோ, நான் கதவு அருகில் நின்று தட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
யாராவது எனது குரலைக் கேட்டுக் கதவைத் திறந்தால், நான் உள்ளே சென்று அவர்களோடு உணவு அருந்துவேன்; அவர்களும் என்னோடு உணவு அருந்துவர்கள்" (திவெ 3: 20) கிறிஸ்து நம் உள்ளக் கதவைத் தட்டும்போது கதவைத் திறப்போமா? அல்லது தட்டிக் கழிப்போமா?
"செம்மறியின் திருமண விருந்துக்கு அழைக்கப்பெற்றோ பெறுபெற்றோர்" (திவெ 19:9)
விருந்தும் வெண்ணிற ஆடையும்
அமெரிக்காவில் ஒர் ஆலயத்தின் வாசலில் பெரிய படம் ஒன்று தொங்குகிறது. ஆண்டவர் இயேசுவின் அழகுமிக்க படம் அது. அதனடியில் இப்படியொரு.வாசகம்: “Jesus of Nazareth invites you for his wedding dinner” நாசரேத்து ஊரின் இயேசு தன் திருமண விருந்துக்கு என்னையா அழைக்கிறார்? சிந்திக்க வைக்கும் சொற்கள்.
எங்கே அந்தத் திருமணம்? நமது ஆலயத்தில்தான். எப்போது? திருப்பலி ஒவ்வொன்றும் அவருடைய திருமணம் தான். மணப்பெண் யார்? அவர் தினமும் மணக்கும் திருஅவைதான். அழைக்கப்படுபவர்கள்? அனைத்துக் கத்தோலிக்க மக்களும்தான். அளிக்கும் விருந்து? வானவர்க்குரிய உணவுதான். நற்கருணைத் திருவிருந்து. விவிலியம் பேசும் மெசியா விருந்தின் செயல்வடிவம். யோபு (குறிப்பிடும் ஊட்டமுள உணவு. (யோபு. 36:16)
இறையரசை ஒரு விருந்தாகக் கருதுவது மறை நூலின் மரபு. இறைவாக்கினர் எசாயாவின் இறைவாக்கு இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. மெசியாவின் மீட்பைப் பெரிய விருந்தாகச் சித்திரிக்கிறார் அவர். அப்போது மக்களின் துயரங்கள் அகலும். துன்பங்கள் துடைக்கப்படும் (எசா. 25:6-10). இவ்விருந்து இஸ்ரயேல் குலத்தாருக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா இனத்து மக்களுக்குமே என்று எசாயா குறிப்பிடுவது நமது கவனத்தை ஈர்க்க வேண்டும்.
இயேசு குறிப்பிடும் திருமண விருந்தும் இறையரசே! இறையரசுக்குத் தகுதி பெற்றவர்களாக அதற்கு அழைக்கப்பட்டவர்கள் யூத மக்கள். ஆனால் அவர்கள் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. பல்வேறு காரணங்களை, சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லி, கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியைப் புறக்கணிக்கின்றனர். இதனைக் கண்டித்து அவர்களின் தவறான மதிப்பீட்டைச் சுட்டிக்காட்டவே இந்த உவமையை இயேசு கூறுகிறார். இறையரசுக்கு உரிமையுள்ளவர்கள் என்று தம்மைக் கருதியவர்கள் இப்போது இறையரசுக்குத் தகுதியற்றவர்களாகி விட்டார்கள்.
அது மட்டுமா? விழாக்கள் விருந்துகள் எல்லாமே உறவை உருவாக்கிக் கொள்ள, உறவை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள, உறவைப் புதுப்பித்து வளப்படுத்திக் கொள்ள அன்றோ! விருந்து புறக்கணிக்கப்படுகிறதா, உறவின் சிறகுகள் சிதைக்கப்படுகின்றன. முதன்மை பெற வேண்டிய உறவின் தலைவன் இரண்டாம் இடத்துக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.
நான்கு சாலைகள் சந்திக்கும் இடத்தில் அறிவிப்புப் பலகை ஒன்றை நிறுத்தி ஒருவன் "வாழ்வு என்பது என்ன?” என்ற கேள்வியை எழுதிவைத்தான். அந்த வழியாக வந்த ஒருவர் அதன் கீழே “வாழ்வு என்பது துன்பங்களை, சோதனைகளைச் சந்திக்கின்ற ஒரு போர்க்களம்” என்று எழுதி வைத்தார். “எந்திரமாக இயங்கும் இரயில்” என்று இன்னொருவர். “இன்பமும் துன்பமும் கலந்துவரும் ஒரு மெகா தொடர் (சீரியல்) என்று ஒரு பெண். ஒரு சிறுவனோ இப்படி எழுதினான்: “ஒவ்வொரு நாளும் கடவுள் நமக்குத் தரும் அழைப்பு.
அந்த அழைப்பை எப்படிச் சந்திக்கிறோம்? புறக்கணித்துத் தவறு செய்கிறோம். தவறை மறைக்கச் சாக்குப் போக்குகளை சொல்கிறோம்.
இயேசு எப்படி அந்த அழைப்பை ஏற்றார்? தாழ்ச்சி நிறை உள்ளத்தோடு, தந்தையின் திருவுளத்துக்குப் பணிந்த மனத்தோடு முத்தாய்ப்பு வைப்பது போல உவமையை முடிக்கிறார் இயேசு. “அழைப்புப் பெற்றவர்கள் பலர். ஆனால் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்களோ சிலர்” (மத். 22:14)
தெரிந்து கொள்ளப்படாததற்கு இரண்டு காரணங்கள்:
1. அழைப்பைப் புறக்கணிப்பது. சாக்குப்போக்குச் சொல்லி உதற்த்தள்ளுவது: மனித வீழ்ச்சியின் வரலாறே தவறுகளை நியாயப்படுத்தித் தப்பிக்கும் முயற்சியில்தானே தொடங்குகிறது. “நீ ஏன் இவ்வாறு செய்தாய்?” என்று கடவுள் கேட்டபோது, “என்னுடன் இருக்கும்படி நீர் தந்த அந்தப் பெண் மரத்தின் கனியை எனக்குக் கொடுத்தாள். நானும் உண்டேன்” என்கிறார் ஆதாம். “பாம்பு என்னை ஏமாற்றியது” என்கிறாள் ஏவாள். (தொ.நூ. 3:12-13). நொண்டிக் குதிரைக்கு சறுக்கினது சாக்கு என்பது போல அழைப்பைத் தட்டிக் கழிக்கச் சந்தர்ப்பங்களைத் தேடுவதா? “அழைப்புப் பெற்றவர்களோ அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. ஒருவர் தன் வயலுக்குச் சென்றார். வேறு ஒருவர் தம் கடைக்குச் சென்றார்...” (மத். 22:5).
2. அழைப்பை ஏற்றாலும் அதற்கு ஏற்ற தகுதியற்றிருப்பது: அதாவது திருமண ஆடையின்றி இருப்பது. மனிதனின் தகுதியைப் பார்த்தன்று, தன் அருள்பெருக்கிற்கேற்ப இலவசமாக மீட்பின் அழைப்பை விடுக்கிறார். எனவே நல்லோர் தீயோர் யாவரும் (மத். 22:10) விருந்துக்கு வருகிறார்கள். அழைப்புக்கு முன் தகுதி பார்ப்பதில்லை. ஆனால் அழைப்புக்குப் பின் அதற்கு ஏற்ப வாழ்ந்து தகுதி பெறுவது நமது கடமை இல்லையா? கிறிஸ்தவ அழைப்புக்கு ஏற்ற வாழ்க்கைதான் நாம் அணிய வேண்டிய திருமண ஆடையாகும். அழைப்பைப் பெற்றதனால் நாம் தேர்ந்து கொள்ளப்பட்டவர்களாகிவிட மாட்டோம். மாறாக அவரது எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ப வாழ்வதனால்தான்!
சீடன் தன் நண்பனிடம் “எத்தனையோ பேர் சீடராயிருக்க வந்தார்கள். ஆனால் என்னை மட்டும்தான் குரு சீடனாக ஏற்றுக் கொண்டார். எனக்கு எவ்வளவு பெருமையாக இருக்கிறது தெரியுமா?” என்றான். இதைக் கேள்விப்பட்ட குரு சீடனைத் தனியாக அழைத்துச் சொன்னார் “நீ சிறந்தவன் என்றோ, திறமையானவன் என்றோ, நல்லவன் என்றோ உன்னை அழைக்கவில்லை. கடவுள் உன்னை அதிகமாகப் பயன்படுத்த விரும்புகிறார். அவருடைய விருப்பத்திற்கேற்ப நீ வாழ வேண்டும்”.
உவமையில் இயேசு குறிப்பிடும் திருமண ஆடை ஏற்கனவே திருமுழுக்கில் நமக்கு அணியப்பெற்றதுதான். “நீங்கள் புதுப்படைப்பாக மாறி, கிறிஸ்துவை அணிந்திருக்கிறீர்கள். இந்த வெண்ணிற ஆடை உங்களது மேன்மையின் அடையாளமாய் இருப்பதாக. உங்கள் உறவினரின் சொல்லாலும் முன்மாதிரிகையாலும் நீங்கள் உதவி பெற்று இதை மாசுபடாமல் முடிவில்லா வாழ்வுக்குக் கொண்டு போய்ச் சேர்ப்பீர்களாக!”
அந்த வெண்ண்ற ஆடை?
1. மீட்பின் (இரட்சிப்பின்) ஆடை: பாவத்தின் விளைவாக, தான் ஆடையின்றி இருப்பதை உணர்கிறான் மனிதன் (தொ.நூ. 3:7). மனந்திரும்பி கடவுளின் இரக்கத்திற்குள் வரும்போது கடவுளே அவனை மணமகனைப் போல் மீட்பின் ஆடையால் அணி செய்கிறார். (எசா. 61:10).
2. வல்லமை என்னும் ஆடை: தூய ஆவியின் அருள் பொழிவால் நாம் நிரப்பப்படும்போது ஆற்றல் என்னும் ஆடையை அணிந்து கொள்கிறோம். (எசா. 52:1).
3. நீதி என்னும் ஆடை: ஆவி தரும் வல்லமை என்னும் ஆடையை அணிந்து சாட்சிகளாக வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். அவரோடு அவரில் இணைந்து நாம் நீதியின் செயல்களைச் செய்யும்போது, இறையாட்சியின் மதிப்பீடுகளை வாழ்வாக்க முயலும்போது நாமே மணமக்களாக்கப்படுகிறோம். (திருவெளி. 19:8).
4. அன்பு என்னும் ஆடை: “அன்பை ஆடையாக அணிந்து கொள்ளுங்கள்” (கொலோ. 3:14).
ஆக, பாவிகளாக இருக்கிற நம்மை அழகாக உடுத்தி மணமக்கள் என்ற உயர்ந்த இடத்துக்குக் கொண்டு வருகிற நம் இறைவனாகிய ஆண்டவரைப் பாவங்களால் மனம் நோகச் செய்வது, ஆடையின்றித் திருமண விருந்துக்குள்ளே நுழைந்தவனைப் போல் ஆக்குகிறது.
“இறையாட்சி என்பது நாம் உண்பதையும் குடிப்பதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டதன்று. மாறாகத் தூய ஆவி அருளும் நீதி, அமைதி, மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றையே அடிப்படையாகக் கொண்டது” (உரோமை. 14:17)
பகிர்வதற்கு அழைப்பு
அமெரிக்க அரசுத்தலைவர் ஜான் கென்னடி அவர்கள், வெள்ளை மாளிகையில் ஒரு முறை சிறப்பு விருந்தொன்றை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். கலைத்துறையில் மிகவும் புகழ் பெற்றவர்களை மட்டும் அந்த விருந்துக்கு அழைத்திருந்தார். அவர்களில், வயதில் முதிர்ந்த William Faulkner என்பவரும் ஒருவர். அவர் ஒரு தலை சிறந்த எழுத்தாளர். அரசுத்தலைவர் கென்னடியிடமிருந்து வந்திருந்த அந்த அழைப்பைக் கண்டதும், வில்லியம் அவர்கள், "எனக்கு அதிக வயதாகிவிட்டது. எனவே, புது நண்பர்களை உருவாக்க எனக்கு விருப்பமில்லை" என்று பதில் சொல்லி, அந்த அழைப்பை மறுத்துவிட்டார்.
இப்படி ஓர் அரிய வாய்ப்பை வில்லியம் அவர்கள் மறுத்துவிட்டாரே என்று நாம் எண்ணலாம். அழைப்பை ஏற்க மறுத்ததற்கு, அவர் சொன்ன காரணம், நமக்கு எரிச்சல் மூட்டலாம். வில்லியம் அவர்களைப்பற்றி நம் தீர்ப்புகளை எழுதுவதற்கு முன், நம்மைப்பற்றி கொஞ்சம் சிந்திப்போமே. வாழ்வில் நமக்கு வந்துள்ள அழைப்புக்கள், அந்த அழைப்புக்களுடன் நமக்குக் கிடைத்த வாய்ப்புக்கள், எத்தனை, எத்தனை... இந்த அழைப்புக்களையும், வாய்ப்புக்களையும், ஏற்க மறுத்து, நாம் கூறிய சாக்கு போக்குகள், எத்தனை, எத்தனை... இவற்றைச் சிந்திக்க இன்றைய ஞாயிறு வாசகங்கள் நம்மை அழைக்கின்றன. இந்த அழைப்பை ஏற்போமா?
இறைவன் தரும் விருந்துக்கு விடுக்கப்படும் அழைப்பும், அழைப்பை மறுத்து சொல்லப்படும் சாக்குபோக்குகளும் இன்றைய வாசகங்களின் மையக் கருத்துக்கள். இறைவன் தரும் ஒரு விருந்தை, இறைவாக்கினர் எசாயா விவரிக்கும்போது, முதலில் அங்கு பரிமாறப்படும் உணவு வகைகளைப் பட்டியலிடுகிறார். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், இவை வெறும் உணவுப் பொருட்களின் பட்டியலைப்போல் தெரிகிறது. ஆனால், இஸ்ரயேல் மக்கள் வாழ்ந்து வந்த அடிமை வாழ்வை நினைத்துப்பார்த்தால், இந்தப் பட்டியல், அவர்கள் ஏங்கித் தவித்த ஒரு விடுதலை வாழ்வின் அடையாளங்கள் என்பது புரியும்.
அடுத்த நாள், அல்லது, அடுத்த வேளை, உணவு வருமா என்பதே தெரியாமல், ஏங்கித் தவிக்கும் ஏழைகள், எப்படிப்பட்ட உணவு தங்களுக்குக் கிடைக்கும், அது எவ்வாறு தயாரிக்கப்படுகிறது என்பதையெல்லாம் சிந்திப்பது கிடையாது. வகை வகையாய் உணவருந்தும் செல்வந்தர் மனதில், இந்தச் சிந்தனைகளெல்லாம் உருவாகும்.
பல நூற்றாண்டுகளாய் அடிமைகளாய், அகதிகளாய், நாடோடிகளாய் வாழ்ந்துவந்த இஸ்ரயேல் மக்கள் உண்டதெல்லாம், பரிதாபமான உணவு வகைகளே. மிருகங்களுக்குத் தரப்படுவதுபோல், பெரிய பாத்திரங்களில், அல்லது, பாய்விரிப்பில் கொட்டப்படும் உணவை, அந்த அடிமைகள் உண்ணவேண்டும். அதுவும், ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டி போட்டுக்கொண்டு உண்ணவேண்டும். பொறுமையாய், நாகரீகமாய் காத்திருந்தால், ஒன்றும் கிடைக்காது. இப்படி, ஒவ்வொரு நாளும், ஒரு துண்டு ரொட்டிக்காக போராட வேண்டியிருந்த இஸ்ரயேல் மக்கள், ஆற அமர நாற்காலிகளில் அமர்ந்து, விருந்துண்பது எப்படி என்பதையே மறந்திருந்தனர். அவர்களிடம், இறைவன் தரும் விருந்தைப்பற்றி, இறைவாக்கினர் எசாயா, இவ்விதம் கூறுகிறார்:
இறைவாக்கினர் எசாயா 25: 6
இறைவாக்கினர் எசாயா, இந்த வாசகத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கும் திராட்சை இரசத்தைக் கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம். நல்ல சுவையான திராட்சை இரசத்தை விருந்து நேரத்தில் பரிமாறுவதே ஒரு பெருமை. இந்தப் பெருமை பறிபோய்விடுமோ என்ற கவலையில், அன்னை மரியா, கானாவில் நடந்த திருமணத்தின்போது, இயேசுவை அணுகிய அந்த நிகழ்வு நமக்கு நினைவிருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன்.
எசாயா குறிப்பிடும் “வடிகட்டிப் பக்குவப்படுத்திய திராட்சை இரசத்தை” உருவாக்க, நேரமும், கவனமும் தேவை. நேரம் எடுத்து, கவனம் செலுத்தி உணவுப்பொருட்களையோ, திராட்சை இரசங்களையோ உருவாக்கும் அந்தப் பழக்கத்தையே, பல நூற்றாண்டுகளாய் இழந்து தவித்தனர், இஸ்ரயேல் மக்கள். சுவையுள்ள திராட்சை இரசத்துடன் விருந்து கொடுத்து பெருமைகொண்ட காலங்களெல்லாம், அவர்களுக்கு, தூரத்துக் கனவுகளாக இருந்தன. இவ்விதம் தவித்துக் கொண்டிருந்த அவர்களுக்கு, எசாயா கூறும் இந்த உணவுப் பட்டியல், தங்கள் பாரம்பரியப் பெருமையை எண்ணிப்பார்க்க ஒரு வாய்ப்பைத் தந்திருக்கும். அல்லது, வரப்போகும் விடுதலை வாழ்வைப் பற்றிய நம்பிக்கையை, அவர்கள் உள்ளங்களில் வளர்த்திருக்கும்.
விருந்தையும், உணவுப் பட்டியலையும் இவ்வளவு விரிவாக நாம் சிந்திக்க வேண்டுமா என்ற எண்ணம் எழலாம். அதற்கு காரணம் உண்டு, அன்பர்களே. அன்று, தங்கள் சுயமரியாதையையெல்லாம் இழந்து, உணவுக்காகப் போராடிய இஸ்ரயேல் மக்களைப் போல, நாம் வாழும் இன்றையச் சூழலிலும் உணவுக்காகப் போராடும் பல கோடி மக்களை எண்ணிப்பார்க்க இன்றைய வாசகங்கள் நமக்கு ஓர் அழைப்பைத் தருகின்றன.
உலகின் பல நாடுகளில், பசியின் கொடுமையால், தங்கள் மனிதத்தன்மையை இழந்து, வாழ்வோரை எண்ணிப்பார்க்க; அவர்கள் மீண்டும் மனிதர்களாக வாழ்வதற்கு நாம் என்ன செய்யமுடியும் என்பதை எண்ணிப் பார்க்க; இன்றைய ஞாயிறு வாசகங்கள் நமக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றன. குறிப்பாக, நமக்கு உணவு வழங்கும் விவிசாயிகளை, முன்னேற்றம் என்ற பெயரால், பட்டினியால் கொல்லும் இந்திய அரசின் செயல்பாடுகள், நம்மில் எத்தனை பேரை பாதித்துள்ளது என்பதை ஓர் ஆன்ம ஆய்வாக நாம் மேற்கொள்ள இந்த ஞாயிறு அழைப்பு விடுக்கிறது.
தூக்கியெறியும் கலாச்சாரம், நம்மில் எவ்வளவு பாதகமான விளைவுகளை உருவாக்கியுள்ளது என்பது குறித்து, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் தன் உரைகளில் அடிக்கடி குறிப்பிட்டு வருகிறார். நாம் உணவைத் தூக்கியெறியும் போக்கைக் குறித்துப் பேசுகையில், சற்று கடினமான வார்த்தைகளையே பயன்படுத்தினார், திருத்தந்தை. உலகில் கோடான கோடி மக்கள் உணவின்றி தவிக்கும் வேளையில், "உணவை, குப்பையில் எறிவது, ஏழைகளுக்கும், பசித்திருப்போருக்கும் போய்ச் சேரவேண்டிய உணவைத் திருடுவதற்குச் சமம்" என்று ஒருமுறை (ஜூன் 5, 2013), தன் புதன் பொது மறைக்கல்வி உரையில் குறிப்பிட்டார்.
வறுமைப்பட்ட பல நாடுகளில் நிலவும் வறட்சியும், பட்டினிச் சாவுகளும் நாம் பல ஆண்டுகளாகக் கேட்டுவரும் ஒரு செய்தி என்பதால், அது நம் உள்ளத்தைத் தொடாமல் போக வாய்ப்பு உண்டு. "வறுமையும், பட்டினியும் உலகில் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?" என்று இந்தப் பிரச்சனையை அலட்சியப்படுத்தும் ஆபத்து அதிகம் உண்டு.
அரசன் தந்த அழைப்பை அலட்சியம் செய்துவிட்டு, தங்கள் வயல்களிலும், கடைகளிலும் பணிகள் செய்யப்போன மனிதர்களை, இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் சந்திக்கிறோம். அதேபோல், வறுமைப்பட்ட நாடுகளில் நிகழும் பட்டினிச் சாவுகள் வழியே நமக்கு வரும் அழைப்புக்களையும் நாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, நம் பணிகளில், நம் சொந்த வாழ்வில் மீண்டும் மூழ்கிவிடும் ஆபத்து நமக்கும் உண்டு.
வறுமைப்பட்ட நாடுகளில் நிகழும் பட்டினிச் சாவுகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, முன்னர் வாசித்த ஒரு செய்தி நினைவுக்கு வருகிறது. இந்தப் பட்டினி சாவுகளால் சிறிதும் பாதிக்கப்படாமல், தனக்கு விடப்பட்ட பணியை மட்டும் செய்துவிட்டுத் திரும்பிய ஒரு புகைப்படக் கலைஞரைப் பற்றிய செய்தி அது.
மனித சமுதாயத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கி எடுக்கும் புகைப்படங்கள், அவ்வப்போது நாளிதழ்களில் வெளிவந்த வண்ணம் உள்ளன. இவற்றில் சிறந்த படத்திற்கு, ஒவ்வோர் ஆண்டும், Pulitzer என்ற விருது வழங்கப்படும். 1994ம் ஆண்டு, இந்த விருதைப் பெற்ற புகைப்படம், சூடான் நாட்டில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு புகைப்படம். அங்கு நிலவிய பட்டினிக் கொடுமையை விளக்கும் ஒரு படம். அப்படத்தில், எலும்பும் தோலுமான ஒரு பெண் குழந்தை, தரையில் ஊர்ந்து செல்வதாகக் காட்டப்பட்டிருந்தது. பல நாள்கள் பட்டினி கிடந்ததால், எழுந்து நடக்கும் சக்தியை இழந்திருந்த அந்தக் குழந்தை, அருகிலிருந்த ஒரு உணவுதரும் மையத்திற்கு, ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. அக்குழந்தைக்குப் பின்புறம், பிணம்தின்னும் கழுகு ஒன்று அமர்ந்திருந்தது. அந்தக் குழந்தை எப்போது இறந்து விழும், தன் விருந்தை ஆரம்பிக்கலாம் என்று அந்தக் கழுகு காத்திருந்தது. சூடானில், மனிதர்கள், உணவின்றி இறந்து வந்ததால், பிணம் தின்னும் கழுகுகளுக்கு பெருமளவு உணவு கிடைத்தது என்பதை, அந்தப் படம் சொல்லாமல் சொன்னது.
விருதுபெற்ற அந்தப் படத்தை எடுத்தவர், Kevin Carter என்ற 33 வயது இளைஞர். ஐ.நா.அமைப்பு, சூடானில் மேற்கொண்ட பணிகளை படங்களாகப் பதிவுசெய்யச் சென்றவர் அவர். அவருக்கு Pulitzer விருது கிடைத்த அன்று, பலர், அவரிடம் “அந்தக் குழந்தைக்கு என்ன ஆனது?” என்று கேட்டார்கள். அவர் பதிலுக்கு, "நான் அந்தப் படத்தை எடுத்தபின், கழுகை விரட்டிவிட்டு, அவ்விடத்தை விட்டுச் சென்றுவிட்டேன். அந்தக் குழந்தைக்கு என்ன ஆனது என்று எனக்குத் தெரியாது" என்று சொன்னார். அவர் சொன்ன அந்தப் பதிலைக் கேட்டபின், ஒரு நாளிதழ், Kevin Carterஐப் பற்றி பின்வருமாறு எழுதியிருந்தது: "குழந்தைக்கு இந்தப் பக்கம் அமர்ந்து படம் எடுத்த இவருக்கும், குழந்தைக்கு அந்தப்பக்கம் அமர்ந்திருந்த அந்தப் பிணம் தின்னும் கழுகுக்கும் வித்தியாசம் எதுவுமில்லை." விருது பெற்ற இந்தப் புகைப்படத்தினால் அவர் பெற்ற கண்டனங்கள் Kevin Carterன் மனதை உடைத்தன. விருதுபெற்ற அதே ஆண்டு, அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார்.
பசி, பட்டினி, வறுமை இவற்றை நாம் எவ்விதம் நோக்குகிறோம்? பட்டினிச் சாவுகள் நமக்கு வெறும் புள்ளி விவரங்களா? தினசரி செய்திகளா? காட்சிப் பொருள்களா? அல்லது, இவை அனைத்தும், இறைவன் நமக்குத் தரும் சிறப்பான அழைப்புக்களா? நான், எனது, என்ற சிறைகளிலிருந்து வெளியேறுவதற்கு, இறைவன் நமக்குத் தரும் அழைப்புக்களை ஒதுக்கிவிட்டு, மறுத்துவிட்டு, நம் அன்றாட வாழ்வில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவது, வலியச் சென்று, நம்மையே, தன்னலச் சிறைகளுக்குள், மீண்டும் அடைத்துக்கொள்ளும் வழிகள். இறைவன் தரும் இந்த அழைப்பைவிட நம் தனிப்பட்ட, தினசரி வாழ்வே பெரிது என்று எத்தனை முறை நாம் வாழ்ந்திருக்கிறோம்? அந்த அழைப்பின் வழி வந்த நல்ல எண்ணங்களை, எத்தனை முறை, கொன்று, குழிதோண்டி புதைத்திருக்கிறோம்? இந்தக் கேள்விகளுக்கு, இன்றும், இனி வரும் நாட்களிலும், பதில்கள் தேடுவது, நமக்கு மீட்பைத் தரும்.
"இறைவனின் அரச விருந்து: அழைப்புக்கும் தகுதிக்கும் இடையே..."
இன்றைய நற்செய்தியில் (மத்தேயு 22:1-14) இயேசு விண்ணரசை ஒரு திருமண விருந்திற்கு ஒப்பிடுகிறார். இது கொண்டாட்டத்தின் அழைப்பு மட்டுமல்ல, கடமை உணர்வுக்கான எச்சரிக்கையும் கூட.1. மலைமேல் ஒரு விருந்து (The Heavenly Banquet)
முதல் வாசகத்தில் (ஏசாயா 25:6-10) ஆண்டவர் எல்லா மக்களினத்தாருக்கும் ஒரு கொழுத்த விருந்தை அளிப்பார் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவர் மக்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பார்.
• சிந்தனை: கிறிஸ்தவ வாழ்வு என்பது ஒரு சுமை அல்ல, அது ஒரு கொண்டாட்டம். இறைவன் நம்மைத் துக்கத்திலிருந்து மகிழ்ச்சிக்கும், இறப்பிலிருந்து வாழ்விற்கும் அழைக்கிறார். நாம் அந்த அழைப்பை ஏற்று அவரிடம் செல்கிறோமா?
2. அழைப்பை அலட்சியப்படுத்துதல் (The Danger of Indifference)
விருந்திற்கு அழைக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் வயல் வேலைகளையும், வணிகத்தையும் காரணம் காட்டி வர மறுக்கிறார்கள். சிலர் அரசரின் பணியாட்களையே கொல்கிறார்கள்.
• விளக்கம்: இன்று நாமும் உலகக் காரியங்களில் (பணம், வேலை, பொழுதுபோக்கு) மூழ்கி, இறைவனின் அழைப்பை (திருப்பலி, செபம்) அலட்சியப்படுத்துகிறோம். "நேரமில்லை" என்பது ஒரு காரணம் அல்ல, அது நம் முன்னுரிமை (Priority) பற்றிய பிரச்சனை.
3. திருமண ஆடை (The Wedding Garment)
விருந்திற்கு வந்த ஒருவன் திருமண ஆடை அணியாமல் இருந்ததால் வெளியேற்றப்படுகிறான்.
• பாடம்: திருமண ஆடை என்பது "மனமாற்றம் மற்றும் நற்செயல்கள்". திருமுழுக்கு பெற்று கோவிலுக்கு வருவதால் மட்டும் நாம் தகுதியடைய மாட்டோம். நம்முடைய வாழ்க்கை முறையும், குணநலன்களும் இயேசுவின் ஆடை போல (அன்பு, மன்னிப்பு, நீதி) மாற வேண்டும்.
4. எத்தகைய நிலையிலும் நிறைவு (Contentment in Christ)
இரண்டாம் வாசகத்தில் (பிலிப்பியர் 4:12-20) புனித பவுல் ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்கிறார்: "வறுமையிலும் வாழ்விலும் நான் நிறைவாக இருக்கக் கற்றுக் கொண்டேன். எனக்கு வலுவூட்டுகிறவர் வழியாக நான் எதையும் செய்ய வல்லவன்."
பங்குத்தளம் மற்றும் இறைமக்களுக்கான செயல் திட்டங்கள் (CTA)
இந்த வாரம் நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டியவை:
• திருப்பலிக்கு முன்னுரிமை: இந்த வாரம் எந்த வேலையையும் காரணம் காட்டி ஞாயிறு திருப்பலியைத் தவிர்க்காதீர்கள். அது அரசர் உங்களுக்காக அளிக்கும் விருந்து.
• ஆடையைச் சரிபார்த்தல்: உங்கள் "ஆன்மீக ஆடை" எப்படி இருக்கிறது? கோபம், பொறாமை போன்ற கறைகள் இருந்தால், ஒப்புரவு அருட்சாதனம் (Confession) வழியாக அதைத் துவைத்துப் புதுப்பித்துக் கொள்ளுங்கள்.
• அழைப்பாளர்களாய் மாறுவோம்: அரசரின் பணியாட்கள் வீதிகளுக்குச் சென்று எல்லாரையும் அழைத்தது போல, நீங்கள் இந்த வாரம் வழிவிலகிப் போன ஒரு நண்பரையோ அல்லது உறவினரையோ அன்போடு கோவிலுக்கு அழைத்து வாருங்கள்.
• பவுல் அடியார் போல உறுதி: உங்களுக்கு ஒரு கஷ்டம் வரும்போது "எனக்கு வலுவூட்டுகிற கிறிஸ்துவினால் நான் எதையும் தாங்குவேன்" என்ற வசனத்தை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லுங்கள்.
மறையுரைச் சுருக்கம் (The Core Message)
"கடவுளின் அழைப்பு அனைவருக்கும் உண்டு, ஆனால் அந்த அழைப்பிற்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாறுவது நம் கையில் உள்ளது. வெளிவேடமான விசுவாசம் போதாது; நற்செயல்கள் எனும் திருமண ஆடையைச் தரிப்போம்!"
பொதுக்காலம் 28-ஆம் ஞாயிறு
முதல் வாசகப் பின்னணி (எசா. 25:6-10)
கி.மு. 742-இல் இருந்து 700 முடிய இறைவாக்கினர் முதலாம் ஏசாயா தனது இறைவாக்குப் பணியை எருசலேம் மக்களுக்காக அதாவது ஆண்டவரால் தேர்ந்துகொள்ளப்பட்ட இனத்திற்கு செய்கிறார். அவர்களின் உலகப்போக்கிலான வாழ்விற்கு வலுவாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கின்றார். பல்வேறு வழிகளில் ஆண்டவரின் வருகையை எடுத்துரைக்கின்றார். ஆண்டவரின் வருகையானது மாபெரும் விருந்துக்கு இணையாகும் என்ற உருவகத்தில் பேசுகிறார். ஆண்டவரின் விருந்து அருள் பொழிவினில் எழும் விருந்து. ஆசிர்வாதமும் மகிழ்ச்சியும் நிரம்பக் கிடைக்கும் விருந்து. அது எருசலேமில் நிகழும். அதுவும் ஆண்டவரால் தேர்ந்துகொள்ளப்பட்ட மக்களுக்கு மட்டுமே என்று முன்மொழிகிறார்.
இரண்டாம் வாசகப் பின்னணி (பிலி. 4:12-14, 19-20)
தூய பவுலின் நற்செய்திப் பணியால் மனம் மாறியவர்கள் பிலிப்பியர்கள். பவுல் சிறையில் அடைக்கப்பட்டபோது, பிலிப்பியர்கள் எப்பப்பிராத்திடம் பணம் கொடுத்து பவுலுக்கு பணிவிடை செய்யுமாறு அவரை அனுப்பினார்கள். தமக்கு உதவி செய்த பிலிப்பியருக்கு நன்றி செலுத்துவதற்காகவும், அவர்கள் மன உறுதியோடும், மகிழ்வோடும் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையோடு வாழும்போது ஆண்டவரின் அருள்வரம் உறுதியாக கிடைக்கும் என்றும் பவுல் எழுதுகிறார். நற்செய்தி வாசகப் பின்னணி (மத்தேயு 22:1-14)
ஆண்டவர் இயேசு கூறும் திருமண உவமை, தூய மத்தேயு, லூக்கா ஆகியோரின் நற்செய்திகளில் காணலாம். ஆனால் இரண்டும் வேறு பயன்பாட்டிற்கு எழுதப்பட்டுள்ளன. தூய லூக்கா நற்செய்தி ஆண்டவரின் பெரிய விருந்தைக் குறிக்கிறது. ஆனால் மத்தேயு எழுதிய நற்செய்தியில் ஆண்டவரின் பணிவாழ்வின் இறுதி கட்டத்தில் திருமண விருந்தை உவமையாக பயன்படுத்துகிறார். இந்தத் திருமண விருந்து இறையாட்சியைக் குறிக்கிறது. தூய உள்ளத்தினர் அனைவருக்கும் இறுதி நாட்களில் வாழ்வு கிடைக்கும் என்பதை எடுத்துரைக்கிறார் தூய மத்தேயு.
மறையுரை
தூயகத்தில் விருந்துண்ண தூயதோர் ஆடையை அணிந்து-கொள்ளுங்கள்! ஒருமுறை முல்லா சாதாரண உடை உடுத்திக்-கொண்டு ஒரு திருமண நிகழ்ச்சிக்கு மணமக்களை வாழ்த்திப் பேசச் சென்றார்.. ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சியில் அவரது உடையையும் வெளித்தோற்றத்தையும் பார்த்து உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை. உடனே முல்லா வெளியே சென்று புதிய உடைகளை இரவல் வாங்கி வந்து அணிந்துகொண்டு வந்தாராம். உடனே அவரை வர-வேற்று விருந்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். தடபுடலாய் இருந்தது உபசரிப்பு. உடனே அவர் பாயாசத்தை எடுத்து சட்டையின் கைகளில் ஊற்றினார். சாப்பாட்டை எடுத்து சட்டைப் பையில் போட்டார். அனைவரும் விழிபிதுங்கப் பார்த்துக்கொண்டு, என்ன இது என்று கேட்டனர். அப்போது முல்லா சொன்னார். நான் எப்போதும் போல் எனது உடைகளை உடுத்துக்கொண்டு வந்தேன். என்னை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை. இரவல் துணி வாங்கி உடுத்திக்கொண்டு வந்தேன். என்னை தடபுடலாய் உபசரிக்கிறார்கள். எனவே இந்த உபசரிப்பு இரவல் சட்டைக்குத்தான், எனக்கு அல்ல, என்றாராம்.
இன்றைய நற்செய்தியில் திருமண விருந்தில் திருமண உடை அணியாத ஒருவரை புறம்பே உள்ள இருளில் தள்ளுகின்றனர். மத்தேயு 22:1-14 பகுதி இன்று நமக்கு நல்ல செய்தியாய் அமைகிறது. எந்த நிலையிலும் உண்மை என்னும் ஆடையை, தூய்மை என்னும் ஆடையாய் கரைபடுத்தாது அணிந்து உத்தமர்களாய் வாழ அழைப்பு விடுக்கின்றது. ஏன் இன்றைய நற்செய்தியில் திருமண உடை அணியாத ஒருவரை வெளியே தள்ளுகின்றனர்? கடவுளின் பார்வையில் அனைவரும் சமம் என்று சொல்லும்போது ஏன் இந்த வேற்றுமை? தொடக்க நூல் 24:53 சொல்கிறது: திருமண ஆடை என்பது மணமகளுக்கு மணமகன் தரும் திருமணப் பரிசு. அந்தத் திருமணப் பரிசை உடுத்திக்கொள்ளாமல் திருமணத்திற்கு மணமகள் வந்தால் மணமகனை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லாமல் சொல்வதாய் அர்த்தம். மணமகள் அணிந்திருக்கும் முக்காட்டை மணமகன் திருமணநாள் அன்று அகற்றி, இதோ என்னைப் பார் உன்னை வாழ்நாள் முழுவதும் காக்க வந்துள்ளேன் என்று சொல்வான். இதைத்தான் இன்றைய முதல் வாசகத்தில் காண்கிறோம். மணமகன் அதாவது என்னை எனது வாழ்நாள் முழுவதும் காக்கும் என் வேந்தன் வருவான் என்று காத்துக் கொண்டிருந்த இனமான இஸ்ராயேல் ஆண்டவரை ஏற்க அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது.
உடை ஒருவரின் உடலை மட்டும் மறைக்கவில்லை. மாறாக உள்ளத்தை காக்கின்றது. ஒவ்வொருவரின் மனநிலையை எடுத்து-ரைக்கின்றது. மணமகன் வந்துவிட்டார் வாருங்கள். திருமண விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டோர், தேர்ந்துகொள்ளப்பட்டோர் அனைவரும் தக்க உடை உடுக்க மறந்து விட்டனர். எனவே அவர்கள் வெளியில் அனுப்பப்பட்டனர். பின்பு விருந்தானது அனைவருக்கும் உரியதாய் மாறுகின்றது மத்தேயு 22:8-10. சாலையோரம் காணும் எல்லாரையும் அழைத்து வாருங்கள். இந்த வார்த்தையானது மணமகனின் தந்தையாகிய இறைவனின் மகத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. வேறுபாடு அற்ற கடவுள், மாண்பு மிக்க கடவுளை படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. இந்த இறைவிருந்தில் அனைவரும் பங்குகொள்ள அழைக்கப்படுகின்றோம்.
பின் ஏன் இந்த மாற்றம்? ஏன் ஒருவர் மட்டும் தள்ளப்படுகின்றார். திருமண உடை இல்லை. மணமகளை ஏற்றுக்கொண்டால் அவர் சொல்படி வாழ வேண்டும்! தன் உள்ளத்தை தூய்மையாக மாற்றாமல் தூய்மையின்றி வாழும்போது வெளியே தள்ளப்படு-கின்றோம். அது தகுதியற்ற வாழ்வு!
இதைத்தான் இன்றைய 2-ஆம் வாசகத்தில் வாசிக்கின்றோம். நிறைவோ, குறைவோ எந்த நிலையிலும் வாழத்தெரியும். பவுல் தனது தூய உள்ளத்தின் உறுதித் தன்மையை எடுத்துரைக்கிறார். நாமும் திருமுழுக்கின் வழியாகத் திருமண ஆடையை; தூய உடையைப் பெற்று, தூய உள்ளத்தினராய் ஆண்டவருக்கு ஏற்ற வாழ்க்கை வாழ அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளோம்.
ஆனால் இன்று எந்த நிலையில் அந்த உடையை வைத்துள்ளோம். ஆண்டவருக்கு ஏற்றதாய் உள்ளதா? அல்லது புறம்பே இருளில் தள்ளக்கூடிய அளவிற்கு உள்ளதா? வாழ்க்கையில் வாழ்க்கை என்னும் படகு எந்த அலை அடித்தாலும் அசையலாம். ஆடலாம். ஆனால் கவிழ்ந்துவிடக் கூடாது. எனவே, தூய ஆடை உடுத்துவோம். தூயகத்தின் பங்காளிகளாய் மாறுவோம்.
பிற மறையுரை கருத்துக்கள்
தூய வாழ்வு இறைவிருந்தில் பங்கெடுக்க மட்டுமல்ல, இறைவனை நாம் காணவும் நமக்கு வாழ்வளிக்கிறது. "தூய உள்ளத்தோர் பேறுபெற்றோர் ஏனெனில் அவர்கள் கடவுளைக் காண்பர்".
தானியேல் இறைவாக்கு புத்தகத்தின் சூசன்னா கதை தூய வாழ்வு வாழ விழைவோருக்கு இறைவன் தரும் உதவியை உரக்க சொல்கிறது.
இறைவனின் அருட்பால் தூய உள்ளமென்னும் பாத்திரத்தில் ஊற்றப்பட்டால்தான் பயனுண்டு!
காதல் என்ற உணர்வு மாயையில் தூய்மையற்ற வாழ்வு வாழ, திருமணத்திற்கு முன்பே உறவு, திருமண உடன்படிக்கைக்கு வெளியே பிரமாணிக்கமற்ற உறவு போன்றவைகளால் இன்றைய வாழ்வு சிக்கலாக்கப்பட்டுள்ளது.
எனவே தூய வாழ்வு என்பது இறையழைத்தல். தூய வாழ்வு வாழ்வது என்பது இறையரசுக்காண மாபெரும் சவால்!
சமூக தொடர்பு ஊடகங்களை எவ்வகையில் நாம் பயன்படுத்துகிறோம், எவ்வகை நிகழ்ச்சிகளை நாம் தேடுகின்றோம்?
