மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக் காலத்தின் 23-ஆம் ஞாயிறு
3-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
சாலமோனின் ஞான நூல் 9: 13-18 | பிலமோன் 9b-10, 12-17 | லூக்கா 14:25-33

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


சீடத்துவம்

மனிதன் ஒருவரைப் பின் தொடருவது என்பது உலகில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. சிலர் வார்த்தைகளால் கவரப்படு கிறார்கள். ஒரு சிலர் கொள்கைகளால் கவரப்படுகிறார்கள். ஒரு சிலர் இலட்சியம் நிறைந்த வாழ்வால் உந்தித் தள்ளப்பட்டும் பின் தொடர்வர்.

இயேசு என்ற மாமனிதரைப் பின் தொடர விரும்பியவர்கள் பலர். அவரைப் பின் தொடர அடிப்படைத் தன்மைகள் இன்றைய நற்செய்தியில் (லூக். 14:26-27) தெளிவாக்கப்படுகிறது. இது மறுதலிப்பு அல்ல. மாறாகப் புதிதாக ஒன்றை ஏற்றுக் கொள்ளுதல் எனப் பொருள் கொள்தல் ஆகும்.

இலட்சியத் தெளிவு

சீடராக மாறவிரும்பும் எவரும் தம் வாழ்வை உணர்ச்சிப் பூர்வமாக அழித்துவிட முடியாது. உணர்ச்சி வயப்பட்டு மறுதலித்து விடவும் முடியாது. ஆனால் அந்த நபரின் கொள்கையினைப் பற்றிய அறிவுப்பூர்வமான. உணர்வுப்பூர்வமான ஒரு தெளிவான நிலையைப் பெறவேண்டும். பின்தொடர்வது என்பது தெளிவாக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. சீடத்துவம் என்பது எளிதான ஒன்று அல்ல. ஒன்றை இழந்தால்தான் மற்றொன்று பெற முடியும் என்ற தெளிவு தேவை.

இலட்சிய தயாரிப்பு

இலட்சியத் தெளிவு கொண்டவர் அதற்கான தயாரிப்பில் இறங்க வேண்டும் (லூக். 14:28-32). சீடத்துவம் என்பது சிந்திக்காமல் மூழ்கிவிடுவதல்ல. சீடத்துவம் ஓர் ஆபத்தான பாதை. அதற்குத் தயாரிப்புத் தேவை. எவரெஸ்ட் மலை ஏறுபவன் தயாரிக்கிறான். விளையாடுபவன் தன்னைப் பயிற்சியில் தயாரிக்கிறானே!

இலட்சிய உறவு

பின் தொடர விரும்புவரின் கொள்கையினையும், கொள்கை விடுக்கும் ஆபத்துகளையும் அறிந்தவராய் அந்த நபரோடு ஓர் ஆள் தன்மை உறவு கொண்டிருப்பர். இந்த உறவு இரத்த உறவு அல்ல. மாறாக ஞான உறவு. இதைத்தான் மாற்கு சொல்கிறார் (மாற்கு 3:14) இயேசு சீடர்களைத் தம்மோடு இருப்பதற்காக அழைத்தார் என்று. இயேசுவின் சீடத்துவமே இலட்சிய உறவின் அடிப்படை.

இலட்சியப் பயணம்

தெளிவு பெற்றவர்கள், உறவை வைத்தவர்கள் அந்த லட்சியம் நிறைவேறும் வரை பயணம் செய்வார்கள். இவர்களுக்குத் தடைகள் பல வர வாய்ப்பு உண்டு. ஆனால் உண்மையான சீடர்கள் இந்தத் தடைகளை எல்லாம் கடந்து செல்வார்கள். இவர்களுக்கு வரும் தடைகளே, இவர்களுக்குச் சிலுவைகள் (லூக். 14:27). இதைத்தான் இயேசு சுமந்து வர அழைக்கிறார். இவைகள் வாழ்வின் படிக்கற்கள்.

என் வார்த்தைகள் உங்களுள் நிலைத்திருந்தால் விரும்பியதெல்லாம் கேளுங்கள். கேட்பதெல்லாம் நடக்கும் (யோவா. 15:7).
நான் கட்டளையிடுவதையெல்லாம் நீங்கள் செய்தால் என் நண்பர்களாய் இருப்பீர்கள் (யோவா. 15:14).
நீங்கள் ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்புகொள்ள வேண்டும் என்பதே என் கட்டளை (யோவா. 15:17).
நான் புதிய கட்டளையைக் கொடுக்கிறேன். நான் அன்பு. இந்த அன்பினால் நீங்கள் என் சீடர்கள் என்பதை எல்லோரும் அறிந்துகொள்வார்கள் (யோவா. 13:34-35).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

பிறப்பின் பயன் என்ன?

ஒருவனுக்குத் துறவியாக ஆசை. அந்த ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள ஒரு பெரிய துறவியைத் தேடி காட்டுக்குச் சென்றான். காட்டிலிருந்த துறவி நாட்டிலிருந்து வந்தவனைப் பார்த்து. கையில் என்ன? என்றார். அதற்கு அந்த மனிதன், பையிலே பணம். அவசரத்துக்கு உதவும் எனக் கொண்டுவந்திருக்கின்றேன் என்றான். அதற்குத் துறவி, துறவி என்பவன் கடவுளே கதி என வாழவேண்டும். நீ துறவியாக விரும்புகின்றாய்; உனக்கு இந்தப் பணம் தேவையில்லை. நீ அந்தப் பையைப் கொண்டுபோய் அதோ அந்த ஆற்றுக்குள் எறிந்துவிட்டு வா என்றார். அந்த மனிதனோ சோகம் நிறைந்த உள்ளத்தோடு ஆற்றங்கரைக்குச் சென்று. கரையிலே அமர்ந்து, ஒவ்வொரு காசாக எடுத்து அதை ஆற்றுக்குள் எறிந்துகொண்டிருந்தான். இரண்டு, மூன்று காசுகளை எறிந்திருப்பான். பின்னால் நின்ற துறவி. மீதி காசை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குப் போ! காசை விட்டுவிட உனக்கு ஆசை. ஆனால் காசின் மீது நீ வைத்திருக்கும் ஆசையை இன்னும் நீ விடவில்லை. உனக்கு காசு மீது ஆசை இல்லையென்றால் பை முழுவதையும் தண்ணீருக்குள் தூக்கி எறிந்திருப்பாய் என்றார்.

துறவு என்றால் அனைத்தையும் விட்டுப்பிரியத் தயாராக இருத்தல் என்பது பொருள். துறவிலே இரண்டு வகையான துறவு உண்டு: வெளித் துறவு, உள் துறவு.

வெளித் துறவு என்பது இன்றைய இரண்டாவது வாசகத்தில் புனித பவுலடிகளார் அவரது உயிரின் உயிராக விளங்கிய பிலமோனை விட்டுப்பிரிய முன்வந்து போல, நமக்குப் பிரியமான மனிதர்களை, பொருள்களை, இடங்களை, சூழ்நிலைகளை விட்டுப் பிரிய முன்வருவது. அப்படி வெளித் துறவைப் பின்பற்ற முன்வருகின்றவர்கள் கீழ்க்கண்ட பயன்களை அனுபவிப்பார்கள்:

  1. எல்லாவற்றையும் அயலாருக்காக இழக்க முன்வரும் மனவலிமையைப் பெறுவார்கள்.
  2. தன்னிடம் உள்ளதைப் பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் சுதந்தரத்தைப் பெறுவார்கள்.

உள் துறவு என்பது கடவுளின் திருவுளத்தை நிறைவேற்ற நமது எண்ணங்களையும், திட்டங்களையும் (முதல் வாசகம்) விட்டுவிடுதலில் அடங்கியுள்ளது. இத்தகைய உள் துறவைப் பின்பற்றுகின்றவர்கள் கீழ்க்கண்ட ஞானக்கனிகளைச் சுவைத்து மகிழ்வர்:

  1. சேர்த்து வைத்ததை எப்படிக் காப்பாற்றுவது என்ற எண்ணத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்.
  2. பெறுவதில் அல்ல. கொடுப்பதில்தான் இன்பம் இருக்கின்றது என்பதால், இதயத்திற்கு இதமான இன்பம் கிடைக்கும்.

இழப்பை இழப்பாகக் கருதும்போது, இழப்பு நமக்கு இழப்பாகத் தெரியும். இழப்பை இழப்பாக அல்ல, இழப்பை இலாபமாகக் கருதும்போது இழப்பு நமக்கு இலாபமாகத் தெரியும்.

இலட்சங்கள் இல்லாமல் வாழ்ந்து விடலாம்; ஆனால் இலட்சியங்கள் இல்லாமல் வாழக்கூடாது. எடுப்பது அல்ல கொடுப்பதே. துறப்பதே நமது இலட்சியமாக இருக்கட்டும்.

நமது வாழ்வில் துறப்பதைக் கூட்டி, கொடுப்பதைப் பெருக்கி, கிடைப்பதை வகுத்து, எடுப்பதைக் கழித்து, பயன் - பிறப்பின் பயன் - என்ற விடையைப் பெற்று அகமும் முகமும் மலர வெற்றி நடைபோடுவோம்.
மேலும் அறிவோம்:

இயல்பாகும் நோன்பிற்கொன்(று) இன்மை உடைமை
மயலாகும் மற்றும் பெயர்த்து (குறள் 344).

பொருள் : எந்தப் பற்றும் இல்லாது இருத்தலே துறவுக்கு ஏற்புடைய செயலாகும்! ஏதேனும் ஒன்றில் பற்று வைக்கத் தொடங்கினால், அது தொடர்ந்து பல்வேறு பற்றுக்களை மேற்கொள்வதற்கு ஆசையைத் தோற்றுவிக்கும்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

தனது மனைவிக்குக் குடை பிடித்துச் சென்ற ஒரு கணவரைப் பார்த்துச் சிரித்தனர் மக்கள். கணவர் அவர்களிடம் கூறியது: "நான் காரியத்துடன்தான் என் மனைவிக்குக் குடை பிடிக்கிறேன். ஏனெனில் தெருவின் வலப்பக்கத்தில் நகைக் கடையும் இடப்பக்கத்தில் துணிக் கடையும் இருக்கின்றன. அவைகளைப் பார்த்தால் என் மனைவிக்கு நகையும் புடவையும் வாங்க வேண்டும் என்ற ஆசை வந்துவிடும். வலது பக்கத்தில் நகைக்கடை வரும்போது குடையை வலது பக்கத்தில் சாய்த்துப் பிடிப்பேன். இடது பக்கத்தில் துணிக்கடை வரும்போது குடையை இடது பக்கத்தில் சாய்த்துப் பிடிப்பேன். இவ்வாறு நகைக் கடையோ, துணிக்கடையோ அவளது கண்களில் படாமல் அவளை வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றுவிடுவேன்."

பெண்கள் மட்டுமல்ல, ஆண்களும்கூட, ஆண்களும் கூட, இல்லறத்தார் மட்டுமல்ல, துறவறத்தாரும்கூடப் பொருள்களை வாங்கிக் குவிப்பதில் கருத்தாய் உள்ளனர். ஆனால் இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்து கூறுகிறார்: "உங்களுள் தன் உடைமையையெல்லாம் விட்டுவிடாத எவரும் என் சீடராய் இருக்க முடியாது" (லூக் 14:33). மேலும், கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற விரும்புகிறவர்கள் உற்றார் உறவினரையும், ஏன் தங்கள் உயிரையும் கூட வெறுத்து, தங்கள் சிலுவையைச் சுமக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுக்கின்றார் (லூக் 15: 25-27).

மத்தேயு நற்செய்தியில் கிறிஸ்து இந்த நிபந்தனைகளை தம் சீடர்களுக்கு மட்டும் விதிக்கின்றார் (மத் 10:37-38). ஆனால் லூக்கா நற்செய்தியிலோ கிறிஸ்து இந்த நிபந்தனைகளை எல்லா மக்களுக்கும் விதிக்கின்றார் (லூக் 14:25), மத்தேயு நற்செய்தியில், சீடர்கள் தங்கள் உற்றார் உறவினரைக் கிறிஸ்துவைவிட அதிகமாக அன்பு செய்யக் கூடாது என்று கூறுகின்றார் (மத் 10:37). ஆனால் லூக்கா நற்செய்தியிலோ சீடர்கள் தங்கள் உற்றார் உறவினரை (மனைவி, மக்கள் உட்பட) " வெறுக்க வேண்டும்" என்கிறார் (லூக் 14:26). லூக்கா நற்செய்தி முழுத்துறவையும், வேரோட்டமான சீடத்துவத்தையும் வலியுறுத்துகிறது, சீடத்துவம் மிகவும் விலையுயர்ந்தது. போர்புரியச் செல்லும் அரசர், வீடு கட்டுபவர் ஆகிய உவமைகள் மூலமாக. சீடராகுமுன் அதன் விலை என்ன என்பதைச் சிந்தித்துச் செயல்பட வேண்டும் என்கிறார் கிறிஸ்து. ஒரு காரியத்தைச் செய்வதற்கு முன்பாக அதைப்பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும்; காரியத்தைச் செய்தபின் அதைப்பற்றிச் சிந்திப்பது இழுக்கானது என்கிறார் வள்ளுவர்.

எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின்
எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு. (குறள் 467)

முழுமைத் துறவுக்குக் கிறிஸ்துவே சிறந்த இலக்கணமாகத் திகழ்கிறார். பன்னிரண்டு வயதில் தமது பெற்றோருடன் இருந்த உறவைத் துண்டித்த கிறிஸ்து (லூக் 2:49), தமது பொது வாழ்வின்போது தமது குடும்பத்தாரின் ஒட்டு மொத்தமான உறவையும் துண்டித்துக் கொள்கிறார் (லூக் 8:21). மேலும் அவருக்கு எந்த உடைமையுமில்லை; தலைசாய்க்கவும் அவருக்கு இடமில்லை (லூக் 9:57). கிறிஸ்துவை ஆதாயமாக்கிக்கொள்ள அனைத்தையும் குப்பையாகக் கருதுவதாகக் கூறுகின்றார் திருத்தூதர் பவுல் (பிலி 3:8). அவரிடம் ஒன்றுமில்லை; அதன் காரணமாகவே அவரிடம் எல்லாம் இருக்கிறது என்கிறார் (2 கொரி 6:10). பொருள்கள் ஒருவரிடம் இருக்கும்போதே எல்லாவற்றையும் துறக்க வேண்டும்; துறந்தபின் பெறக்கூடிய இன்பங்கள் பல உண்டு என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். வள்ளுவர்.

வேண்டின் உண்டாகத்துறக்க; துறந்தபின் ஈண்டு இயற்பால் பல. (குறள் 342)

நீரழிவு நேயாளியிடம் மருத்துவர், “நீங்கள் நாள்தோறும் ஒரு மணி நேரம் நடக்க வேண்டும்" என்று கூறியபோது நோயாளி, "டாக்டர்! நடக்கிற காரியமாகச் சொல்லுங்க" என்றாராம். அவ்வாறே கிறிஸ்து கோரும் முழுமைத் துறவு நடக்கிற காரியம் போல் தெரியவில்லை என்று பலர் நினைக்கலாம். அவர்களுக்குக் கிறிஸ்து கூறுவது: "மனிதரால் இயலாதவற்றைக் கடவுளால் செய்ய இயலும்" (லூக் 18:27).

கிறிஸ்து கூறிய உண்மைத் துறவு தொடக்ககாலத் திருச்சபையில் நிகழ்ந்தது. தொடக்ககாலக் கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் உடைமை அனைத்தையும் விற்றுத் திருத்தூதர்களிடம் கொடுத்து பொதுவுடைமை வாழ்வு நடத்தினார்கள் (திப 2:42-45). ஆனால் காலப்போக்கில் அது வழக்கொழிந்து போய்விட்டது.

தனது வீட்டுக்கு வந்த நண்பர்க்கு ஒருவர் கெட்டியான, சுவையான சூப்பைக் கொடுத்தார். அச்சூப்பில் மீதியிருந்ததைத் தண்ணீர் கலந்து இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம் நாளும் கொடுத்தார். நண்பர் அவரிடம், "இது சூப்பா?" என்று கேட்டதற்கு அவர் கூறியது: "இது சூப்பினுடைய, சூப்பினுடைய, சூப்பினுடைய சூப்பு," அவ்வாறே நாம் கடைப்பிடிப்பது நற்செய்தியா? என்று கேட்டால், அதற்குரிய பதில்: "நாம் கடைப்பிடிப்பது. நற்செய்தியினுடைய, நற்செய்தியினுடைய, நற்செய்தியினுடைய நற்செய்தி." நற்செய்தியை கலப்படம் செய்து அதன் வீரியத்தைக் குறைத்துவிட்டோம்.

அன்று கிரேக்க நாட்டு தத்துவ மேதை ஒருவர், பட்டப்பகலில் கையில் விளக்கேந்தி மனிதனைத் தேடினார். இன்று கிறிஸ்து பட்டப்பகலில் விளக்கைக் கையிலேந்தி அவருடைய சீடர்களைத் தேடுகிறார். இன்று ஏராளமான கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கின்றனர், ஆனால் சல்லடை போட்டு சலித்து எடுத்தாலும் ஒரு சீடரையும் கண்டுபிடிக்க இயலாது. கிறிஸ்துவை ஒப்பற்றச் செல்வமாகக் கருதி அவரைப் பின்பற்ற, இன்றைய முதல் வாசகம் குறிப்பிடும் ஞானம் தேவைப்படுகிறது, மெய்யுணர்வு பெற்றவர்கள் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் துறந்து கிறிஸ்துவைப் பின்பிற்ற இயலும், கேட்கச் செவியுள்ளோர் கேட்கட்டும்; உணர்ந்து கொள்ளக்கூடியவர் உணரட்டும்.

"நீங்கள் கடவுளுக்கும் செல்வத்துக்கும் பணிவிடை செய்ய முடியாது" (மத் 6:24).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

பின்பற்றுவதா, பிரதிபலிப்பதா?

இத்தாலி நாட்டைக் குடியரசாக மாற்ற தளபதி கரிபால்டி தனது வீரர்களுடன் போரிட்டுத் தோல்வியைத் தழுவினார். என்றாலும் மனம் தளர்ந்துவிடவில்லை. மீண்டும் வீரர்களை அழைத்தார். "திரும்பவும் போரிட விரும்புகிறேன். உங்களுக்குக் கொடுக்க பணமோ பொருளோ என்னிடம் இல்லை. என்னால் பசி பட்டினியை மட்டுமே தரமுடியும். காயமும் இரத்தமுமே நீங்கள் அணிந்து கொள்ளும் பதக்கமாக இருக்கும். என்னோடு இணைந்து போரிட விரும்புகிறவர்கள் - நான் ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்கும்போது ஓர் அடி முன்னே எடுத்து வைத்து வரவும்” என்று அறைகூவலிட்டார். கண்களைத் திறக்கிறார். வீரர்கள் அப்படியே நின்றிருந்தனர். கரிபால்டி மிகவும் சோர்வடைந்துவிட்டார். அதைக் கண்ட ஒரு வீரன் வேகமாக விரைந்து "தவறாக நினைக்க வேண்டாம். பட்டாளம் முழுவதுமே ஓர் அடி முன்னுக்கு வந்துவிட்டதால் உங்களுக்கு வித்தியாசம் தெரியவில்லை. வெற்றி நமதே" என்று முழங்கினான். ஆம்,, வெற்றி அவர்களதே என்பதை வரலாறு சொல்கிறது. அதற்குக் காரணம் அவர்களிடம் இருந்த இலட்சிய உணர்வு, கொள்கைப் பிடிப்பு, தியாகச் சிந்தை!

இவ்வுலகில் இறையரசைக் கட்டி எழுப்ப முன்வந்த இறைமகன் இயேசுகூட இத்தகைய மனநிலையை தன் சீடர்களிடம் எதிர்பார்க்கிறார். இயேசுவைப் பின்பற்றத் தடையாக இருக்கும் எதையும் - அது உடைமையோ, உறவோ, உயிரோ எதுவாயினும் - இழக்கத் துணிபவனே இயேசுவின் உண்மையான சீடனாக முடியும்.

ஒரு செல்வந்தன் தானே தனக்கு உலகமாக இருந்தான். தனக்கு அப்பால் எதையும் பார்க்க முடிந்ததில்லை. தான் தான் என்று வாழ்ந்திருந்தவன். எல்லாம் தனக்கு மட்டுமே தெரியும் என்ற மனநிலையை வளர்த்துக் கொண்டவன். அறிவு புகட்ட நினைத்த அவனுடைய நண்பன் அவனை அழைத்துச் சன்னல் கண்ணாடியில் பார்க்கச் சொன்னான். திறந்த வெளியில் மலைகள், மரங்கள், மனிதர்கள் எல்லாம் தெரிந்தன. பின்னர் வெள்ளி பூசிய கண்ணாடியில் பார்க்கச் சொன்னான். தன்னை மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது. வெள்ளியும் தங்கமும் மனிதனுடைய கண்களை மறைக்கும். அதனால்தான் இயேசு சொல்கிறார்:

 உறவு உன் கண்ணைக் குருடாக்குகிறதா?        விட்டுவிடு.  
உடைமை உன் கண்ணைக் குருடாக்குகிறதா? விட்டுவிடு.
உயிரே கூட உன் கண்ணைக் குருடாக்குகிறதா? விட்டுவிடு.

வெள்ளப்பெருக்கெடுத்து ஓடும் ஆற்றை நீந்திக் கடக்க நினைப்பவன் கைகளிலும் கால்களிலும் 'பற்று' என்ற பாறாங்கல்லைக் கட்டிக் கொண்டு நீச்சலடிக்க முடியுமா?

பணத்தால், பொருளால் ஓரளவு திருப்தி இருந்தும் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு வெற்றிடத்தை உணர்ந்தானே அந்தப் பணக்கார இளைஞன் (மார்க். 10:22). தேவையான ஆன்மீக விடுதலை பெறாதது தானே இயேசுவைப் பின்பற்றத் தடையாக இருந்தது.

உடைமைகள் தடைகள் மட்டுமல்ல பல சமயங்களிலும் சுமைகள். இறைச்சிக் கடையிலிருந்து கரித்துண்டைத் தூக்கிக் கொண்டு அந்த நாய் ஓடியது. கடைக்காரன் கல்லால் எறிந்து கொண்டே அதை விரட்டிச் சென்றான். கல்லெறியால் காயமுற இரத்தம் ஒழுக நாய் ஓடியது. அதற்குள் ஏழெட்டு நாய்கள் அந்த நாயைப் பின் தொடர, நிற்கவோ இளைப்பாறவோ முடியாத நாயின் கால்கள் பின்னிக் கொண்டன. கண்கள் செருகின. இனியும் அதனால் ஓட முடியாது. கறித் துண்டைக் கீழே போட்டுவிட்டு பக்கத்து மரத்தடியில் ஒண்டிக் கொண்டது. விரட்டி வந்த நாய்களும் இந்த நாயைப் பொருள்படுத்தாமல் இறைச்சியைச் தேடி விரைந்தன. மூச்சுவாங்க இளைத்து நின்ற நாய் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டது: “இப்போது எவ்வளவு நிம்மதி! என் விருப்பப்டி நான் எங்கேயும் போகலாம், எதுவும் செய்யலாம். போட்டியோ பொறாமையோ இல்லாத இந்த உலகம் இப்போது எனக்குச் சொந்தம்”.

இயேசுவோடு இருந்தபோதே யூதாஸ் இறந்துவிட்டான். காரணம்? பண ஆசை. மீட்படைந்த சக்கேயுவின் மனநிலை - விட்டுவிடுவது மட்டுமல்ல. இழப்புக்கு ஈடுகட்டுவது - சிந்தனைக்குரியது.

இத்தாலியின் 12ஆம் நூற்றாண்டுப் புனிதர் பிரான்சிஸ் அசிசியார் தன் இலட்சியத்திற்குத் தன் தந்தையே தடையாக இருந்தபோது, தன்னைப் புரிந்து கொள்ளத் தவறியபோது, "இனி விண்ணகத் தந்தையே எனக்கு அப்பா” என்று தோளில் இருந்த துண்டை உதறிச் சென்ற நிகழ்ச்சி நினைவில் இல்லையா?

பொதுநிலையினரின் பாதுகாவலர் என்று நாம் புகழ்ந்து போற்றும் புனித தாமஸ்மூர் தன் மனைவியைவிட, மக்களை விட, ஏன் தன் உயிரையும் விட இயேசுவையும் அவர் நிறுவிய திருஅவையையும் நேசிக்கவில்லையா?

பெற்றோரைப் போற்றுவதும் பேணிக்காப்பதும் மகனின் கடமைதான். ஆனால் தந்தையின் அலுவல் என்றபோது பெற்ற தாயையோ வளர்த்த தந்தையையோ பெரிதாக நினைக்கவில்லை இயேசு. காணாமற்போன 12 வயதுச் சிறுவன் "நீங்கள் ஏன் என்னைத் தேடினீர்கள்? நான் என் தந்தையின் அலுவல்களில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா?" (லூக். 2:49) என்று கேட்கவில்லையா? "என் தாய் யார்? என் சகோதர்கள் யார்?" (மத். 12:48) என்ற இயேசுவின் கேள்வி உணர்த்துவது என்ன?

இயேசு யார் என்பதற்கான பொருள்மிக்க விளக்கத்தைத் திருத்தூதர் பவுல் குறிப்பிடுகிறார்: "கடவுள் வடிவில் விளங்கிய அவர், கடவுளுக்கு இணையாயிருக்கும் நிலையை வலிந்து பற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய தொன்றாகக் கருதவில்லை. ஆனால் தம்மையே வெறுமையாக்கி அடிமையின் வடிவை ஏற்று மனிதருக்கு ஒப்பானார்'' (பிலிப். 2:6,7). இப்படிப்பட்ட இயேசு தன் சீடர்களும் தன்னைப் போல வாழ வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார். “பணியாளர் தலைவரை விடப் பெரியவரல்ல: தூது அனுப்பப்பட்டவரும் அவரை அனுப்பியவரை விடப் பெரியவர் அல்ல என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்'' என்கிறார் ஆண்டவர் (லூக். 13:16, 12:26). அந்த சீடத்துவம் விடுக்கும் சவால்களுக்குத் தன்னால் ஈடு கொடுக்க முடியுமா என்று முன்னமே அமர்ந்து தீர்க்கமாகச் சிந்திப்பது மிக மிகத் கோபுரம் கட்டுபவரும் போரிடச் செல்பவரும் தன் நிலையைக் கணித்துச் செயல்படுவது போல் இயேசுவின் சீடனும் செயல்படவேண்டும் என்கிறார் இயேசு (லூக். 14:28-33).

இந்தத் திட்டமிடலுக்கு மனித அறிவும் ஆற்றலும் மட்டும் போதுமானதல்ல. இறை ஞானம் வேண்டும். அதைத் தூய ஆவி அருள்வார் (முதல் வாசகம்).

அழைப்புப் பற்றிய வங்கக்கவி தாகூரின் கருத்து இது! ஒரு கூடை நிறைய மாம்பழம் ஒருவர் வந்து ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டிப் பார்த்து ஒன்றைப் பொறுக்கி எடுக்கிறார். என்ன நேர்கிறது? பொறுக்கி எடுத்த அந்த ஒரு பழம் பிற அனைத்துப் பழங்களினின்றும் பிரிகிறது. அந்தப் அந்தப் பிரிவு ஓர் இழப்பே! ஆனால்... அதனைப் பொறுக்கி எடுத்தவர் பழத்துக்குச் சொந்தமன்றோ!

"ஆண்டவர்தாமே என் உரிமைச் சொத்து; அவரே என் கிண்ணம். எனக்குரிய பங்கைக் காப்பவரும் அவரே" (தி.பா. 16:5) என்ற திருப்பாடல் ஆசிரியரின் உணர்வு இருந்தால் அங்கே இழப்பு உணர்வுக்கு இடமேது?

கணவனுக்காகத் தன் பெற்றோரை, தன் குடும்பத்தை தான் வளர்ந்து வாழ்ந்த சூழலை, ஏன் தன் ஆசைகளைக் கூட விட்டுவரும் பெண்ணுக்கு அவை இழப்பா? மண வாழ்க்கையின் இயல்பான எதிர்பார்ப்பு இல்லையா!

"ஒருவிதை தன்னை அழித்துக் கொண்டுதான் மரமாகிறது. ஒரு துளி தன்னை இழந்த பின்பே கடலாகிறது. ஆனால் மனிதன்...? மனிதன் தன்னை இழக்கத் தயாரில்லை. பின் எப்படி இறைத்தன்மை இவனில் விளைய முடியும்?” - ஒஷோ (ரஜனிஷ்).

இயேசுவுக்கு வேண்டும் சீடர்கள், இரசிகர்கள் அல்ல.

வெறம் பக்தர்கள் அல்ல! இயேசுவைப் பின்பற்றுவதை விட அவரைப் பிரதிபலிப்பதில்தான் சீடனுக்குப் பெருமை!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

சீடத்துவமும் சிலுவையும்

திரும்பிப் பார்க்க மாட்டேன்:
மேகாலயாவில் கரோ (Garo) என்றோர் இனக்குழுவினர் உண்டு. இவர்கள் நடுவில் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜரோப்பியக் கண்டத்திலிருந்து சிலர் நற்செய்தி அறிவிக்க வந்தனர். தொடக்கத்தில் இந்த இனக்குழுவில் இருந்த யாவரும் நற்செய்தியைக் கேட்கத் தயாராக இல்லை. பெரிய போராட்டத்திற்குப் பிறகே இந்த இனக்குழுவில் இருந்த ஒரு குடும்பம் நற்செய்தியை ஏற்றுக் கொண்டது. அந்தக் குடும்பத்தில் இருந்தவர்களைத் தொடர்ந்து பலரும் நற்செய்தியை ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.

இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத இனக்குழுத் தலைவர் முதலில் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்ட மனிதருடைய இரண்டு மகன்களை ஊரிலிருந்த ஒரு பொதுவான இடத்தில் நிறுத்தி வைத்து அவரிடம், "நீர் கிறிஸ்துவை மறுதலிக்காவிட்டால் உன் மகன்கள் இவர்கள் இருவரையும் அம்பெய்த்து கொல்வேன்" என்று மிரட்டினார். அதற்கு அந்த மனிதர், "இயேசுவின் பின்னால் நானும் செல்வேன், திரும்பிப் பார்க்க மாட்டேன்" என்றார். இதனால் இனக்குழு தலைவர் அந்த மனிதருடைய இரண்டு மகன்களையும் அம்பெய்து கொன்றார்.

பின்னர் இனக்குழு தலைவர் அந்த மனிதருடைய மனைவியை அதே இடத்தில் நிறுத்தி, வைத்து அவரிடம், "இப்போதாவது நீ கிறிஸ்துவை மறுதலி, இல்லையென்றால் உன் இரு மகன்களைப் போன்று உன் மனைவியையும் அம்பெயது கொன்றுபோடுவேன்" என்று எச்சரித்தார். அப்போதும் அந்த மனிதர், "இயேசுவின் பின்னால் நானும் செல்வேன். திரும்பிப் பார்க்கமாட்டேன்" என்றார். இதனால் இனக்குழுத் தலைவர் அந்த மனிதருடைய மனைவியின்மீதும் அம்பெய்து கொன்று போட்டார்.

தன் இரண்டு மகன்கள், அவர்களைத் தொடர்ந்து தன் மனைவியை இழந்தபோதும் தன் முடிவிலிருந்து அந்த மனிதர் சிறிதும் பின்வாங்காததைப் பார்த்த இனக்குழுத் தலைவர், 'ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த இயேசுவுக்காக இவர் தன் மகன்கள், மனைவி; ஏன், தன்னுடைய உயிரையும் இழக்கக் துணிகிறார் என்றால் அவர் மிகப்பெரியவர்' என்று இனக்குழுத் தலைவர் இயேசுவை நம்பி ஏற்றுக் கொண்டார். இனக்குழுத் தலைவர் இயேசுவை ஏற்றுக் கொண்டதைப் பார்த்துவிட்டு, அந்த இனக்குழுவில் இருந்த எல்லாரும் இயேசுவை நம்பி ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.

ஆம், இந்த நிகழ்வில் வரும் கரோ இனத்தில் இயேசுவை முதலாவதாக ஏற்றுக்கொண்ட மனிதர் அவருக்காகத் தன் இரு பிள்ளைகள், மனைவி; ஏன், தன் உயிரையும் இழக்கத் துணிந்தார். இவ்வாறு அவர் இயேசுவின் உண்மையான சீடராக விளங்கினார். பொதுக் காலத்தின் இருபத்து மூன்றாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை இயேசுவின் உண்மையான சீடராக வாழ நமக்கு அழைப்புத் தருகிறது. அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம்.

இயேசுவுக்கே முதன்மையான இடம்:
எருசலேம் நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த இயேசுவுக்குத் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வரும் பலரும் தன்னை உண்மையாய்ப் பின்தொடராமல், ஆதாயத்திற்காகவே பின்தொடர்ந்து வருகிறார்கள் (யோவா 6:26) என்பது நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. அதனால் அவர் தன்னை உண்மையாய்ப் பின்தொடர்பவர் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று, மூன்று முதன்மையான நிபந்தனைகளை முன்வைக்கின்றார். முதலாதாக, மற்ற எல்லாரையும்விட; ஏன், தம் உயிரையும் விட ஒருவர் தனக்கு முதன்மையான இடம் தர வேண்டும் என்கிறார் இயேசு. ஒருவரால் மற்ற எல்லாரையும் விட; ஏன் தம் உயிரையும் விட கடவுளுக்கு முதன்மையான இடம் தரமுடியுமா? என்றால் முடியும் என்று இயேசு நமக்கு முன்மாதிரி காட்டுகின்றார். அவர் தன் இரத்த உறவுகளைவிட இறையாட்சிக்கே முதன்மையான இடம் கொடுத்தார் என்பதை நற்செய்தியின்மூலம் நாம் அறிந்து கொள்ளலாம் (மத் 12: 46-50).

இரண்டாவதாக, இயேசு தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருபவர் தம் சிலுவையைத் தூக்கிக்கொண்டு தன்னைப் பின்தொடர வேண்டும் என்கிறார். சிலுவை இல்லாமல் சீடத்துவ வாழ்வைத் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாது. இயேசு, இன்றைக்கு இருக்கும் அரசியல் மற்றும் ஒருசில சமயத் தலைவர்களைக் போன்று, 'என் பின்னால் வந்தால் சொகுசான வாழ்க்கை வாழலாம்' என்று பொய்யான, போலியான வாக்குறுதிகளை அள்ளி இரைக்கவில்லை. மாறாக, அவர் உண்மையையே பேசினார். ஆகவேதான் அவர் தன்னைப் பின்தொடர்பவர் சிலுவையைச் சுமக்க வேண்டும் என்கிறார். மட்டுமல்லாமல், தாமே சிலுவையைச் சுமந்து நமக்கு முன்மாதிரி காட்டுகின்றார்.

முன்றாவதாக, இயேசு தன்னைப் பின்தொடர்பவர் தம் உடைமையை எல்லாம் விட்டுவிட வேண்டும் என்கிறார். அவர் இவ்வாறு சொல்வதற்குக் காரணம், ஒருவரிடம் இருக்கும் உடைமை அல்லது சொல்வம் அவரைத் தன்மீது மட்டுமே அக்கறை கொள்ளச் செய்யுமே ஒழிய, அவரை அடுத்திருப்பவரைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளச் செய்யாது. இயேசு சொல்லும் அறிவற்ற செல்வந்தன் உவமையும் (லூக் 12: 13-21), அவரைப் பின்தொடர விரும்பிய செல்வரான இளைஞனும் (மத் 19: 16-22) இதற்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டுகள். இங்கே புனித பவுல் சொல்கின்ற வார்த்தைகளை இணைத்துச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது நல்லது. "அவர் செல்வராயிருந்தும் உங்களுக்காக ஏழையானார்" (2 கொரி 8:9) என்று புனித கொரிந்தியருக்கு எழுதிய இரண்டாம் திருமுகத்தில் கூறும் வார்த்தைகள், இயேசுவே தமது 'செல்வத்தை' விட்டுவிட்டு வந்ததால் அவரைப் பின்தொடர்பவர் தன் உடைமையை விட்டுவிட்டு அவரைப் பின்தொடர்வது மிகவும் முக்கியம்.

கடவுளின் திட்டத்தை அறிவது எளிதல்ல:
இயேசுவைப் பின்தொடர்பவர் எதற்கு எல்லாரையும்விட அவரை மேலாக அன்பு செய்ய வேண்டும்? சிலுவையைச் சுமக்க வேண்டும்? தம் உடைமைகளையெல்லாம் விட்டுவிட வேண்டும்? என்பன போன்ற கேள்விகள் எழலாம். ஊனியல்புடையவர்களால், அல்லது சாதாரண மனிதர்களால் இதை அறிந்து கொள்ள முடியாது.

சாலமோனின் ஞான நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தில் அதன் ஆசிரியர், "நீர் ஞானத்தை அருளாமலும், உயர் வானினின்று உம் தூய ஆவியை அனுப்பாமலும் இருந்தால், உம் திட்டத்தை யாரால் அறிந்து கொள்ள இயலும்?" என்கிறார். எனில், கடவுளின் திட்டத்தை, அவரது திருவுளத்தைத் தூய ஆவியைப் பெற்றுக்கொண்ட ஒருவராலேயே அறிய முடியும். தூய ஆவியார் ஒருவருக்கு ஞானத்தைக் கொடுப்பார். அந்த ஞானத்தால் அவரால் கடவுளின் திட்டத்தை அறிந்து கொள்ள முடியும். அவரால் இயேசுவின் உண்மையான சீடரான இருக்க முடியும்!

இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் இயேசு தன்னைப் பின்தொடர்பவர் தெளிவாக முடிவெடுத்த பின்னே தன்னைப் பின்தொடர வேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் இரண்டு உவமைகளைச் சொல்கிறார். ஒன்று, கட்டடம் கட்டுதல், இரண்டு, எதிரிநாட்டோடு போருக்குச் செல்லுதல். இந்த இரண்டு செயல்களையும் செய்பவர் தெளிவான திட்டமிடல் இன்றி அவற்றில் வெற்றி காண முடியாது. இயேசுவைப் பின்தொடர்வது அந்த இரண்டு செயல்களையும் விட உயர்வானது. அதனால் இயேசுவைப் பின்தொடர்வதற்கு தூய ஆவியார் அருளும் ஞானம் இன்றி ஒருவரால் எதையும் செய்யமுடியாது.

ஒப்புரவுப் பணியைச் செய்வோம்!
இயேசுவின் சீடர் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, அவரைப் பின்தொடர வேண்டும் என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் அவர் மனிதர்கள் நடுவில் ஒப்புரவை ஏற்படுத்த வேண்டும். இந்த ஒப்புரவுத் திருப்பணியைத் தொடங்கி வைத்தது இயேசுவாக இருந்தாலும், அந்த ஒப்புரவுப் பணியைக் கடவுள் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் தந்துள்ளார் (2 கொரி 5:18) இதைச் சிறப்பாகச் செய்தவர் பவுல் என்று சொல்லலாம்.

முதல் வாசகத்தில் பவுல், கொலோசைத் திருஅவையில் தலைவராக இருந்த பிலமோனை அவரிடம் அடிமையாக இருந்து, பின் அவரிடமிருந்து தப்பித்து ஓடிவந்த ஒனேசிமை அடிமையாக அல்ல, சகோததராக மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்கிறார். இத்தகைய செயலைப் பிலமோன் கட்டாயத்தினால் அல்ல, மனதாரப் செய்யச் சொல்கிறார் பவுல். இவ்வாறு பவுல் கடவுள் தன்னிடம் ஒப்படைத்த ஒப்புரவுப் பணியைச் சிறப்பாகச் செய்கிறார்.

இயேசுவின் உண்மையான சீடர் அவருக்கு முதன்மையான இடம் கொடுக்க வேண்டும்; அதே நேரத்தில் அவர் விட்டுச் சென்ற ஒப்புரவுப் பணியைப் புனித பவுலைப் போன்று செய்ய வேண்டும். இப்படிப் பணி கடுமையான பணி என்றாலும், நம்மால் முடியாத பணியல்ல,

சிந்தனைக்கு:
‘இயேசு அளிக்கும் விண்ணகத்தைப் பெற பலரும் விரும்புகிறார்கள். அவரது சிலுவையைச் சுமக்கத்தான் வெகு சிலரே விரும்புகிறார்கள்' என்பார் வணக்கத்திற்குரிய தாமஸ் ஏ கெம்பிஸ். இயேசுவின் சீடர் சிலுவையையும் சுமக்கத் தயாராக வேண்டும். அதுவே அவருக்கு அழகு. எனவே, இயேசுவின் உண்மையான சீடராய் இருக்க சிலுவையைச் சுமப்போம், ஒப்புரவுப் பணியில் ஈடுபடுவோம். அதன் வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

மீட்பு அளிக்கும் ஞானம்!

காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் உட்பட்ட நாம் எப்போதும் நாம் நம்முடைய காலத்தையும் இடத்தையும் நீடித்துக்கொள்ளவே விரும்புகிறோம். நிறைய ஆண்டுகள் வாழ விரும்புகிறோம், நிறைய இட வசதியோடு வீடு கட்டிக்கொள்ள விரும்புகிறோம், நிறைய இட வசதி கொண்ட வாகனம் வாங்க விரும்புகிறோம், நீடித்த பேட்டரி, நீடித்த கறுப்பு நிற முடி, நீடித்த சிவப்பழகு, நீடித்த டிவி, நீடித்த முதலீடுகள், நீடித்த வட்டி விகிதம் என எல்லாவற்றிலும் நீட்சியை விரும்புகிறோம். இவை எல்லாமே நம்முடைய நீடித்த மகிழ்விற்கான தேடலின் வெளிப்பாடுகள். நமக்குக் கிடைக்கும் சின்னஞ்சிறு மகிழ்ச்சி தருணங்கள், அனுபவங்கள் நீடிக்காதா என ஏங்குகிறோம்.

நீடித்த மகிழ்ச்சியே மீட்பு என்றும், அந்த மீட்பை ஞானத்தால் அடையலாம் என்றும் சொல்கிறது இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு. மீட்பு என்றவுடன் நாம் பல நேரங்களில் பாவத்திலிருந்து மீட்பு என்று நினைத்து மீட்பை பாவத்தோடு இணைத்துவிடுகிறோம். 'மீட்பு' என்பது மறுவாழ்வு அல்லது நிலைவாழ்வு சார்ந்த சொல் மட்டும் அன்று. மாறாக, முதலில் அதன் பொருள் 'நலம்' என்பது. ஒரு மருத்துவர் மற்றவருக்கு நலம் தரும் செயல் கிரேக்க மொழியில் 'மீட்பு' என்றே சொல்லப்பட்டது. நலம் தரும் மருத்துவர் என்ன செய்கிறார்? நோயை நம்மிடமிருந்து நீக்கி நம்முடைய நலத்தை அல்லது மகிழ்ச்சியை நீட்டிக்கிறார். இயேசு செய்வதும் இதுதான். பாவத்தால் வந்த இறப்பிலிருந்து நம்மை 'மீட்டு' நம்முடைய வாழ்வை, மகிழ்ச்சியை நீட்டிக்கிறார்.

நீடித்த மகிழ்ச்சியை ஞானம் எப்படி அருள்கிறது?

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். சாஞா 9:13-18), சாலமோனின் ஞானநூல் ஆசிரியர் மனிதர்களின் இயலாமை அல்லது வரையறை அனுபவம் பற்றி அழகாக எழுதுகின்றார். அதை நான்கு வாக்கியங்களில் பதிவு செய்கின்றார்: (அ) 'நிலையற்ற மனிதரின் எண்ணங்கள் பயனற்றவவை,' (ஆ) நம்முடைய திட்டங்கள் தவறக் கூடியவை, (இ) 'அழிவுக்குரிய உடல் ஆன்மாவைக் கீழ்நோக்கி அழுத்துகிறது,' மற்றும் (ஈ) 'இந்த மண் கூடாரம் கவலை தோய்ந்த மனதுக்குச் சுமையாய் அமைகிறது.' இங்கே மூன்று விடயங்கள் அடிக்கோடிடப்படுகின்றன: (அ) நாம் நிலையற்றவர்கள், நம்முடைய உடல் அழியக்கூடியது. இருந்தாலும் அங்கே அழியாத ஆன்மா ஒன்று உள்ளது. (ஆ) அழிவுக்குரிய உடலோ, அதிலிருக்கும் மூளையோ தங்களிலேயே வரையறைக்குட்பட்டவை. ஆகவே அழிவுக்குரிய திட்டங்களைத்தான் அவற்றால் எடுக்க முடியும். (இ) நம்முடைய மனத்தில் இயல்பாகவே கவலை இருக்கின்றது. அந்தக் கவலை நம்முடைய உடலால் இன்னும் அழுத்தப்படுகிறது. இதை வாசித்தவுடன், 'ஐயோ! என்ன ஒரு இரங்கத்தக்க நிலை! இதிலிருந்து விடுபட வழியே இல்லையா? என் எண்ணங்கள் பயனற்றவையா? என் திட்டங்கள் நிறைவேறாதா? என் கவலை மாறாதா? என் மண் கூடாரம் எனக்குச் சுகமாக இருக்காதா?' என்ற கேள்விகள் நம்முள் எழுகின்றன.

இந்தக் கேள்விகளிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும் ஆறுதலான செய்தியையும் ஆசிரியர் தருகின்றார்: (அ) கடவுளின் ஞானத்தாலும் தூய ஆவியாலும் நாம் இறைவனின் திட்டத்தையும், நம் வாழ்வின் திட்டங்களையும் அறிந்துகொள்ள முடியும். (ஆ) அந்த ஞானம் நமக்கு மீட்பு, நலம், மகிழ்ச்சி தரும்.

ஆக, நம்முடைய உடல், எண்ணம், மனத்தின் கவலை ஆகியவற்றால் நாம் நலமற்று இருந்தாலும், நமக்கு நிலையான நீடித்த மகிழ்ச்சியை, மீட்பாக வழங்குகிறது கடவுளுடைய ஞானம். நாம் கடவுளுடைய ஞானத்தையும், அவருடைய ஆவியையும் பெற்றுக்கொள்ளும்போது நம்முடைய வாழ்வு செம்மைப்படுத்தப்பட்டு, நாம் அவருக்கு உகந்தவற்றையே செய்வோம். செம்மையான வாழ்வும், அவருக்கு உகந்தவற்றைச் செய்வதும்தானே நீடித்த மகிழ்ச்சி!

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். பில 9-10,12-17) பவுலுடைய திருமுகங்களில் மிகச்சிறிய திருமுகம் அல்லது பரிந்துரைக் கடிதம் என அழைக்கப்படும் பிலமோன் நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. மிகச்சிறிய நூலாக இருந்தாலும் மிகப்பெரிய புரட்டிப் போடுதலை இது செய்கின்றது. அது என்ன புரட்டிப் போடுதல்? கொலோசை நகரின் முக்கியமான செல்வந்தர் பிலமோன். இவருடைய அடிமையின் பெயர் ஒனேசிமு. அடிமை என்றவுடன் இன்று அது வெறும் வார்த்தையாகத் தெரிகிறது. இன்று நாம் காலையிலிருந்து எழுந்தவுடன் ஸ்விட்ச் போட்டவுடன் லைட் எரிகிறது. குழாய் திறந்தவுடன் தண்ணீர் வருகிறது. ஒரு பக்கம் சுடுதண்ணீர் மறுபக்கம் குளிர்ந்த நீர். அங்கே அருகில் தொங்கும் புதிய டவல். அருகிலேயே கழிப்பறை. அருகில் சென்றாலே தானாகவே தண்ணீர் இட்டுக்கொள்ளும். குளித்து முடித்து வெளியே வந்தவுடன் முடி உலர்த்தி, மின்விசிறி, அலமாரியில் அடுக்கி வைக்கப்பட்ட ஆடைகள், மேலே ஒரு கையில் துணிகளை உயர்த்தி மறு கையால் துணியை உருவி பட்டன் மாட்டிக்கொண்டே ஊபர் ஈட்ஸ் துலாவி காலை உணவு ஆர்டர் செய்து சாப்பிட்டுவிட்டு அப்படியே அடுத்த வேலை பார்க்க கிளம்பிவிடலாம். ஆனால், அன்று இவை எல்லாவற்றையும் செய்ய பிலமோனுக்கு ஒனேசிமு தேவைப்பட்டார். எழுப்பி விட, தீப்பந்தம் ஏற்ற, தண்ணீர் கொண்டுவர, கழிவிற்கு மண்பானை கொண்டுவர, தண்ணீர் சுட வைக்க, விறகு பொறுக்க, அடுப்பு ஏற்ற, வெதுவெதுப்பாய் வாளியில் நிரப்ப, குளிக்க வைக்க, துண்டால் துவட்டி விட, ஆடையை மற்றும் உணவு தயாரிக்க என அடிமை இல்லாமல் வாழ்வை நினைத்துப் பார்க்க முடியாத நிலை. ஒருநாள் காலை பிலமோன் துயில் எழும் நேரம் ஒனேசிமு இல்லை. அவர் தப்பிவிட்டார். அடிமை தப்பினால் அவருக்கு மரண தண்டனை கொடுக்கலாம் என்று கிரேக்க மற்றும் உரோமைச் சட்டங்கள் நிர்ணயித்தன. அப்படித் தப்பி வந்த ஒனேசிமு பவுலிடம் அடைக்கலம் அடைகிறார். பிலமோன் வீட்டிற்குப் பவுல் அடிக்கடி வந்து சென்றதால் பவுலை ஒனேசிமுவுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். இப்படித் தன்னிடம் வந்த ஒனேசிமுவை மீண்டும் பிலமோனிடம் அனுப்புகின்றார். பிலமோன் கோபத்தால் ஒனேசிமுவைத் தண்டித்துவிடலாம் என்று நினைத்த பவுல் ஒரு பரிந்துரைக் கடிதம் எழுதுகின்றார். அக்கடிதத்தின் ஒரு பகுதியே இரண்டாம் வாசகம்.

'என் இதயத்தையே அனுப்புகிறேன்' என்று பவுல் சொல்கின்றார். மேலும், 'நீர் அவனை ஓர் அடிமையாக அல்லாமல் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையில் ஒரு சகோதரனாக ஏற்றுக்கொள்ளும்' என்று பிலமோனுக்கு எழுதுகின்றார். அக்காலத்தில் அடிமை என்பவர்கள் விலங்குகள் அல்லது பொருள்களாகக் கருதப்பட்டனர். அஃறினையாகக் கருதப்பட்ட ஒருவரை உயர்திணையாகக் கருத பிலமோன் நிறைய முயற்சிகள் எடுக்க வேண்டும். அவருடைய உளப்பாங்கு மாற்றம் பெற வேண்டும். இறுதியாக, 'என்னை ஏற்றுக்கொள்வது போல அவனை ஏற்றுக்கொள்ளும்' என்று அடிமையோடு தன்னையே இணைத்துக்கொள்கின்றார் பவுல்.

இதில் என்ன ஞானம் இருக்கிறது? நான் எனக்கு அடுத்திருப்பவரை என்னைப் போல நினைக்கவும் நடத்தவும் தொடங்கினால் நான் நலம் பெறுவேன், என் உள்ளம் மகிழ்ச்சி பெறும். உயர்ந்தவர்-தாழ்ந்தவர், பெரியவர்-சிறியவர், வேண்டியவர்-வேண்டாதவர் என்ற பேதமே நம்முடைய மகிழ்ச்சியின்மைக்குக் காரணமாக இருக்கிறது. ஆனால், பேதங்களற்ற நிலையில் நாம் அனைவரும் சகோதர, சகோதரிகளாக, ஒருவர் மற்றவரை இருப்பது போல ஏற்றுக்கொண்டு, மன்னித்து, அன்பு செய்து வாழ்ந்தால் இந்த உலகமே நாம் மீட்பு அடையும் இடமாகிவிடும்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். லூக் 14:25-33) தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்த மக்களைப் பார்த்து இயேசு சீடத்துவத்தின் போதனைகளை வழங்குகின்றார். மூன்று பேர் தன்னுடைய சீடர்களாக இருக்க முடியாது என முதலில் வரையறுக்கிறார் இயேசு: (அ) 'தம் தந்தை, தாய், மனைவி, பிள்ளைகள், சகோதரர், சகோதரிகள் ஆகியோரை, ஏன், உயிரை இயேசுவை விட மேலாகக் கருதுபவர்கள்' - இங்கே இயேசு இவர்களை வெறுக்க வேண்டும் அல்லது துறக்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. மாறாக, முதன்மைப்படுத்துதலில் தெளிவு வேண்டும் என வலியுறுத்துகின்றார். (ஆ) 'தம் சிலுவையைச் சுமக்காமல் அவர் பின் செல்பவர்கள்' - சிலுவை என்பது இயேசுவின் இலக்காக இருந்தது. நாம் அனுபவிக்கும் எல்லாவித நெருடல், இடறல், கீறல்தாம் சிலுவைகள். (இ) 'தம் உடைமைகளையெல்லாம் விட்டுவிடாதவர்கள்' - லூக்காவைப் பொருத்தவரையில் செல்வம் மற்றும் பற்று எப்போதும் இயேசுவைப் பின்தொடர்தலுக்கு இடையூறானது. ஏனெனில், அது கவனச் சிதறல்களை உருவாக்கிவிடும். இயேசுவை முதன்மையாகக் கொண்டு, அன்றாட இடறல்களையும், இடையூறுகளையும், பிறழ்வுகளையும் தூக்கிக்கொண்டு, கவனச் சிதறல்களைத் தவிர்த்து இயேசுவோடு வழிநடப்பவரே அவருடைய சீடராக இருக்க முடியும்.

மூன்று எதிர்மறை வாக்கியங்களில் சீடத்துவத்தை வரையறுத்த இயேசு இரு உருவகங்கள் வழியாக தன்னுடைய போதனையை இரத்தினச் சுருக்கமாக்க அணியம் செய்கிறார்: (அ) கோபுரம் கட்ட விரும்பும் ஒருவர், (ஆ) வேறு ஓர் அரசரோடு போரிடும் அரசர். கோபுரம் கட்டுதல் மிகவும் சிரமமான வேலை. சமதளத்தில் எளிதாக நாம் கட்டிவிட முடியும். ஆனால், மேல் நோக்கிச் செல்லும் கட்டிடம் மற்றும் கோபுரம் நிறைய வேலைகளை எடுக்கும். ஓர் அறை கட்டுகிறோம் என வைத்துக்கொள்வோம். அதற்குப் பக்கத்தில் இன்னும் இரண்டு அறைகள் கட்ட வேண்டுமெனில் நாம் எளிதில் வானம் தோண்டிக் கட்டிவிடலாம். ஆனால், அவ்வறைகளை மாடியில் கட்ட வேண்டும் என்றால் சிரமம். ஏனெனில் ஏற்கனவே உள்ள அடித்தளம் எவ்வளவு தாங்குமோ அந்த அளவிற்குத்தான் கட்ட முடியும். அடித்தளத்தை மீண்டும் தோண்டி இடவும் முடியாது. ஆக, உயரமாக செல்வதற்கு நிறையத் திட்டமிடல் அவசியம். போரிலும் அதே நிலைதான். பாதிப் போர் முடிந்து, 'நான் நிறுத்திக் கொள்கிறேன்' என்று எந்த அரசனும் சொல்ல முடியாது. போர் தொடங்கிவிட்டால் வாழ்வு அல்லது சாவு தான். பாதி வாழ்வு, பாதி சாவு என்பது போரில் கிடையாது. சீடத்துவம் என்பதும் இயேசுவைப் பொருத்தவரையில் திரும்பத் திருத்த இயலாத ஒன்று. ஒரு முறை முடிவு எடுத்து, 'ஆம்' என்று சொல்லிவிட்டால், தொடர்ந்து முன்னேறிச் சென்றுகொண்டே இருக்க வேண்டும். பாதி அர்ப்பணம் மிகவும் ஆபத்தானது. போரில் பாதி வீரம் போல. கோபுரத்தில் பாதிக் கோபுரம் போல.

ஆக, இயேசுவைப் பின்பற்றுதல் நம்முடைய நீடித்த மகிழ்ச்சியாக மீட்பாக இருக்கிறது. அதை அடைவதற்கு திட்டமிடலும், விட்டுவிடலும் அவசியமாகின்றன.

நீடித்த மகிழ்ச்சி என்னும் மீட்பை ஞானத்தின் வழியாக நாம் எப்படி பெறுவது?

நாம் பல நேரங்களில், 'எனக்கு மகிழ்ச்சி வேண்டும்' என்று வெளியே தேடுகிறோம். அது தவறு. மகிழ்ச்சி இயல்பாகவே நம்முள் இருக்கிறது. அது சில நேரங்களில் கவலை, ஏக்கம், எதிர்பார்ப்பு என்னும் மேகங்களால் மங்கலாகத் தெரிகிறது. அவ்வளவுதான்! மேகங்கள் களைய மகிழ்ச்சி கண்களுக்குப் புலப்படும்.

1. மனிதரின் எண்ணங்கள் பயனற்றவை என்று தெளியும் ஞானம்

நாம கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து பார்த்தால் நிறைய எண்ணங்கள் தோன்றி மறைகின்றன நம் மூளையில். எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. எண்ணங்கள் இயல்பாகவே எழுகின்றன. ஆனால், சிந்தனை என்பது நான் சிந்திப்பது. இந்த இரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைக் கண்டுணர வேண்டும். 'என் நண்பர் என்னைவிட்டுப் போய்விடுவார்,' 'என்னுடைய கணிணியைச் சரி செய்ய முடியாது,' 'தங்கம் விலை கூடுகிறது,' 'பெட்ரோல் விலை கூடுவதால் இன்று கார் எடுக்க வேண்டாம்,' 'இந்தச் சட்டை எனக்கு டைட்டாக இருக்கிறது' - இவை எல்லாம் என் மனதில் எழும் சில எண்ணங்கள் என வைத்துக்கொள்வோம். இவை குப்பை மாதிரி நிறைந்துகொண்டும், காற்றில் பறந்துகொண்டும் இருக்கும். ஆனால், 'நான் இதை முதலில் எழுதுவேன்,' 'இந்தக் கருத்து நல்லது' என்று நான் சிந்திப்பது மற்றொரு பக்கம் வரிசையாக நடக்கும். எண்ணங்களை நான் நெறிப்படுத்த வேண்டும் என்றால் என் ஆசைகளை நெறிப்படுத்த வேண்டும். ஆசைகள் குறைய எண்ணங்கள் குறையும். என் வாழ்வில் எழும் எண்ணங்கள் என் மகிழ்ச்சியை, என் நலத்தை, என் நம்பிக்கையை குலைத்துவிடக் கூடியவை. ஆகையால்தான், அவற்றை பயனற்றவை என்கிறார் ஞானநூல் ஆசிரியர். நீடித்த மகிழ்ச்சியைப் பெறும் ஞானத்தின் முதற்படி இதுதான். என்னுடைய ஆசைகளை நெறிப்படுத்தி என்னுடைய எண்ணங்களை நெறிப்படுத்துவது. பயனற்ற எண்ணங்களை விடுத்து இறைவனின் ஆவியின் துணையால் செம்மையானவற்றைச் சிந்திப்பது.

2. எனக்கு அடுத்திருப்பவரை என்னைப் போல ஏற்றுக்கொள்ளும் ஞானம்

முதல் வாசகத்தில் 'மண்கூடாரம்' என்ற வார்த்தையை உருவகமாகக் கையாளுகிறார் ஆசிரியர். நாம் இன்று எவ்வளவு பொருள்கள், பதவிகள், படிப்பு, உறவுகள் வைத்திருந்தாலும் என் வாழ்வு ஒரு மண்கூடாரம். அது எப்போது வேண்டுமானாலும் சரிந்து விழலாம். செங்கல்கள் சரிந்தால் நேராகச் சரியும். மண் அப்படியல்ல. எங்கே எந்தப் பக்கம் இழுத்துக்கொண்டு போகும் எனத் தெரியாது. இப்படிபட்ட மண்கூடாரமாக இருக்கும் நான், வலுவற்று நொறுங்குநிலையில் இருக்கும் நான், எனக்கு அடுத்திருப்பவரின் நொறுங்குநிலையை உணர வேண்டும். பிலமோன் இன்று தலைவராக, ஒனேசிமு இன்று அடிமையாக இருந்தாலும் இருவரும் மண்கூடாரங்களே. பிலமோனின் பணமும், பொருளும், சமூக நிலையும் அவரை ஒரு போதும் காங்க்ரீட் கட்டிடமாக மாற்ற முடியாது. ஆக, என்னையும் அடுத்தவரையும் இணைக்கும் ஒன்றைப் பார்த்து நான் பழக வேண்டுமே தவிர, அவரையும் என்னையும் பிரித்துப் பார்க்கும் எதையும் நான் பெரிதாக்கிப் பார்த்து மற்றவரை இகழக் கூடாது. என்னை மண்கூடராமாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல் எனக்கு அடுத்திருப்பவரோடு என்னை இணைக்கும்.

3. விட்டுவிடுதல், திட்டமிடுதல் என்னும் ஞானம்

இன்று மகிழ்ச்சிக்குத் தடையாக இருப்பவற்றை நான் முதலில் விட்டுவிட வேண்டும். குதிரையை லாயத்தில் கட்டிக்கொண்டு அதில் நான் பயணம் செய்ய முயற்சிக்கக் கூடாது. குதிரை பயணம் செய்ய வேண்டுமெனில் லாயத்தின் கயிறு அகற்றப்பட வேண்டும். குதிரைக்கு லாயத்தில் இருப்பது பாதுகாப்புதான். ஆனால், குதிரை அதற்காக வாங்கப்படவில்லை. அது தன்னுடைய சிலுவையை, துன்பத்தை அன்றாடம் சுமக்க வேண்டும். ஆக, இன்று நான் இயேசுவை முதன்மைப்படுத்தி மற்றவற்றை விட்டுவிடவும், என்னுடைய இயலாமையை நான் சிலுவையாகச் சுமக்கவும், என்னுடைய கவனச்சிதறல்களைக் களையவும் வேண்டும். தொடர்ந்து, கோபுரம் கட்டுபவர், போருக்குச் செல்பவர் போல நேரம் எடுத்து, அனைத்தையும் ஆராய்ந்து பார்த்து, யோசித்து, திட்டமிடல் வேண்டும். ஒருபோதும் என்னுடைய செயலில் பின்வாங்கவே கூடாது.

இவ்வாறாக, இறைவனின் ஆவியால், ஒருவரை மற்றவரை ஏற்றுக்கொள்ளுதலால், இயேசுவின் சீடராதலால் நாம் நம்முடைய மீட்பைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். இறைவனின் ஆவியைப் பெறுவதும், ஒருவர் மற்றவரை ஏற்றுக்கொள்வதும், இயேசுவின் சீடராவதுமே ஞானம்.

இறுதியாக, இன்றைய பதிலுரைப்பாடலில் (திபா 90) ஆசிரியர் இவ்வாறு செபிக்கிறார்: 'எங்கள் வாழ்நாள்களைக் கணிக்க எங்களுக்குக் கற்பியும். அப்பொழுது ஞானமிகு உள்ளத்தைப் பெற்றிடுவோம்!' இதுவே நம் செபமாகட்டும்.

இன்றைய நாள் முடிந்தால் நம் வாழ்நாளில் ஒரு நாள் மறைகிறது. நாள்கள் கூடக்கூட வாழ்நாள் குறைகிறது. இந்தக் கூட்டல்-குறைத்தல் தெளிவானால் ஞானம் பிறக்கும். ஞானம் பிறந்தால் இந்த நொடியே நமக்கு மீட்பு நிகழும்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

துணிவுடன் சீடராக...

அந்த ஊருக்குப் புதிதாக மாற்றலாகிவந்த பங்கு அருள்பணியாளர், இளையோரை அதிகம் கவர்ந்தார். அவர் அங்கு வருவதற்குமுன், வறுமைப்பட்ட ஒரு நாட்டில் பல ஆண்டுகள் பணியாற்றிவர். எனவே, அவர், அந்நாட்டில் தான் பெற்ற ஆழமான அனுபவங்களை இளையோரிடம் பகிர்ந்துவந்தார்.

ஒருமுறை, ஞாயிறு திருப்பலி முடிந்தபின், ஓர் இளம்பெண்ணின் பெற்றோர் அவரைக் காண காத்திருந்தனர். அருள்பணியாளர் அறைக்குள் நுழைந்ததும், "சாமி, எங்கள் மகள் எடுத்துள்ள அர்த்தமற்ற, ஆபத்தான முடிவுக்கு நீங்கள்தான் காரணம்" என்று குற்றம் சொல்ல ஆரம்பித்தனர். அவர்கள் மகள் எடுத்த முடிவு என்ன? நிலநடுக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த ஓர் ஏழை நாட்டில் ஆறு மாதங்கள் உழைக்கச் செல்வதாக அந்த இளம்பெண் பெற்றோரிடம் கூறியிருந்தார். அந்த முடிவு, பெற்றோரை நிலைகுலைய வைத்தது. அப்பெண் கல்லூரிப் படிப்பை முடிக்க இன்னும் ஓராண்டு இருந்தது. அவ்வேளையில் இதுபோன்ற ஒரு முடிவா? என்று திகைத்த பெற்றோரிடம், தன் கல்லூரிப் படிப்பு ஓராண்டு காத்திருக்கலாம், ஆனால், நிலநடுக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் காத்திருப்பது, அநீதி என்று மகள் வாதாடினார். தங்கள் மகளை இவ்விதம் மாற்றியது, பங்குத்தந்தை என்று எண்ணி, அவரிடம் முறையிட வந்திருந்தனர், பெற்றோர்.

"எங்கள் மகளிடம் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்திற்கு நீங்கள்தான் பொறுப்பேற்கவேண்டும்" என்று இளம்பெண்ணின் பெற்றோர் சொன்னதும், பங்குத்தந்தை ஒரு புன்முறுவலுடன், "இல்லை... நீங்கள்தான் பொறுப்பேற்கவேண்டும்" என்று அவர்களிடமே திரும்பக் கூறினார். ஆச்சரியத்துடன் அவரைப் பார்த்த பெற்றோரிடம், "ஆம், உங்கள் மகளுக்கு முதலில் கிறிஸ்துவை அறிமுகப்படுத்தியது யார்? நான் இல்லையே" என்று அருள்பணியாளர் சொன்னார். உடனே, அந்த பெற்றோர், "எங்கள் மகள் ஒரு சராசரி கிறிஸ்தவப் பெண்ணாக வளரவேண்டும் என்றுமட்டும்தான் நாங்கள் எதிர்பார்த்தோம். அதற்காகத்தான் கிறிஸ்துவை அறிமுகப்படுத்தினோம்" என்று சொன்னார்கள்.

கிறிஸ்துவுக்கு அறிமுகமாவது ஒரு சடங்கு மட்டுமே; அவரை அவ்வப்போது கோவிலில், திருப்பலியில் சந்தித்தால் போதும்; அவர் பெயரைச் சொல்லி, ஒரு சில தான தர்மங்கள் செய்தால் போதும் என்று வாழ்வதுதான் பாதுகாப்பான, சராசரி கிறிஸ்தவ வாழ்வு என்று எண்ணியிருப்பவர்களுக்கு, இன்றைய நற்செய்தி, ஓர் அதிர்ச்சியைத் தர காத்திருக்கிறது. தனக்கு அறிமுகமானவர்கள், தன்னைப் பின்தொடர விழைபவர்கள், வெறும் பெயரளவில், சராசரி கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்வது கடினம் என்பதை இயேசு அழுத்தந்திருத்தமாகக் கூறியுள்ளார். லூக்கா நற்செய்தி 14 : 25-27

அக்காலத்தில், பெருந்திரளான மக்கள் இயேசுவோடு சென்றுகொண்டிருந்தனர். அவர் திரும்பிப் பார்த்து அவர்களிடம் கூறியது: “என்னிடம் வருபவர் தம் தந்தை, தாய், மனைவி, பிள்ளைகள், சகோதரர் சகோதரிகள் ஆகியோரையும், ஏன், தம் உயிரையுமே என்னைவிட மேலாகக் கருதினால், அவர் என் சீடராயிருக்க முடியாது. தம் சிலுவையைச் சுமக்காமல் என் பின் வருபவர் எனக்குச் சீடராய் இருக்கமுடியாது”.

இயேசு விடுத்த இச்சவாலை தன் 18வது வயதில் ஏற்று, துறவற வாழ்வைத் தொடர்ந்த ஓர் இளம்பெண்ணை செப்டம்பர் 04, இஞ்ஞாயிறன்று பெருமைப்படுத்துகிறோம். தான் விரும்பித் தேர்ந்த துறவற சபையை விட்டு வெளியேறி, இயேசுவின் சவாலை இன்னும் முழுமையாக நிறைவேற்ற, 1950ம் ஆண்டு, தன் 40வது வயதில், மற்றொரு துறவு சபையை நிறுவி, துன்புறும் மக்களுக்கு தன் முழுமையான அர்ப்பணிப்பை 47 ஆண்டுகளாக வழங்கிய அன்னை தெரேசா, இஞ்ஞாயிறன்று ஒரு புனிதராக உயர்த்தப்படுகிறார். இரக்கத்தின் இறைதூதர், சேரிகளின் காவல்தூதர், சாக்கடையின் புனிதர் என்று, பல வழிகளில் புகழப்படும் அருளாளர் அன்னை தெரேசா, இரக்கத்தின் சிறப்பு யூபிலி ஆண்டின் ஒரு சிகர நிகழ்வாக, செப்டம்பர் 4, ஞாயிறன்று, வத்திக்கான் புனித பேதுரு வளாகத்தில், திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் நிகழ்த்தும் சிறப்புத் திருப்பலியில், புனிதராக அறிவிக்கப்படுகிறார். 1950ம் ஆண்டு, பிறரன்பு மறைப்பணி சகோதரிகள் சபையை உருவாக்கி, வறுமைப்பிடியில் சிக்கித்தவிக்கும் பல்லாயிரம் மனிதர்களுக்கு, தன்னால் இயன்ற அளவு விடுதலை வழங்கிய புனித அன்னை தெரேசாவிற்காக இறைவனுக்கு நன்றி சொல்வோம்.

இன்றைய நற்செய்தியின் வழியாக இயேசு விடுத்துள்ள சவாலை, புனித அன்னை தெரேசாவைப்போல், முழுமையாகப் பின்பற்றிய பல்லாயிரம் உன்னத உள்ளங்கள், தங்கள் உயிரையும் வழங்கியுள்ளனர். இவர்களில் ஒருவர், Dietrich Bonhoeffer (1906-1945). ஹிட்லர் காலத்தில், ஜெர்மனியில் வாழ்ந்த இவர், லூத்தரன் சபை பணியாளர், இறையியலாளர். ஹிட்லரின் அடக்குமுறைக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்ததால், துன்பங்களைச் சந்தித்தவர். ஹிட்லரின் அநீதமான அடக்குமுறைக்கு உதவியாகச் செயல்பட்ட இராணுவத்தில் கட்டாயமாகச் சேரவேண்டியச் சூழலைத் தவிர்க்க, Bonhoeffer அவர்கள், அமேரிக்காவிற்குச் சென்றார். ஆனாலும், தன் சொந்த நாட்டைவிட்டு வெளியேறியது, அவர் மனதை உறுத்தியது. மீண்டும் ஜெர்மனிக்குத் திரும்பினார். அவர் ஜெர்மனிக்கு வந்தபின், அவரும் அவரது குடும்பத்தினரும் கைது செய்யப்பட்டனர். Flossenberg என்ற முகாமில், 1945ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் 9ம் தேதி, Bonhoeffer அவர்கள், சித்ரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, தூக்கிலிடப்பட்டார்.

இயேசுவின் சீடராக வாழ்வது குறித்து சிந்திக்கும் இஞ்ஞாயிறன்று, Dietrich Bonhoeffer அவர்களைப் பற்றி குறிப்பாக எண்ணிப்பார்ப்பதற்குக் காரணம் உள்ளது. அவர் எழுதிய ஓர் அற்புதமான, புகழ் பெற்ற நூலின் பெயர் 'The Cost of Discipleship', அதாவது, 'சீடராவதற்குத் தரவேண்டிய விலை'. Bonhoeffer அவர்கள், இந்நூலை அறிவுப்பூர்வமான விளக்கமாக எழுதவில்லை. இந்நூலில் விவரித்த சீடராக அவரே வாழ்ந்துகாட்டினார்.

இயேசுவின் சீடராக வாழ்வதென்பது, உலகத்தோடு ஒத்துப்போகும், கும்பலோடு கும்பலாகக் கலந்து, கரைந்து போகும் வாழ்வு அல்ல. Bonhoeffer அவர்கள் விரும்பியிருந்தால், ஹிட்லரின் கொள்கைகளைக் கேள்வி கேட்காமல், ஏற்றுக்கொண்டிருக்கலாம். அல்லது, ஏற்றுக்கொண்டதுபோல் நடித்திருக்கலாம். 39 ஆண்டுகளே இவ்வுலகில் வாழ்ந்த Bonhoeffer அவர்கள், அமேரிக்கா சென்றபோது, அங்கேயேத் தங்கியிருந்துவிட்டு, போர் முடிந்தபின், ஜெர்மனி திரும்பியிருக்கலாம். இன்னும் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, பல நூல்கள் எழுதி, புகழ் பெற்றிருக்கலாம்.

இதைச் செய்திருக்கலாம் அதைச் செய்திருக்கலாம் என்று இங்கு நாம் சிந்திப்பவை அனைத்தும், தன்னை மட்டும் காத்துக் கொள்வதற்கு, உலகம் சொல்லித்தரும் வழிகள். ஆனால், Bonhoeffer அவர்கள், உலகம் சொன்ன வழியைவிட, இயேசு சொன்ன வழியை, இன்றைய நற்செய்தி சொன்ன வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார். இயேசுவின் சீடராய் வாழ்வதற்கான விலையைக் கொடுத்தார். தூக்கிலிடப்பட்டார்.

Bonhoeffer அவர்களை, சாவதற்கும் துணிந்த சீடராக வாழத்தூண்டிய இயேசுவும், அவர் வாழ்ந்த காலத்தில், உலகத்தோடு ஒத்துப்போயிருந்தால், இளமையிலேயே இறந்திருக்கத் தேவையில்லை. இன்னும் பல ஆண்டுகள் மகிழ்வாய் வாழ்ந்திருந்து, இன்னும் பல்லாயிரம் புதுமைகள் ஆற்றி புகழடைந்திருக்கலாம்.

ஒவ்வொரு முறையும் புதுமை செய்தபோது, இயேசுவின் புகழ் பெரிதும் பரவியது. இன்றைய நற்செய்தியின் ஆரம்ப வரிகள் சொல்வது போல், ‘பெருந்திரளான மக்கள்’ இயேசுவை எப்போதும் பின்பற்றிய வண்ணம் இருந்தனர். கூட்டம் கூட்டமாக, மக்களைத் தன் பக்கம் ஈர்த்து, தன் புகழை வளர்ப்பது மட்டுமே இயேசுவின் நோக்கமாய் இருந்திருந்தால், அந்த மக்கள் கூட்டத்தை எப்போதும் மகிழ்விக்கும் செய்திகளையேச் சொல்லி, புதுமைகள் செய்து, சுகமாக வாழ்ந்திருக்கலாம். ஒருவேளை, அவர்களது அரசராகக் கூட மாறியிருக்கலாம்.

இவ்வழிகளை இயேசு பின்பற்றியிருந்தால், இன்றைய அரசியல் தலைவர்களுக்கு அவர் ஓரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக இருந்திருப்பார். தலைமைத்துவம் என்றால் என்ன என்று, இன்றைய மேலாண்மை நிறுவனங்கள் சொல்லித்தரும் பாடங்களுக்கு ஓர் இலக்கணமாக இயேசு இருந்திருப்பார். இயேசு, தான் வாழ்ந்த காலத்தில், மேலாண்மை பாடங்களைச் சொல்லித் தந்திருக்கிறார். “திட்டமிடத் தவறுகிறவர், தவறுவதற்குத் திட்டமிடுகிறார்.” (He who fails to plan, plans to fail) என்பது, மேலாண்மை நிறுவனங்கள் சொல்லித்தரும் ஓர் அரிச்சுவடி.

வாழ்வில் திட்டமிடுவது மிகவும் அவசியம் என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்த ஒரு பாடம். நம் பேச்சு வழக்கிலும் இதையொத்த எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துகிறோம்: “சும்மா எடுத்தோம், கவுத்தோம்னு எதையும் செஞ்சிடக்கூடாது; ஆர, அமர, யோசிச்சுத்தான் செய்யணும்” என்று. ஆர, அமர சிந்திப்பதைப் பற்றி இயேசு இன்றைய நற்செய்தியில் ஒரு முறை அல்ல, இரு முறை கூறியிருக்கிறார். அவர் கூறியுள்ளவற்றை நற்செய்தியிலிருந்து கேட்போம்:

  1. லூக்கா நற்செய்தி 14: 28-32
    உங்களுள் யாராவது ஒருவர் கோபுரம் கட்ட விரும்பினால், முதலில் உட்கார்ந்து, அதைக் கட்டிமுடிக்க ஆகும் செலவைக் கணித்து, அதற்கான பொருள் வசதி தம்மிடம் இருக்கிறதா எனப் பார்க்கமாட்டாரா? இல்லாவிட்டால் அதற்கு அடித்தளமிட்ட பிறகு அவர் கட்டி முடிக்க இயலாமல் இருப்பதைப் பார்க்கும் யாவரும் ஏளனமாக, ‘இம்மனிதன் கட்டத் தொடங்கினான்; ஆனால் முடிக்க இயலவில்லை’ என்பார்களே! வேறு ஓர் அரசரோடு போர் தொடுக்கப்போகும் அரசர் ஒருவர், இருபதாயிரம் பேருடன் தமக்கு எதிராக வருபவரைப் பத்தாயிரம் பேரைக் கொண்டு எதிர்க்க முடியுமா என்று முதலில் உட்கார்ந்து சிந்தித்துப் பார்க்க மாட்டாரா? எதிர்க்க முடியாதெனில், அவர் தொலையில் இருக்கும்போதே தூதரை அனுப்பி, அமைதிக்கான வழியைத் தேட மாட்டாரா?

ஆர அமர சிந்தித்துச் செயலில் இறங்கவேண்டும் என்பதை, கோபுரம் கட்டுதல், போருக்குப் புறப்படுதல் என்ற எடுத்துக்காட்டுகளுடன் கூறும் இயேசு, திடீரென, சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு கருத்தையும் கூறுகிறார். அதுதான், இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் அவர் கூறும் ஒரு திருப்பம். "அப்படியே, உங்களுள் தம் உடைமையை எல்லாம் விட்டு விடாத எவரும் என் சீடராய் இருக்க முடியாது." (லூக்கா 14: 33) இதை நாம் வாசிக்கும்போது, யாரோ நம் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து, மயக்கத்திலிருந்து நம்மை எழுப்புவதைப்போல் உணர்கிறோம்.

இயேசு பயன்படுத்திய 'அப்படியே' என்ற வார்த்தைதான் முகத்தில் தெளிக்கப்பட்ட தண்ணீர் போல் இருக்கிறது. 'அப்படியே' என்று இயேசு குறிப்பிடுவது எதை? அதற்கு முன் அவர் கூறிய அந்த இரு எடுத்துக்காட்டுகளை... இயேசு கூறுவது இதுதான்... எப்படி திட்டமிட்டு கோபுரம் எழுப்புவீர்களோ, எப்படி திட்டமிட்டு போருக்குச் செல்வீர்களோ, அப்படியே தம் உடைமையை எல்லாம் விட்டுவிடாத எவரும், என் சீடராய் இருக்க முடியாது என்பதுதான் இயேசு விடுக்கும் சவால். இந்த வாக்கியத்தை ஆழமாகச் சிந்தித்தால், இயேசு, இந்த வரிகளில் ஓர் உண்மைச் சீடனுக்குரிய சவாலை முன்வைக்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு கோபுரம் கட்டுபவர், இரவும் பகலும் அதைப்பற்றியே எண்ணிக் கொண்டிருப்பார். ஒரு போருக்குச் செல்பவர், அதேபோல், அல்லது, அதைவிட இன்னும் தீவிரமாக எண்ணமும், துணிவும் கொண்டிருப்பார். இயேசுவைப் பின் தொடர்வதிலும் இரவும் பகலும் தீவிர எண்ணம் வேண்டும், துணிவு வேண்டும் என்பதைத்தான் அந்த 'அப்படியே' என்ற வார்த்தை சொல்கிறது. அந்த வார்த்தைதான் முகத்தில் தெளிக்கப்பட்ட தண்ணீரைப்போல் நம்மை விழித்தெழச் செய்கிறது.

ஒரு சீடராக இயேசுவைப் பின்பற்றுவதென்பது, ஏதோ ஓரிரவில் தோன்றி மறையும் அழகான, இரம்மியமான கனவு அல்ல. மாறாக, வாழ்நாள் முழவதும், இரவும், பகலும், நம் சிந்தனை, சொல், செயல் இவற்றை நிறைக்கவேண்டிய ஒரு தாகம் என்பதைத்தான், இயேசு, இவ்வரிகளில் சொல்லியிருக்கிறார்.

பணத்திற்காக, புகழ், பெருமைகளுக்காக, ஏதோ ஒன்றைச் சாதிக்கவேண்டும் என்பதற்காக, தூக்கம் மறந்து, உணவை மறந்து, குடும்பத்தை மறந்து, உழைக்கும் பலரைப் பார்த்திருக்கிறோம். தாங்கள் ஆரம்பித்ததை வெற்றிகரமாக முடிக்கவேண்டும் என்பதில் அவர்கள் கொண்டுள்ள தீவிரத்தை, தன் சீடர்கள் கொண்டிருக்கவேண்டும் என்று இயேசு எதிர்பார்க்கிறார்.

இறுதியாக ஓர் எண்ணம்... இந்த எண்ணம் உங்களை அதிர்ச்சியடையச் செய்யலாம்; உங்களுக்குச் சவாலாக அமையலாம். இயேசுவின் சீடர்கள் என்று இன்று நாம் பகிர்ந்த சிந்தனைகள் எல்லாம், குருக்கள், துறவறத்தாருக்கு என்று எண்ணி, தப்பித்துக் கொள்ளமுடியாது. இயேசு, இந்த வார்த்தைகளை, தன் சீடர்களுடன் தனித்து இருக்கும்போது சொல்லவில்லை... மாறாக, தன்னைப் பின்தொடர்ந்த ‘பெருந்திரளான மக்களை’ நோக்கி, அதாவது, நம் ஒவ்வொருவரையும் நோக்கிச் சொல்கிறார். தியாகங்களுக்குத் தயாராக இல்லாத உள்ளங்கள், அதிலும் குறிப்பாக, இரவும் பகலும் தீர ஆய்வு செய்து, தியாகம் செய்யத் துணியாத உள்ளங்கள், தன்னைப் பின்தொடர்வது இயலாது என்று கூறும் இயேசுவுக்கு நமது பதில் என்ன?

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இயேசுவின் சீடர்களாய் மீட்புக்காக உழைப்போமா?

ஒரு அலுவலக மேளாளர் தன்னுடைய அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் இருவரை அழைத்து "நம் நிறுவனத்திற்கு ஒரு பெரிய வேலை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதை மிகச் சிறப்பாக நாம் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் இருவரும் அதைச் சிறப்பாகச் செய்வீர்கள் . கலந்து ஆலோசித்து யார் பொறுப்பை ஏற்கப்போகிறீர்கள் எனச் சொல்லுங்கள் " என்று கூறி அவ்வேலையைப் பற்றிய விவரங்கள் அடங்கிய ஆவணங்களைக் கொடுத்தார். இரண்டு நாட்கள் அவகாசமும் கொடுத்தார்.இரண்டு நாட்கள் கழித்து இருவருள் ஒருவர் மேலாளரிடம் தான் இந்தப்பணியை செய்யப் போவதில்லை என்றும்,இது மிகவும் சவாலான வேலையாக இருப்பதல் இதைச்செய்வது கடினம் எனவும் கூறினார். இரண்டாமவர் மேலாளரிடம் இப்பணி சற்று கடினமாக இருந்தாலும் தான் அதைச் பொறுப்பேற்று செய்ய தயார் எனவும் கூறினார். சரியான திட்டங்கள் தீட்டினால் நிச்சயம் வெற்றியடைய முடியும் என நம்பிக்கை தெரிவித்தார். சவாலான காரியத்தையும் செய்யத் துணிந்த அலுவலரை மேலாளர் பாராட்டினார்.

எந்த ஒரு காரியத்தையும் அது சிறியதாயிருந்தாலும் அல்லது பெரியதாயிருந்தாலும் சரியான முறையில் திட்டமிட்டு செயல்படுத்தினால் தான் வெற்றி காணமுடியும். அவ்வாறு திட்டமிடும் போதே அக்காரியத்தால் விளையும் நன்மையென்ன, அதைச்செய்யும் போது எற்படும் இடையூறுகள் யாவை? என்பதைப் பற்றிய தெளிவான பார்வை வேண்டும்.அப்போதுதான் சவால்களை சமாளித்து இலக்கினை அடைய நமக்குத் தேவையான பாதை கிடைக்கும். பலமும் கிடைக்கும்.

இன்றைய வாசகங்கள் நமக்குக் கூறுவது இதுவே. "தன் சிலுவையைச் சுமக்காமல் என் பின்னே வருபவர் என் சீடராய் இருக்க முடியாது "என்று இயேசு கூறுவது நம்மை பயமுறுத்தவோ அல்லது தளர்ச்சியடையச் செய்யவோ அல்ல. மாறாக நம்மைத் தைரியத்தோடு தயார்செய்யவே.எல்லாவற்றையும் எளிதாகவும் நொடிப்பொழுதிலும் செய்து முடிக்க பல கண்டுபிடிப்புகளைக் கொடுத்துள்ளது அறிவியல் உலகம். இந்நிலையில் கடினமான காரியங்களை சிரமமெடுத்து நிறைவேற்றவேண்டிய நிலை நம்மை மலைப்படையச் செய்கிறது. இயேசுவை பின்பற்ற நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள அழைப்பு உன்னதமான அழைப்பு. ஆனால் எளிதான காரியமல்ல. நமக்குப் பல தடைகள் வரலாம். நம் பலவீனங்கள் நம்மைத் தடுக்கலாம். விருப்பங்களும் வெறுப்புகளும் நம்மைப் பின்னோக்கித் தள்ளலாம். உறவுகள் நம்மை திசைதிருப்பலாம். ஆனால் இவை அனைத்தையும் இயேசுவோடு எதிர்கொள்ளும் போது மீட்பு நமக்குச் சொந்தமாகிறது. நாம் இயேசுவின் சீடர்களாய் வாழ முடியும். அதற்கு நாம் முதலில் செய்யவேண்டியது என்னவென்றால் கடவுள் நமக்குத்தந்துள்ள பலம் என்ன என்பது பற்றியத் தெளிவான பார்வை கொண்டிருப்பதே. இதைத் தெளிவுபடுத்தவே இயேசு திட்டமிட்டுப் போருக்கு செல்லும் அரசனையும், வீடு கட்ட திட்டமிடுபவரையும் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறுகிறார். மீட்புப் பணியில் கடவுள் நமக்குத் தந்துள்ள ஆற்றல்களை திறம்பட திட்டமிட்டு செயல்படுத்தும்போது அதற்கு நிச்சயம் பலமுண்டு என்பதை நாம் உணரவேண்டும். அப்போது நாம் சுமக்கின்ற சிலுவை எளிதாய் மாறிவிடும்.

எனவே நாமும் இயேசு தரும் அழைப்பை உணர்ந்து, அவருடைய வார்த்தையைப் பற்றிக்கொண்டு மீட்புக்காக உழைப்போம். கடவுள் நமக்குத் தந்த பலன்களையும் ஆற்றலையும் கொண்டு திட்டமிட்டு செயல் படுவோம். சவால்களை சமாளித்து இலக்கை நோக்கிப் பயணிப்போம். அதற்கான வரம் கேட்போம்.

இறைவேண்டல்
ஆற்றலின் உறைவிடமே இறைவா!
நீர் எங்களுக்கு விடுத்த அழைப்பை ஏற்று, நீர் அளித்த ஆற்றலின் உதவியுடன் தெளிவாகத் திட்டமிட்டு உம்முடைய சீடராக வாழும் பணியை செவ்வனே செய்ய அருள் தாரும்.இடையூறுகளை துணிச்சலுடன் சந்தித்து மீட்புக்காக உழைக்க வரம் தாரும் ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நாக்கில் பட்ட சுவையும் நலமில்லா வாழ்வும்

நிகழ்வு: நான் 2008ஆம் ஆண்டு எங்கள் மறைமாவட்;ட இளங்குருமடத்தில் சேர்ந்த போது எங்களுக்கு நடந்த முதல் மாதாந்திர தியானத்தில் எங்கள் ஆன்மிகத் தந்தை சொன்ன அருமையான கதை ஒன்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகின்றேன். அழகிய எழில் கொஞ்சம் இயற்கை சூழந்த மலை பகுதிக்கு அருகில் மடம் ஒன்று இருந்தது. அதில் துறவறம் மேற்கொள்ள விரும்பி பல இளைஞர்கள் பயிற்சி பெற்றுக்கொண்டிருந்தனர். செபம், தவம், ஒறுத்தல், சீடத்துவம் என்றெல்லாம் தங்கள் வாழ்வை பல்வேறு ஆன்மிகப் பயிற்சிகளால் மெருகுவு+ட்டி கொண்டிருந்தனர். எல்லாரும் நன்றாக படித்து கொண்டிருந்தனர். அப்போது அம்மடத்தின் தலைவர் இறுதியாண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த ஏழு மாணவர்களைக் உலக அனுபவத்திற்காக ஒரு நாள் வெளியே அனுப்பினார். போங்கள், நேரத்தை நகரில் உள்ளவரோடு செலவிடுங்கள். அனுபவம் பெற்று வாருங்கள் என்றார். தலைவரின் கட்டளைப்படி சென்றனர். மாலையானதும் மடத்திற்கு திரும்பினர். மடத்தின் தலைவர் இரவு உணவு உண்பதற்கு முன் கேட்கிறார்: எப்படி இருந்தது? நல்ல அனுபவம் கிடைத்ததா? என்ன கற்றுக்கொண்டீர்கள்? அனைவரும் அவரவர் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் பதில் சொல்கிறார்கள். நன்று. நன்றாக நீங்கள் அனுபவம் பெற்றதை எண்ணி மகிழ்கிறேன். வாருங்கள் உணவருந்த செல்லலாம் என்று அழைத்து வந்தார். அனைவரும் உண்டனர். ஒருவர் மட்டும் சென்று, உணவு சமைத்த பாட்டியிடம் இன்னைக்கு உப்பு கம்மியாயிருக்கு கொஞ்சம் கொடு என்றான். பாட்டி எதுவும் அவனிடம் சொல்லாமல் நேராக தலைவரிடம் வந்து, இவன் இந்தப்பணிக்கு தகுதியற்றவன். இவனை உடனே வெளியே அனுப்புங்கள் என்றார். திக்குமுக்காடிபோன தலைவர் ஏன் என்றார். இவன் நாக்கில் சுவை வந்துவிட்டது. இவன் வாழ்வு நலமானதாய் அமையாது. சீடத்துவ வாழ்வின் சுவை இவனைவிட்டு அகன்றுவிடும் என்றார். இதுவரை உணவில் நான் உப்பிட்டதே இல்லை. அதையெல்லாம் சாப்பிட்டவன், இன்று உப்பில்லை என்று சொல்கிறான் என்றார், எங்கோ இவனின் நாக்கில் சுவை ஒட்டியிருக்கிறது. அது நீங்காது எனவே இவனை நீக்கிவிடுங்கள் என்றார். ஒட்டிய சுவை நம்மைக் கடவுளிடமிருந்து ஓரங்கட்டிவிடும். ஒதுக்கிவிடும். ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கிவிடும். ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்களாகவும் மாற்றிவிடும். சிதறிய மனதோடு வாழும் நாம் சிந்திக்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம். எனக்கான சீடத்துவம் என்னவென்று?

இறைஇயேசுவில் பிரியமான சகோதர, சகோதரிகளே!
இன்றைய நாள் வாசகங்கள் எவ்வாறு ஒருவர் உண்மையான சீடத்துவ வாழ்வில் பங்கேற்க முடியும் என்ற வாழ்வியல் பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கின்றன. ஆண்டவரின் அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்கிற நாம் ஒவ்வொருவருமே அவரின் சீடத்துவத்தில் பங்கேற்க வேண்டுமென்பதே இறைவனின் விருப்பமாய் இருக்கின்றது. அத்தகைய விருப்பத்தை நிறைவேற்ற எத்தகைய மனிதனாய் நாம் வாழ வேண்டுமென்பதை தெளிவாய் படம் பிடித்து காட்டுகிறது இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு. நாக்கில் பட்ட சுவை நலமான வாழ்வை இவனை பேண விடாது என்றுரைத்த அந்த மூதாட்டியின் வார்த்தைகள் நமக்கும் பொருந்தும். என் நாக்கின் சுவை எதன் மீது இருக்கிறதோ அதை பொருத்துதான் என் மனம் செயலாற்றும். அதுவே சீடத்துவ வாழ்வைத் தடுக்கவும், தடுக்க வரும் தடைகளைத் தகர்க்கவும் செய்யும். இதைத்தான் இயேசு இவ்வாறு சொல்கிறார்: "உங்கள் செல்வம் எங்கு உள்ளதோ அங்கே உங்கள் உள்ளமும் இருக்கும்" (மத் 6:21). ஆக நம்முடைய நாக்கின் சுவை சரியாக மாற முயற்சிப்பதுதான் சீடத்துவத்தின் அடையாளம். இதை வலியுறுத்தி வாழ்விற்கான வழியைத்தான் இன்று நாம் வாசிக்க கேட்கும் முதல் வாசகமும்,இரண்டாம் வாசகமும் பறைசாற்றுகிறது.

முதல் வாசகத்தில்,
சாலமோனின் ஞான நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ள இப்பகுதி எவ்வாறு ஒருவர் ஞானமிக்கவராக ஆண்டவரின் சீடத்துவத்தில் பங்கேற்க முடியும் என்ற புரிதலை கொடுக்கிறது. மிகச் சுருக்கமாக பார்க்கையில், மனிதன் தன் நிலையில் தற்காலிகமானவன் என்பதே ஞானம் அறிவுறுத்தும் பாடம். இவ்வுலக செல்வம், பெருமை, புகழ், பதவி, பட்டம், ஆடம்பர வாழ்க்கை இவையெல்லாம் ஆன்மாவை அழிக்கக்கூடியது. கீழ்நோக்கி நம்மைத் தள்ள கூடியது. நிலையற்றவை. இங்கு ஞானநூலின் ஆசிரியர் ஒரு கருத்தை மிகத் தெளிவாக கொடுக்கிறார்: "மண்ணுலகில் உள்ளவற்றையே நாம் உணர்வது அரிது!" (சாஞா 9: 16). அப்படியென்றால், நாம் வாழும் வாழ்க்கை சருகு போன்றது. எப்போது வேண்டுமானாலும் உதிர்ந்து போகும். எனவேதான் அன்பிற்கினியவர்கள், நம் வாழ்வைச் சற்று ஆழமாக சிந்தித்து பார்க்க வேண்டும். ஞானமற்றவராய் செய்கிற அனைத்து செயல்களும் நாக்கில் ஒட்டிய சுவையே. அது வீண் சுவை நம் வாழ்வை வீணடிக்கும் தேவையற்ற சுவை. இதை மையப்படுத்தியே நிறைய கேள்விகளை இன்றைய முதல் வாசகம் நம்மிடம் கேட்கிறது. கடவுளின் திட்டத்தை அறிபவர் யார்? ஆண்டவரின் திருவுளத்தைக் கண்டுபிடிப்பவர் யார்? இதெல்லாம் வெறும் கேள்விகள் அல்ல. சீடத்துவ வாழ்விற்கான அடிப்படை தத்துவங்கள். என்ன சொல்ல விழைகிறார்: வெறும் மூன்றே கூற்றுகள்தான்.

  1. இறைத் திட்டத்தை அறிதல்
  2. இறையிடத்தில் ஒப்படைத்தல்
  3. இறைத் துணையை நாடுதல்
இம்மூன்றும் யாரிடத்தில் தெளிவாய் விளங்குகின்றதோ அவர்கள் ஞானமிக்கவராய் இறைவனின் சீடராய் வாழ்கிறார். இதுவே ஞானமாகவும் உள்ளது.

இதே பின்னணியில் இன்றைய நற்செய்தியைச் சற்று கூர்ந்து கவனிக்க விரும்புகிறேன். இறைத்திட்டம், இறைவனிடத்தில் ஒப்படைப்பு, இறைத் துணையை நாடுதல் இவையனைத்தும் இன்று இல்லாமல் போனதை இரு உவமைகள் வழியாக இயேசு குறித்து காட்ட விரும்புகின்றார். ஒன்று: கோபுரம் கட்டும் நிகழ்வு, இரண்டு: போர் புரிதல். இவை இரண்டும் இரண்டு பலங்களின் அடிப்படை கூறு:

கோபுரம் கட்டுதல் - பண பலம்
போர் புரிதல் - ஆள் பலம்
இவையிரண்டுமே சீடத்துவத்திற்கு எதிரானவை. சீடத்துவ கனவைத் தகர்க்கும் வழிகள் என்கிறார் இறைமகன் இயேசு. இத்தகைய பின்னணியில் இன்னுமொரு விடயத்தை இயேசு தருகிறார். என்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் எவரும் பெற்றோர்களையும், சகோதர, சகோதரிகளையும், பிள்ளைகளையும் விட்டுவிட்டு வர வேண்டும் எனவும், தம் உயிரையும் இழக்கத் துணிய வேண்டுமென்றும் பறைசாற்றுகிறார். இப்படியாய் வாழ முடியாதவர்கள் என் சீடராய் இருக்க முடியாது என்கிறார். என்ன இது சற்றும் மாறுப்பட்ட போதனையாய் இருக்கிறது என சிலர் யோசிக்கலாம்.

பத்துக்கட்டளையில் நான்காம் கட்டளை: "உன் தந்தையையும், தாயையும் மதித்து நட" (விப 20:12) என்கிற கட்டளைக்கு புறம்பாக இயேசு போதிக்கிறாரா? "நான் உங்களிடம் அன்பு செலுத்தியது போல நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பு செலுத்துங்கள்" (யோவா 13:34) என்கிற கட்டளையை இயேசு பின்பற்ற வேண்டாமென்கிறாரா? இல்லை அன்பிற்குரியவர்களே, இன்றைய நற்செய்தியில் எல்லாவற்றையும் கைவிட்டு, துறந்து என்னை மட்டும் மேலானதாக கருதாதவன் என் சீடனாய் இருக்க தகுதியற்றவன் என்றே கூறுகிறார். இதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? பெற்றோரை அன்பு செய்வதுகூட ஆண்டவருக்கு அடுத்ததாய் அமைதல் வேண்டும். ஆனால் இன்றெல்லாம் நாம் கடவுளை கடைசியாக்கிவிட்டு, காசு பார்க்கும் உழரவெநசராய் மாற்றிவிட்டோம். இதை விடுத்து என்றும் உண்மையான சீடத்துவ வாழ்வு வாழ எதை செய்ய வேண்டும் என்று வழிகாட்டுகிறது இரண்டாம் வாசகம்.

இரண்டாம் வாசகத்தில்,
சீடன் என்பவன் எதற்கும் அடிமையாகி விட கூடாது என்பதையும், அடிமை நிலைகூட அன்பு நிலையான மாற வேண்டுமென்ற கருத்தை புனித பவுல் அடிகள் உரைக்கிறார். சிறையிலிருக்கும் புனித பவுல் பிலமோனிடம் இருந்த ஒனேசிமுவை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ள கடிதம் எழுதுகிறார். தன் தவற்றால் சீடத்துவ வாழ்வின் சுவையை இழந்த ஒனேசிமு மீண்டும் அத்தகைய நிலையைப் பெற்றுக்கொள்ள உதவுகிறார். 1கொரி 7: 24இல் "சகோதர, சகோதரிகளே, நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிற நிலையிலேயே கடவுள்முன் நிலைத்திருங்கள்" என்று வாசிக்கின்றோமே இதுதான் உண்மையான சீடத்துவத்தின் அடையாளம். கடவுள் நமக்கு நலமான வாழ்வையும், ஆழமான ஆன்மிகச் சுவையையும் வழங்குகிறார். ஆனால் நாம்தான் அதை பல நேரங்களில் இழந்தும், தேவையற்ற சுவையையும் நம் நாக்கில் மட்டுமல்ல. நம் அன்றாட வாழ்விலும்கூட ஒட்டிக்கொள்கிறோம்.

நாக்கை நீட்டி நன்மை வாங்கும் நம் நாக்கினால் நலமான வாழ்வைத் தரும் இயேசு வரும்போது வேறு ஏதாவது முன்னரே ஒட்டியிருந்தால், இயேசுவின் வருகையும் நமக்கு தெரியாது, அவரின் வருகைக்கான நோக்கமும் புரியாது. இதைத்தான் சீடத்துவம் என்று மொழிகிறது இன்றைய ஞாயிறு வழிபாடு. எனவே சிந்தித்து பார்ப்போம். நான் எவ்வாறு இயேசுவின் சீடத்துவத்தில் பங்கேற்க முடியும்? அல்லது இயேசு காட்டும் சீடத்துவ வாழ்வில் நான் எப்படி என் வாழ்வைக் கண்டுகொள்ள முடியும்? அதற்கு மூன்று வழிகளை நாம் பின்பற்ற வேண்டும்.

இயேசுவின் சீடனாய் அவரை பின்பற்றி வாழ இம்மூன்று வழிகள் நமக்கு உதவட்டும். யார் ஒருவர் இயேசுவின் சீடத்துவத்தில் பங்கேற்க விரும்புகிறாரோ அவர்,

  1. இணைய வேண்டும்
  2. இழக்க வேண்டும்
  3. துணிய வேண்டும்

இணைய விரும்புவோர், இழக்க துணிவர், இழக்க துணிபவர் எத்தகைய நிலையிலும் துணிவோடு பயணிப்பர். இதுதான் சீடத்துவத்தின் அடையாளம்.

முதலில், இணைய வேண்டும்:

இயேசுவின் சீடனாய் வாழ வேண்டுமென்றால், சீடத்துவத்தில் பங்கேற்க விரும்புபவர் முதலில் கடவுளோடு இணைய வேண்டும். கடவுளோடு இணையாதவர் கடவுளின் கட்டளைகளுக்கு தங்களை உட்படுத்த முடியாது. மாற்கு 3: 14 இல் பார்க்கிறோம் - "தம்மோடு இருக்கவும்" இயேசு சீடர்களுக்கு போதித்த கட்டளை. சீடர்களாக வாழ நினைப்பவர்கள் அவரோடு இருக்க வேண்டும். இருந்தால் மட்டுமே நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும். யோவான் 15: 4, "நான் உங்களோடு இணைந்து இருப்பது போல நீங்களும் என்னோடு இணைந்திருங்கள். கொடி திராட்சைச் செடியோடு இணைந்து இருந்தாலன்றித் தானாக கனிதர இயலாது. அதுபோல நீங்களும் என்னோடு இணைந்திருந்தாலன்றிக் கனிதர இயலாது" என்று வெளிப்படையாகவே இயேசு யோவான் நற்செய்தியில் கூறுகிறார். எனவே இறைவனுடன் இணையும் பொழுதுதான் எவையெல்லாம் என் வாழ்வின் தேவையற்ற இணைப்புகள் என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியும். அத்தகைய நிலையைத்தான் புனித பவுல் இவ்வாறு சொல்கிறார்: 1கொரி 11: 1 – "நான் கிறிஸ்துவைப் போல் நடப்பதுபோன்று நீங்களும் என்னைப் போல் நடங்கள்". இயேசு எப்படி நடந்தார்? "மக்களை அனுப்பிவிட்டு, அவர் தனியே இறைவனிடம் வேண்டுவதற்காக ஒரு மலையின்மேல் ஏறினார்" (மத் 14:23) இதுதான் உண்மையான இணைதல். இது இருக்கும்போது நாம் அவரின் சீடராய் வாழ்கிறோம்.

இரண்டாவது, இழக்க வேண்டும்:

இயேசுவின் சீடனாய் வாழ வேண்டுமென்றால், சீடத்துவத்துக்கு தடையாக இருக்கும் அனைத்தையும் இழக்க வேண்டும். இழப்பே இணையற்ற வாழ்வைப் பெற்றுத்தரும். இழப்புகள் ஒவ்வொன்றுமே இணையற்ற இணைப்புகளைக் கொடுக்கின்றன. இதை புனித பவுல் தன் வாழ்வின் அனுபவத்திலிருந்து இவ்வாறு பறைசாற்றுகிறார்: "நான் வாழ்ந்தால் அது கிறிஸ்துவுக்காகவே, நான் இறந்தால் அது எனக்கு ஆதாயமே" (பிலி 1:21). "உண்மையில் என்னைப் பொறுத்தமட்டில், என் ஆண்டவராம் கிறிஸ்து இயேசுவைப் பற்றிய அறிவே நாம் பெறும் ஒப்பற்ற செல்வம். இதன் பொருட்டு மற்ற எல்லாவற்றையும் இழப்பாகக் Pயபந 5 ழக 5 கருதுகிறேன்" (பிலி 3:8) என்று சீடத்துவத்தில் பங்கேற்க எல்லாவற்றையும் இழக்க விரும்புகிறார் பவுல். இணைவது முழுமையாய் அமைய வேண்டுமென்றால், அதற்கு நாம் இழக்க வேண்டும். இழப்பினால் இணைப்பு இன்னும் அதிகமாகவும், நெருக்கமாகவும் மாறும்.

மூன்றாவது, துணிய வேண்டும்:

இயேசுவின் சீடத்துவ வாழ்வில் பங்கேற்க துணிவு மிக அவசியம். துணிவு என்றால் சண்டைக்கு போவது மட்டுமல்ல. ஆன்மிகத்தைப் பின்பற்றுவதில்கூட நமக்கு துணிவு வேண்டும். எப்போது வரும், தன்னிலை உணரும் போதும், கை சுத்தமாய் இருக்கும் போதும். மடியில் கணம் இருந்தால், வழியில் பயம் இருக்கும் என்பார்கள். அது மனித வாழ்வுக்கு மிகவே பொருந்தும். எவர் ஒருவர் தன் வாழ்வில் துணிந்து முன்னேறுகிறாரோ அவர் சீடத்துவத்தின் அடையாளத்தை அணிந்;துகொள்கிறார். ஏனெனில்;, நாம் போராடுகிறோம், எவ்வாறு எபே 6:12 இல் "நாம் மனிதர்களோடு மட்டும் போராடுவதில்லை. ஆட்சி புரிவோர், அதிகாரம் செலுத்துவோர், இருள் நிறைந்த இவ்வுலகின் மீது ஆற்றல் உடையோர், வான்வெளியிலுள்ள தீய ஆவிகள் ஆகியவற்றோடும் போராடுகிறோம்" என்கிறது பவுலின் வார்த்தைகள். இத்தகு சூழலில் நிச்சயம் நமக்கு துணிவு அவசியம். அது நற்செய்தியில் வருவதுபோன்று ஆள்பலமோ, பணபலமோ அல்ல. மாறாக, இறை பலம். எப்படி கிடைக்கும்? பிலி 4:8 "சகோதர, சகோதரிகளே, உண்மையானவை எவையோ, கண்ணியமானவை எவையோ, தூய்மையானவை எவையோ, விரும்பத்தக்கவை எவையோ, பாராட்டுதற்குரியவை எவையோ, நற்பண்புடையவை எவையோ, அவற்றையே மனத்தில் இருத்துங்கள்" இதுதான் துணிவுமிகுந்த வாழ்வு.

ஆகவே, இவையனைத்தும் நம்மிடம் இருந்தால், இறைவனுடன் இணைவதும், இழப்பில் மகிழ்வதும், இணைவதன் வழியாக, இழப்பதன் வழியாக துணிவோடு பயணிக்கும் ஆற்றலை பெறுவதிலும் எவ்வகை சிரமமமும் நம்மில் எழாது. சீடத்துவ வாழ்வும் சிறப்பாய் அமையும். அதற்கான அருளைத் தொடர்ந்து கேட்போம்!
"கிறிஸ்துவிடம் காணப்பட்ட நிறைவைப் பெறுமளவுக்கு நாம் முதிர்ச்சியடைவோம்" (எபே 4:13)

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser