மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக்காலத்தின் 16ஆம் ஞாயிறு
1-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
சாலமோனின் ஞானம்12:13, 16-19|உரோமையர் 8: 26 -27|மத்தேயு 13: 24-43

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


நீடித்த வாழ்வு நமக்குக் கிடைக்கின்றது

ஒரு காட்டில் தவம் புரிந்து கொண்டிருந்த முனிவர் ஒருவர் தன் இரு சீடர்களை அழைத்தார். ஒரு சீடரிடம், ஊருக்குள் போய் ஒரு நல்ல மனிதரை அழைத்து வா' என்றார். அதேபோல் மற்றொரு சீடரைப் பார்த்து, ஊருக்குள் போய் ஒரு கெட்ட மனிதரைக் கூட்டி வா' என்றார். இருவரும் போனார்கள். ஒரு வாரம் தேடினார்கள். ஆனால் வெறும் கையோடு திரும்பினார்கள். யாரும் கிடைக்க வில்லையா? என்று கேட்டார் முனிவர். குருவே எல்லா இடங்களையும் தேடி அலைந்தேன். ஒரு நல்லவர் கூட கிடைக்கவில்லை. எல்லாரிடத்திலும் ஏதாவது ஒரு குறை இருக்கத்தான் செய்கிறது' என்றார். இரண்டாவது சீடர் வந்து, குருவே, தேடாத இடமே இல்லை . ஆனால் ஒரு கெட்டவர் கூட கிடைத்த பாடில்லை. ஏனென்றால் எல்லாரிடத்திலும் ஏதாவது ஒரு நன்மை இருக்கத்தான் செய்கிறது' என்றார்.

உண்மையும் பொய்யும் சேர்ந்ததுதான் இந்த உலகம். உப்பும் தண்ணீ ரும் கலந்து தான் கடலாகிறது. இரவும் பகலும் சேர்ந்துதான் ஒரு நாள் உருவாகிறது. பள்ளமும் மேடும் சேர்ந்துதான் பாதை ஆகிறது. பயிரும் களையும் சேர்ந்துதான் நிலமாகிறது. என் இன்பமும் துன்பமும் சேர்ந்துதான் வாழ்க்கையே அமைகிறது. இதில் நல்லவரும் கெட்டவரும் வாழ்கின்றனர்.

எல்லாம் வல்ல , முடிவற்ற அன்பும், முடிவற்ற நன்மையும் நிறைந்த இறைவன் ஒருவர் இருப்பாரென்றால் உலகில் எப்படித் தீமை ஆட்கொள்ள முடியும். ஏன் தீமையை உடன் களைவதில்லை என்ற கேள்வியை மனிதன் கேட்கிறான். கடவுள் நல்லவர் (மாற். 10:18). இதற்குப் பதில் தரும் வகையில் தான் இன்றைய நற்செய்தியில் நமக்குத் தரப்படுகின்றது. தீமை என்பது இறைவனிடமிருந்து வருவது அல்ல. சாத்தானின் செயல். மனிதரின் சுதந்திரச் சக்தியால் தானே தனக்குத் தேர்ந்தெடுப்பது நல்லது அல்லது தீயது. ஆனால் இறைவன் மனிதனின் சுதந்திரத்தை மதிக்கின்றவர். பழைய ஏற்பாட்டிலே மோசே மக்களை நோக்கிச் சொன்னார்: "உங்களுக்கு வாழ்வையும், சாத்தான் உண்டாக்கிய சாவையும் முன் வைக்கின்றேன். ஆனால் உண்மையான வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுப்பது உங்கள் பொறுப்பு. இதே வார்த்தைகளைத் தான் யோசுவா, மோசேக்குச் சொன்னார்.

ஆனால் அன்பார்ந்தவர்களே! நாம் சில நேரத்தில் இது என் தலைவிதி அல்லது இவன் தலை எழுத்து என்று பதில் சொல்லி தப்பிக்கப் பார்க்கிறோம். ஆனால் இன்றைய நற்செய்தியிலே ஒரு விளக்கம் தரப்படுகின்றது. தோட்டத்தின் ஊழியன், தன் தலைவனிடம் போய், நான் போய்க் களைகளைப் பிடுங்கி எறியவா என்ற கேட்டவுடன் அதைத் தலைவர் தடுக்கின்றார். நீ களையை பிடுங்கும்போது பலன் தரும் நல்ல பயிரும் பிடுங்கப்படும். தீயவர் என்பவரிடத்தில் நல்லவையும் உண்டு. நல்லவரிடத்தில் தீயவையும் உண்டு. தீயவரிடத்தில் நல்லதும் வரலாம். எனவே அவசரப்பட வேண்டாம். ஒருவேளை காலம் தாழ்த்தும் நிலை ஒருவரை நல்லவராக்கலாம் என்று ஆண்டவர் கூறுகின்றார். நமக்காக இறைவன் பொறுமையோடு இருக்கிறார். யாரும் அழிந்து போகாமல் எல்லோரும் மனம் மாறவேண்டும் என விரும்புகிறார் (2 பேதுரு 3:9). எனவே இந்த உவமையின் மூலம் நீடித்த வாழ்வு நமக்குக் கிடைக்கின்றது என்றால் நாம் மனம் திரும்பி நல்லதை தேர்ந்தெடுத்து வாழ்வு பெறவேண்டும் என்றுதான் இறைவன் வயது கூட்டித் தருகின்றார். எப்படித் தெரியுமா?

தாய்லாந்து தேசத்தில் ஒருவகையான குரங்குகள் உண்டு. அவைகள் மாசாக்கா என்று அழைக்கப்படுகின்றன. மக்களுக்குப் பலவகையான தொல்லைகள் கொடுக்கும் குரங்கு வகைகள். ஆனால் மக்கள் அவற்றை அழித்து ஒழிப்பதில்லை. ஏனெனில் இந்த குரங்குகளைப் பார்க்க சுற்றுலா பயணிகள் குவிந்த வண்ணமாக உள்ளார்கள். நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் வாழ்வுக்கு ஏற்ற பண வசூல் கிடைக்கிறது. இதேபோல்தான் சுதந்திரத்தில் தவறான பாதையில் சென்று மற்றவருக்குப் பாரமாக இருக்கிறார்கள் மக்கள் சிலர். ஆனால் கடவுள் இவர்களை உடன் தண்டிப்ப தில்லை. மாறாக ஒவ்வொரு நாளும் அன்புகாட்டி மனம் திரும்ப சந்தர்ப்பம் கொடுக்கிறார். நமக்காக அவர் பொறுமையோடு இருக்கிறார். யாரும் அழிந்து போகாமல் எல்லோரும் மனம் மாற வேண்டும் என விரும்புகிறார் (2 பேதுரு. 3:9). இந்தச் செய்தியை நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம். ஏனெனில் கடவுள் உலகத்தை உண்டாக்கியபோது (தொ.நூ. 1:31) அவை நல்லவை எனக் கண்டார். இடையில் தீமைகளும் தோன்றின (தொ.நூ .6:5-6).

இறைவன் இறுதியாக ஒரு நம்பிக்கையையும், எச்சரிக்கையையும் வைக்கின்றார்! அலகை வல்லமை உடையவன் அல்ல. இயேசு கிறிஸ்து உலகை வென்றுவிட்டார் (1 கொரி. 15:55). சாவே உன் வெற்றி எங்கே. சாவே உன் கொடுக்கு எங்கே என்று கேட்கிறார் பவுல். சாத்தானையும் முறியடித்துவிட்டார். உலக முடிவில் சாத்தானின் கொட்டம் முடிவடையும். அப்போது கந்தக நெருப்பில் அவனும் அவர் சகாக்களும் சுட்டு எரிக்கப்படுவார்கள். உண்மைக்கும் பொய்மைக்கும், இன்பத்திற்கும் துன்பத்திற்கும், நல்லவை கெட்டவைக்கு நடந்த போராட்டம் முடிவு பெறும். இறுதியில் பொய் தோல்வி அடையும். உண்மையே வெல்லும். எனவே இயேசுவின் வருகையை எதிர்நோக்கி , (மத். 6:13 லூக். 11:4) எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும் என்று விழிப்போடு செபிப்போம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

விண்ணரசு என்றால் என்ன?

இன்றைய நற்செய்தியின் மையக் கருத்து விண்ணரசு. விண்ணரசு என்றால் என்ன? என்பதற்கு ஓர் அற்புதமான விளக்கத்தைப் புனித பவுலடிகளார் தந்துள்ளார். இறையாட்சி (விண்ணரசு) என்பது நாம் உண்பதையும், குடிப்பதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல, மாறாகத் தூய ஆவி அருளும் நீதி, அமைதி, மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றையே அடிப்படையாகக் கொண்டது (உரோ 14:17).

சுவிட்சர்லாந்து நாட்டின் உச்சநீதி மன்றத்திலே ஓர் அழகிய ஓவியம் உண்டு ! அந்த ஓவியத்திலுள்ள நீதி தேவதையின் கண்கள் கருப்புத் துணியால் கட்டப்படாமலும், அதன் கையிலிருக்கும் வாளின் முனை அதன் பாதங்களுக்கு முன்னேயிருக்கும் ஒரு புத்தகத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவது போலும் அமைந்துள்ளது. அந்தப் புத்தகத்தில் இறைவார்த்தை (The Word of God) என்று எழுதப்பட்டிருக்கின்றது. நீதிபதிகள் இறைவார்த்தையை அளவுகோலாக வைத்தே நீதி வழங்க வேண்டும் என்பதை இந்த ஓவியம் சுட்டிக்காட்டுகின்றது. ஆக, நீதி என்பது இறைவார்த்தையின் ஒளியில் அவரவர்க்கு உரியதை அவரவருக்குக் கொடுப்பதாகும்.

இரண்டாவது உலகப் போரின்போது இரவு நேரத்தில் இலண்டன் மீது குண்டு மாரி பொழியப்பட்டது. மக்கள் சுரங்கங்களில் இரவு நேரத்தைக் கழித்தார்கள். ஆனால் ஒரு கிறிஸ்தவப் பெண் மட்டும் அவள் வீட்டை விட்டு எங்கும் செல்லாமல், இரவு நேரத்தில் அவள் வீட்டிலேயே தங்கி அமைதியாக உறங்கி எழுந்தாள். உனக்குப் பயமே இல்லையா? என்று கேட்டபோது, அவள் அமைதி ததும்பும் முகத்தோடு, நான் உறங்கினாலும், என் கடவுள் உறங்குவதில்லை என்றாள். என் கடவுள் என்னோடு இருக்கின்றார். ஆண்டவரே என் ஆயர் ; எனக்கேதும் குறையில்லை. பசும்புல் வெளிமீது என்னை அவர் இளைப்பாறச் செய்வார்; அமைதியான நீர்நிலைகளுக்கு அழைத்துச் செல்வார் (திபா 23:1-2) என்று திருப்பாடல் ஆசிரியரோடு நாம் பாடும்போது நம் உள்ளத்திலே ஓர் இதம் பிறக்கும், ஒரு நம்பிக்கை உணர்வு பிறக்கும். அந்த இதத்திற்குப் பெயர்தான் நம்பிக்கை, அந்த நம்பிக்கை உணர்வுக்குப் பெயர்தான் அமைதி .

நல்லுறவு என்னும் மலருக்குள்ளிருக்கும் தேன்தான் மகிழ்ச்சி. நமக்கும் இறைவனுக்குமிடையே , நமக்கும் நம் அயலாருக்குமிடையே, நமக்கும் நம் மனசாட்சிக்குமிடையே , நமக்கும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள இயற்கைக்குமிடையே நல்ல உறவு நின்று நிலவுமானால் நமக்குள் மகிழ்ச்சி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடும் ; அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும்.

உண்மையான நீதியையும், அமைதியையும், மகிழ்ச்சியையும் கடவுளிடமிருந்து மட்டுமே நாம் பெற முடியும்; செபத்தால் மட்டுமே இவற்றை நம்முடையவையாக்கிக்கொள்ள முடியும் (முதல் வாசகம்).

இதுவே நமது செபமாக இருக்கட்டும் : தூய ஆவியாரே, நாங்கள் நீதியையும், அமைதியையும், மகிழ்ச்சியையும் எல்லாம் வல்ல பரமதந்தையிடமிருந்து பெற்று வாழ எங்களுக்குத் துணையாக வாரும்! பாவிகளாகிய , பலவீனர்களாகிய எங்களுக்காக இறைவனிடம் பரிந்து பேசும். எங்கள் உள்ளங்களை ஊடுருவிப்பாயும் ஆற்றல் மிக்க ஆவியாரே, உமது பரிந்து பேசுதலின் மீது முழு நம்பிக்கை வைத்து, புனித பவுலடிகளாரின் அறிவுரைக்குச் செவிமடுத்து (இரண்டாம் வாசகம்) உம்மை கெஞ்சி மன்றாடுகின்றோம். எங்களை நீதியினாலும், அமைதியினாலும், மகிழ்ச்சியினாலும் அருள்பொழிவு செய்து எங்களை வாழ்வாங்கு வாழவையும். இந்த மண்ணகத்திலேயே விண்ணரசைச் சுவைக்கும் பாக்கியத்தை இறைவனிடமிருந்து பெற்றுத் தாரும். ஆமென்.

மேலும் அறிவோம் :

முதல் இலார்க்(கு) ஊதியம் இல்லை மதலையாம்
சார்பு இலார்க்(கு) இல்லை நிலை (குறள் : 449).

பொருள் : முதலீடு செய்யப் பொருளில்லாத வணிகர்க்கு , அதனால் வரக்கூடிய ஈட்டமாகிய ஊதியம் எதுவும் கிடைக்காது. அதுபோன்று, தளர்வுற்றபோது ஆதரித்துத் தாங்கும் பெரியோர் துணை இல்லாதவர்க்கு நிலைபேறு இல்லாது போகும்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

கடவுள் மிகுந்த பொறுமையோடு மனிதர்களை ஆள்கிறார்

ஓர் ஆலமரத்தடியில் படுத்து உறங்கிய ஒருவர் கண் விழித்தார். அம்மரத்தின் அருகாமையில் இருந்த ஒரு சுரைச் செடியில் பெரிய சுரைக்காய் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து கடவுளிடம், "கடவுளே, உமக்கு அறிவு இருக்கிறதா? இவ்வளவு பெரிய ஆலமரத்துக்குச் சிறிய பழத்தையும், இவ்வளவு சிறிய சுரைக் கொடிக்குப் பெரிய காயையும் என் படைத்தாய்?" என்று கேட்டார். அவ்வேளையில் ஆலம்பழம் ஒன்று அவர் கண்மேல் விழுந்தது. உடனே, "கடவுளே! என்னை மன்னித்துடு; ஆலமரத்திற்குப் பெரிய பழம் இருந்திருந்தால், இந்தேரம் என் கண்கள் சிதறிப் போயிருக்கும்" என்றார்.

பலவேளைகளில் இயற்கைச் சீற்றங்களையும் மனிதரின் அவலங்களையும் கண்டு கடவுளைக் குறை கூறுகிறோம். ஓர் ஊரிலே ஒரே தெருவிலே ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட இரண்டு நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன. ஒரு பெண் திருமணம் செய்து, பூவும் பொட்டும் வைத்து, கழுத்தில் தாலி அணிந்து மணக்கோலத்தில் காட்சி அளிக்கிறார். அதே தெருவில் வேறொரு பெண் தன் கணவரைப் பறி கொடுத்து, தாலி அறுபட்டு, வெள்ளைப் புடவை அணிந்து, விதவையாகக் காட்சி அளிக்கிறார். வேறுபட்ட இரண்டு காட்சிகளைக் கண்ட புலவர் பக்குடுக்கை நன்கணியார், கடவுள் பண்பில்லாமல் உலகைப் படைத்துள்ளார்; இவ்வுலகம் கொடியது எனப்பாடியுள்ளார்.

படைத்தோன் மன்றஅப் பண்பிலாளன்
இன்னா தம்ம இவ்வுலகம் - புறம் 194

இவ்வுலகில் ஒரு சிலர் பிச்சை எடுத்துத்தான் பிழைக்க வேண்டும் என்பது கடவுளின் நியதி என்றால் அக்கடவுளே பிச்சை எடுத்து அழியட்டும் என்று கடவுளையே சபிக்கிறார் வள்ளுவர்,

இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து
கெடுக உலகு இயற்றியான் (குறள் 1062)

கடவுள் இவ்வுலகை நன்றாக, மிகவும் நன்றாகப் படைத்தார். "கடவுள் தாம் உருவாக்கிய அனைத்தையும் நோக்கினார். அவை மிகவும் நன்றாய் இருந்தன" (தொநூ 1:31), நன்மையே உருவான கடவுளிடமிருந்து தீமை வரமுடியாது, "சாவைக் கடவுள் உண்டாக்கவில்லை; வாழவோரின் அழிவில் அவர் மகிழ்வதில்லை" (சாஞா 1;13) அப்படியானால் கடவுளின் படைப்பில் தீமை எவ்வாறு துழைந்தது? இக்கேள்விக்கு "வயலில் தோன்றிய களைகள் உவமை" மூலம் இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்து பதிலளிக்கிறார். வயலில் நல்ல பயிர்கள் நடுவே களைகள் தோன்றுகின்றன. இக்களைகளை விதைத்தவன் பகைவன், அலகை. அலகை யார்? பொய்யன், பொய்மையின் பிறப்பிடம் (யோவா 8:44); மனிதர்களை விழுங்க முயலும் கர்ச்சிக்கும் சிங்கம் (1 பேது 5:8), உலகம் முழுவதும் அவன் பிடியில் இருக்கிறது ( 1 யோவா 5:19).

களைகளை உடனடியாகக் களையக் கடவுளிடம் சக்தி இல்லையா? இக்கேள்விக்கு இன்றைய முதல் வாசகம் கூறுகிறது: "கடவுள் மிகுந்த பொறுமையோடு மனிதர்களை ஆள்கிறார்" (சாஞா 12:18), பதிலுரைப் பாடல் கூறுகிறது: "கடவுள் அருள் மிகுந்தவர்; விரைவில் சினமுறாதவர்" (திபா 86:15), பொறுமை உள்ள கடவுள் உடனடியாகத் தீயவர்களை அழிக்காமல், இறுதி நாள் வரை பயிர்களுடன் களைகளையும் வளர அனுமதிக்கிறார். அறுவடை நாளில் களைகளைப் பறித்துச் சுட்டெரிப்பார் (மத் 13:30).

கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையின்போது உலகம் புத்துயிர் பெறும் புதிய வானகமும் புதிய வையகமும் மலரும். அந்நாள்வரை உண்மையும் பொய்யும், ஒளியும் இருளும், சாவும் வாழ்வும் கலந்தே இருக்கும். உலக முடிவில்தான் தீயோர் தீக்குளையில் தள்ளப்படுவர்; நேர்மையாளர் விண்ணகத்தில் கதிரவனைப்போல் ஒளிவீசுவர் (மத் 13:43), நெறிகெட்டவனை ஆண்டவர் வாயினால் ஊதி ஒழிப்பார் (2 தெச 2:6), மனிதர்களை ஏமாற்றி வந்த அலகை கந்தக நெருப்பு ஏரியில் எறியப்படும் (திவெ 20:10).

இறுதியில்தான் நன்மை தீமையை வெல்லும் என்று கூறிக்கொண்டு நாம் செயலற்று இருக்கக் கூடாது. இப்போதே தீய சக்திகளின் அச்சை முறிக்க வேண்டும். அரசியல்வாதிகளின் அயோக்கியதனத்தை, மதவாதிகளின் போலித்தனத்தை, வன்முறையாளர்களின் வக்கிரப் புத்தியை, வியாபாரிகளின் கலப்படத்தை. உலகச் சந்தையின் இறையாண்மையை. வல்லரசுகளின் புதிய காலனி ஆதிக்கத்தை இனம் கண்டு வோறுக்க வேண்டும். ஏனெனில் இத் தீய சக்திகளின் மூலமாக அலகை தனது இருளின் ஆட்சியைப் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஓர் ஆலமரத்தடியில் குட்டிச் சாத்தான்கள் அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட லூசிப்பேய் அவற்றைச் சாட்டையால் அடித்து, "என் மனிதர்களைக் கெடுக்காமல் சோம்பேறிகளாக அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டதற்கு அக்குட்டிச் சாத்தான்கள், "தலைவா! தாங்கள் செய்ய வேண்டிய வேலைகளை எல்லாம் மனிதர்கள் எங்களைவிட நன்றாகச் செய்கிறார்கள்!" என்றன. சாத்தானின் கையாட்கள் திருச்சபையிலும் இருக்கிறார்கள் என்பது மிகவும் வேதனைக்கு உரியது. "திருச்சபை தன்னைத்தானே அழித்துக் கொள்ளும் தற்கொலை முயற்சியில் இறங்கியுள்ளது" என்று திருத்தந்தை ஆறாம் பவுல் கூறியது குறிப்பிடத்தக்கது. எனினும், நாம் மன விரக்தி அடையாது தீமையை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும். இப்போராட்டத்தில் தூய ஆவியார் நம்முடைய பெருமூச்சுகளின் வாயிலாக நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார் என்று திருத்தூதர் பவுல் இரண்டாம் வாசகத்தில் கூறுகிறார் (உரோ 8:26), இவ்வுலகின் தலைவனாகிய அலகைக்குக் கிறிஸ்துவின் மேல் அதிகாரமில்லை (யோவா 14:30). கிறிஸ்து தமது இறுதிச் செபத்தில், "தீயோனிடமிருந்து அவர்களைக் காத்தருள வேண்டுமென்று வேண்டு கிறேன்" (யோவா 17:15) என்று நமக்காக மன்றாடியுள்ளார். அவரது மன்றாட்டு வீண்போகாது.

புனித யோவான் கூறுகிறார்: "உங்களுள் இருப்பவர் (கடவுள்) உலகில் இருக்கும் அந்த எதிர்க் கிறிஸ்துவைவிடப் பெரியவா" (1 யோவா 4:4). புனித யாக்கோபு கூறுகிறார்: “அலகையை எதிர்த்து நில்லுங்கள். அப்போது அது உங்களிடமிருந்து ஓடிப்போகும் (யாக் 4:7), எனவே, நாம் கடவுள் நம் சார்பில் இருப்பதை உணர்ந்து தீய சக்திகளை எதிர்ப்போம். அலகையின் அச்சாணியை முறிப்போம்.
"எங்களைச் சோதனைக்கு உட்படுத்தாதேயும் தீயோனிடமிருந்து எங்களை விடுவியும்” (மத் 6:13).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

பொறுமை தெய்வீகமானது

ஊழலும் இடறலும் மல்கிய யுகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். அரசியல் உலகில் ஊழலுக்குப் பஞ்சமில்லை. திருஅவையில் இடறல்களும் கொஞ்சமல்ல.

இத்தகைய இன்றைய உலகைக் காப்பது எது? மனித அறிவும் ஆற்றலுமா? வளர்ந்து பெருகுகிற வல்லரசுகளா? ஐ.நா. நிறுவனமா? விஞ்ஞானத்தின் வியத்தகு சாதனைகளா?

அல்ல. அல்ல. இறைவனின் எல்லையற்ற பொறுமையே உலகைக் காக்கிறது.

பயிர்களிடையே களை. நல்லவர்களிடையே தீயவர். புனிதர்களிடையே பாவிகள் - மனித சமுதாயத்தில் மட்டுமல்ல, இறைவனின் புனித சபையிலும் கூட.

தீர்ப்புநாள் வராதா, தீயவரை அழிக்காதா என்று ஆத்திரத்தோடு காத்திருந்த தன் காலத்து மக்களை அமைதிப்படுத்தத் திருத்தூதர் பேதுரு கூறிய அறிவுரை: "ஆண்டவரின் பார்வையில் ஒரு நாள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் போலவும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒரு நாள் போலவும் இருக்கின்றன. ஆண்டவர் தம் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றக் காலம் தாழ்த்துவதாகச் சிலர் கருகின்றனர். ஆனால் அவர் அவ்வாறு காலந்தாழ்த்துவதில்லை. மாறாக உங்களுக்காகப் பொறுமையோடிருக்கிறார். யாரும் அழிந்து போகாமல், எல்லாரும் மனம் மாற வேண்டுமென விரும்புகிறார்" (II பேதுரு 3:8,9)

கடவுளின் புனித வயலில் நீ பயிரா, களையா? இறைநம்பிக்கை இல்லாத குடியானவன் ஒருவன் வார இதழ் ஒன்றில் எழுதினான்: "ஆடிப்பட்டம் தேடி விதைத்தேன். நல்ல அறுவடை இருக்க வேண்டுமென்று நான் என்றும் மன்றாடியதில்லை. தை பிறந்தது, வயலும் அறுவடைக்கு வந்தது. என் களஞ்சியங்கள் நிரம்பின. விளைச்சல் மிகுதியால் என் களஞ்சியங்களை இடித்து இன்னும் பெரிதாகக் கட்டினேன். நல்லவர்களுக்கு வெகுமதியும் கெட்டவர்களுக்கு தண்டனையும் கொடுக்கும் கடவுள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்?”. வாசகர் ஒருவர் மறு வார இதழில் பதிலாக எழுதினார், “கடவுள் தை மாதத்தில் தன் கணக்கை முடிப்பவர் அல்ல” என்று. ஆம், அரசுதான் அன்றே கொல்லும், தெய்வமன்று! லூக். 12:13-21இல் இயேசு சொன்ன அறிவற்ற செல்வனின் உவமையும் நினைவு கூறத்தக்கது. “என் நெஞ்சமே உனக்குப் பல்லாண்டுகளுக்கு வேண்டிய பலவகைப் பொருள்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. நீ ஓய்வெடு, உண்டு குடித்து, மகிழ்ச்சியில் திளைத்திடு” என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்ட அவனிடம் “அறிவிலியே, இன்று இரவே உன் உயிர் உன்னை விட்டுப் பிரிந்துவிடும். அப்போது நீ சேர்த்து வைத்தவை யாருடையவை ஆகும்?” என்று கேட்டார் கடவுள்.

தவறு செய்த கணத்திலேயே தண்டனை என்பது இறைவனின் நியதியாகஇருந்தால் எத்தனைபேர் இன்று உயிரோடு இருப்போம்? மீட்பின் திட்டத்தில் நாம் காணும் கடவுளின் பொறுமைக்குக் காரணம் என்ன?

1. இறைவனின் இரக்கப்பெருக்கு:
கடவுள் மனிதனைத் தன் சாயலாகப் படைத்தார். மனிதனோ கடவுளைத் தன் சாயலாக்குகிறான் - தன்னைப் போலத் தண்டிப்பவராக, கண்டனம் செய்பவராக, பகைப்பவராக, பழிவாங்கத்துடிப்பவராக, களைந்தெறிபவராகக் காண்கிறான். சிலை வழிபாடு என்கிறோமே - கடவுளை இப்படிக் கொடிய சாயலாக்குவதுதான் சிலை வழிபாட்டின் கோர வடிவம்!

பொறுமை தெய்வீகமானது! அது கோழைத்தனம் அல்ல. அந்த இறைவனின் வியத்தகு பொறுமைக்கு அடித்தளம் என்ன தெரியுமா? "உமது ஆற்றலே நீதியின் ஊற்று ... நீர் ஆற்றல் மிக்கவராய் இருப்பதால் கனிவோடு தீர்ப்பு வழங்குகிறீர். மிகுந்த பொறுமையோடு எங்களை ஆள்கிறீர். ஏனெனில் நீர் விரும்பும்போதெல்லாம் செயல்புரிய உமக்கு வலிமை உண்டு" (சா.ஞா. 12:16,18)

அதோ விபசாரத்தில் கையும் மெய்யுமாக அகப்பட்ட அந்தப் பெண் ஓநாய்களுக்கிடையே ஆடாக நடுங்கினாள். ஓங்கிய கல் ஏந்திய கையோடு வெறியர் கூட்டம். இயேசுவின் கையும் ஓங்கியது. உயர்ந்தது - கல் எறிய அல்ல, அருள் சொரிய, மன்னிப்பு வழங்க. “நான் தீர்ப்பிடேன். இனி பாவம் செய்யாதே" (யோ. 8:11). கனிவான அந்தச் சொற்கள் களையாக நின்ற அவளைப் பயிராக வன்றோ மாற்றியது! விபசாரியையும் மன்னித்து அனுப்பிய பொறுமை, மகதல மரியாவை ஆட்கொண்டு அணைத்த பொறுமை, ஊதாரி மகனுக்காக விழித்துக் காத்திருந்த பொறுமை, இன்று நமக்காகவும் காத்திருக்கிறது.

2. நம்மீது வைத்த நம்பிக்கை: நின்று கொல்லும் தெய்வம். உண்மைதான். ஆனால் அது நிற்பது கொல்வதற்காக அல்ல. வேறு எதற்காக?

பயிரோடு களை வளர்வதா? வளர விடுவதா? இது கதையிலும் உவமையிலும் தான் நடக்கும். வயலிலும் உழவுத் தொழிலிலும் நிகழாது. வயலில் விளையும் பயிர் பயிர்தான், களை களைதான். ஒரு நாளும் பயிர் களையாகாது. களை பயிராகாது. களையால் பயனும் இல்லை. பயிருக்குத்தான் கேடு. ஆனால் மனித சமுதாய வயலில் பயிரும் மனிதனே. களையும் மனிதனே. களை பயிராகலாம். பயிர் களையாகலாம். திருத்தூதன் யூதாசு துரோகியாகவில்லையா? வலது பக்கத்துக் கள்ளன் புனிதனாகவில்லையா? “இடறி விழுந்தவன் எழுவதில்லையா? பிரிந்து சென்றவன் திரும்பி வருவதில்லையா?' (எரே. 8:4)

எனவே, களை பயிருக்குத் தீங்காக இருந்தாலும் பாவி புனிதனுக்கு இடறலாக இருந்தாலும், களை பயிராகாதா, தீயவன் திருந்த மாட்டானா என்ற இறைவனின் ஏக்கமும் நம்பிக்கையுமே களையை வளர விடுகிறது. தீயவனை விட்டு வைக்கிறது. "உம் ஊழியர்களின் பகைவர்கள் சாவுக்குரியவர்களாய் இருந்தும், அவர்கள் தங்கள் தீச்செயல்களை விட்டு விடும் பொருட்டு, காலமும் வாய்ப்பும் அவர்களுக்குக் கொடுத்தீர்" (சா.ஞா. 12:20).

களையைக் குறிக்கும் Weed என்ற ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு அகராதி தரும் விளக்கம்: "பயிரிடப் படாமல் வளரும் பயனற்றதும் கேடு விளைவிப்பதுமான தாவரம்”. களை பற்றிய புதிய அறிவியல் பார்வை என்ன தெரியுமா? "தன்னிடம் உள்ள நற்பண்பு, நற்பயன் கண்டுபிடிக்கப்படாத தாவரம்”. A plant whose virtues have not yet been discovered என்கிறார் இரால்ஃப் வால்டோ எமர்சன். களைகளும் கூட நல்லது. அவையும் கடவுளின் படைப்புத்தானே?

களைகளின் மறுமலர்ச்சிக் காலம் இது. களைகள் என்று களைந்தெறிந்ததெல்லாம் சத்தான உணவாக, குணம் தரும் மருந்தாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. புல் பூண்டுகளில் மட்டுமல்ல, மனிதர்களிலும் களைகள் என்று கருதப்படுபவர்கள் முற்றும் கண்டனத்துக்குரியவர்கள் அல்ல, உதவாக்கறை என்று ஒதுக்கப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல என்ற சிந்தனையின் காரணமாகவும் களைகளை விட்டு வைக்கக் கடவுள் விரும்புகிறாரா?!

"நல்லோர் மேலும் தீயோர் மேலும் தம் கதிரவனை உதித்தெழச் செய்யும், நேர்மையுள்ளோர் மேலும் நேர்மையற்றோர் மேலும் மழைபெய்யச் செய்யும் இறைவன்" (மத். 5:45), நிச்சயமாக மனித வாழ்க்கையில் “நீதியை வெற்றிபெறச் செய்யும் வரை நெரிந்த நாணலை முறியார், புகையும் தீயை அணையார்”(மத். 12:19,20).

கிறிஸ்தவம் தோற்றுவிட்டதா என்ற வினாவை எழுப்பி அதற்கு விடை காண முயன்றார் ஆங்கில மேதை G.K. செஸ்டர்டன். கொலை, கொள்ளை, வறுமை, பிணி, விபத்து என்று பல அவலங்கள் உலகை ஆட்டிப் படைக்கும் நிலையில் இறையாட்சி வந்து விட்டது என்று கிறிஸ்தவம் போதித்தால் அதை எவ்வாறு ஏற்றுக் கொள்வது? கிறிஸ்தவம் பொய்த்துவிட்டது என்றல்லவா பொருள் என்று ஒரு சிலர் சொல்லலாம். இதற்கு செஸ்டர்டன் சொல்லும் பதில் : கணிசமான மக்கள் நற்செய்தியின் போதனைப்படி வாழத் தொடங்கிவிட்டால் குறிப்பாக இயேசுவின் மலைப்பொழிவை வாழ்வாகக் கொண்டால் உலகமே வேறுபட்டதாக மாறாதா! ஒவ்வொருவரும் அன்னை தெரசாவைப் போல் நற்செய்தியின் மதிப்பீடுகளுக்காக வாழ்ந்தால் உலகில் தீமைகள் அடிச்சுவடு இல்லாமல் மறைந்துவிடும். ஆயினும் இறையாட்சி மெதுவாக அமைதியில் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது - புளிப்பு மாவைப் போல்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

கதிர்களும் களைகளும்

புகழ்பெற்ற ஆன்மீக வழிகாட்டியும், இயேசுசபை அருள்பணியாளருமான, Anthony de Mello அவர்களின் 'One Minute Wisdom' அதாவது, 'ஒரு நிமிட ஞானம்' என்ற நூலில் காணப்படும் எளியதொரு கதை இது:

குரு எப்போதும் கதைகளையேக் கூறிவந்தார். அவர் கூறிய கதைகள், சீடர்களுக்குப் பிடித்திருந்தன. இருந்தாலும், இன்னும் ஆழமான உண்மைகளை, தங்கள் குரு கற்றுத் தரவேண்டும் என்று, சீடர்கள் கேட்க ஆரம்பித்தனர். அவர்கள் என்னதான் வற்புறுத்திக் கேட்டாலும், குரு சொன்ன ஒரே பதில் இதுதான்: "மனிதர்களுக்கும், உண்மைக்கும் இடையே உள்ள சுருக்கமான வழி, கதையே. இதை நீங்கள் இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை." உண்மைக்கும், நமக்கும் இடையே உள்ள சுருக்கமான வழி, கதைகளே என்று, இயேசு உணர்ந்திருந்தார். எனவே, அவர், இறைவனையும், இறையரசையும் அறிமுகம் செய்வதற்கு உவமைகளைப் பயன்படுத்தினார். சென்ற ஞாயிறு, 'விதைப்பவர் உவமை'யை வழங்கிய இயேசு, இந்த ஞாயிறு, மூன்று உவமைகளை வழங்குகிறார். வயலில் தோன்றிய களைகள், கடுகு விதை, புளிப்பு மாவு என்ற இந்த மூன்று உவமைகளும், விண்ணரசின் பண்புகளை விளக்கும் உவமைகள் என்று இயேசு கூறியுள்ளார்.

விண்ணரசின் முக்கியப் பண்பான வளர்ச்சி பற்றி, இவ்வுவமைகள் வழியே, இயேசு சொல்லித்தருகிறார். எந்த ஒரு வளர்ச்சியும், மின்னலைப்போல் தோன்றி மறைவது இல்லை; உண்மையான வளர்ச்சி, பல தடைகளைத் தாண்டி, மெதுவாக, ஆனால், உறுதியாக, இறுதியாக வெளிப்படும்; அதைக் காண்பதற்கு, பொறுமை தேவை என்ற பாடங்களை இன்றைய மூன்று உவமைகளும் நம் உள்ளங்களில் ஆழமாகப் பதிக்கின்றன. அனைத்திற்கும், உடனுக்குடன் தீர்வுகள் காணவேண்டும் என்ற அவசரம் கொண்டிருக்கும் நமக்கு, இந்த அவசரத்தால், பயிரையும், களையையும், நல்லவற்றையும், தீயவற்றையும் பகுத்துப்பார்க்கப் பொறுமையின்றித் தவிக்கும் நமக்கு, இன்றைய உவமைகள், 'வேகத் தடையை'ப் (Speed breaker / speed bump) போல வந்து சேருகின்றன.

விதைப்பவர் ஒருவர் விதைக்கச் சென்றார் (மத்தேயு 13: 3) என்று சென்ற வார உவமையை அறிமுகம் செய்த இயேசு, இந்த வாரம், இருவர் விதைப்பதைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார்:

மத்தேயு 13: 24-25

இயேசு அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்த வேறு ஓர் உவமை: “விண்ணரசைப் பின்வரும் நிகழ்ச்சிக்கு ஒப்பிடலாம். ஒருவர் தம் வயலில் நல்ல விதைகளை விதைத்தார். அவருடைய ஆள்கள் தூங்கும்போது அவருடைய பகைவன் வந்து கோதுமைகளுக்கிடையே களைகளை விதைத்துவிட்டுப் போய்விட்டான்” என்று இயேசு இந்த உவமையைத் துவக்குகிறார்.

இந்த அறிமுக வரிகளை வாசிக்கும்போது, விதை விதைத்தவரைக் காட்டிலும், இரவோடிரவாக, களைகளை விதைத்துச் சென்றவர், நம் கவனத்தை ஈர்க்கின்றார், நமக்குள் நெருடல்களை உருவாக்குகின்றார். எந்த ஒரு நிலத்திலும், பயிர்களுடன் ஒரு சில களைகளும் வளர்வது இயற்கைதான். ஆனால், களைகள், பயிர்களைவிட அதிகம் பெருகவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், களைகளை விதைப்பவர், இன்றைய உலகில், திட்டமிட்டு தீமைகளை வளர்ப்போரை நினைவுபடுத்துகிறார். தானாகவே மலிந்துவரும் தீமைகள் போதாதென்று, ஒரு சிலர் திட்டமிட்டு தீமைகளை விதைத்து, அவை வளர்வதைக் கண்டு இரசிக்கும் அவலத்தை நாம் அறிவோம்.

எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு சில கணணி நிறுவனங்களில் பணிபுரிந்தோர், குற்றங்களில் சிக்கி, அந்நிறுவனங்களை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டபோது, அந்நிறுவனங்கள் உருவாக்கிய கணணி மென்பொருள்களில் 'virus' எனப்படும் களைகளை நுழைத்துச் சென்றனர் என்பதை நாம் அறிவோம். கணணிகள் வழியே, தகவல் தொழிநுட்ப உலகில் அவ்வப்போது விதைக்கப்படும் களைகளான 'virus'கள் இவ்வுலகிற்கு தொடர்ந்து அச்சுறுத்தலாக உள்ளன. இவ்வாண்டு மேமாதம், கணணி உலகில் நிகழ்ந்த ஒரு 'சைபர் தாக்குதலால்' (Cyber attack) 99 நாடுகளில், கோடிக்கணக்கான கணணிகள் செயலிழந்தன. குறிப்பாக, இங்கிலாந்து, ஸ்காட்லாந்து ஆகிய நாடுகளில் மருத்துவமனைகள் முடங்கிப்போயின.

இறையரசின் வளர்ச்சிக்காகப் பொறுமையாகக் காத்திருப்பதுபோல், இறையரசிற்கு தடையாக வளர்ந்துள்ள களைகளை அகற்றுவதிலும் நாம் பொறுமையைக் கடைபிடிக்கவேண்டும் என்பதை, இயேசு, தன் முதல் உவமையில் தெளிவாக்குகிறார். களைகளைக் கண்டதும், அவற்றை அகற்றிவிட விரும்பிய பணியாளர்களிடம், “வேண்டாம், களைகளைப் பறிக்கும்போது அவற்றோடு சேர்த்துக் கோதுமையையும் நீங்கள் பிடுங்கிவிடக்கூடும். அறுவடைவரை இரண்டையும் வளர விடுங்கள்” என்று நில உரிமையாளர் அறிவுரை வழங்குகிறார்.

களைகளை அகற்றிவிட பணியாளர்கள் காட்டிய அவசரத்தை, பல்வேறு நாடுகளில், காவல்துறையும், நீதித்துறையும் காட்டிவருகின்றன. களைகளை அகற்றுகிறோம் என்ற போர்வையில், இத்துறைகள் காட்டியுள்ள வேகமும், அவசரமும், பல அப்பாவியான பயிர்களைப் பலிவாங்கியுள்ளன என்பது, நாம் அடிக்கடி கேட்கும் செய்திதானே!

இவ்வாண்டு ஜூன் மாதம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டிலிருந்து வெளியான ஒரு செய்தி, பயிரா, களையா என்பதை அறியும் பொறுமையின்றி செயலாற்றிய காவல் மற்றும் நீதித்துறைகளைப் பற்றியது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் கான்சாஸ் நகரில், தான் செய்யாத ஒரு குற்றத்திற்காக சிறை தண்டனை பெற்ற ஓர் இளைஞர், 17 ஆண்டுகள் சென்று, குற்றமற்றவர் என்று, கடந்த ஜூன் மாதம் முதல் வாரத்தில் விடுவிக்கப்பட்டார். ரிச்சர்ட் அந்தனி ஜோன்ஸ் என்ற இவ்விளைஞர், 1999ம் ஆண்டு, பூங்கா ஒன்றில் மக்களிடமிருந்து கொள்ளையடித்தார் என்று குற்றம் சுமத்தப்பட்டதால், 19 ஆண்டுகள் சிறை தண்டனை பெற்றார். இந்தக் கொள்ளை நடந்ததைக் கண்ட சிலர், அதைச் செய்தது ரிச்சர்ட்தான் என்று அடையாளப்படுத்தியதை வைத்து, நீதிபதியும், 'ஜூரி' என்றழைக்கப்படும் நடுவர் குழுவும் இணைந்து, ரிச்சர்டுக்குச் சிறைதண்டனை வழங்கினர். தான் இக்குற்றத்தைச் செய்யவில்லை என்றும், குற்றம் நடந்ததாகச் சொல்லப்படும் நேரத்தில், தான் மற்றோர் இடத்தில் இருந்ததாகவும், இளையவர் ரிச்சர்ட், பலமுறை எடுத்துச் சொல்லியும், பயனின்றி போனது.

அவர் சிறையில் 15 ஆண்டுகள் கழித்தபின், அச்சிறைக்கு வந்த வேறு சில கைதிகள், ரிச்சர்ட், தங்களுக்குத் தெரிந்த மற்றொரு நண்பரைப்போலவே இருக்கிறார் என்று கூறினர். அந்த நண்பரின் பெயரும் 'ரிச்சர்ட்' என்பதை அவர்கள் கூறியதும், ரிச்சர்ட், தன் வழக்கறிஞர்கள் வழியே, இந்த ‘மற்றொரு ரிச்சர்ட்டை’க் கண்டுபிடிக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார்.

இரண்டாவது ரிச்சர்டின் புகைப்படங்கள் நீதி மன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. இருவரும், ஒரே தோற்றமும், ஒரே பெயரும் கொண்டிருந்ததால், பூங்காவில் கொள்ளையடித்தவர் யார் என்பதை அடையாளப்படுத்தியவர்கள் தவறு செய்திருக்கலாம் என்று நீதிமன்றம் உணர்ந்து, சிறையில் இருந்த ரிச்சர்ட் அவர்களுக்கு விடுதலை வழங்கியது. குற்றம் செய்த ஒருவரைப்போல இருந்த ஒரே காரணத்திற்காக, இளையவர் ரிச்சர்ட், தனக்கு விதிக்கப்பட்ட 19 ஆண்டுகள் தண்டனையில், 17 ஆண்டுகளை சிறையில் கழிக்க நேரிட்டது.

தன் விடுதலையைத் தொடர்ந்து, இளையவர் ரிச்சர்ட் செய்தியாளர்களிடம் கூறிய கருத்துக்கள், நம் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன: "ஒரே வகையான தோற்றமும், ஒரே பெயரும் கொண்டிருப்பது, மிக, மிக அரிதான ஓர் ஒற்றுமை. இதைக் கொண்டு, முதலில், எனக்கு தண்டனையும், இப்போது, விடுதலையும் கிடைத்திருப்பது, அரியவகை அதிசயம் என்றே சொல்லவேண்டும். இதை நான், அதிர்ஷ்டம் என்று நம்பமாட்டேன். இது எனக்குக் கிடைத்த ஆசீர் என்றே நம்புகிறேன்" என்று ரிச்சர்ட் அவர்கள் செய்தியாளர்களிடம் கூறினார்.

தான் செய்யாத ஒரு குற்றத்திற்காக, 17 ஆண்டுகள் சிறையில் துன்புற்றபின்னரும், தனக்குக் கிடைத்த விடுதலை, வெறும் ‘அதிர்ஷ்டம்’ அல்ல, அது ஓர் 'ஆசீர்வாதம்' என்று கூறுமளவு பக்குவப்பட்டிருந்த இளையவர் ரிச்சர்ட் அவர்கள், சிறையில் இருந்த பல்வேறு களைகள் நடுவே ஒரு பயிராகவே வளர்ந்தார் என்பதை நம்மால் உணரமுடிகிறது. பயிரையும், களையையும் பிரித்துப்பார்க்கும் பொறுமையின்றி, அல்லது, பல வேளைகளில், களைகளைப் பாதுகாக்கும் நோக்கத்துடன், அப்பாவி மக்களை பழிவாங்கும் நீதித்துறைக்கும், காவல் துறைக்கும், இறைவன், பொறுமையையும், நேரிய சிந்தனையையும் வழங்கவேண்டும் என்று மன்றாடுவோம்.

பயிரையும், களைகளையும் பகுத்துப் பார்க்க நமக்குப் பொறுமை தேவை என்பதே, இவ்வுவமையில் இயேசு சொல்லித்தரும் முக்கியமானப் பாடம். 'அகழ்ந்தாரைத் தாங்கும் நிலம்' என்று, நிலத்தை, நாம், பொறுமைக்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கூறுகிறோம். தன்னில் விதைக்கப்பட்ட பயிர்களையும், களைகளையும் எவ்விதப் பாகுபாடுமின்றி, வளரவிடுகிறது, நிலம். அந்த நிலத்தைப் பின்புலமாகக் கொண்டு தன் உவமையைக் கூறியுள்ள இயேசு, பொறுமையுடன் காத்திருந்து, பயிர்களும், களைகளும் முற்றிலும் வளர்ந்தபின் அவற்றை பிரிப்பதே இறையரசின் அழகு என்று, இவ்வுவமையில் சொல்லித்தருகிறார்.

அதேவண்ணம், கடுகுவிதை உவமையும், புளிப்பு மாவு உவமையும் பொறுமையைச் சொல்லித்தருகின்றன. விதைகளை விதைத்த மறுநாளே செடிகளை எதிர்பார்ப்பது மதியீனம் என்பதை அறிவோம். ஒருவர் தன் வீட்டின் பின்புறம் இருந்த சிறு தோட்டத்தில் சில விதைகளை ஊன்றி வைத்தார். ஒவ்வொருநாளும் காலையில், தோட்டத்திற்குச் சென்று, மண்ணைத் தோண்டி, தான் ஊன்றிய விதைகள் வளர்ந்துவிட்டனவா என்று அவர் பார்த்து வந்தாராம். அந்த விதைகள் வளர்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். அதேபோல், மாவில் புளிப்புமாவைக் கலந்தபின், அதை மூடி வைக்கவேண்டும். மாவு முழுவதிலும் புளிப்பு ஏறுவதற்குக் காத்திருக்கவேண்டும். புளிப்பு ஏறிவிட்டதா என்று பார்க்க, அந்த மாவு உள்ள பாத்திரத்தை அடிக்கடி திறந்தால், உள்ளிருக்கும் மாவில் புளிப்பெற வாய்ப்பில்லை. பயிர்களும், களைகளும் வளரும் நிலம், பூமியில் ஊன்றிய கடுகு விதை, புளிப்பு மாவு கலக்கப்பட்ட மாவு, என்ற மூன்று உவமைகளும் நமக்குச் சொல்லித்தரும் ஒரே பாடம், பொறுமை!

பொறுமையைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, இளையவர் ஒருவர் இறைவனிடம் வேண்டிக்கொண்டது நம் நினைவுக்கு வருகிறது. பொறுமையின்றி எப்போதும் பதட்டத்துடன் வாழ்ந்துவந்த அந்த இளையவர், இறைவனிடம் வேண்டினார்: "இறைவா, எனக்குப் பொறுமையைத் தாரும். இப்போதே, இந்த நொடியே அதை எனக்குத் தாரும்" என்று வற்புறுத்தி வேண்டினாராம்.

நாம் எதிர்பார்ப்பவை அனைத்தும், துரிதமாக, உடனடியாக கிடைக்கவேண்டும் என்று அவசரப்படுவது நாம் வாழும் 'உடனடி யுகத்தின்' (Instant Era) இலக்கணமாகிவிட்டது. 'துரித உணவு' (fast food) என்ற நிலையைக் கடந்து, உடனடி உணவுகளை தயாரிக்கத் துவங்கிவிட்டோம். உடனடி நூடுல்ஸ் (instant noodles), உடனடி தோசை, உடனடி இட்லி என்று, அனைத்திற்கும் 'ஆலாய்ப் பறக்க' ஆரம்பித்துவிட்டோம். அதேபோல், டிஜிட்டல் வழி தகவல் பரிமாற்றத்தால், நம் விரல் நுனியில் அனைத்துச் செய்திகளையும் ஒரே நேரத்தில் பெற விழைகிறோம். நம்மீது திணிக்கப்படும் செய்திகள், நூற்றுக்கணக்கில் நம்மை வந்தடைவதால், எந்த ஒரு செய்தியையும், ஆர, அமர, முழுமையாகப் பார்த்து, படித்து, சிந்தித்து, செயல்படும் பொறுமை நம்மிடம் இல்லை. நம்மை வந்தடையும் செய்திகளில், எவை தேவையானவை, தேவையற்றவை, எவை பயனுள்ளவை என்று தரம்பிரித்துப் பார்த்து, பயனுள்ள செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் பக்குவத்தையும் நாம் இழந்துவிட்டோம்.

இதனால், நம் மத்தியில், உண்மையானச் செய்திகள், பயனுள்ள தகவல்கள் ஆகிய பயிர்கள் வளர்வதற்குப் பதில், நம் அவசர சிந்தனை எனும் நிலத்தில், வதந்திகள், புறணிகள், அவதூறுகள் என்ற களைகளே மண்டிக்கிடக்கின்றன. நாமும், நம் பங்கிற்கு, அடுத்தவருக்கு இச்செய்திகளை அனுப்புவதன் வழியே, அவரது தொடர்புக் கருவிகள் என்ற நிலத்தில், இந்தக் களைகளை அவசரமாக விதைத்துவிடுகிறோம்.

நாம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் கதிர்கள், களைகள் இரண்டைும் வளர்கின்றன. கதிர்களை வளர்ப்பதும், களைகளை வளர்ப்பதும் நமக்குத் தரப்பட்டுள்ள சுதந்திரம் என்பதை பின்வரும் கதை நமக்குச் சொல்லித் தருகிறது.

‘செரோக்கி’ (Cherokee) என்ற அமெரிக்கப் பழங்குடி இனத்தைச் சேர்ந்த முதியவர் ஒருவர், தன் பேரனுக்கு, வாழ்க்கைப் பாடங்களைச் சொல்லித் தந்தார். "எனக்குள் இரு ஓநாய்கள் உள்ளன. ஒரு ஓநாய் மிகவும் நல்லது. சாந்தம், பொறுமை, கருணை, அமைதி என்ற நல்ல குணங்கள் கொண்டது. மற்றொரு ஓநாய் பொல்லாதது. கோபம், ஆணவம், பொய்மை என்ற பல எதிர்மறை குணங்கள் கொண்டது. இவ்விரு ஓநாய்களும், எப்போதும் சண்டையிட்டுக் கொண்டே உள்ளன. இதே சண்டை, உனக்குள்ளும் நடக்கிறது. உலக மக்கள் அனைவருக்குள்ளும் நடக்கிறது" என்று முதியவர் சொன்னார்.

சிறிது நேர சிந்தனைக்குப் பின், பேரன் தாத்தாவிடம், "இந்தச் சண்டையில் எந்த ஓநாய் வெல்லும்?" என்று கேட்டான். அதற்கு தாத்தா பேரனிடம், "நீ எந்த ஓநாய்க்கு அதிக உணவளிக்கிறாயோ, அதுதான் வெல்லும்" என்றார்.

நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் நல்லவை, தீயவை இணைந்து வளர்கின்றன. முழுமையான வளர்ச்சி அடைந்தபின்னரே அவற்றின் பண்புகள் வெளிப்படும். நாம் எந்த ஓநாயை ஊட்டி வளர்க்கிறோமோ அந்த ஓநாயே வெற்றிபெறும்.

நாம் கதிர்களை கருத்துடன் வளர்த்தால், களைகள் கருகிப் போகும். நாம் களைகளை வளர்ப்பதில் கருத்தைச் செலவிட்டால், கதிர்கள் காணாமற்போகும். நாம் வளர்ப்பது கதிரா, களையா என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, முதலில், பொறுமையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். நாம் கதிர்களை வளர்க்கிறோமா? களைகளை வளர்க்கிறோமா? கடவுளுக்கு முன் பதில் சொல்வோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

கனிவோடு தீர்ப்பு வழங்கும் இறைவன்

நிகழ்வு

ஒரு சிற்றூரில் இரண்டு விவசாயிகள் இருந்தார்கள். அவர்கள் இருவருடைய வயலும் அருகருகே இருந்தன. இதில் ஒரு விவசாயி கடவுள்மீது கொண்டவர்; இன்னொரு விவசாயியோ கடவுள்மீது நம்பிக்கை இல்லாதவர். கடவுள்மீது நம்பிக்கை இல்லாத விவசாயி தன்னுடைய விருப்பம்போல் வாழ்ந்துவந்தார். அதனால் கடவுள்மீது நம்பிக்கைகொண்ட விவசாயி அவரிடம், புத்திமதிகளைச் சொல்லி நல்லமுறையில் வாழவேண்டும் என்றும், இல்லையென்றால் கடவுள் அதற்கேற்ற தண்டனையைத் தருவார் என்றும் சொல்லி வந்தார். இதனைக் கடவுள்மீது நம்பிக்கை இல்லாத விவசாயி கண்டுகொள்ளவே இல்லை.

அந்த ஆண்டு அவர்கள் இருவரும் தங்களுடைய வயலில் நாற்று நட்டு, பயிர்கள் நன்றாக வளர வேண்டியதையெல்லாம் செய்து, அறுவடைக்காகக் காத்திருந்தார்கள். அறுவடையின்பொழுது கடவுள்மீது நம்பிக்கையில்லாத விவசாயிக்கு அமோக விளைச்சல் கிடைத்தது; கடவுள்மீது நம்பிக்கைகொண்ட விவசாயிக்கு விளைச்சல் சொல்லிக்கொள்ளும்படியாக இல்லை.

இதனால் கடவுள்மீது நம்பிக்கை இல்லாத விவசாயி, கடவுள் நம்பிக்கைகொண்ட விவசாயியிடம், “கடவுளுக்கு அஞ்சி நல்ல வழியில் வாழாவிட்டால், அவர் தண்டிப்பார் என்று என்னவெல்லாமோ என்னிடத்தில் சொன்னாயே...! இப்பொழுது பார்! கடவுள்மீது நம்பிக்கை கொண்ட உனக்கு சொல்லிக்கொள்ளும்படியாக விளைச்சல் இல்லை. ஆனால், கடவுள்மீது நம்பிக்கை இல்லாமல், விரும்பம்போல் வாழ்ந்த எனக்கு அமோக விளைச்சல் கிடைத்திருக்கின்றது” என்றார். அவர் சொன்னதை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கடவுள்மீது நம்பிக்கை கொண்ட விவசாயி இப்படிச் சொன்னார்: “கடவுள் மனிதரைப் போன்று ஒவ்வோர் ஆண்டும் அல்லது ஒவ்வொரு மாதமும் படியளப்பார் கிடையாது. அவர் படியளக்க வேண்டுமானால் காலம் தாழ்த்தலாம்; ஆனால், நிச்சயம் எல்லாருக்கும் படியளப்பார்.” இவ்வார்த்தைகள் கடவுள்மீது நம்பிக்கை இல்லாத விவசாயியை மிகவே சிந்திக்க வைத்தன.

கடவுள் படியளக்க அல்லது தீர்ப்பு வழங்கக் காலம் தாழ்த்தலாம்; ஆனால், இறுதித் தீர்ப்பின்பொழுது ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் செயல்களுக்கு ஏற்பத் தீர்ப்பு வழங்குவார். இது உறுதி. பொதுக்காலம் பதினாறாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, ‘கனிவோடு தீர்ப்பு வழங்கும் இறைவன்’ என்ற சிந்தனையைத் தருகின்றது. நாம் அதைக் குறித்து இப்பொழுது சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

அனைத்தையும் நன்றாய்ப் படைத்த இறைவன்

நற்செய்தியில் இயேசு, வயலில் தோன்றிய களைகள் உவமை, கடுகுவிதை உவமை, புளிப்பு மாவு உவமை என்று மூன்று உவமைகளைச் சொல்கின்றார். இந்த மூன்று உவமைகளும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடைய இருந்தாலும், வயலில் தோன்றிய களைகள் உவமையை மட்டும் நாம் முதன்மையாக எடுத்துச் சிந்திப்போம்.

இயேசு சொல்லக்கூடிய வயலில் தோன்றிய களைகள் உவமையில் வரும் நிலக்கிழார், தன்னுடைய நிலத்தில் நல்ல விதைகளை விதைக்கின்றார். அவர் நல்ல விதைகளை விதைத்தது, ஆண்டவராகிய கடவுள், தான் உருவாக்கிய அனைத்தையும் நோக்க, அவை மிகவும் நன்றாய் இருந்தன (தொநூ 1: 31) என்ற வார்த்தைகளையும், இயேசு காதுகேளாதவரைப் பேசச் செய்ததைப் பார்த்துவிட்டு, மக்கள், “இவர் எத்துணை நன்றாய் யாவற்றையும் செய்துவருகின்றார்” (மாற் 7: 37) என்ற வார்த்தைகளையும் நமக்கு நினைவுபடுத்துவதாக் இருக்கின்றன.

நிலக்கிழார் நல்லவிதைகளை விதைத்தாலும், அவருடைய பகைவர்கள் கோதுமைகளுக்கு இடையே களைகளையும் விதைத்து விட்டுப் போகின்றார்கள். இது சாத்தானுடைய சூழ்ச்சியை (தொநூ 3:1) நமக்கு எடுத்துக்கூறுவதாக இருக்கின்றது. நல்லவை விதைக்கப்பட்டபொழுது, அல்லவை விதைக்கப்பட்டதே, அது உடனே அகற்றப்பட்டதா...? அதற்கென்று காலம் ஒதுக்கப்பட்டதா? என்பதைக் குறித்து தொடர்ந்து சிந்திப்போம்.

பொறுமையோடு கனிவோடும் இருக்கும் இறைவன்

நிலக்கிழாருடைய பணியாளர்கள், வயலில் கதிர்களோடு களைகளும் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, களைகளை அகற்றிவிடலாமா? என்று கேட்கின்றபோழுது, நிலக்கிழார் அவர்களிடம், களைகளைப் பறிக்கும்பொழுது, அவற்றோடு சேர்த்துக் கோதுமையையும் நீங்கள் பிடுங்கக்கூடும். அறுவடைவரை இரண்டையும் வளரவிடுங்கள்” என்கின்றார். நிலக்கிழார் சொல்லக்கூடிய வார்த்தைகள், புனித பேதுரு தன்னுடைய இரண்டாவது திருமுகத்தில் கூறுகின்ற, “ஆண்டவர் தம் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றிக் காலம்தாழ்த்துவதாகச் சிலர் கருதுகின்றனர்; ஆனால், அவர் அவ்வாறு காலந்தாழ்த்துவதில்லை; மாறாக, உங்களுக்காகப் பொறுமையோடிருக்கிறார்” (2 பேது 3: 9-10) என்ற வார்த்தைகளை நமக்கு நினைவுபடுத்துகின்றன.

ஆம், ஆண்டவராகிய கடவுள், களைகள் போன்று இருக்கும் மனிதர்களை உடனே அப்புறப்படுத்தாமல், பொறுமையோடு இருக்க முதல் காரணம், புனித பேதுரு சொல்வது போல, அவர் யாரும் அழிந்துபோகாமல், மனம்மாறவேண்டும் என்று விரும்புவதால்தான். இரண்டாவது காரணம், சீராக்கின் ஞானநூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தில் நாம் வாசிப்பது போல், கடவுள் கனிவோடு தீர்ப்பு வழங்குவதால் ஆகும். இவ்வாறு கடவுள் நம்மீது கனிவோடு இருந்து, நாம் அனைவரும் மனம்மாறவேண்டும் என்று விரும்புவதால்தான் பொறுமையோடு இருக்கின்றார்.

அவரவர் செயல்களுக்கு ஏற்ப தீர்ப்பு வழங்கும் இறைவன்

கடவுள் கனிவுள்ளவராகவும் பொறுமையுள்ளவராகவும் இருந்தாலும், அறுவடையின்பொழுது நிலக்கிழார் எப்படித் தன்னுடைய பணியாளர்கள் மூலமாகக் கோதுமையைக் களஞ்சியத்தில் சேர்த்து வைத்துவிட்டு, களைகளை எரிப்பதற்காகக் கட்டுகின்றாரோ, அப்படி, இறுதித் தீர்ப்பின்பொழுது கடவுள் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் செயல்களுக்கு ஏற்பக் கைம்மாறு அளிப்பார் அல்லது தீர்ப்பு வழங்குவார் (மத் 25: 31-46; உரோ 2: 6).

இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் இயேசு, வயலில் தோன்றிய களைகள் உவமைக்கு விளக்கம் அளிக்கின்றபொழுது, “வானதூதர் நெறிகெட்டோரைத் தீச்சூளையில் தள்ளுவார் அங்கே அழுகையும் அங்கலாய்ப்பும் இருக்கும். நேர்மையாளர் தம் தந்தையின் ஆட்சியில் கதிரவனைப் போல் ஒளிவீசுவர்” என்று சொல்கின்றாரே, நாம் தீச்சூளையில் தள்ளப்படுவதும், கதிரவனைப் போன்று ஒளிவீசுவதும் நம்முடைய கையில் அல்லது நாம் வாழும் வாழ்க்கையைப் பொருத்துதான் இருக்கின்றது என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

“அவரிடம் நம்பிக்கை கொள்ளும் அனைவரும் நிலைவாழ்வு பெறுவர்” (யோவா 3:15) என்று இயேசு கூறுவதாக யோவான் நற்செய்தியில் வாசிக்கின்றோம். அப்படியானால், நாம் இயேசுவிடம் நம்பிக்கைகொண்டு வாழ்ந்தோமெனில் நிலைவாழ்வைப் பெறுவோம்; கதிரவனைப் போன்றும் ஒளிவீசுவோம். அதே நேரத்தில் நாம் இயேசுவிடம் நம்பிக்கைகொண்டு வாழாமல், மனம்மாறுவதற்கு நமக்குக் கொடுக்கப்படும் வாய்ப்புகளையும் நாம் உதறித் தள்ளிவிட்டு வாழ்ந்தோம் எனில், அதற்குரிய தண்டனையைத்தான் நாம் பெறுவோம் என்பது உறுதி.

நாம் இயேசுவின்மீது நம்பிக்கைகொண்டு நிலைவாழ்வைப் பெறப்போகிறோமா? அல்லது அவர்மீது நம்பிக்கை கொள்ளாமல் தண்டனையைப் பெறப் போகிறோமா? இரண்டில் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறோம். சிந்திப்போம்.

சிந்தனை

‘எங்களுடைய செயல்கள் கடவுளுக்கு ஏற்றவையாக இருப்பதற்கு நாங்கள் என்ன செய்யவேண்டும்?’ என்று கேட்ட மக்களிடம் இயேசு, “கடவுள் அனுப்பியவரை நம்புவதே கடவுளுக்கேற்ற செயல்’ (யோவா 6: 28,29) என்பார். ஆகையால், நாம் மனம்மாறவேண்டும்; இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காகப் பொறுமையோடு காத்துக்கொண்டிருக்கும் கடவுளிடம், நம்பிக்கை கொண்டவர்களாய் அவரிடம் செல்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இரு விதைகளும் - இரு வினைகளும்

நாம் கடந்த ஞாயிறு அன்று வாசித்த ‘ஆறு வகை நிலங்களின்’ தொடர்ச்சியாக இருக்கிறது இன்றைய நற்செய்தி வாசகம். இந்த நற்செய்தி வாசகம் மத்தேயு நற்செய்தியில் மட்டுமே காணக்கிடக்கிறது. இதன் பின்புலம் இதுதான். மத்தேயு நற்செய்தியாளரின் குழுமத்தில், இருவகையான மனிதர்கள் இருக்கின்றார்கள். நேர்மையாளர்கள், பொல்லாதவர்கள். பொல்லாதவர்களைத் தங்கள் குழுமத்திலிருந்து வெளியேற்றுவதா? அல்லது அவர்களை அப்படியே வைத்துக்கொள்வதா? வெளியேற்றுவது என்றால், எப்போது வெளியேற்றுவது? வைத்துக் கொள்வது என்றால், எதுவரை வைத்துக்கொள்வது? அவர்களை என்ன செய்வது? இப்படிப்பட்ட கேள்விகளுக்கு விடையளிக்கும் விதமாக அமைகின்றது இன்றைய நற்செய்தி வாசகம்.

வயலில் தோன்றிய களைகள் உவமை

நற்செய்தியாளரின் வழக்கமாக, மத்தேயு உவமைப் பொழிவில் சொல்லப்பட்டுள்ள உவமைகள் இறையாட்சி பற்றிய உவமைகளாக மட்டுமே இருக்கின்றன. ஆனால், இந்த உவமை இரண்டு காரணங்களுக்காகச் சொல்லப்படுகிறது: ஒன்று. இறையாட்சி அல்லது விண்ணரசு என்றால் என்ன என்பதை அறிய. இரண்டு, இறுதி நாள் நிகழ்வுகளைப் பற்றியது அல்லது இறுதித்தீர்ப்பின் போது நடப்பது பற்றியது.

இன்றைய உவமையில், எல்லாம் இரட்டைப் படையில் இருக்கின்றன:

விதைகள் இருவகை: கோதுமை, களை.
விதைப்பவர்கள் இருவகை: நிலக்கிழார், பகைவன்.
எதிர்வினைகள் இரு வகை: அனைத்தையும் வளர விடுவது, களைகளைப் பறிப்பது.
விளைவுகள் இருவகை: கோதுமை களஞ்சியத்தில் சேர்க்கப்படுகிறது, களைகள் நெருப்பில் எரிக்கப்படுகின்றன.
உணர்வுகள் இருவகை; நிலக்கிழாரின் பொறுமை, வேலையாள்களின் அவசரம்.
மனிதர்கள் இருவகை: நேர்மையாளர், நெறிகெட்டோர்.
வாழ்வியல் நிலை இருவகை: கடவுளின் பொறுமை, மனித அவசரம்.

‘கடவுளின் பொறுமை, மனித அவசரம்' என்னும் இறுதி இணையை மையமாக வைத்து, இன்றைய நாள் வாசகங்களைப் புரிந்துகொள்வோம்.

வயலில் களைகளைக் கண்ட பணியாளர்களுக்குக் கோபம் வருகிறது. தங்கள் தலைவரிடம் ஓடி, ‘வயலில் களைகள் காணப்படுவது எப்படி? நாங்கள் போய் அவற்றைப் பறித்துக்கொண்டு வரலாமா?' எனக் கேட்கின்றனர். பணியாளர்களின் ஆர்வக் கோளாறைக் கண்டுபிடித்த அவர், 'வேண்டாம்! இவ்வளவு ஆர்வத்திலும் அவசரத்திலும் நீங்கள் கோதுமையையும் பறித்துவிடுவீர்கள்!” என்கிறார்.

இத்தலைவர் வெறும் விவசாயி மட்டுமல்ல; மாறாக, மேலாண்மையியலில் சிறந்தவரும் கூட. அதாவது, வயலின் ஒரு பாத்தியில் 50 கோதுமைச் செடிகள், 50 களைகள் இருக்கின்றன என வைத்துக் கொள்வோம். முளைத்து வருகின்ற பருவத்தில் கோதுமைச் செடிகளும், களைகளும் ஒன்றுபோலத் தெரியும். 40 களைகளோடு சேர்த்து 10 கோதுமைச் செடிகளையும் பறித்துவிட்டால், தலைவருக்கு 10 செடிகள் நஷ்டம். ஆனால், வேலைக்காரர்கள் ரொம்ப எளிதாக ‘ஸாரி!' சொல்லி ஒதுங்கிவிடுவார்கள். இவர்களுக்கு அது வெறும் 'ஸாரி!' தான். தலைவருக்கோ அது அவருடைய சொத்து. வேகமாக மனக்கணக்குப் போடுகிற அவர், தன்னுடைய எந்தக் கோதுமையையும் இழக்கத் தயாராக இல்லை.

இந்த இடத்தில் நாம் மற்றொரு மேலாண்மையியல் பாடத்தையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதாவது, தலைவனைவிட, ஊழியக்காரன் பரபரப்பாக இருக்கக்கூடாது. தலைவனே தூங்கப் போய்விட்டான். ஊழியக்காரன் ஏன் புலம்பிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? இவன் புலம்புவதால் களை வளராமல் போய்விடுமா? அல்லது இவன் கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா உழைத்தால் தலைவன் அள்ளிக் கொடுப்பானா? இல்லை! அப்புறம் ஏன் இந்த ஆரவாரம்! தலைவனுக்கு எல்லாம் தெரியும். அமைதியாகத் தூங்கச் செல்வதே பணியாளனுக்கு அழகு.

தலைவன் இங்கே பொறுமை காப்பதால் சில பிரச்சினைகளும் எழுகின்றன:

அ) களைகள் கோதுமைக்குத் தேவையான நிலத்தின் ஊட்டத்தை எடுத்துக்கொள்கின்றன.
ஆ) கோதுமைக்குப் பாய்ச்சப்படும் நீரைப் பறித்துக்கொள்கின்றன.
இ) களைகள், பல பூச்சிகள் மற்றும் புழுக்களைத் தங்கள்பால் ஈர்ப்பதால், அவற்றாலும் கோதுமைப் பயிருக்குத் தீங்கு நேர்கின்றது.
ஈ) களைகள் மண்டிக்கிடக்கும் போது அது வயலின் அழகைக் கெடுக்கிறது.
ஆனாலும், தலைவர் அமைதி காக்கிறார்? ஏன்? ஒரு கோதுமைப் பயிர்கூட அழிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, மேற்கண்ட அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் தாங்கிக்கொள்கின்றார்.

இதுதான் கடவுளின் பொறுமை! ஆக, கடவுள் காத்திருக்கின்றார்!

களைகளின் இயல்பு மாறுவதில்லை. களை எப்போதும் களைதான். பாதி தூரம் களையாக வந்தபின், அது கோதுமையாக மாற முடியாது. களையின் இயல்பு. தன்னுடைய காத்திருத்தலால் மாறாது என்று தெரிந்தாலும், கடவுள் காத்திருக்கின்றார்.

கடவுளின் பொறுமை எதிரியின் செயலை இறுதியில் அழிக்கின்றது. களைகளின் இருப்பு கோதுமைப் பயிர்களுக்கு நெருடலாக இருந்தாலும், இறுதியில் களைகள் பறித்து எரிக்கப்படும்வரை அவை காத்திருக்க வேண்டும். களைகளின் இருப்பைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும். தங்களுடைய வாழ்வாதாரமான தண்ணீரும், உரமும், ஊட்டமும் அநீதியாகப் பகிரப்படுவதை அல்லது பறித்துக் கொள்ளப்படுவதைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

கடவுளின் பொறுமை பல நேரங்களில் நம் அவசரத்தோடு பொருந்துவதில்லை. 'நம்பிக்கையின் பிதாமகன்' என அழைக்கப்படுகின்ற ஆபிரகாமே, தனக்குக் கடவுள் தந்த வாக்குறுதி நிறை வேறும் என்ற பொறுமை இல்லாமல், தனக்கான வாரிசாக, தன்னுடைய அடிமையின் மகன் எலியேசரை, உரிமைப் பிள்ளையாகத் தத்தெடுக்க முனைகின்றார். 'மீட்பின் நாயகன்' என அழைக்கப்படுகின்ற மோசே, 'பாறைக்குக் கட்டளையிடு!' என்று கடவுள் சொன்னதை மறந்து, 'பாறையை இருமுறை அடித்து' தன்னுடைய அவசரத்தால், வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டிற்குள் நுழைய அனுமதி மறுக்கப்படுகின்றார். இஸ்ரயேலின் முதல் அரசராகிய சவுல், ஆண்டவருக்குப் பலி செலுத்தி, அவரிடம் நற்பெயர் வாங்க வேண்டும் என அவசரப்பட்டு, அமலேக்கியரின் கால்நடைகளை அழிக்காமல், அவற்றை ஆண்டவருக்கென ஒதுக்கி வைத்ததால், அரச நிலையை இழக்கின்றார். ஒருங்கிணைந்த இஸ்ரயேலின் அரசராகிய தாவீது, 'ஆண்டவரிடம் கேட்டால் அவர் எனக்கு மனைவியைத் தருவார்' என்று அறிந்திருந்தாலும், அவசரப்பட்டு பெத்சேபாவைத் தழுவிக்கொள்கின்றார். அவளுடைய கணவனைக் கொல்கின்றார். விளைவு, வாள் அவருடைய தலைக்குமேல் இறுதிவரை தொங்கிக் கொண்டே இருந்தது.

மனித அவசரங்கள் பல நேரங்களில் கோதுமைப் பயிர்களை அழிப்பதோடு, நிலத்தையும் பாழ்படுத்தி விடுகின்றன.

கடவுளின் பொறுமையை நாம் எப்படிப் பெறுவது?

  1. நம்பிக்கை பார்வை கொண்டிருப்பதால்.
  2. தீமையின் இருப்பை ஏற்றுக்கொள்வதால்.
  3. தீமை என்னுடைய நன்மையை எடுத்துக் கொண்டாலும் பரவாயில்லை என்ற பரந்த மனம் கொள்வதால்.
  4. வாழ்வின்மேல் உரிமை கொண்டாடுவதால்.
  5. நன்மைத்தனத்தில் வளர்வதால்.
  6. இதுவும் கடந்து போகும்!' என எண்ணுவதால்.

இறுதியாக, நாம் களைகளின் நடுவில் சிக்கிக் கொண்ட கோதுமைப் பயிர்களாக, ஆண்டவரை நோக்கி பெருமூச்சு எழுப்பினாலும் (இரண்டாம் வாசகம்), அவர் பல நேரங்களில், 'பொறு!' என்கிறார். ஏனெனில், அவர் 'பொறுமையும், பேரன்பும் கொண்டவர்’ (முதல் வாசகம், பதிலுரைப் பாடல், திபா 86).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

பொறுமை காப்போம்!

ஒரு தாய்க்கு மூன்று பிள்ளைகள். அந்த மூவரில் இரு பிள்ளைகள் நன்னடத்தையோடும் மதிப்போடும் வாழ்ந்து வந்தனர். ஒருவன் மட்டும் பலர் முகம் சுளிக்கும் வண்ணம் வாழ்ந்தான். அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் மற்றவர்கள் கரித்துக்கொட்டினர். அவனுடைய தந்தையோ "நான் தானா உன்னைப் பெற்றேன்! " என்று சொல்லிக் கொள்வார். இவற்றால் அவனுடைய குணங்கள் மாறவில்லை. மாறாக மோசமானது. ஆனால் அவனுடைய தாய் மட்டும் அவன் மேல் மிகுந்த பொறுமை கொண்டிருந்தாள். "என்ன இருந்தாலும் நான் பெற்ற மகனல்லவா" என்ற பாசப் போராட்டத்தில் பொறுமை காத்தாள். அனைவரும் அத்தாய் தன் மகனின் தவறுகளுக்கு ஆதரவாய் இருப்பதாக எண்ணினர்.ஆனால் நாளடைவில் அந்தத் தாயின் பொறுமை அம்மகனின் வாழ்க்கையையே மாற்றியது.

பொறுமை கடலினும் பெரிது என்பார்கள். பொறுமை என்பது அன்பின் மற்றொரு பரிமாணம். மன்னிப்பின், கனிவின் அடையாளம். அது அனைவராலும் கடைபிடிக்கப்பட வேண்டிய மிக உயரிய பண்பு.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் தந்தையாம் கடவுள் பொறுமையுள்ளவர் என்பதை நாம் வாசிக்கிறோம்.
அவருடைய பொறுமைதான் இன்றும் இந்த உலகைத் தாங்குகிறது என்றால் அது மிகையாகாது. மனிதர்களாகிய நாம் செய்கின்ற பிழைகளையெல்லாம் பொறுத்து, நம்மை மனம் மாற அழைக்கின்றார் கடவுள்.

இதை தெளிவாக விளக்குகிறது நற்செய்தி வாசகம். நல்விதைகள் விதைக்கப்பட்ட விதைகளின் மத்தியில் விழுந்தது களைகள். கடவுள் உலகைப் படைத்து அதை நல்லதெனக்கண்டார். ஆனால் அலகையின் சூழ்ச்சியால் பாவம் விளைந்தது. அதற்காக அவர் உடனே உலகையோ தன் படைப்புகளையோ அழித்து விடவில்லை. பொறுமை காத்தார்.

அத்தகைய கடவுளின் பிள்ளைகள் நாமும் பொறுமையை கடைபிடிக்க வேண்டும். ஆனால் நாமோ "களைகளை பிடுங்கி எறியட்டுமா?" என்ற ஊழியர்களைப்போல பொறுமையிழந்தவர்களாய் வாழ்கிறோம். கடவுள் நல்லர்கள் மேலும் கெட்டவர்கள் மேலும் பொறுமை காட்டுகிறார். எதற்காக? வாழ்வு மாற்றம் பெற. ஏற்றம் பெற. அவர் நம்மீது பொறுமையோடு இருப்பது போல நாமும் பிறர் மீது பொறுமையோடு இருந்தால் எல்லோர் வாழ்வும் ஏற்றம் பெறும்.

இறைவேண்டல்

அன்பு இறைவா! உம்மைப் போல பொறுமை கொண்டவர்களாக வாழ்ந்து ஏற்றம் பெற வாழ்வில் மாற்றற் பெற எமக்குதவி செய்யும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

மனித நேயம் கொண்டவர்கள் நீதிமான்கள்

திருஅவை நமக்கு - சலமோன் ஞானம், புனித பவுல் அடிகளார் ரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகம் , மற்றும் நற்செய்தியாளர் புனித மத்தேயுவின் இறை வார்த்தைகள் - என்று " வார்த்தை வழி " - மனித நேயம் கொண்ட வாழ்க்கையை வாழ…இன்று அழைப்பு தருகின்றது.

முதல் வாசகம்
சாலமோனின் ஞானம்,
உம்மைத் தவிர வேறு கடவுள் இல்லை என ஆரம்பித்து கடவுளின் ஆளுமைகளை - பண்புகளை வரிசைப் படுத்தி முடிவாக " நீதிமான்கள் மனிதநேயம் கொண்டவர்களாக " இருக்கவேண்டும் என்று முடிக்கின்றது …. அதாவது கடவுளின் செயல் வல்லமை - " மனிதநேயம் " நீதிமான்களின் அடிப்படைத் தகுதி என்று பொருள்படும் வண்ணம் சாலமோனின் ஞானம்-12:19 உறுதி கூறுகின்றது.

நற்செய்தியில்
நிலக்கிழார்…வயலில் களைகள் முளைத்து விட்டன என அறிந்தபோது,அவர் எச்சரிக்கையுடன் "வேண்டாம், களைகளைப் பறிக்கும்போது அவற்றோடு சேர்த்துக் கோதுமையையும் நீங்கள் பிடுங்கிவிடக்கூடும் எனத் தடுத்து (மத்: 13:29) - ஒரு கோதுமைப் பயிர் கூட அழிந்து விடக் கூடாது என்பதில் மிக கவனமாக இருப்பதைக் காண்கின்றோம். மனித நேயம் உள்ளவர்கள் -நீதிமான்கள் - அதாவது நல்ல மனிதர்கள் அழிந்து விடக் கூடாது என்பதில் இறைவன் மிக எச்சரிக்கையாக இருக்கின்றார். தீயவர்களும் தீமைகளும் நல்லோரைச் சுற்றி நிறைந்திருந்தாலும் ; நல்லோர் மீது இறைவனின் வலக்கரம் நிலை நிற்க்கும் என்கின்றார். அறுவடைக்குப் பின் - வாழ்வின் முடிவில் நேர்மையாளர்- இறை ஆட்சியில் கதிரவனைப்போல் ஒளிவீசுவர் - " கேட்கச் செவியுள்ளோர் கேட்கட்டும்." ( மத்: 13:43) என்று இறைவன் தெளிவுபடுத்துகின்றார்.

நாம் நல்லவர்களாக, மனித நேயம் உள்ளவர்களாக வாழ வேண்டும் என உறுதியோடு பயணிக்கும் போது ; 100 மடங்கு "அன்னை தெரேசாவைப் போல்" இறை பராமரிப்பின் பாதுகாப்பு வளையத்துள் நாம் வாழ்கின்றோம் என்பது திண்ணம்..

மூன்று மரக்கால் அதாவது ஏறக்குறைய 12 கிலோ மாவில் சிறிதளவு புளிப்பு மாவு சேர்க்கப்பட்டதால், பலர் உண்ணும் அப்பமாக மாறும் அந்த மாவு; தாயுள்ளம் கொண்ட பெண்ணால் அனைவருக்கும் உணவாகி பிறப்பின் பயனை அடைகின்றது . புதிய மாவில் இணைந்து, உண்ணும் உணவாகஜ "உருமாற வேண்டும் " என்ற எதிர் நோக்கில்தான் புளிப்பு மாவு கிண்ணத்தில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்படுகிறது. நம்மால் அயலானுள்ளும் மனித நேயம் மலர்ந்திடவே , இறை பராமரிப்பும் - பாதுகாப்பும் இன்றும் நம் மீது நிலை நிறுத்தப் படுகிறது. இறை சாயல் கொண்ட மனிதருள் மனித நேயம் இயல்பாகவே இருக்கின்றது. எனவே அதை நன்கு உணர்ந்தவர்களாக எடுத்துப் பயன்படுத்த தாயுள்ளம் கொண்டவர்களாக தடை இன்றி முன்வருவோம்.

ஆம் ,மனிதநேயம் என்பது, அனைவரோடும் இணைந்து " நானே உயிர் தரும் உணவு " என்பவரை உணவாகக் உண்டு - மகிழதிடத் தரப்படும் வாய்ப்பு என்பதையும் நினைவில் கொள்வோம்.

முடிவாக , நாம் யார் ? நம்மிடம் என்ன இருக்கின்றது ? என்று மனம் தளர வேண்டாம் . யூதாஸிற்குள்ளும் மனிதநேயம் இருந்தது; அதனால்தான் இயேசுவின் சிலுவைப் பாடுகளைக் கண்ட அவன் - மனம் நொந்து தன்னையே மாய்த்துக் கொண்டான். நாம் இறை சாயல் கொண்ட மனிதனாக, மனதநேயதுடன் ; இறை ஆவியின் வல்லமையால் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம். . எனவே , நம்மிடமும் உள்ள -" கடுகு அளவு " கொண்ட நற்பண்புகளை - மனித நேயத்தை தொய்வின்றி தொடர்ந்து விதைக்க அழைக்கப்படுகிறோம். இச்செயல், மீண்டும் பெரும் மரமாகி பல விதைகளைத் தருவதோடு, பல நல் உயிர்களுக்கு இளைப்பாருதலையும் ஆறுதலையும் தருகின்றது என்பதைற்கு நாம் சாட்சிகள் ஆகின்றோம்.

வாழ்வு தரும் விண்ணரசின் தொடர் பயணத்தில், தொடரும் அனைவருக்கும் சோர்வும் களைப்பும் பெருமூச்சும் உண்டாகும் என்பதில் ஐயமில்லை. இந்தச் சூழலில், இரண்டாம் வாசகத்தில் தூய பவுல் அடிகளார் - தூய ஆவியார் நமது வலுவற்ற நிலையில் நமக்குத் துணைநிற்கிறார்; ஏனெனில், எதற்காக, எப்படி நாம் இறைவனிடம் வேண்டுவது என்று நமக்குத் தெரியாது; தூய ஆவியார் தாமே சொல்வடிவம் பெற முடியாத நம்முடைய பெருமூச்சுகளின் வாயிலாய் நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார் - என்று ; தனது வாழ்வின் அனுபவத்தை நமக்கு சான்றாகத் தருகின்றார். (உரோ 8:26).

பின் தயக்கம் ஏன் ? தாமதம் ஏன் ? தருணம் இது அல்லவா.
மனுமகன் மண்ணில் விதைத்த மனிதநேயத்தை மனக்குலம் மகிழ்வு பெற அரவணைத்து அள்ளித்தர ஆசைப்படுவோம். காரணம் நாம் மட்டுமல்ல மண்ணில் உயிர் கொண்ட ஒவ்வொருவரும் நீதிமான் என்ற பெரும்பேரு பெற்றிட பிழையின்றி உழைப்போம். இறை அரசில் உயிர்ப்போம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser