மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக் காலத்தின் 5-ஆம் ஞாயிறு
3-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
எசாயா 6: 1-8 | 1 கொரிந்தியர் 15: 1-11 | லூக்கா 5: 1-11

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


கடவுளால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை என்பதை நிரூபிக்க மூன்று நிகழ்ச்சிகளை இன்றைய வார்த்தை வழிபாடு நமக்குத் தருகிறது.

இறைவாக்கு உரைக்க இறைவன் எசாயாவை அழைத்தபோது, நான் தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்ட மனிதன் என்றார் எசாயா. ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து உலகைப் படைத்த இறைவனுக்கு எசாயாவின் உதடுகளைச் சுத்தப்படுத்த எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? இறைவன் எசாயாவின் உதடுகளைத் தொட, பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட எசாயா, இதோ நானிருக்கிறேன். என்னை அனுப்பும் என்றார் . இரண்டாவது, புனித பவுல் உயிர்த்த இயேசுவைப் பற்றி எடுத்துரைக்கிறார். எந்த சக்தியாலும் இயேசுவின் உயிர்ப்பை தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை என்று உரைத்தார் துணிவோடு.

மூன்றாவது, பேதுரு, செபதேயுவின் மக்கள் யாக்கோபு, யோவான் இரவு முழுவதும் கடலிலே ஒன்றும் அகப்படாமல் சோகத்தில் இருந்தபோது, இயேசு அவர்களைச் சந்திக்கிறார். மீன் ஒன்றும் அகப்படவில்லை என்று கலங்கிய கண்களோடு பேதுரு இயேசுவை நோக்கிக் கூற , ஆழத்திற்கு தள்ளிக் கொண்டுபோய், மீன் பிடிக்க உங்கள் வலைகளைப் போடுங்கள் என்றார் இயேசு. அவ்வாறே பேதுருவும் யாக்கோபும், யோவானும் நம்பி வலைகளை ஆழத்தில் வீச, ஏராளமான மீன்களை வளைத்துப் பிடித்தனர். ஆம்! இயேசுவால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை.

விமான ஓட்டி ஒருவர் நள்ளிரவில் பயணிகளைப் பார்த்து, நாம் ஆபத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். கடவுள் தான் நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்றார் ஆங்கில மொழியில். ஆங்கிலம் தெரியாத ஒருவர் தன் பக்கத்திலிருந்தவரைப் பார்த்து, விமானஓட்டி என்ன சொல்கிறார் என்று கேட்டார். கேட்டவருக்குக் கிடைத்த பதில், நம்பிக்கை இல்லை என்று கூறுகிறார் என்பது.

நாம் இவ்வுலகில் வாழ்வதே நம்பிக்கையில்தான். நாம் நம்பவில்லை என்றால் உலகில் ஒரு நொடிப்பொழுதும் வாழவே முடியாது. ஆகவே நம்பிக்கையை ஆடையாக அணிந்து, இறைவனால் முடியாதது ஒன்றுமில்லை என்பதை உணர்ந்தவர்களாக வாழ்வோம். அப்போது அவர் நம்மீது கருணை மழை பொழிந்திடுவார்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நம்புகின்றவர்கள் வெற்றிபெறுவார்கள்

நம்பிக்கை என்றால் என்ன என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட இதோ ஒரு குட்டிக்கதை! பேரரசன் ஒருவன் ஓர் ஊரில் ஓர் அழகான கோயிலைக் கட்ட விரும்பினான். கோயில் கட்டும் வேலை துவங்கியது. கோயில் கட்டப்பட்ட இடத்திற்குப் பக்கத்தில் குடிசை ஒன்று ! அந்தக் குடிசைக்குள்ளே சிறுவன் ஒருவன். அவன் தினம் தினம் கோயில் கட்டும் இடத்திற்குச் சென்று கோயில் கட்டப்படுவதை வேடிக்கைப் பார்ப்பான். கோயில் கட்டப்படும் வேலை ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டது. கோபுரத்தின் உச்சிப்பகுதி கட்டப்பட்டது.

அந்தக் கோபுரத்தின் மீது ஏற வேண்டும். ஏறி அங்கிருந்து ஊரைப் பார்க்கவேண்டும். சிறுவனது கனவு நனவாகும் நாள் வந்தது.

கோபுரத்தின் உச்சியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த கொத்தனாரின் தலைப்பாகை கீழே விழுந்துவிட்டது. நல்ல வெயில்! கொத்தனார் குனிந்து பார்த்தார். அங்கே அந்தச் சிறுவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். கொத்தனார் அவனைப் பார்த்து, தம்பி, என் தலைப்பாகை கீழே விழுந்துவிட்டது ; அதை எடுத்துத்தர முடியுமா? என்று கேட்டார்.
நிச்சயமாக, இதற்காகத்தானே இத்தனை நாள்கள் , இத்தனை மாதங்கள் காத்திருந்தேன் எனச் சொல்லி, சிறுவன் துண்டை எடுத்துக்கொண்டு ஏணியில் ஏறினான். பாதி தூரம் சென்றிருப்பான். என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை, கீழே குனிந்து பார்த்தான்.
அதள பாதாளம்! கைகளும், கால்களும் நடுங்கத் தொடங்கின. கொத்தனாரைப் பார்த்து, ஐயா எனக்கு மயக்கம் வருகின்றது என்றான். அதற்குக் கொத்தனார், தயவு செய்து கீழே பார்க்காதே, மேலே பார், என்னைப் பார் என்றார். அந்தச் சிறுவனும் அப்படியே மேலே பார்த்தபடியே ஏணியில் ஏறினான்.

உச்சியை அடைந்தான். அவன் கனவு நனவாகியது; எல்லையில்லா பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான்.

இந்நிகழ்ச்சியில் வந்த சிறுவன் கொண்டிருந்த மனநிலைக்குப் பெயர்தான் நம்பிக்கை.
கொத்தனார் நம்மைவிடப் பெரியவர். அவர் சொல்வதில் உண்மையிருக்கும் என அந்தச் சிறுவன் நம்பினான்.

கதையில் வந்த கொத்தனாரைப் போன்றவர்தான் கடவுள் ! கடவுள் நம்மைவிடப் பெரியவர், அவர் சொல்லும் சொல்லில் உண்மையைத் தவிர வேறொன்றும் இருக்காது என்று சொல்வதற்குப் பெயர்தான் நம்பிக்கை.

இதோ, பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்தும், புதிய ஏற்பாட்டிலிருந்தும் இரண்டு உதாரணங்கள். தானியேல் நூல் இயல் 6. அங்கே நாம் தானியேல் இறைவாக்கினரைச் சந்திக்கின்றோம். அவர் அரசனின் தவறான ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிய மறுத்ததால் சிங்கங்களின் குகைக்குள் எறியப்பட்டார். ஆனால் அவரோ தம் கடவுள் இறந்தவர்களின் கடவுள் அல்ல, உயிருள்ளவரின் கடவுள் என்று நம்பி, தமது நம்பிக்கை நிறைந்த கண்களைக் கடவுள் பக்கம் திருப்பினார். சிங்கங்களின் வாய்கள் கட்டப்பட்டன ! அவர் காப்பாற்றப்பட்டார்.
இன்றைய நற்செய்தி புனித பேதுருவின் வாழ்க்கையில் நடந்த ஓர் அருமையான நிகழ்வை நமக்குப் படம் பிடித்துக்காட்டுகின்றது.

அது காலை நேரம். கிழக்கு வெளுத்தது, கீழ்வானம் சிவந்தது. பறவைகள் எல்லாம் கூட்டைவிட்டு வானில் பறந்து கானம் பாடின. தெவிட்டாத தீந்தென்றல் இயற்கையை அழகாகத் தாலாட்டியது.

கடல் சிரித்தது ! கரை சிரித்தது !

ஆனால் அந்த மீனவர்களின் முகங்களில் சிரிப்பு இல்லை. காரணம் இரவு முழுவதும் பாடுபட்டும் எந்த மீனும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. அங்கே இயேசு தோன்றுகின்றார்.

கவலையா? அங்கே இயேசு தோன்றுவார்.
கண்ணீரா? அங்கே இயேசு தோன்றுவார்.
மயக்கமா? அங்கே இயேசு தோன்றுவார். 
தயக்கமா? அங்கே இயேசு தோன்றுவார்.

அந்த மீனவர்கள் மனத்தினிலே கவலை! நடந்ததை அறிந்துகொண்டு இயேசு ஆழத்திற்குத் தள்ளிக்கொண்டு போய், மீன்பிடிக்க உங்கள் வலைகளைப் போடுங்கள் (லூக் 5:4) என்றார். இரவு முழுவதும் முயன்றும் எங்களுக்கு மீன் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் உமது வார்த்தையின் மீது நம்பிக்கை வைத்து வலையை வீசுகின்றோம் என்று சொல்லி அந்த மீனவர்கள் வலையை வீசினார்கள். ஏராளமான மீன்கள் கிடைத்தன.

இன்று நாம் சிங்கக் குகைக்குள் எறியப்படாமலிருக்கலாம். ஆனால் சில சமயங்களில் வறுமை என்னும் குகைக்குள் எறியப்படுகின்றோம். நோய் என்னும் குகைக்குள் எறியப்படுகின்றோம்.

மரணம் என்னும் குகைக்குள் எறியப்படுகின்றோம்.

பல சமயங்களில்
முத்துக்குள் சிப்பி இருப்பதில்லை! 
மண்ணுக்குள் மாணிக்கம் இருப்பதில்லை! 
தண்ணீருக்குள் தாமரை இருப்பதில்லை!
எத்தனை முறை முயன்றாலும், எவ்வளவு முயன்றாலும் படிக்கும் பாடத்தில் வெற்றி கிடைப்பதில்லை!
 இல்லறத்திலும் சுகம் இல்லை , துறவறத்திலும் சுகம் இல்லை !
எடுக்கும் முயற்சியில் சிகரம் கிடைப்பதில்லை ! இல்லறத்திலும் துன்பம், துறவறத்திலும் துன்பம்!

இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் பெருஞ்சுமை சுமந்து சோர்ந்திருப்போரே எல்லாரும் என்னிடம் வாருங்கள் (மத் 11:28) என்ற இயேசுவின் வார்த்தைகள் மீது நம்பிக்கை வைத்து நமது நம்பிக்கையுள்ள கண்களை நற்கருணை ஆண்டவர் பக்கம் திருப்பி, வளமோடும் நலமோடும் வாழ்வோம். எசாயாவின் நம்பிக்கையை (முதல் வாசகம்), புனித பவுலடிகளாரின் நம்பிக்கையை (இரண்டாம் வாசகம்) நமது நம்பிக்கையாக்கிக் கொள்வோம்.

மேலும் அறிவோம் :

வினைத்திட்பம் என்பது ஒருவன் மனத்திட்பம்
மற்றைய எல்லாம் பிற (குறள் : 661).
பொருள் : செயல்திறம் என்று அறிஞர் பெருமக்கள் போற்றிப் புகழ்வது ஒருவருடைய மன உறுதியே ஆகும். ஏனைய உறுதிகள் அனைத்தும் செயல் உறுதி என்று கூறப்படா!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

மனநோய் மருத்துவமனை ஒன்றில் ஒருநாள் காலையில் ஒரு மனநோயாளி தனது கட்டிலுக்கு அருகிலிருந்த சுவற்றில் தனது காதை வைத்து அச் சுவற்றிலிருந்து ஏதோ கேட்பதைப் போன்று காட்டிக் கொண்டார். அவரைப் பார்த்த மற்ற மனநோயாளிகளும் சுவற்றில் காதை வைத்துக் கேட்டனர், காலை 10.00 மணிக்கு மனநோயாளிகள் பிரிவுக்கு வந்த மருத்துவரும் தனது காதை சுவற்றில் வைத்துக் கேட்க, அவர் காதில் ஒன்றும் கேட்கவில்லை . எனவே அவர் மனநோயாளிகளிடம், "சுவற்றில் என்ன கேட்கின்றீர்கள்? என் காதில் ஒன்றும் கேட்கவில்லை ” என்றார். ஒரு மனநோயாளி மருத்துவரிடம், "நீங்கள் சுத்தப் பைத்தியம், நாங்கள் காலையிலிருந்தே காதை வைத்துக் கேட்டுக்கொண்டு இருக்கின்றோம். இன்னும் ஒன்றையும் எங்களால் கேட்க முடியல்லை; அப்படியிருக்க உங்களுக்கு மட்டும் வந்தவுடனே கேட்குமா?" என்றார்.

ஆழத்திற்குப் படகைத் தள்ளி வலையை வீசும்படி பேதுருவை இயேசு கேட்டபோது பேதுரு அவரிடம், "நீங்கள் கடலைப் பற்றிய விபரம் தெரியாத ஆள் போல் இருக்குது; கடலைப் பற்றி நன்கு அறிந்த நாங்களே இரவு முழுவதும் மீன்பிடித்தும் ஒரு மீன் கூட அகப்படவில்லை. உங்க பேச்சைக் கேட்டு வலையை வீசினால் மீன் ஆகப்படுமா?” என்று அந்த மனநோயாளி மருத்துவரைக் கேட்டதுபோல கேட்டிருக்கலாம். ஆனால், பேதுரு அவ்வாறு செய்யாது இயேசுவிடம், "உமது சொல்லை நம்பி வலையைப் போடுகிறேன்" என்றார், வலைகள் கிழிந்து போகும் அளவுக்கு ஏராளமாக மீன்கள் அகப்பட்டன.

கடவுளை உண்மையாகவே நம்புகிறவர்களுக்கு எல்லாம் கை கூடும், "கடவுளால் இயலாதது ஒன்றுமில்லை " (லூக் 1:37). கடுகளவு நம்பிக்கை மலையையும் பெயர்க்கும் சக்தி வாய்ந்தது (மத் 17:20). கடவுளிடம் நம்பிக்கை கொண்டோர் இறப்பினும் உயிர் வாழ்வர் (யோவா. 11:25).

காதலர்கள் இருவர் ஓர் ஆழமான கிணற்றில் பேசிக் கொண்டிருந்தனர், "நீங்கள் ஏன் அவ்வாறு செய்கிறீர்கள்" என்று கேட்டதற்கு அவர்கள், "எங்கள் காதல் ஆழமானது" என்றார்களாம், கடவுள் மேல் நமக்குள்ள நம்பிக்கையும் ஆழமானதாக இருக்க வேண்டும். "ஆழத்திற்குப் படகைத் தள்ளிக் கொண்டு போங்கள்” என்று கிறிஸ்து இன்றைய நற்செய்தியில் கூறுகிறார்.

நமது நம்பிக்கை மேலோட்டமாக அமையாமல் வேரோட்டமாக இருக்க வேண்டும். தோல்விகளைக் கண்டு துவண்டு போகலாகாது. தோல்வி நம்மைத் துரத்திக் கொண்டு வந்தால் வெற்றி நம்மை நெருங்கி வருகிறது என்று நினைக்கவேண்டும், "நம்பிக்கை வேண்டும் நம் வாழ்வில்; இலட்சியம் நிச்சயம் வெல்லும் ஒருநாளில்" "நம்பினார் கெடுவதில்லை; இது நான்கு மறைத்தீர்ப்பு".

கடவுள் ஒரு சிலரைத் தமது இறையரசின் முழு நேரப் பணியாளர்களாகும்படி அழைக்கிறார். அவ்வாறு கடவுளால் அழைக்கப்பட்ட எசாயா, பவுல், பேதுரு ஆகிய மூவருமே தங்களது தகுதி இன்மையை உணர்கின்றனர்.

முதல் வாசகத்தில் எசாயா, "தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்ட மனிதன் நான்" என்கிறார் (எசா 6:5). இரண்டாம் வாசகத்தில் பவுல், "திருத்தூதர் என அழைக்கப் பெற தாம் தகுதியற்றவர்” என்கிறார் (1 கொரி 15:9). நற்செய்தியில் பேதுரு இயேசுவிடம், "ஆண்டவரே நான் பாவி. நீர் என்னை விட்டுப் போய்விடும்" என்கிறார் (லூக் 5:8).

ஆனால், மேற்கூறப்பட்ட மூவரையுமே கடவுள் தமது ஊழியத்துக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றுகின்றார். நெருப்புப் பொறியால் எசாயாவின் உதடுகளைத் தொட்டு, அவரிடமிருந்த குற்றப் பழியையும் பாவங்களையும் அகற்றுகிறார் (எசா 6:6-7), திருத்தூதர் பவுல், "நான் இந்த நிலையில் இருப்பது கடவுளின் அருளால்தான். அவர் எனக்களித்த அருள் வீணாகிவிடவில்லை " என்கிறார் (1 கொரி 15:10). இயேசு பேதுருவிடம், "அஞ்சாதே, இது முதல் நீ மனிதரைப் பிடிப்பவன் ஆவாய்" என்கிறார் (லூக் 5:10).

கடவுள் தகுதியுள்ளவர்களை அழைக்கிறார் என்பதைவிட, தகுதியற்றவர்களை அழைத்து அவர்களைத் தமது பணிக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றுகிறார் என்பதே உண்மை . இன்றும் கடவுள் தமது பணிக்கு இளைஞர்களையும் இளம் பெண்களையும் அழைக்கின்றார். அவர்கள் தங்களது சொந்தப் பலத்தை நம்பாமல். கடவுளின் அருளை நம்பி, எசாயா கூறியது போன்று. "இதோ நானிருக்கிறேன். அடியேனை அனுப்பும்" என்று பதிலளித்துக் கடவுளின் அழைத்தலை ஏற்க முன்வரவேண்டும்.

துறவற வாழ்வு மட்டுமல்ல, இல்லற வாழ்வும் இறைவனுடைய அழைத்தலே என்பதை அனைவரும் உணரவேண்டும். கடவுள் எல்லார்க்கும் ஒரே விதமான அழைத்தலைக் கொடுப்பதில்லை. "அருள்கொடைகள் பலவகை; ஆனால் ஆவியார் ஒருவரே" (1 கொரி 12:4).

திருப்பணியாளர்கள் செல்ல முடியாத இடங்களுக்கெல்லாம் பொதுநிலையினர் சென்று நற்செய்தியை அறிவிக்க வேண்டும். குருக்கள் அப்பத்தையும் இரசத்தையும் கிறிஸ்துவின் உடலாகவும் இரத்தமாகவும் வசீகரம் செய்கின்றனர். ஆனால், பொதுநிலையினரோ உலகையே இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கின்றனர் என்று 2ஆம் வத்திக்கான் சங்கம் பணிந்து கூறுகிறது (தி. எண். 34), குடும்பம், பண்பாடு, பொருளாதாரம், அரசியல் போன்ற உலக அமைப்பைப் பொதுநிலையினர் நற்செய்தி உணர்வால் ஊடுருவி உலகில் இறையரசைக் கட்டி எழுப்புகின்றனர்.

ஒரு பேருந்தில் ஒரு பிச்சைக்காரர் கை நீட்டிப் பயணிகளிடம் பிச்சை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார், அவரிடம் பேருந்து நடத்துனர், "டேய் பிச்சைக்காரா! கீழே இறங்கு. நீயும் கை நீட்டிக் காசு வாங்குற: நானும் கை நீட்டிக் காசு வாங்குறேன். நம்ம இரண்டு பேரிலே யார் நடத்துனர், யார் பிச்சைக்காரன் என்று மக்களுக்குத் தெரியாமல் போயிடும்" என்றார்.

இன்று திருச்சபையில் யார் திருப்பணியாளர், யார் பொதுநிலையினர் என்ற வேறுபாடு தெரியாமல் ஒரு குழப்பச் சூழ்நிலை உருவாகி வருகிறது. திருப்பணியாளர்களின் பணிகளைப் பொதுநிலையினரும், பொதுநிலையினரின் பணிகளைத் திருப்பணியாளரும் செய்து வருகின்றனர். இந்த அவல நிலையைப் பார்த்து மறைந்த திருத்தந்தை 2ஆம் ஜான்பால் பின்வருமாறு கூறினார்: "சாமியார்களின் சம்சாரித்தனமும் சம்சாரிகளின் சாமியார்த்தனமும் கண்டிக்கப்பட வேண்டும்".

திருப்பணியாளர்கள் இதுவரை செய்து வந்த ஒரு சில பணிகளைப் பொதுநிலையினர் தற்போது செய்து வருவதால் அவர்கள் திருப்பணியாளர்கள் ஆவதில்லை. உலகைச் சார்ந்து இருப்பது பொதுநிலையினரின் தனிப்பண்பாகும். உலகின் நடுவில் புளிப்புமாவு போல் செயல்பட்டு உலகக் காரியங்களில் நற்செய்தியைப் புகுத்துவது பொதுநிலையினருக்குரிய தனிப்பட்ட அழைத்தலாகும்.

எனவே, திருமுழுக்குப் பெற்ற ஒவ்வொருவரும் தத்தம் அழைத்தலுக்கு ஏற்பத் திருத்தூதுப்பணி ஆற்றுவதே காலத்தின் கட்டாயமாகும், உலகின் நடுவில் வாழ்ந்து பொதுநிலையினர் நற்செய்திப் பணிபுரியட்டும். அதே பணியை உலகிலிருந்து பிரிந்து குருக்களும் துறவறத்தாரும் ஆற்றட்டும். அரங்கை மாற்றாமல் அனைவரும் ஆண்டவருக்கு ஊழியம் புரிய ஆண்டவர் அருள்வாராக!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

தகுதியின்மையே தகுதி!

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அகில உலகத் திருஅவையின் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதும் நடந்த முதல் நேர்காணல் அது. நிருபர்கள் கேட்ட முதல் கேள்வி: “நீங்கள் யார்?” திருத்தந்தை கிஞ்சித்தும் எதிர்பார்க்காத கேள்வி அது! சிறிது அதிர்ந்தபின் அவர் சொன்னார்‌: “நான் ஒரு பாவி” நிருபர்கள் எதிர்பாராத பதில் அது! திருத்தந்தை தொடர்ந்தார்‌: “நான் ஒரு பாவி. ஆனால் பாவியான என்னைக் கடவுள் தனது இரக்கப் பெருக்கினால் தனது திருப்பணிக்கு அழைத்திருக்கிறார். நான் இருப்பது இயங்குவது எல்லாமே இறைவன் போட்ட பிச்சை”.

வாழ்க்கையில் நாம் பெறும் அனுபவங்கள் நம்மை மாற்றுகின்றன. வாழ்வில் திருப்புமுனைகளாகின்றன.

குஜராத் மாநிலத்தில் பிறந்த அண்ணல் காந்தி தன் தாயின் அனுமதி பெற்று மதிப்புமிக்க பாரிஸ்டர் பட்டம் பெறுவதற்காக லண்டன் நகர் சென்றார். தனது பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு, தென் ஆப்பிரிக்கா சென்று தனது வழக்கறிஞர் தொழிலைத் தொடங்கினார். அந்த நாட்டு இரயிலில் பயணம் செய்த அனைவரும் வெள்ளையர்கள். காந்தி மட்டுமே கருப்பராக இருநதார். இனவெறி கொண்ட வெள்ளையர் ஒருவர் அண்ணல் காந்தி முதல் வகுப்பில் பயணம் செய்வதைக் கண்டு பொங்கி எழுந்தார். விரைந்து வந்து காந்தியின் சட்டையைப் பிடித்துத் தரதரவென இழுத்து ஓடும் இரயிலிலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டு, “முதல் வகுப்பில் பயணம் செய்யக் கருப்பர்களுக்கு உரிமையில்லை' என்று உரக்கக் கத்தினார். மனித நேய உணர்வின்றி காட்டு மிராண்டித்தனமாக. நடந்து கொண்ட வெள்ளையர்களுக்கு எதிராகப் போராடியே தீர வேண்டும் என்று அன்று முடிவெடுத்தார் காந்தி.

1946 ஆகஸ்டு 16இல் கொல்கத்தா நகர் சமயக் கலவரத்தால் இரத்தக்காடானது.தன் பராமரிப்பில் உள்ள 300 குழந்தைகளுக்கு உணவு தேடிக் கலவர வீதியில் நடந்த அன்னை தெரசாவை; சிதைந்து சிதறிக் கிடந்த மனித உடல்கள், கவனிப்பாரற்று மனித மாண்பிழந்து நின்ற மனித உருவங்கள் தொட்டன. அடுத்த செப்டம்பர் 10இல் அன்னையின் வாழ்வில் திருப்பம் ஏற்படுத்தியது இந்த மரண ஒல அதிர்ச்சிதான்.

அனுபவங்கள் வாழ்வின் திருப்புமுனைகளாவதை இன்றைய வழிபாட்டு வாசகங்கள் மூன்றும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இறைவாக்கினர் எசாயா பெற்ற அழைப்பு. பவுலான சவுல் பெற்ற அழைப்பு. மீனவர் பேதுரு பெற்ற அழைப்பு. மூன்றுக்கும் உள்ள பொது அம்சங்கள் 1. தங்கள் பாவநிலை, இயலாமை பற்றிய தன்னுணர்வு பெற்றார்கள் என்பது. 2. அந்த இயலாமையில் இறைவனின் தூய்மையை, ஆற்றலைக் கண்டு கொண்டார்கள் என்பது. 3. இறைவனுடைய அழைப்பை, பணியை உவந்து ஏற்றார்கள் என்பது.

இறைவனின் அழைப்பை எசாயா கேட்டதும் “தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்ட மனிதன் நான் (எசா. 6:5) அருகதையற்ற நான் எப்படி அருள்வாக்கு உரைக்க முடியும்?” என்று திகைத்து நின்ற வேளையில் ஆண்டவர் அவர் உதடுகளைத் தூய்மைப்படுத்தி “துணிந்து செல். தயக்கம் வேண்டாம். நான் என்றும் உன்னோடு” என்று ஆறுதல் தருகிறார். எங்கோ எதையோ சாதிக்கத் துடிதுடித்த சவுலை இறைவன் திசைதிருப்பித் திருத்தூதர் பவுலாக்குகிறார். “நான் திருத்தூதர்களிடையே மிகக் கடையவன். திருத்தூதர் என அழைக்கப்பெறத் தகுதியற்றவன்.” (1 கொரி. 15:9) எனத் தன் இயலாமையையும் இறைவனின் எல்லையற்ற ஆற்றலையும். ஏற்றுக் கொள்கிறார் பவுல்.

பேதுருவின் வாழ்விலும் திருப்புமுனையாக அமைந்த நிகழ்வு இன்றைய நற்செய்தி. “ஆழத்திற்குத் தள்ளிக் கொண்டுபோய், மீன் பிடிக்க உங்கள் வலைகளைப் போடுங்கள்.” (லூக். 5:4) என்ற இயேசுவின் வார்த்தைக்குப் பணிந்து பெரும் திரளான மீன்களைப் பிடிக்கிறார் பேதுரு. அவருக்கு இது ஆழமானதோர் அனுபவம். அவர் கடலின் ஆழத்திற்கு மட்டுமா சென்றார்? தனது மனதின் ஆழத்திற்குச் சென்று தன் நிலையை முற்றிலும் உணர்ந்து “ஆண்டவரே, நான் பாவி, நீர் என்னைவிட்டுப் போய்விடும்.” (லூக். 5:8) என்றார். இயேசுவின்  உடனிருப்பால் இயேசு யார் என்பதையும் தான் யார் என்பதையும் உணர்ந்து கொள்கிறார். -அந்த நேரத்தில்தான் அவர் புதியதோர் பணிக்கான அழைப்பைப் பெறுகிறார். “அஞ்சாதே, இதுமுதல் நீ மனிதரைப் பிடிப்பவன் ஆவாய்.” (லூக். 5:10).

வாழ்க்கைப் படகை ஆழத்திற்குத் தள்ளிக் கொண்டு போக பணிக்கிறார் இயேசு. நிறைவாழ்வைக் காண விரும்புபவர்கள் ஆழத்திற்குப் போகத் தயங்கலாகாது. அதற்கான துணிவு இயேசுவின் சீடனுக்கு மிக இன்றியமையாதது. நுனிம்புல் மேய்வதல்ல கிறிஸ்தவ வாழ்வு. ஆழமான அனுபவங்களுக்கு அழைப்பு வீடுப்பது கீற்ஸ்தவம். மேலோட்டமாக வாழ்வது அல்ல, வேறோட்டமாக வாழ்வது கிறீஸ்தவம். அப்போது நம்மிடம் உள்ள தகுதியின்மைகள், நம்மை அழைக்கும் இறைவனுக்கு என்றும் தடைகளாய் தோன்றுவதில்லை.இந்த உண்மையை உணர்ந்து அவரது வார்த்தையை - அழைப்பை ஏற்போமாயின் நாம் இறைவனின் மகத்தான திட்டங்களுக்கு கருவிகளாய் அமைந்துவிடுவோம் என்பது நிச்சயம். . நாம்நல்லவர்களாக கருக்கிறோம் என்பதற்காக அழைப்பதில்லை. மாறாக நம்மை நல்லவர்களாக்குவதற்காகவே கடவுள் நம்மை அழைக்கிறார்.

தகுதியைப் பார்த்து வேலைக்கு ஆள் எடுப்பது உலக நியதி. தகுதியற்றவருக்குத் தகுதி தந்து பணி செய்ய வைப்பது இறைவனின் நியதி. திருத்தூதர் பவுலுக்கு இயேசு கூறியது: “என் அருள் உனக்குப் போதும். வலுவின்மையில் தான் வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படும்” (2 கொரி. 12:9). இதை உணர்ந்து பவுல் எழுதுவார்‌: “என் வலுவின் மையிலும் இகழ்ச்சியிலும், இடரிலும் “ இன்னவிலும், நெருக்கடியிலும் கிறிஸ்துவை முன்னிட்டு நான் அகமகிழ்கிறேன். ஏனெனில் நான் வலுவற்றிருக்கும்போது வல்லமை பெற்றவனாய் இருக்கிறேன் ” (2 கொரி. 12:10). ஆகவே இறைவனின் இதயத்தில் இடம் ரிடிக்க தகுதியற்றவர்களாகிய நாம் தகுதியுடையவர்களே!

சிறுவன் தாவீதை இஸ்ரயேல் மக்களின் அரசனாக அருள்பொழிவு செய்யும் நிகழ்வு உள்ளத்தைத் தொடும் ஒன்று. தாவீ து திருப்பொழிவுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் என்றால் தோற்றத்தையும்  உயரத்தையும் பார்த்தா? “மனிதர் பார்ப்பது போல் நான் பார்ப்பது இல்லை. மனிதர் முகத்தைப் பார்க்கின்றனர். ஆண்டவரோ அகத்தைப் பார்க்கிறார்.

திருப்பணியாளர்கள் கடவுளின் ஈடு இணையற்ற, செல்வத்தைக் கொண்டுள்ள மண்பாண்டங்கள். அவர்கள் தகுதி அவர்களிடமிருந்து வரவில்லை. கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது (2 கொரி. 4:7). கடவுள் தகுதி உள்ளவர்களை அழைப்பதில்லை. மாறாகத் தான் அழைத்தவர்களை தகுதி உள்ளவர்களாக மாற்றுகிறார்‌.

தகுதியின்மையில் கூடத் தகுதியைப் பார்ப்பவர் இறைவன். உலகப்புகழ் பெற்ற சிற்பி இத்தாலி நாட்டு மைக்கிள் ஆஞ்சலோ, ஒரு சிற்பியாகச் சிகரம் ஏற, வாழ்க்கை இரகசியம் என்ன என்று கேட்டபோது, அவர் சொன்னார். “கரடுமுரடாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு கல்லுக்குள்ளும் அழகான சிற்பம் ஒளிந்திருக்கிறது. உளி எடுத்துத் தேவையற்ற வெளிப்பகுதிகளைச் செதுக்கி அகற்றினால், உள்ளே இருக்கும் எழிலான சிற்பம் தன் முகத்தைக் காட்டிவிடும்”. ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஒர் அற்புதமான சிற்பம் இருப்பதைக் கடவுள் அறிவார். தனது சாயலில் அவர் உருவாக்கிய படைப்புத்தானே மனிதன்! (தொ.நூ. 1:27). கடவுளாகிய தனக்குச் சற்றே சிறியவராகத் தானே மனிதனைப் படைத்தார்! (தி.பா. 8:5).

தெய்வ பயம் ஞானத்தின் தொடக்கம். ஆம், அது வெறும் தொடக்கமே! அதன் முடிவு, அது காணும் முழுமை, நிறைவு - தெய்வ அன்பு. பயம் முதலில் அன்பு முடிவில்!  “உங்கள் மீட்பை அச்சத்திலும் நடுக்கத்திலும் உழைத்துப் பெறுங்கள்” என்கிறார் பவுல்‌.

தெய்வ பயத்தில் தொடங்கி தெய்வ அன்பில் நிறைவு பெறுவதே ஞானம். ஆண்டவருக்கு அஞ்சுவோர் பேறு பெற்றோர். “கடவுளுக்கு நான் அஞ்சுகிறேன். கடவுளுக்கு அடுத்தபடி கடவுளைக் கண்டு அஞ்சாதவனுக்கு அஞ்சுகிறேன்” என்பது யாரோ சொன்னது. 

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

அழைப்பு, அறிவிப்பு, நிலைத்திருப்பு

சீனாவின் அன்னை தெரசா:

சீனாவின் ‘அன்னை தெரசா’ என அழைக்கப்படுகின்றவர் கிளாடிஸ் எல்வர்ட் (Gladys Aylward 1902-1970) சீனாவில் உள்ள மக்களுக்கும், தொடர்ந்து ஹாங்காங்கில் உள்ள மக்களுக்கும் நற்செய்திப் பணியோடு, சமூகப் பணியையும் செய்த இவரது வாழ்க்கையை நாம் படித்துப் பார்க்கின்றபோது, கடவுள் எப்படிச் சாதாரண மனிதர்களைத் தனது பணிக்கென அழைத்து, அவர்களை உயர்த்துகின்றார் என்பது நமக்குப் புரியும்.

இங்கிலாந்தில் உள்ள லிவர்போல் என்ற ஊரில் பிறந்த கிளாடிஸ் எல்வர்ட், தனது பதின்வயதில் ஒரு மாத இதழை வாசிக்க நேர்ந்தபோது, ‘சீனாவில் நற்செய்தி அறிவிக்கத் தயாரா?’ என்றோர் அறிவிப்பைக் கண்டார். உடனே இவர், இயேசுவைப் பற்றி அறியாத மக்களுக்கு அவரது நற்செய்தி அறிவிக்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்.

சீனாவில் நற்செய்தி அறிவிக்க, அந்த மொழியைக் கற்றாக வேண்டும் அல்லவா! ஆகையால், சீன மொழியில் கடவுளின் வார்த்தையை எப்படி அறிவிக்க வேண்டும் என்பது பற்றிக் கற்றுத் தந்துகொண்டிருந்த பயிற்சிப் பாசறைக்குச் சென்றார் இவர். அங்கிருந்தவர்களோ இவருக்குச் சீன மொழி சரியாக வரவில்லை என்று, இவரை வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டனர். இதனால் இவர் மிகுந்த வருத்தத்தோடு வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தார்.

இந்நிலையில் சீனாவில் நற்செய்தியை அறிவித்துக்கொண்டே அனாதைக் குழந்தைகளையும் கவனித்து வந்த 72 வயது நிரம்பிய ஜென்னி லாசன் என்ற பெண்மணி தனது பணியைத் தொடர விரும்புகிறவர்கள் விண்ணப்பிக்கலாம் என்று செய்தித்தாளில் அறிவிப்புக் கொடுத்தார். கிளாடிஸ் எல்வர்ட் அதற்கு விண்ணப்பிக்கவே, ஒருமனதாகத் தேர்ந்துகொள்ளப்பட்டார். இதையடுத்து, 1932 ஆம் ஆண்டு கிளாடிஸ் எல்வர்ட் சீனாவிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்று, ஜென்னி லாசனின் பணியைத் தொடர்ந்தார். சீனா மொழி வரவே வராது என்று புறக்கணிக்கப்பட்ட இவர் சீனாவிற்குச் சென்றதும், மிக எளிதாகச் சீனமொழியைக் கற்றுக்கொண்டு அங்குள்ள மக்களுக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கத் தொடங்கினார். இவர் அறிவித்த நற்செய்தியைக் கேட்டுப் பலர் இயேசுவில் நம்பிக்கை கொண்டார்கள். கூடவே இவர் அங்கிருந்த அனாதைக் குழந்தைகளையும் கவனித்து வந்தார். 1938 ஆம் ஆண்டு சீனாவில் போர் மூண்டபோது இவர் அனாதைக் குழந்தைகளைத் தன்னோடு கூட்டிக்கொண்டு ஹாங்காங்கிற்குச் சென்று, அங்குள்ள மக்களுக்கு நற்செய்தியைப் பணியையும் சமூகப் பணியையும் செய்து, பலரையும் இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்தார்.

ஆம், சீன மொழி பேச வராது என்று புறக்கணிக்கப்பட்ட கிளாடிஸ் எல்வர்ட், சீன மொழியை மிக எளிதாகக் கற்றுக்கொண்டு, சீனாவில் உள்ள மக்களுக்கும், இன்னும் பலருக்கும் மிகுந்த வல்லமையோடு நற்செய்தி அறிவித்து, அவர்களை இயேசுவில் நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்தது, கடவுள் தகுதியானவர்களை அழைப்பதில்லை; அழைப்பவர்களைத் தகுதியானவர்களாக மாற்றுகின்றார் என்கிற செய்தியை நமக்கு உணர்த்துகின்றது. பொதுக் காலத்தின் ஐந்தாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தையும் நமக்கு இதே செய்தியைத்தான் கூறுகின்றது. நாம் அது குறித்துச் சிந்திப்போம்.

எல்லாரையும் அழைக்கும் இறைவன்:

‘இறைப்பணியை ‘இவர்கள்’தான் செய்யவேண்டும். ‘அவர்கள்’ எல்லாம் செய்யக்கூடாது’ என்று இந்த இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டிலேயே மனிதர்களைப் பிரித்து வைக்கும் ஓர் அவல நிலை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. ஆனால், ஆண்டவராகிய கடவுள் இதற்கு முற்றிலும் மாறாக, எல்லாரும் தன்னுடைய பணியைச் செய்யலாம் என்று பாவிகள், தன்னைத் துன்புறுத்தியவர் என்று யாவரையும் தனது பணிக்கென அழைக்கின்றார்.

முதல் வாசகத்தில் தூய்மையற்ற உதடுகளைக்கொண்ட எசாயாவைக் கடவுள் தனது பணிக்கென அழைப்பதைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். எசாயா தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்டிருந்தார் எனில், அவர் தூய்மையற்ற இதயத்தைக் கொண்டிருந்தார் என்பதுதான் பொருள். ஏனெனில், உள்ளத்தின் நிறைவே வாய் பேசும். அப்படிப் பார்க்கையில், தூய்மையற்ற அல்லது கறைபடிந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்த எசாயாவைத் தூய்மையான தனது பணிக்குக் கடவுள் அழைக்கின்றார் என்றுதான் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.

இரண்டாம் வாசகத்தில், திருஅவையை மிகவும் துன்புறுத்தியவரும், காலம் தப்பிப் பிறந்த குழந்தையுமான பவுலின் அழைப்பினையும், அவரது பணிவாழ்வையும் குறித்து வாசிக்கின்றோம். தன்னைத் துன்புறுத்தியவரையே தனக்காகவும், நற்செய்திக்காகவும் துன்புறச் செய்வது எல்லாம், யாரும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாதது; அத்தகையதொரு செயலைக் கடவுள் பவுல் வழியாகச் செய்கின்றார். நற்செய்தியில் பேதுரு மற்றும் அவரோடு இருந்தவர்களுடைய அழைப்பைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். பேதுருவும் அவரோடு இருந்தவர்களும் படிப்பறிவில்லாதவர்கள். மீன்பிடிக்கும் தொழிலைச் செய்தவர்கள். அப்படிப்பட்டவர்களை இயேசு தனது பணிக்கென அழைத்து, கடவுளின் அழைப்பு எல்லாருக்கும் உண்டு. அதைத் தடுப்பதற்கு யாருக்கும் உரிமை இல்லை என்பதை உரக்கச் சொல்கிறார்.

கடவுளின் வார்த்தையை வல்லமையோடு அறிவித்தல்:

கடவுள் பாவிகள், படிப்பறிவில்லாதவர்கள்; ஏன், தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்கள் எனத் தகுதியில்லாதவர்களையும் தனது பணிக்கென அழைத்திருந்தாலும், அவர்களை அவர் அப்படியே வைத்திருக்கவில்லை; மாறாக, அவர் அவர்களைத் தகுதியுள்ளவர் ஆக்குகின்றார் அல்லது தமக்கு ஏற்புடையவர் ஆக்குகின்றார் (உரோ 8:30). தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்டிருந்த எசாயாவை நெருப்புப் பொறியின் மூலம் குற்றப் பழியை நீக்கித் தூய்மையாக்கியதன்மூலம், எசாயாவைக் கடவுள் எப்படித் தமக்கு ஏற்புடையவர் ஆக்கிக் கொண்டாரோ, அப்படிப் பேதுரு மற்றும் பவுலின் பாவங்களைக் கடவுள் மன்னித்து அவர்களைத் தமக்கு ஏற்புடையவர் ஆக்கிக்கொண்டார்.

கடவுள் இம்மூவரையும் தகுதியுள்ளவர்கள் ஆக்கிக் கொண்டபிறகு, அவர்கள் செய்த பணி மிகவும் அற்புதமானது. ஆண்டவருடைய அழைப்பைப் பெற்ற எசாயா யூதா நாட்டினர் நடுவில் மிகச் சிறப்பாகப் பணிசெய்கின்றார். ஒரு காலத்தில் திருஅவையை, அதன்மூலம் கிறிஸ்துவைத் துன்புறுத்திக்கொண்டிருந்த பவுலை இயேசு தனது பணிக்கெனத் தேர்ந்துகொண்ட பிறகு, அவர் பிற இனத்தாருக்கு மிகந்த வல்லமையோடு நற்செய்தி அறிவித்து, இயேசுவுக்குத் தன் உயிரையும் தருகின்றார். பேதுரு திருஅவையின் தலைவராக இருந்து, இயேசுவைப் பற்றிய நற்செய்தியை அறிவித்து, அவருக்காகத் தன் உயிரையும் தருகின்றார். இவ்வாறு கடவுள் தகுதியற்றவர்களை அழைத்திருந்தாலும், தமது ஆற்றலால் அவர்களைத் தகுதியுள்ளவர்கள் ஆக்கி, தமது பணியைத் திறம்படச் செய்ய வைக்கின்றார்.

கடவுளில் நிலைத்திருத்தல்:

கடவுள் தகுதியற்றவர்களை அழைத்து, அவர்களைத் தகுதியுள்ளவர்கள் ஆக்கி, அவர்கள் வழியாகத் தமது பணியைத் திறம்படச் செய்திருக்கின்றார் எனில், அவர்கள் வழியாக அறிவிக்கப்பட்ட நற்செய்தியைக் கேட்டு, அதன்படி வாழ்ந்து, அதில் உறுதியாக நிலைத்திருக்க ஒவ்வொருவரும் அழைக்கப்படுகின்றார்கள்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் பவுல், “நான் அறிவித்த நற்செய்தியை நீங்கள் உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டிருந்தால் மீட்பு அடைவீர்கள்” என்கிறார். ஆகவே, தனது அடியார்கள் வழியாகத் தமது வார்த்தையை மக்களுக்கு அறிவிக்கும் கடவுள், அவ்வார்த்தையைக் கேட்டு, மக்கள் அதில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கவேண்டும் விரும்புகின்றார். அவ்வாறு மக்கள் நிலைத்திருந்தால், அவர்களுக்கு மீட்பு உண்டு என்றும் கடவுள் வாக்களிக்கின்றார்.

இன்றைக்கு ஒருசிலர் கடவுளின் அடியார்கள் அறிவிக்கும் இறைவார்த்தையைக் கேட்பதுமில்லை; கேட்டாலும் அதில் நிலைத்திருப்பதுமில்லை. இறைவார்த்தையைக் கேட்டால்தான் நம்பிக்கை ஏற்படும் (உரோ 10:17). எனவே, மக்கள் யாவரும் இறைவார்த்தையைக் கேட்டு, அதில் உறுதியாக நிலைத்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்கள் மீட்பினைப் பெற முடியும்.

சிந்தனைக்கு:

‘ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவருமே ஒரு மறைப்பணியாளர்’ என்பார் சார்லஸ் ஸ்பெர்ஜியோன். எனவே, திருமுழுக்குப் பெற்ற ஒவ்வொருவரும் கடவுளின் வார்த்தையை அறிவிக்கக் கடமைப் பட்டவர்கள் என்பதை உணர்ந்து, கடவுளின் வார்த்தையை அறிவிப்போம். அதன்படி வாழ்ந்து, அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

குறையே ... இறையால் ... நிறையாய்!

மத்திய அமெரிக்காவின் மறைந்து போன மாயன் நாகரீக மக்களில் நடுவில் புழங்கிய கதை இது (மெல் கிப்சன் அவர்கள் இயக்கிய 'அப்போகாலிப்டோ' என்ற திரைப்படத்தில் (2006) இக்கதை ஷாமான் ஒருவரால் சொல்லப்படுவதாக அமைந்திருக்கும்): மனிதன் ஒருநாள் காட்டில் சோகமாக அமர்ந்திருந்தான். காட்டு விலங்குகள் அவனைச் சுற்றி வந்து அவனிடம், 'நீ சோகமாக இருப்பதை எங்களால் சகிக்க முடியவில்லை. என்ன வேண்டுமானாலும் கேள். நாங்கள் உனக்குத் தருகிறோம்' என்றன. மனிதன், 'எனக்கு நல்ல கண்பார்வை வேண்டும்' என்றான். கழுகு, 'என் பார்வையை உனக்குத் தருகிறேன்' என்றது. 'யாரும் எதிர்க்கமுடியாத வலிமை வேண்டும்' என்றான். ஜகுவார், 'நான் தருகிறேன்' என்றது. 'பாதாளங்களின் இரகசியத்தை அறிய வேண்டும்' என்றான். பாம்பு, 'அதை நான் உனக்குக் காட்டுகிறேன்' என்றது. எல்லா விலங்குகளும் தன் ஆற்றலை இப்படியாக மனிதனுக்குத் தந்தன. எல்லா ஆற்றல்களையும் பெற்ற மனிதன் எழுந்து புறப்பட்டான். அப்போது மான் மற்ற விலங்குகளைப் பார்த்து, 'மனிதன் இப்போது எல்லாவற்றையும் பெற்று விட்டான். இனி அவனிடம் சோகம், வருத்தம் இருக்காது' என்றது. அதற்கு ஆந்தை மறுமொழியாக, 'இல்லை, மனிதனின் மனத்தில் ஒரு துவாரத்தை, வெற்றிடத்தை நான் பார்த்தேன். அது ஒரு தணிக்க முடியாத பசி. அது அவனுக்கு சோகத்தைத் தரும். இன்னும் வேண்டும், இன்னும் வேண்டும் என்று அவன் எல்லாவற்றையும் கொண்டு அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்பிக் கொண்டேயிருப்பான். ஒருநாள் இந்த பூமி சொல்லும்: 'இதற்கு மேல் நீ எடுத்துக்கொள்ள என்னிடம் ஒன்றுமேயில்லை'.

மனித உள்ளத்தில் இருக்கும் இக்குறை அல்லது வெற்றிடத்தைத் தானாகவே மனிதர்கள் அறிந்துகொள்வார்களா? அவர்கள் அக்குறைகளை அறிந்துகொண்டவுடன் அக்குறைகள் எப்படி நிறைவு செய்யப்படும்? குறையுள்ள மனிதர்கள் மற்றவர்களின் குறைகளை நிறைவாக்க முடியாத நிலையில், மனிதர்கள் விரும்பும் நிறைவைத் தருபவர் யார்? என்ற கேள்விகளுக்கு விடையாக இருக்கிறது இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு.

'மனிதர்கள் எல்லாமே குறையுள்ளவர்கள்' என்று நாம் சொல்லும்போது, அது சமூக, பொருளாதார, அரசியல், ஆன்மிக, அறநெறி, உடல்நலம் என பல தளங்களைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், நம்மை முன்னேறாமல் தடுத்து, சில நேரங்களில் நம்மைப் பின்னிழுக்கின்ற குறைகள் பெரும்பாலும் நம் உள்ளம் சார்ந்தவையே. இவற்றிலிருந்து நாம் விடுபட நாம் இறைவனோடு கைகோர்த்தால் மட்டுமே முடியும்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். எசா 6:1-8) எசாயா இறைவாக்கினரின் அழைப்பு நிகழ்வை வாசிக்கின்றோம். எசாயா அழைப்பு நிகழ்வு, மோசே, கிதியோன், எரேமியா ஆகியோரின் அழைப்பு நிகழ்வுகளை ஒத்திராமல், எசேக்கியேல் இறைவாக்கினரின் (1-3) அழைப்பு நிகழ்வையே ஒத்திருக்கிறது. ஏனெனில் இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளில் மட்டுமே ஆண்டவர் அரியணையில் அமர்ந்திருப்பது போன்ற காட்சி வருகிறது. இந்த நிகழ்வு கடவுளின் அரசவையில் நடப்பதுபோல எழுதப்பட்டுள்ளது. உசியா அரசர் மறைந்த ஏறக்குறைய கி.மு. 742ஆம் ஆண்டில் இந்நிகழ்வு நடக்கிறது. இப்படி வரலாற்று பின்புலம் காட்டப்படுவது எதற்காக என்றால், இந்த நிகழ்வு ஒரு வரலாற்று நிகழ்வு என்ற உண்மைநிலையைக் காட்டுவதற்கே. ஆண்டவர் அரியணையில் அமர்ந்திருக்கிறார். அவரது தொங்கலாடை கோவிலை நிரப்பியிருக்கின்றது. செராபின்கள் அரியணையைச் சுற்றி இருக்கின்றன. 'செராபின்' என்றால் எபிரேயத்தில் 'எரிந்து கொண்டிருப்பது' அல்லது 'எரிபவை' என்பது பொருள். இந்த செராபின்கள் வெறும் அழகுப் பதுமைகள் அல்ல. மாறாக, அவை 'படைகளின் ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர்' என்று பாடிக்கொண்டிருக்கின்றனர். இறைவனின் பிரசன்னத்தையும், அவரைப் பற்றிச் செராபின்கள் பாடுகின்ற குரலொளியையும் கேட்கின்ற எசாயா. சட்டென தன் நிலையை உணர்கின்றார். 'நான் அழிந்தேன்!' என கத்துகின்றார். தூய்மையின் முன் தன் தூய்மையின்மையை உணர்கின்றார். எசாயா செய்த பாவம் அல்லது அவர் கொண்டிருந்த குற்றவுணர்வு என்னவென்று குறிப்பிடப்படவில்லை. உடனே நெருப்புப்பொறி ஒன்றை எடுத்து வரும் செராபின் ஒருவர் எசாயாவின் உதடுகளை தூய்மைப்படுத்துகின்றார். குற்றப்பழியும், பாவமும் அகற்றப்படுகின்றது. இவ்வளவு நேரம் நடந்தவையெல்லாம் வெறும் காட்சியாக இருக்கின்றது. இப்போது யாவே இறைவனே பேசுகின்றார். 'யாரை நான் அனுப்புவேன்? நமது பணிக்காக யார் போவார்?' எனக் கேட்கிறார். தூய உதடுகளைப் பெற்ற எசாயாவும், 'இதோ, நானிருக்கிறேன். அடியேனை அனுப்பும்' என்கிறார்.

ஆக, தன்னுடைய தூய்மையின்மையை இறைவனின் தூய்மையோடு ஒப்பிட்ட எசாயா இறைவாக்கினரின் வெட்கம் என்ற குறையை, இறைவன் நெருப்புத் துண்டால் தூய்மைப்படுத்தி அவரை நிறைவாக்குகின்றார்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். 1 கொரி 15:1-11) பவுல் கொரிந்து நகரத் திருச்சபையில் விளங்கிய இன்னொரு பிரச்சினை பற்றி எழுதுகின்றார்: 'இறந்தவர் உயிர்ப்பு.' கொரிந்து நகரம் கிரேக்கச் சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தது. கிரேக்க சிந்தனை உடலை ஆன்மாவின் சிறை என்று கருதியதால், உடலை வெறுத்தது. நிலைவாழ்வு என்பது ஆன்மா உடலிலிருந்து பெரும் விடுதலை என்றே கிரேக்கர்கள் நினைத்தார்கள். ஆனால், பவுலோ, உயிர்ப்பு என்பதே நிலைவாழ்வு என்றும், உயிர்ப்பின்போது நம் உடலும் மாற்றம் பெறும் எனவும் எழுதுகின்றார். கிறிஸ்து உயிர்பெற்றெழுந்ததை சான்றாக வைத்து, இறந்தவர்கள் உயிர்பெற்றெழுவார்கள் என்று கொரிந்து நகர திருஅவைக்கு பவுல் தரும் இறையியல் விளக்கம் தருகின்றார்.'கிறிஸ்து நம் பாவங்களுக்காக...இறந்தார்...அடக்கம் செய்யப்பட்டார்...உயிருடன் எழுப்பப்பட்டார்' - தொடக்கத் திருஅவையில் துலங்கிய முதல் நம்பிக்கை அறிக்கை இதுவே. இதைப்போன்ற அறிக்கைகளை நாம் பிலி 2:1-13 மற்றும் கலா 3-அலும் வாசிக்கின்றோம். இந்த நம்பிக்கையின் நீட்சியாக உயிர்த்த இயேசு கேபா, யாக்கோபு என்று பலருக்குத் தோன்றியபின், இறுதியாக, 'காலம் தப்பிப் பிறந்த குழந்தையைப் போன்ற' தனக்கும் தோன்றியதாகப் பெருமை கொள்கின்றார் பவுல். இவர் இப்படிப் பெருமை பாராட்டும் நேரத்தில் இவருடைய உள்ளத்தில் உடனடியாக இவருடைய பழைய வாழ்க்கை பற்றிய நினைவு தோன்றுகிறது. தன் இறந்த காலத்தில் தான் செய்த 'கடவுளின் திருச்சபையைத் துன்புறத்திய செயல்' அவரைக் குற்ற உணர்வுக்கு ஆளாக்குகின்றது. ஆனால், 'கடவுளின் அருளால்' நான் திருத்தூதர் நிலையில் இருக்கின்றேன் எனக் கடவுளின் அருள் தன் குற்ற உணர்வைக் களைந்ததையும் நினைவுகூருகிறார் பவுல்.

ஆக, தன்னிடம் இருந்த குற்ற உணர்வு என்னும் குறையை கடவுளின் அருளாலும், அந்த அருள் உந்தித் தள்ளிய உழைப்பாலும் நிறைவாக்குகிறார் பவுல்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். லூக் 5:1-11), 'இயேசு முதல் சீடரை அழைக்கும் நிகழ்வை' லூக்கா நற்செய்தியாளரின் கண்கள் வழியாகப் பார்க்கின்றோம். இது நடக்குமிடம் கெனசரேத்து ஏரிக்கரை அல்லது கலிலேயாக்கடல் பகுதி. முதல் சீடர்களை அழைத்தல் என தலைப்பு இடப்பட்டிருந்தாலும், பேதுரு மட்டுமே இங்கே முதன்மைப்படுத்தப்படுகின்றார். அவரின் சகோதரர் அந்திரேயாவின் பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை. மேலும், செபதேயுவின் மக்களான யாக்கோபு மற்றும் யோவானின் பெயரும் வலிந்து திணிக்கப்பட்டுள்ளன. அப்படியெனில், இந்த நிகழ்விற்கு எப்படி பெயரிடுவது? போதனை (5:1-3), அறிகுறி (5:4-10அ), அழைப்பு (5:10ஆ-11) என மூன்று இலக்கியக் கூறுகள் ஒரே இடத்தில் சேர்த்து கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த நிகழ்வில் 'தச்சனுக்கு தெரியுமா தண்ணீரின் ஓட்டம்?' என முதலில் சந்தேகிக்கின்ற பேதுரு, 'இரவு முழுவதும் நாங்கள் பாடுபட்டு உழைத்தும் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை' என்று தயங்குகின்றார். பின் அவரே, 'உம் சொற்படியே வலைகளைப் போடுகிறேன்' என வலைகளைப் போட மிகுதியான மீன்பாடு கிடைக்கின்றது. தான் கொண்ட 'சந்தேகத்திற்காக' மனம் வருந்தும் பேதுரு, 'ஆண்டவரே, நான் பாவி. என்னைவிட்டு அகலும்!' என மன்றாடுகின்றார். ஆனால், 'அஞ்சாதே' என அவரின் பயம் அகற்றும் இயேசு, 'நீ இது முதல் மனிதரைப் பிடிப்பவன் ஆவாய்' என்ற புதிய பணியைக் கொடுக்கின்றார்.

ஆக, 'சந்தேகம்' என்ற பேதுருவின் குறையை இயேசு, 'அஞ்சாதே!' என்று தேற்றி நிறைவு செய்கின்றார்.

இவ்வாறாக, முதல் வாசகத்தில் எசாயாவின் 'வெட்கம்' என்ற குறையை 'உதடுகளைத் தூய்மைப்படுத்தி' நிறைவு செய்கிறார் கடவுள். இரண்டாம் வாசகத்தில், பவுலின் 'குற்றவுணர்வு' என்ற குறையை 'திருத்தூதர் நிலை' என்ற நிலைக்கு அருளால் உயர்த்தி நிறைவு செய்கிறார் கடவுள். நற்செய்தி வாசகத்தில், பேதுருவின் 'சந்தேகம்' அல்லது 'ஐயம்' என்ற குறையை 'அஞ்சாதே' என்று நீக்கி, அவரை நிறைவுள்ளவராக்குகின்றார் இயேசு.

ஆக, குறையுள்ள ஒன்று நிறைவுள்ள இறைவனின் தொடுதலால் நிறைவுள்ளதாகின்றது. குறையை நிறைவாக்குவது இறையே என்பதும் புலனாகிறது. இன்று நாம் நம்மிடம் உள்ள குறைகளை எப்படி இனங்கண்டு, அவற்றை இறைவனின் துணையால் நிறைவு செய்வது?

1. நம் கொடைகளைக் கொண்டாடுவது

எசாயா என்னதான் தன்னைக் கடவுளின் தூய்மையோடு ஒப்பிட்டு, தன்னையே, 'தூய்மையற்றவன்' எனக் கருதினாலும், அவர் கடவுளைக் காட்சியாகக் காணும் பேறு பெறுகின்றார். தன்னுடைய சம காலத்தில் யாருக்கும் காட்சி அளிக்காத கடவுளைக் காட்சியில் கண்டவராகின்றார் எசாயா. பவுல், கடவுளின் திருச்சபையைத் துன்புறுத்தியவர் ஆனாலும், கடவுளின் அருள் அவரைச் சூழ்ந்து கொள்கிறது. அப்படிப்பட்ட நிலையில், தான் பெற்ற அருளை வீணாக்காமல் மிகுதியாகப் பாடுபட்டு உழைக்கிறார் பவுல். பேதுரு, தன் வெறுமை நிலையில் மிகுதியான மீன்பாட்டைக் கண்டுகொள்கின்றார். 'கடவுளின் காட்சி,' 'கடவுளின் அருள்,' 'மீன்பாடு' என தாங்கள் பெற்ற கொடைகளை முதலில் நினைவுகூறுகின்றனர் எசாயாவும், பவுலும், பேதுருவும். ஆக, நம் குறைகளைக் காண்பதற்கு முன் முதலில் நம்மைச் சுற்றியுள்ள நிறைகளைக் கணக்கில் எடுக்க வேண்டும்.

2. பழையதை விடு, புதியதை அணி

'நமக்காக யார் போவார்?' எனக் கடவுள் கேட்டவுடன், 'இதோ நானிருக்கிறேன், எனை அனுப்பும்' என முன் வருகிறார் எசாயா. 'ஐயோ, என் இறந்தகாலம் மிகவும் மோசமானதே!' என தற்பழி எண்ணம் கொண்டிராமல், 'நான் வருகிறேன்' என திருத்தூதுப்பணிக்கு முன்வருகின்றார் பவுல். 'ஆண்டவரே, பாவி என்னைவிட்டு அகலும்' என்று இயேசுவைத் தன்னிடமிருந்து அகற்றியவர், 'மனிதர்களைப் பிடிப்பவராக' முன்வருகிறார் பேதுரு. ஆக, நம் குறைகளைக் கண்டவுடன் அவற்றை நாம் பற்றிக்கொண்டிருக்காமல், பழையனவற்றை விட்டுவிட்டு, புதியனவற்றை அணிந்துகொள்ள முன்வருதல் வேண்டும்.

3. வலுவின்மையில் வல்லமை செயலாற்ற அனுமதிப்பது

இறையை நாம் அனுமதிக்காவிடில் அவர் நம் குறையை நிறைவாக்க மாட்டார். 'நான் வருகிறேன்' என்ற முன்னெடுப்பும், 'என் படகில் ஏறிக்கொள்ளும்' என்ற தாராள உள்ளமும் நாம் அவருக்குக் காட்ட வேண்டும். எசாயா, பவுல், பேதுருவிடம் முறையே விளங்கிய வெட்கம், குற்றவுணர்வு, மற்றும் ஐயம் என்னும் உணர்வுகள் நம்மைக் கட்டிப் போடுகின்றன. நான் என்னிடம் பொய் சொல்லும்போது வெட்கமும், மற்றவரிடம் பொய் சொல்லும்போது குற்றவுணர்வும், இறைவனிடம் பொய் சொல்லும்போது சந்தேகமும் வலுக்கிறது. இறைவன் என்னும் உண்மை இப்பொய்மைகளை அகற்றிவிட அவரை நான் அருகில் அனுமதிக்கிறேனா? அல்லது அவர் அருகில் நான் செல்கிறேனா?

இறுதியாக, என் உள்ளத்தில் உள்ள வெற்றிடமும் துவாரமும் என் ஆற்றல் இழப்புக்குக் காரணமாக இருந்தாலும், என் ஆற்றல்களை நான் கொண்டாடத் தொடங்கும்போது, என் அருகில் வருகின்ற அவர் தன் நிறைவால் என் குறையை நிறைவாக்குவார். 'நிறைவானது வரும்போது அரைகுறையானது ஒழிந்துபோகும்!'

குறைகள் நிறையப்பெற்ற ஒருவர் திருப்பாடல் ஆசிரியரோடு இணைந்து (காண். திபா 138), 'ஆண்டவரே, என் முழுமனத்துடன் உமக்கு நன்றி செலுத்துவேன்' என்று பாடுவார்.
 

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

கடவுளின் அருளால் நம்நிலை உணரத்தயாரா?

உண்மையான இறைவேண்டல் என்பது இறைவனின் ஒளியில் நம்மையே நாம் காண்பது. அவ்வாறு நம்மையே நாம் காணும்போதும் நம் நிலையை உணரும் போதும் தான் நம்மிலே மாற்றமும் ஏற்றமும் உருவாகின்றது. அங்கே கடவுளின் அழைப்பும் உணரப்படுகின்றது. அதுவும் நம்முடைய முயற்சியாலன்றி முழுமையாகக் கடவுளின் அருளால்தான். அதையே இன்றைய மூன்று வாசகங்களும் நமக்கு எடுத்துரைக்கின்றன.

முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் எசாயாவின் அழைப்பு தரப்பட்டுள்ளது. அரியணையில் வீற்றிருக்கும் கடவுளைக் காண்கிறார் எசாயா. தூதர்கள் தூயவர் தூயவர் எனப் பாடுகையில், கடவுளின் பிரசன்னத்தை உணர்ந்தவராய் "தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்டவன் நான் .தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்ட மக்கள் நடுவில் வாழ்கிறவன் நான் " என்று தன்னிலையை உணர்ந்து அறிக்கையிடுகிறார். எனவே கடவுளால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு அவர் செய்தியை பிறருக்கு வழங்கும் இறைவாக்கினராக வாழ அழைப்புப் பெறுகிறார்.

இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுல் தன்னுடைய அழைப்பைக் குறித்து சான்றளிக்கிறார். அவர்  கடையன், தகுதியற்றவன் என தன்னைத் தானே அடையாளப்படுத்துகிறார். "கடவுளின் அருளால் திருச்சபையைத் துன்புறுத்திய நான் இன்று நற்செய்தி பணியாளர் ஆகியுள்ளேன்" என கடவுளின் அருளைப் போற்றுகிறார் அவர்.

நற்செய்தி வாசகத்தில் புனித பேதுரு " ஆண்டவரே நான் பாவி.  என்னைவிட்டுப் போய்விடும் " என தன்னிலையை அறிக்கையிடுகிறார்.இரவு முழுதும் பாடுபட்டு உழைத்தும் கிடைக்காத மீன்பாடு இயேசுவின் ஒரு வார்த்தைக்குக் கீழ்படிந்ததால் கிடைத்தது. அங்கே இயேசுவை ஆண்டவராகக் கண்ட பேதுரு அவருடைய பிரசன்த்தில் தன்னைப் பாவியாகக் கண்டார். இறையருளைப் பெற்றார். மனிதரைப் பிடிப்பதற்கான அழைப்பையும் பெற்றார்.

அன்புக்குரியவர்களே இறைவனின் பிரசன்னத்தில் நம்மையே நாம் உணரும் போது, தூய்மையற்ற உதடுகள் கொண்டவர்களாகவோ, கடையகளாகவோ, தகுதியில்லாதவர்களாவோ, பாவிகளாகவோ நம்மையே நாம் காணலாம். ஆயினும் கடவுள் நம்மை அழைத்துள்ளார். அவருடைய அருள் நமக்கு நிரம்பக் கிடைத்துள்ளது. இதை நாம் உணர்ந்தால் நம் வாழ்வு நிச்சயம் மாற்றம் பெறும்.  ஏற்றம் பெறும். நாமும் எசாயாவைப் போல பவுலைப் போல பேதுருவைப் போல இறைவாக்கினர்களாகவும் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றும் திருத்தூதர்களாகவும் கடவுளுக்காக மனிதர்களைப் பிடிப்பவர்களாகவும் மாற முடியும். கடவுளின் அருளை நம்மில் செயல்படச்செய்வோம். நம் நிலையை உணர்ந்து அவர் அழைப்பைப் பெற செபிப்போம்.

இறைவேண்டல்
ஆண்டவரே!  அழைத்தவரே! உம் அருளால் எங்கள் உண்மை நிலையை நாங்கள் அறிந்து உம் அழைப்பை உணர்ந்து உமக்கே எந்நாளும் பணிபுரிய வரம்தாரும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நமக்கு விடுக்கப்பட்டுள்ள அழைத்தலைப் பற்றி தியானிக்க...

இன்று திருஅவை - "நமக்கு விடுக்கப்பட்டுள்ள அழைத்தலைப் பற்றி தியானிக்க" - அழைக்கின்றது.

வந்தோரை வாழவைக்கும் விருந்தோம்பலுக்கு பெயர் பெற்ற தமிழ் சமூகத்தின் நடுவில் அழைப்பு என்ற  வார்த்தையின் விலை என்ன என்பது நமக்கு நன்குதெரியும். . குறிப்பாக ஒரு நல்ல காரியம் ஒரு வீட்டில் நிகழும் போது அதைச் சுற்றி சில வார்த்தைகள் தொடரும்  - இதோ என்னையும் அழைத்தார்கள் என்றும் , என்னை ஏன் அழைக்கவில்லை?  என்றும் இதோ அழைப்பை ஏற்று நானும் சென்றிருந்தேன்.  மற்றும் என்னை அழைத்தார்கள் நான் போகவில்லை என்ற சொற்தொடர்கள் சுற்றிச் சுற்றி வரும். ஆக மனித சமூகத்தில் ஏற்படும் அழைப்புகள் நேர்மறை,  எதிர்மறை வினைகளை ஏற்று நடை பயில்கின்றன. ஆனால் இறைவன் கொடுக்கும் அழைப்பு எந்தச் சூழலிலும் நேர்மறையான நன்மைகளைமட்டுமே விதைகின்றது ,அறுவடை செய்கின்றது. என்பதை இன்றையவாசகங்கள் அறிவுறுத்துகின்றன.

இன்றைய நற்செய்தியில் ஆண்டவர் இயேசு சீமோனை அழைப்பதைக்  கேட்டோம் . இந்த சீமோன் கடின உழைப்பாளி , ஒரு மீனவர்.  இரவு முழுவதும் வலை வீசி முயற்சித்தும் மீன்கள் எதுவும் கிடைக்காமல் சோர்ந்து இருந்த நிலையில் , இயேசு அவருடைய படகில் ஏறி அமர்ந்து மக்கள் கூட்டத்திற்கு கற்பிப்பதை இவரும் கேட்கின்றார்.   இயேசு பேசி முடித்தபின்பு சீமோனை நோக்கி, “ஆழத்திற்குத் தள்ளிக்கொண்டு போய், மீன் பிடிக்க உங்கள் வலைகளைப் போடுங்கள்” என்றார்.  சீமோன் மறுமொழியாக, “ஐயா, இரவு முழுவதும் நாங்கள் பாடுபட்டு உழைத்தும் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை; ஆயினும் உமது சொற்படியே வலைகளைப் போடுகிறேன்” என்றார்.


இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால் இயேசுவை சீமோனோ அல்லது சீமோனை இயேசுவோ இதற்கு முன் சந்தித்து கொண்டதாக விவிலியத்தில் சான்றுகள் இல்லை .
இயேசு கற்பித்த வார்த்தைகளை, சில மணித்துளிகள்  கேட்டுக் கொண்டிருந்த சீமோன், தன்னுள் இருந்த  தனது குலத்தொழிலான மீன்பிடித்தலில் தான் பெற்ற அறிவு, அனுபவம், ஆற்றல்,கடின உடல் உழைப்பு என அனைத்தையும் நம்பாமல்;இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்கு முழுமையான முக்கியத்துவம் கொடுத்து  நம்பத்  தொடங்கினார் - செயல்பட்டார்.
சீமோன்-இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்கு முன்பு தன்னை வெறுமைஆக்கினார். இயேசுவின் வார்த்தைகள்  வல்லமையோடு சீமோன் உள்ளும் சீமான் மீதும்  முழுமையாக செயல்பட அந்த வெறுமை வாய்ப்பை உண்டாக்கியது.

சில மணிநேரங்கள் கேட்ட இறைவனின் வார்த்தைகள்,  முடிவாக அவருடைய வாழ்வை முற்றிலும் மாற்றியதை - சீமோன் பேதுருவாக, பாறையாக மாறிப்போனதை,  நாம் இன்று நமது வாழ்வின் மூலமாக   அறிவிக்கின்றோம்.

 முதல் வாசகத்தில் ஆண்டவருடைய முழு பிரசன்னத்தில் மூழ்கிப்போன எசாயா, அந்த பயமிக்க மகிழ்ச்சியிலும் அவருள் குடிகொண்டிருந்த தாழ்வு மனப்பான்மையின் காரணமாக    “ஐயோ, நான் அழிந்னே;. ஏனெனில் தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்ட மனிதன் நான்; தூய்மையற்ற உதடுகள் கொண்ட மக்கள் நடுவில் வாழ்பவன் நான்; படைகளின் ஆண்டவராகிய அரசரை என் கண்கள் கண்டனவே” என்று அறிக்கையிட்டார்.  அறிக்கையக் கேட்ட இறைவன் , அவரை குறையற்ற மனிதராக மாற்றி அதேவேளை,  தனது  எண்ணங்களை - யாரை நான் அனுப்புவேன்? நமது பணிக்காக யார்போவார்?” என வெளிப்படுத்த,  அந்த இறை வார்த்தையை கேட்ட எசாயா ; “இதோ நானிருக்கிறேன். அடியேனை அனுப்பும்” என்று முனைப்புடன் முன் வருகின்றார்.

ஒருவர் எதிர்பாராமல் அளவற்ற நன்மைகளை பெறும்போது, அதை கொடுத்தவர்மேல்  பெற்றுக்கொண்டவர் மனதில் ஒரு உண்மையான நன்றி உணர்வு உண்டாகும். இது சாதாரண மனிதனின் இயல்பு - அதுவும் தாழ்வு மனப்பான்மையில் இருக்கும் ஒரு மனிதனுக்கு அந்த உணர்வு மிக அதிகமாக உண்டாகும். இறை அழைத்தலை எசாயா ஏற்க  முன் வந்ததற்கு இதுவும்  ஒரு காரணமாகக்கூட  இருக்கலாம். ஆம், தாழ்வு மனப்பான்மையும் இறைவன் முன் ஆதாயமானதே.

 இறை அழைத்தலின் முழுப்பயனை பெறுவதற்கு தாழ்வு மனப்பான்மை கொண்ட எசாயா ஆகவோ,  குலத் தொழிலில் முழு ஆற்றல் பெற்ற சீமோனாகவோ  இருக்க வேண்டும் என்பது முக்கியம் அல்ல . மாறாக அழைப்பு கேட்கப்பட்டபோது பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் என்பதற்கேற்ப தங்களுடைய தாழ்வு மனப்பான்மையையும், குலத்தொழில் ஆளுமையையும் அறிக்கையிட்டு, விட்டொழித்து அவர்கள்- தங்களை வெறுமையாக்கி முழுமையாக இறைவார்த்தையை ஏற்றுக்கொண்டது மட்டுமே மூலக் காரணங்களாக அமைந்தன .

இரண்டாம் வாசகத்தில்-
பவுல் அடிகளார் தன் பணி வாழ்வால் நிலைவாழ்விற்கான அழைத்தலைப் பெற்றுக்கொண்ட கொரிந்து வாழ் திருஅவை மக்கள் அதில் நிலைத்திருந்து - அதை உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டிருந்தால் அதன் வழியாக மீட்பு அடைவார்கள்; இல்லையேல் அவர்கள் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கை பொருளற்றதே என எச்சரிப்பதைக் காண்கிறோம்.
மேலும் பவுல் அடிகளாரோ மற்றத் திருத்தூதர்களோ யாராயிருந்தாலும்
"மறைநூலில் எழுதியுள்ளவாறு கிறிஸ்து நம் பாவங்களுக்காக இறந்து, அடக்கம் செய்யப்பட்டார். மேலும் மறைநூலில் எழுதியுள்ளவாறே  மூன்றாம் நாள் உயிருடன் எழுப்பப்பட்டார்   என்பதை மட்டுமே பறைசாற்றியதையும் நினைவு கூறுகின்றார், எதற்காக? இவர்கள் அறிவித்த நற்செய்தி என்பது
கிறிஸ்து, கிறிஸ்துவின் வாழ்வியல், கிறிஸ்துவின் மரணம், கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்பு ஆகியவற்றை  மட்டுமே மையமாக கொண்டுள்ள நற்செய்தி என்பதற்காகத்தான்..
திருஅவை மக்களாகிய நாம் எனவேதான் , இன்று திருப்பலியில்:-
கிறிஸ்து மரித்தார், கிறிஸ்து உயிர்த்தார் , கிறிஸ்து மீண்டும் வருவார் என நமது நம்பிக்கையை அறிக்கை இடுகின்றோம்
இந்த தெய்வீக நம்பிக்கை உயிரோட்டமாக என்றும் அறிக்கையிடப் படவேண்டும் என்பது இறைத் திட்டம் - இறைப் பணி.
நமது பணிக்காக யார்போவார்?” என்ற இறை அழைத்தலுக்கு (ஏசா: 6-8)
 - பெற்றுக்கொண்ட அழைப்புக்கு ஏற்ப வாழ்கின்ற இறைமக்கள் நாங்கள்  (எபே- 4:1) என   திருத்தூதர்கள் போல் இறைபணியில் உறுதியுடன்  உயிரோட்டமுள்ள இறைமக்களாக நாங்கள் இருக்கிறோம் என இறைவன் முன் பறைசாற்ற வேண்டாமா?. பாருங்கள்  குழந்தை பருவத்தில் திருஅவை நமக்குத் தந்த ஞாயிறு மற்றும் கடன் திருநாட்களை மறவாமல் அனுசரிப்பாயாக என்ற அழைத்தலையே இன்றுவரை உயிரோட்டம் உள்ளதாக மனநிறைவுடன் மகிழ்ச்சியுடன் செயல்படுத்தி வருகின்றோம் இப்படி இருக்க, நிலை வாழ்வை தேடுவோருக்கு இறைவன் தந்த அழைத்தல்-பணியான 1. “உன் முழு இதயத்தோடும், முழு உள்ளத்தோடும், முழு ஆற்றலோடும், முழு மனத்தோடும் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடம் அன்பு கூர்வாயாக. 2.உன்மீது நீ அன்புகூர்வது போல் உனக்கு அடுத்திருப்பவர் மீதும் அன்பு கூர்வாயாக என்ற இறைஅழைத்தல் -பணியை மறக்காமல் செயல் படுத்த வேண்டும் அல்லவா?. கவனியுங்கள், இதில் ஒன்றையேனும் செய்பவர் சாதாரண மக்கள். இரண்டையும் கடைபிடித்து வாழ்பவர்கள் இறைமக்கள். நாம்  பிறரால் இறைமக்கள்(கிறிஸ்துவர்கள்) என்று  அழைக்கப்படும் போது பெருமை அடைகின்றோம் எனவே, இரண்டையும் சிறப்பாக செயல்படுத்தி நிலைவாழ்வை நமதாக்குவோம்.

இறைவன் என்றென்றும் வாழ்த்தப் பெறுவாராக

ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு