மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பெரிய வியாழன்
3-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
விப 12: 1-8 | 1 கொரி 11:23-26 | யோவா 13:1-15

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


இன்றைய தினம் மீட்பின் வரலாற்றில் ஓர் அன்பின் நாள். தன் குருத்துவத்தில் சாதாரண மனிதர்களுக்கு இயேசு பங்கு கொடுத்து, தன் உடலையும், குருதியையும் உணவாகக் கொடுத்த புனித நாள். அன்பின் தத்துவத்தைச் செயல் வடிவில் எண்பித்துக் காட்டிய உன்னதமான தினம் என்று கூறலாம். எனவேதான் இந்த நாளை பெரிய வியாழன் என்று அழைக்கிறோம்.

இன்றைய தினத்தில் நான்கு நிலைகளில் சிந்திப்பது நல்லது:- எத்தனையோ மதங்கள் நமது பாரத நாட்டிலே, உலகத்திலே உள்ளன. அன்பைப் பற்றிப் போதிக்காத மதமே இல்லையென்று கூறலாம். ஆனால் இயேசுவின் அன்புக் கலாச்சாரம் ஒரு புதிய கலாச்சாரம். எந்த மதத்திலும் காணக் கிடைக்காத புதிய கட்டளை என்றால் அது மிகையாகாது. ஏனெனில் நான் உங்களிடம் அன்பு காட்டியதுபோல, நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பு செலுத்துங்கள் (யோவா. 13:34) என்ற புதிய கட்டளை வழங்குவதைக் கல்வாரியில் தானே நிறைவு செய்கிறார். தன் பாடுகளால், மரணத்தால், தன்னலமற்ற தியாகம் நிறைந்த, நிபந்தனையற்ற அன்பைக் காட்டுகிறார் இயேசு.

1. ஒரு போர் வீரன் - போர் முனையிலிருந்து தன் தாய் தந்தையுடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு பேசினான். அப்பா! போர் முடிந்துவிட்டது. உடனடியாக ஊருக்கு வருகிறேன். பெற்றோருக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி. என்னோடு என் நண்பன் ஒருவனையும் அழைத்து வருகிறேன். என்னை விட்டால் அவனுக்கு யாருமில்லை. போரில் இரண்டு கால்களையும் இழந்துவிட்டான். இதைக் கேட்ட பெற்றோரின் மனம் கசந்தது. ஒரு நாள், இரு நாள் என்றால் பரவாயில்லை. இரண்டு கால்களையும் இழந்தவனை எப்படிப் பராமரிப்பது என்று தடை செய்தார்கள். ஒரு வாரம் கழித்து பெற்றோருக்கு இந்த மகன் கடிதம் எழுதினான். இரண்டு கால்களையும் இழந்த ஒருவனை வைத்துக் கொண்டு சமாளிப்பது எவ்வளவு சிரமம் என்பது எனக்குப் புரிகின்றது. அதனால் நான் இங்கேயே தங்கிக் கொள்வதாக முடிவு எடுத்து விட்டேன். அங்கு உங்களுக்குப் பாரமாக இருக்க விரும்பவில்லை என்று எழுதினான். அப்போதுதான் இரண்டு கால்களையும் இழந்தவன் தன் மகன் என்பதை அறிந்துகொண்டார்கள்.

ஒருவனுக்கு ஊனம் என்றவுடன் அவனைப் பராமரிப்பதில் நிபந்தனை குறுக்கிடுவதை இந்த நிகழ்ச்சி காட்டுகிறது. நம்மில் பலரிடம் உண்மையான அன்பு இல்லை. எல்லாம் நிபந்தனையோடு கூடிய அன்புதான். சில சமயங்களில் நம் கருத்துகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால்தான் அடுத்தவர் மீது அன்பு வைப்போம். அவர்களைப் புகழ்வோம்.

பணிவிடை பெறுவதற்கன்று, பணிவிடை புரியவே வந்தேன் (மத். 20:28) என்ற தன் வாக்கிற்கு ஏற்ப, செயல்படுவதற்கு இறங்கி புரட்சியை உண்டாக்குகிறார். ஏனெனில் தலைவர்களின் கால்களைப் பிடிக்கும் இக்காலக் கட்டத்தில், தலைவருக்கெல்லாம் தலைவராம் இயேசு இங்கு சீடர்களின் கால்களைக் கழுவுகிறார். காலம் காலமாக இந்த உலகில், இந்த மனித சமுதாயத்தில் தலைவர்களுக்கு என்றுமே பஞ்சம் வந்ததில்லை. ஆனால் இன்றைய தலைமைத்துவம் எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறது? 400 ஆண்டுகளில் முகலாயர்கள் கொள்ளை யடித்ததைவிட, 150 ஆண்டுகள் வெள்ளையர்கள் சுரண்டிச் சென்றதைவிட, சுதந்திரம் பெற்ற இந்த 63 ஆண்டுகளில் ஆட்சி அதிகாரத்தில் உள்ள அதிகார வர்க்கத்தினரே அதிக அளவில் கொள்ளையடித்து வருகிறார்கள்! இந்தத் தலைவர்களுக்குச் சுரண்டுவதற்காகவே சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டதாக நினைக்கிறார்கள்! மதங்களைக் காப்பாற்ற மதவாதிகள் உண்டு. மொழிகளைக் காப்பாற்ற பண்டிதர்கள் உண்டு. கட்சிகளைக் காப்பாற்ற அரசியல்வாதிகள் உண்டு. ஆனால் மக்களைக் காப்பாற்ற யார் ==== கள்? சவப்பெட்டி ஊழல், அரசு நில ஊழல், மாட்டுத் தீவன ஊழல், முத்திரைத்தாள் மோசடி , காமன்வெல்த் மோசடி, விளையாட்டில் சூதாட்டம் என்றெல்லாம் மக்களைச் சுரண்டி வாழும் தலைவர்கள்!!

ஆனால் இயேசு சீடர்கள் மத்தியிலே மவுனமாக, புரட்சியின் செயலாகத் தன் சீடர்களின் கால்களைக் கழுவுகிறார். தோட்டி என்றாலே முகம் சுழிக்கும்! அதேபோலத்தான் இயேசு சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவியபோது சீடர்களே முகம் சுழித்தார்கள்.

ஒரு நாள் பட்டிமன்றம் நடந்தது. திருவள்ளுவர் சிறந்தவரா? அல்லது இயேசு சிறந்தவரா? என்று. தலைப்பே தவறாக இருந்தாலும் வாதத்திற்கு எடுத்துக் கொள்வோம். இரு அணிகளும் சிறப்பாக வாதிட்டார்கள். ஏனென்றால் திருக்குறளிலும் கவின்மிகு கருத்துகள் உண்டு. விவிலியத்திலும் சிறப்பு மிக்கச் சிந்தனைகள் உண்டு. ஆனால் இறுதியில் நடுவர் அவர்கள் இயேசுவே சிறந்தவர் எனத் தீர்ப்பு வழங்கினார். காரணம், இயேசு சொன்னதை வாழ்ந்து காட்டினார் என்பதற்கு விவிலியம் சாட்சி. ஆனால் வள்ளுவர் தான் சொன்னதைச் செய்துக் காட்டினாரா என்பதற்குச் சாட்சியம் இல்லை என்றார் நடுவர்.

ஆம்! இயேசு போதித்ததை வாழ்ந்தார்.

அன்று இரவு அப்பத்தையும், இரசத்தையும் எடுத்து, "இது என் உடல், இது என் இரத்தம்” என்று பிட்டு, பகிர்ந்து கொடுத்தார். மனித வரலாற்றில் இறைவன் தொடர்ந்து நம்மோடு இருக்கவே நற்கருணையை ஏற்படுத்தி கிறிஸ்தவ வாழ்வின் ஊற்றாகவும், உச்சகட்டமாகவும் தந்தார். நம்மை வாழ வைக்க தன்னையே பிட்டுக் கொடுத்தார்.

ஒரு பிச்சைக்காரன் வீடு வீடாகச் சென்று சோறு கேட்பான். ஒரு நாள் ஒரு வீட்டில் சோறு வாங்கியவுடன் வேகமாக நடந்து சென்றான். சோறு கொடுத்த அம்மையார் ஆச்சரியப்பட்டார்! மறுநாள் பிச்சை எடுக்க வந்தவனைப் பார்த்து என்னிடம் சோறு வாங்கிக் கொண்டு வேகமாக எங்கே சென்றாய் என்று கேட்டபோது, வீதியின் கடைசியிலே ஒரு மரத்தின் அடியிலே ஊனமுற்ற பிச்சைக்காரன் சாப்பிட்டு நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டது. நீங்கள் கொடுத்ததை அவனிடம் கொடுக்க வேகமாகச் சென்றேன் என்றான் அந்த பிச்சைக்காரன். பார்த்தீர்களா அன்பின் பகிர்தலை! ஆம்! இந்த நற்கருணை வாழ்வு நம்மையும் பிறருக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்க இட்டுச் செல்ல வேண்டும்.

இயேசு செய்த இந்த மகத்தான பாஸ்காவைத் தொடர்ந்து நிறைவேற்ற குருத்துவத்தை ஏற்படுத்தினார். ஆம்! குருக்கள் அல்லாதோர் பொதுக் குருத்துவத்தில் திருமுழுக்கால் பங்கு பெறுகிறீர்கள். நாங்களோ பணிக்குருத்துவத்தால் இத் திருநிகழ்ச்சியை நிறைவேற்ற அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

ஏழைகள், தாழ்த்தப்பட்டோர், ஒடுக்கப்பட்டோர், கைம்பெண்கள், வலிமையற்றோர், பிணியுற்றோர், ஊனமுற்றோர், முகவரி இல்லாதவர்களின் வாழ்வுக்காக இயேசுவைப் போல பலிப் பொருளாக ஒவ்வொரு நாளும் மாறுவதே நம் குருத்துவ வாழ்வு. போதகரும், ஆண்டவருமாகிய நான் உங்கள் பாதங்களைக் கழுவினேன் என்றால் நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரின் பாதங்களைக் கழுவ வேண்டும் (யோவா. 13:14) என்றார் இயேசு. நாம் உட்கொள்ளும் நற்கருணை நம் மத்தியில் அன்றாடம் வாழும் நம் அடித்தட்டு மக்களின் நலனில் அக்கறை காட்டும் செயல்பாட்டிற்கு நம்மை இட்டுச் செல்ல வேண்டும். இயேசுவின் சீடர்கள் தொண்டராக, பணியாளராகத்தான் இருக்க முடியும். இல்லையேல் அவர்கள் சாத்தானின் சீடர்கள்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
இவர்களே என் உண்மையான சீடர்கள்

நமது ஆண்டவர் இயேசுவின் வாழ்க்கையின் கடைசி நாள்கள்.

இயேசு தாம் அன்பு செய்த பன்னிரெண்டு சீடர்களை அழைத்து, பந்தியிலே அமர்ந்து, துண்டைத் தமது இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு, அவர்களது பாதங்களைக் கழுவினார்!

கால்களைக் கழுவுதல் என்பதற்கு அர்த்தமென்ன? கால்களைக் கழுவுவதற்கு அன்பு செய்தல் என்பது அர்த்தமாகும். இயேசு பிறந்து, வளர்ந்து, வாழ்ந்து, இறந்து, உயிர்த்த இஸ்ரயேல் நாட்டிலே இஸ்ரயேல் மக்கள் அவர்களால் அன்பு செய்யப்படுகின்றவர்களின் கால்களைத் தண்ணீரால் கழுவி அவர்களை வீட்டிற்குள் வரவேற்று உபசரிப்பார்கள்.

நமது ஆசியா கண்டத்திலே பல நாடுகளில் இந்தப் பழக்கம் இன்றும் நடைமுறையில் உண்டு! சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நான் ஒரு பங்கிற்கு பங்குத் தந்தையாக நியமிக்கப்பட்டேன்!

நான் அப்பங்கில் முதன் முதலில் கிராமத்துக்குள் நுழைந்தபோது ஒவ்வொரு வீட்டின் முன்னாலும் என்னை நிற்க வைத்து என் பாதங்களைக் கழுவினார்கள்! பிறகுதான் வீட்டுக்குள் வரவேற்று உபசரித்தார்கள்! ஆகவே பாதம் கழுவுதல் என்பது அன்பிற்கு அடையாளம்.

புனித யோவான் எழுதிய முதல் திருமுகத்தில் 4:8-இல் கடவுள் அன்புமயமானவர் என்று படிக்கின்றோம்.

அன்பிலே இரண்டு வகைகள் உள்ளன. ஒன்று நம்மை அன்பு செய்பவர்களை நாம் அன்பு செய்வது! இதற்குப் பெயர் மனித அன்பு. மற்றொரு அன்பு நம்மை அன்பு செய்யாதவர்களையும், வெறுப்பவர்களையும், பகைப்பவர்களையும் நாம் அன்பு செய்வது! இதற்குப் பெயர் இறை அன்பு. இதோ இன்று அவரை வெறுத்தவர்களின், அவரைத் தனியாக விட்டுவிட்டு ஓடக் காத்திருந்தவர்களின் பாதங்களை இயேசு கழுவி, பகையாளர்களை அன்பு செய்ய அழைக்கின்றார்.

இயேசு 12 திருத்தூதர்களின் பாதங்களைக் கழுவப் போகின்றார்! இன்று எப்படிப்பட்டவர்களின் பாதங்களை இயேசு கழுவுகின்றார் எனப் பாருங்கள்.

முதலில் திருத்தூதர்களின் தலைவராக விளங்கிய புனித பேதுருவை எடுத்துக்கொள்வோம்.

இவர் மூன்று முறை இயேசுவை மறுதலித்தவர்!

உனக்கு இயேசுவைத் தெரியுமா? என்று கேட்டபோது. தெரியாது. தெரியாது, தெரியவே தெரியாது என்று சொன்னவர்.

இயேசு அவரை மன்னித்து அவருடைய பாதங்களைக் கழுவினார்!

யூதாஸ் காசு காசு என்று பிசாசு போல அலைந்தவன்! முப்பது வெள்ளிக்காசுகளுக்காக இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுத்தான்! முத்தம்! அது அன்பின் அடையாளம்! சரியான ஒன்றைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி இயேசுவை சிலுவைச் சாவுக்குக் கையளித்தவன் யூதாஸ்.

ஆனால் இயேசு அவனை மன்னித்துவிட்டார்! அவனுடைய பாதங்களைக் கழுவினார்.

செபதேயுவின் மக்கள் யாக்கோபும், யோவானும் பதவி ஆசை பிடித்தவர்கள்! (மாற் 10:35-41). அம்மாவைத் தூண்டிவிட்டார்கள்! நான் எருசலேமுக்குப் போகவேண்டும்! குற்றமற்ற என்னைக் குற்றவாளியாக்கி, பாவமற்ற என்னைப் பாவியாக்கி, என்னைச் சிலுவையில் அறைந்து கொன்றுபோடுவார்கள்! ஆனால் நான் உயிர்த்தெழுவேன் என்றார் இயேசு. அப்பொழுது சீடர்கள் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? நீங்க கவலைப்படாதீர்கள் ஆண்டவரே! நாங்க உங்களுக்கு ஆறுதலாக இருப்போம் என்று சொல்லியிருக்கவேண்டும்!

ஆனால்! அப்படியெல்லாம் யாக்கோபும், யோவானும் சொல்லாமல், அம்மாவைத் தூண்டிவிட்டு, பதவி கேட்கச் சொன்னார்கள். அந்த அம்மா சோகமே உருவாக நின்ற இயேசுவிடம் போய், ஆண்டவரே நீங்க செத்து உயிர்த்த பிறகு என் மகன்கள் இருவரையும் வலது பக்கத்திலும், இடது பக்கத்திலும் உட்கார வச்சிக்கிருங்க அப்படின்னாங்க.

வீடு பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது! ஒரு தாத்தா போயி வீட்டுகாரருகிட்டே, நெருப்பை அணைச்சிடாதேப்பா, கொஞ்சம் சுருட்டைப் பத்தவச்சிக்கிறேன் அப்படின்னாராம்.

இயேசு பதவி ஆசை பிடித்த யோவானையும் யாக்கோபையும் மன்னித்து விட்டு அவர்களுடைய பாதங்களையும் கழுவினார்.

மாற்கு 9 : 33 - 37; திருத்தூதர்கள் அத்தனை பேரும் தங்களுக்குள் யார் பெரியவர் என்று சொல்லி, நீனா, நானா என்று சண்டை போட்டார்கள்.

ஆனால் இயேசு எல்லாரையும் மன்னித்து விட்டார். மன்னித்து அவர்களுடைய பாதங்களைக் கழுவினார்.

பாதங்களைக் கழுவிய பிறகு இயேசு திருத்தூதர்களைப் பார்த்து, நான் உங்களுக்கு முன் மாதிரி காட்டினேன் ! நீங்களும் என்னைப் போலவே வாழுங்கள் என்றார்!

ஆம். இன்று நம் பகைவர்களை அன்பு செய்ய, இயேசு ஆண்டவர் நம்மை அழைக்கின்றார்! முயன்றால் முடியாதது ஒன்றுமில்லை என்பதற்கு இதோ ஓர் உதாரணம்:

23-02-2002-ஆம் ஆண்டு மாலை மலர் என்னும் பத்திரிகையில் வந்த செய்தி இது! அமெரிக்காவில் வால் ஸ்ட்ரீட் ஜேர்னல் என்னும் பத்திரிகை ஒன்று உண்டு! அதற்கு செய்தி சேகரிப்பதற்காக டேனியேல் என்பவர் பாகிஸ்தானிலுள்ள கராச்சி நகருக்குச் சென்றார்! அவரைத் தீவிரவாதிகள் கடத்திச் சென்றார்கள்.

ஒரு நாள் தீவிரவாதிகள் டேனியேலின் கழுத்தை அறுத்து கொலை செய்தார்கள். கொலை செய்யப்பட்ட காட்சியை வீடியோ எடுத்தார்கள். பாகிஸ்தான் அரசுக்கு அனுப்பிவைத்தார்கள். செய்தி அமெரிக்க அரசுக்கு எட்டியது. அப்போது அமெரிக்க நாட்டின் அதிபராக இருந்த ஜார்ஜ் புஷ் கொலையாளிகளை சும்மா விட மாட்டோம் என்று எச்சரிக்கை விடுத்தார்.

டேனியேலின் மனைவியின் பெயர் மரியேன் - மாதாவின் பெயர். அவருக்கு 38 வயது. ஏற்கனவே ஒரு குழந்தை உண்டு! அப்போது 7 மாத கர்ப்பிணி.

அவர் கண்ணீர் மல்க அறிக்கை ஒன்றை பத்திரிகைளில் வெளியிட்டார். "என் கணவரை ஈவு இரக்கமின்றி கொலைசெய்துவிட்டார்கள். அவர் எந்தக் குற்றமும் செய்யாதவர்! அவரைக் கொன்று விடாதீர்கள் என்று கடத்தல்காரர்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தேன். ஆனால் அவர்கள் நான் சொன்னதைக் கேட்கவில்லை.

என் கணவரைக் கொன்றவரைப் பழிவாங்க வேண்டாம். பழிவாங்குவது மிகவும் எளிது! தீவிரவாதத்தை தீவிரவாதத்தால் வெல்ல முடியாது. அன்பு, மனித நேயம் இவற்றால் மட்டுமே வெல்ல முடியும்" என்றார்.

இவர் ஓர் உண்மையான கிறிஸ்தவர்.

இந்தப் பெண்ணைப் போல வாழத்தான் இன்று நம்மை இயேசு அழைக்கின்றார்!

சில நேரங்களில் சில மனிதர்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்த்தால் சிரிப்பு வரும். காரணம் இவர்கள் எதையாவது சாதிக்க வேண்டும் என்பதற்காகப் பேசுவதில்லை ! எதையாவது பேச வேண்டும் என்பதற்காகப் பேசுகின்றார்கள்.

இயேசு! அவர் போதித்ததைச் சாதித்துக் காட்டினார்! அவர் மலைப் பொழிவில் மத் 5: 39-இல் உனது வலது கன்னத்தில் யாராவது அறைந்தால் உன் இடது கன்னத்தைத் திருப்பிக்காட்டு என்கின்றார். திருப்பி அறையாதவர்களைப் பார்த்து அறைந்து பாருங்கள்!

யாராவது நம்மை அறைந்தால் அது நமது வலது கன்னத்தில் விழாது! இடது கன்னத்தில்தான் விழும்! இஸ்ரயேல் நாட்டிலே யாராவது ஒருவர் நான்கு பேர் நடுவிலே ஒருவரை அவமானப்படுத்த விரும்பினால் அவரை அவர் புறங்கையால் அறைவார் அல்லது அவரது இடது கையால் அறைவார்.

இயேசு நம்மைப் பார்த்து, சாதாரணமாக திடீரெனக் கோபப்பட்டு உங்களை அறைபவர்களை நீங்கள் மன்னித்தால் மட்டும் போதாது; திட்டமிட்டு உங்களைப் பகைப்பவர்களையும் அன்பு செய்யுங்கள் என்கின்றார்.

கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல் இது பழைய கட்டளை! எதிரிகளை அன்பு செய் - இது புதிய கட்டளை.

நாம் புதிய கட்டளையைப் பின்பற்றினால் கடவுள். இதோ இந்த மக்கள் வழிபாட்டை வாழ்க்கையாக்கியிருக்கின்றார்கள் ! இவர்களை நான் வாழவைப்பேன். இவர்களே என் உண்மையான சீடர்கள், கிறிஸ்தவர்கள் எனச் சொல்லி நம்மீது பாசத்தைப் பொழிவார். எதிரிகளை மன்னிக்கும் மனத்தை நற்கருணை ஆண்டவரிடம் கேட்போம் (இரண்டாம் வாசகம்). முதல் வாசகம் சுட்டிக்காட்டும் ஆட்டின் இரத்தமாக நமது மன்னிப்பு இருக்கட்டும்.

மேலும் அறிவோம் :

ஒறுத்தாரை ஒன்றாக வையாரே வைப்பர்
பொறுத்தாரைப் பொன்போல் பொதிந்து (குறள் : 155).

பொருள் : அயலார் செய்த தீமையைப் பொறுத்துக் கொள்ளாமல் அவரைத் தண்டிப்போரைச் சான்றோர் ஒரு பொருளாகக் கருதி மதிக்கமாட்டார்கள். ஆனால் அயலார் செய்திடும் தீமையைப் பொறுத்தாற்றிக்கொள்வோரை அறவோர் அருமையும் அழகும் மதிப்பும் மிக்க பொன்னைப் போன்று போற்றிப் பேணிக்கொள்வர்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

பேருந்து ஒன்றில் ஒரு பிச்சைக்காரன் கையை நீட்டி பயணிகளிடமிருந்து காசு வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். அதே பேருந்தில் நடத்துனரும் கையை நீட்டி பயணிகளிடமிருந்து காசு வாங்கிப் பயணச் சீட்டைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். நடத்துனர் பிச்சைக்காரனிடம், * நீயும் கையை நீட்டி காசு வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய். நானும் கையை நீட்டி காசு வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். யார் பிச்சைக்காரன்? யார் நடத்துனர்? என்ற வேறுபாடு தெரியாமல் போய்விட்டது. மரியாதையாய் பேருந்திலிருந்து கீழே இறங்குடா!" என்று கூறினார்.

இக்காலத்தில் குருக்கள் செய்துவரும் பல பணிகளைப் பொதுநிலையினர் செய்து வருவதால், பொதுநிலையினர்களுக்கும் குருக்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு மங்கிக்கொண்டு வருகிறது. இக்காலக்கட்டத்தில் பெரிய வியாழனாகிய இன்று குருக்களின் தனித்தன்மை என்ன என்பதையும், அவர்கள் தங்கள் தனித்தன்மையை இழக்காமல் பொதுநிலையினருடன் இணைந்து செயல் ஆற்றுவது எவ்வாறு என்பதையும் பற்றிச் சிந்திப்பது நல்லது.

பொதுநிலையினர், திருப்பணியாளர்கள் இதுவரை ஆற்றிவந்த ஒரு சில பணிகளைச் செய்வதால் அவர்கள் திருப்பணியாளர்கள் ஆவதில்லை. ஒருவரைத் திருப்பணியாளராக ஆக்குவது அவர் பெறும் திருப்பட்டம். திருப்பட்டங்கள் மூன்று. அவை முறையே, திருத்தொண்டர் பட்டம், குருப் பட்டம், ஆயர் பட்டம். இப்பட்டங்களில் ஏதாவது ஒன்றைப் பெறாதவர்கள் திருப்பணியாளர்கள் அல்ல என்பதை உணாக

இன்றையச் சூழலில் குருக்கள் தேவையா? நற்கருணை இன்றித் திருச்சபை இல்லை; குருக்கள் இன்றி நற்கருணை இல்லை. எனவே குருக்கள் திருச்சபைக்குத் தேவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. இரண்டாவது வத்திக்கான் சங்கம் மிகவும் தெளிவாகக் கூறுகிறது. விசுவசிப்போருக்கு எவரும் திருமுழுக்கு அளிக்கலாம் என்றாலும், குரு ஒருவரே மறையுடலை உருவாக்கும் அலுவலை நற்கருணைப்பலி மூலம் நிறைவேற்ற முடியும் (திருச்சபை, எண் 17).

குருத்துவம் என்னும் திருவருள்சாதனத்தால் குருக்கள் அழியா முத்திரையுடன் திருப்பணியாளர்கள் ஆகின்றனர். கிறிஸ்துவின் பெயரால் மக்களுக்குப் போதித்து, மக்களைப் புனிதப்படுத்தி, மக்களை வழிநடத்து கின்றனர். இப்பணிகளை அவர்கள் கிறிஸ்துவின் பெயரால், மறு கிறிஸ்துவாக, கிறிஸ்துவின் ஆளுமையில் ஆற்றுகின்றனர். குருக்கள் மட்டுமே திருப்பலியில் அப்பத்தையும், இரசத்தையும் கிறிஸ்துவின் திருவுடலாகவும், திரு இரத்தமாகவும் மாற்ற முடியும். அவர்கள் மட்டுமே ஒப்புரவு அருள் அடையாளத்தில் மக்களின் பாவங்களை மன்னிக்க முடியும். எனவே பொதுநிலையினர் ஒருக்காலும் குருக்களின் இடத்தை நிரப்ப முடியாது. குருக்கள் திருச்சபைக்குத் தேவையில்லை என்ற நிலை உருவாக முடியாது,

நற்கருணை எவ்வாறு விசுவாசத்தின் மறைபொருளோ, அவ்வாறே குருத்துவமும் விசுவாசத்தின் மறைபொருள், விசுவாசமின்றிக் ருத்துவத்தையோ குருக்களையோ ஏற்க முடியாது. எந்தக் குருவும் குருத்துவப் பணிக்குத் தகுதியற்றவர். திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார்: 'எங்களுக்குத் தகுதியில்லை எங்கள் தகுதி கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது" (2 கொரி 3:5), கடவுள் தகுதியற்ற மனிதர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து தன்னுடைய பணிக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றுகிறார். இரண்டாம் நற்கருணை மன்றாட்டில், "உம் திருமுன் நின்று ஊழியம் புரியத் தகுந்தவர்களென எங்களை ஏற்றுக்கொண்டீர், எனவே உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறோம்" என்று குரு கூறுகின்றார். குருக்களை மக்கள் மதித்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் அவர்கள் கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதிகள், கிறிஸ்து தம் சீடர்களிடம் கூறினார். "உங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பவர் எனக்குச் செவிசாய்க்கிறார். உங்களைப் புறக்கணிப்பவர் என்னைப் புறக்கணிக்கிறார். என்னைப் புறக்கணிப்பவர் என்னை அனுப்பினவரையே புறக்கணிக்கிறார்" (லூக் 10:16).

ஒரு குரு யார்? அவருடைய பணிகள் எத்தகையவை என்பதைப் பிரஞ்சுக் குரு லக்கோடர் பின்வருமாறு விவரிக்கிறார். "குரு உலகில் வாழ்கின்றவர். ஆனால் உலகத்தைச் சாராதவர். எந்தக் குடும்பத்தையும் சாராது எல்லாருக்கும் உறவினர். துன்பம் துடைத்து இன்பம் பெருக்கும் இறை அன்பர். இரகசியம் அறிந்து இறைபணி ஆற்றுகின்றவர். அன்பை வழங்க அவருக்கு ஓர் அனல் நெஞ்சம். கற்பைக் காக்க அவருக்கு ஒரு கல் நெஞ்சம். திருமறை நவின்று அருட்கரம் வழங்கும் ஆன்மவேடர். அருள் சாதனங்களை வழங்கி அவனியோர் கரைசேர விழைபவர், கடவுளே! இது என்ன வாழ்வு! அது உம்முடைய வாழ்வு! ஓ இயேசு கிறிஸ்துவின் குருவே!"

"இயேசுவின் இதய அன்பே குருத்துவம்" என்று குருத்துவத்திற்கு இலக்கணம் வகுத்த புனித ஜான் மரிய வியான்னி கூறுகின்றார். “ஒரு குரு யார்? என்பதை இம்மையில் முழுமையாக உணர்ந்தோமென்றால், நாம் இறந்துவிடுவோம், பயத்தினால் அல்ல, அன்பினால்," கிறிஸ்துவின் பன்னிரு சீடர்களில் ஒருவர் அவரைக் காட்டிக்கொடுக்க, ஒருவர் அவரை மறுதலிக்க, பாடுகளின் போது மற்றவர்கள் அனைவரும் (யோவானைத் தவிர) ஓடிப்போனார்கள். எனவே, இக்காலத்திலும் ஒருசில குருக்கள் திசைமாறிச் செல்வதைக் கண்டு அதிர்ச்சி அடையத் தேவையில்லை. குருத்துவ அழைத்தலை உதறிவிட்டு ஓடிப்போனக் குருக்களைப்பற்றிக் கடுமையாக விமர்சனம் செய்வதைவிட தங்கள் அழைத்தலில் நிலைத்து நிற்கும் குருக்களுக்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி கூறவேண்டும். கிறிஸ்து, “தந்தையே! என் சீடர்களை உலகிலிருந்து எடுத்துவிட வேண்டுமென்று நான் மன்றாடவில்லை. தீயோனிடமிருந்து அவர்களைக் காத்தருள வேண்டுமென்றே வேண்டுகிறேன்" (யோவா 17:15) என்று மன்றாடியதுபோன்று, நாமும் மன்றாடுவோம்.

குருக்களின் பணிக்குருத்துவம் பொதுநிலையினரின் பொதுக்குருத்துவத்திலிருந்து தன்னியல்பிலேயே வேறுபட்டது எனினும், இரண்டும் ஒன்றை ஒன்று தழுவியுள்ளது. ஓர் இளங் குருமட அதிபர் மாணவர்களிடம், "நீங்கள் ஒழுங்காக நடக்கவில்லையென்றால் உங்களை வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடுவேன்” என்று கூற, ஒரு மாணவன் எழுந்து அதிபரிடம், "எங்களை அனுப்பிவிட்டு நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?" என்று திருப்பிக் கேட்டபோது. அதிபர் வாயடைத்து நின்றார். அவ்வாறே பொதுநிலையினர் இல்லையென்றால், குருக்கள் என்ன செய்ய முடியும்? பொதுநிலையினரின் பொதுக் குருத்துவத்தைச் செயல்படுத்தவே குருக்களின் பணிக்குருத்துவம் உள்ளது பொதுநிலையினரும் தங்கள் வாழ்க்கை நிலைக்கேற்ப, கிறிஸ்துவின் போதிக்கும், புனிதப்படுத்தும், வழிநடத்தும் முப்பெரும் பணிகளிலும் பங்குபெறுகின்றனர். அனைத்துக் காரியங்களிலும் குருக்களுக்குப் பொதுநிலையினரின் ஒத்துழைப்புத் தேவை. எனவே குருக்கள் பொதுநிலையினரின் அழைத்தலையும் பணியையும் ஏற்று, மதித்து, ஊக்கவிக்க வேண்டும்,

இல்லறமும் துறவறமும் திருச்சபைத் தாயின் இரண்டு நுரையீரல்கள் போன்றவை. இவற்றில் ஒன்று பாதிக்கப்பட்டாலும் மற்றொன்றும் பாதிக்கப்படும். குருக்களும் பொதுநிலையினரும் தம்தம் தனித்தன்மையை மதித்து, இருவரும் இருவரும் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டால் மட்டுமே திருச்சபை மக்கள் நடுவில் கிறிஸ்துவின் அருளடையாளமாகச் செயல்பட முடியும். அதாவது, மீட்பைக் குறித்துக் காட்டும் அடையாளமாகவும் அம்மீட்பை வழங்கும் கருவியாகவும் செயல்பட முடியும்.

பொதுநிலையினரும் குருக்களும் பெரிய வியாழன் அன்று தீவிரமாகச் சிந்தித்து செல்பட வேண்டியவை பின்வருமாறு:
1. பெரிய வியாழன் மட்டும் பன்னிருவரின் பாதங்களைக் கழுவும் சடங்கை நடத்தினால் போதாது. ஒவ்வொரு நாளும் நாம் நம்மோடு இருப்பவர்களின் பாதங்களைக் கழுவ வேண்டும். அதாவது. மற்றவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், "கிறிஸ்து தொண்டு ஏற்பதற்கு அல்ல. மாறாகத் தொண்டு ஆற்றுவதற்காக வந்தார்" (மாற் 10:45)
2 “இது உங்களுக்காகக் கையளிக்கப்படும் என் உடல்," "இது உங்களுக்காகச் சிந்தப்படும் என் இரத்தம்." இவ்வார்த்தைகள் வசீகர வாய்ப்பாடாக மட்டுமல்ல, அவையே நமது வாழ்க்கை முறையாகவும் மாற வேண்டும். நாள்தோறும் நாம் நம்மை பிறரின் மேம்பாட்டிற்காகக் கையளிக்க வேண்டும். அதாவது, பலிவாழ்வு வாழ வேண்டும். பாலி ஒப்புக்கொடுப்பவர்களாக மட்டுமல்லாமல், பலிப்பொருளாகவே மாற வேண்டும்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

உறவுகளின் கொண்டாட்டம்

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கடலில் முத்துக் குளிப்பவர்கள் கடலுக்கடியில் 400 ஆண்டுகளுக்கு முன் மூழ்கிப் போன ஸ்பெயின் நாட்டுக் கப்பல் ஒன்றைக் கண்டுபிடித்தனர். அதில் பல விலை உயர்ந்த பொருள்கள் இருந்தன. அழகான கலைநயமிக்க வேலைப்பாடு கொண்ட தங்க மோதிரம் ஒன்று கிடைத்தது. நீட்டிய கை ஒன்று இதயத்தை ஏந்தியிருப்பது போன்ற சித்தரிப்பு. அதனடியில் “இதைவிட மேலாக உங்களுக்குக் கொடுப்பதற்கு வேறொன்றும் இல்லை" என்ற எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. திருமண நாளன்று அளிக்கப்பட்ட மோதிரம் அது.

இன்றைய விழாவின் உட்பொருள் உணர்த்துகின்ற வார்த்தைகள். இயேசு தன் உடலையும் இரத்தத்தையும் நமக்கு வழங்கி "இதைவிட மேலாக உனக்குக் கொடுப்பதற்கு என்னிடம் வேறொன்றும் இல்லை என்று நம் ஒவ்வொருவரிடமும் கூறுகின்ற நாள் இது!

ஆண்டவராய், மீட்பராய் நாம் ஏற்றுக்கொண்ட தலைவன் இயேசு - நமக்காகத் தன்னையே பலியாக்குபவர். நற்கருணை என்பது தியாகப்பலி - நமக்காகத் தன்னையே உணவாக்குபவர். நற்கருணை என்பது திருவிருந்து. - நம்மோடு என்றும் உடன் இருப்பவர். நற்கருணை என்பது இறைப் பிரசன்னம்.

இந்த முப்பரிமாணம் கொண்ட நற்கருணையை இப்பே தெல்லாம் இந்த முப்பரிமாணத்தையும் உள்ளடக்கிய புதியதொரு கோணத்தில் பார்க்கிறோம். நற்கருணை என்பது ஒரு சமுதாய உறவின் கொண்டாட்டம்" என்ற கருத்து வளர்ந்து வலுப்பெற்று வருகிறது. உணவு உடலையும் உயிரையும் மட்டுமா வளர்க்கிறது? மாறாக நம் உறவையும் உணர்வையும் வளர்க்கிறது.

இயேசு தன் இறுதி இரவுணவைப் பாஸ்கா உணவாகக் கொண்டாடினார் என்கின்றனர் நற்செய்தியாளர்கள் (மத்.26:17, மார்க்.14:12, லூக்.22:15). எனவே இயேசுவின் இறுதி உணவுக்கும் இஸ்ரயேலரின் பாஸ்கா விழாவுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு.

தொழில் ரீதியாக இஸ்ரயேலில் இரு பிரிவினர். ஆடு மேய்ப்பவர்கள், விவசாயம் செய்பவர்கள். ஆடு மேய்த்தவர்கள் மேய்ப்பு நிலம் தேடி இடம் விட்டு இடம் மாறும்போது ஆடுவெட்டி வழிபட்ட விழா 'பாசா' என்பதாகும். விவசாயம் செய்தவர்கள் அறுவடையின் போது புதிய தானியங்களிலிருந்து அப்பம் செய்து கொண்டாடிய விழா 'மசோது எனப்படும். இரு சமுதாயத்தினரும் தங்கள் கூட்டு உணர்வைக் கொண்டாடும் வகையில் காலப் போக்கில் இரு விழாக்களும் இணைக்கப்பட்டன.

எகிப்தியரின் அடிமைத் தளையில் இணைந்த இச்சமுதாயம் தங்கள் விடுதலைக்கு முந்திய இரவு இவ்விரு விழாக்களையும் இணைத்துத்தான் 'பாஸ்கா' வாகக் கொண்டாடியது. இவ்வாறு யூத சமுதாயத்தின் விடுதலை விழாவாக உருப்பெற்றது பாஸ்கா. ஒரு சமுதாயத்தின் ஒட்டு மொத்தப் பங்கேற்பாக, பகிர்ந்து கொண்ட உணவில் பூத்த புதிய உறவாக இஸ்ரயேலரிடையே நிலவி வந்த அந்த விடுதலை விழாவைத்தான் இயேசு கொண்டாடினார். தனது தியாக வாழ்வின் அருள் சின்னமாக மாற்றினார் - விடுதலை வாழ்வே இலட்சியம், பணி வாழ்வுக்கே அர்ப்பணம், தியாகப் பலி வாழ்வே செயல்பாடு என்ற உணர்வோடு.

அப்படியானால் நமது நற்கருணை வழிபாடு ஒரு சமுதாய உறவுக் கொண்டாட்டமாக இருக்க வேண்டாமா? இயேசு தமது 12 சிடர்கள் அடங்கிய சிறு சமுதாயத்துடன் பாஸ்காவைக் கொண்டாடினார். தன்னைக் காட்டிக் கொடுக்கப் போகும் யூதாசையும் தன்னை மறுதலிக்கப் போகும் பேதுருவையும் கூடப் பந்தியில் பங்கெடுக்க அழைத்தார். துரோகி யூதாசைக் கூட 'நண்பா' என்று அழைத்த அன்பு இயேசுவினுடையது. அன்பு செய்பவர்களை அன்பு செய்வது எளிது. அன்பு செய்யாதவர்களை அன்பு செய்வது கடினம். இத்தகைய கடினமான உறவுக்கு அனைவரையும் அழைக்கிறார். இயேசுவின் பந்தியில் ஏற்றத்தாழ்வுக்கு, பிரிவினைக்கு இடமில்லை, பலி செலுத்த வரும்போது மனத்தாங்கலா, முதலில் சமாதானம் பிறகுதான் காணிக்கை. இதுதானே இயேசுவின் அருள்வாக்கு, அணுகுமுறை!

“அன்பின் அருள் அடையாளம்” என்ற திருத்தந்தை 16ஆம் ஆசீர்வாதப்பரின் திருத்தூது மடலில் 3 முக்கிய உண்மைகளைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.
1. நற்கருணை நம்பப்பட வேண்டிய மறைபொருள்.
2. நற்கருணை கொண்டாடப்பட வேண்டிய மறைபொருள்.
3. நற்கருணை வாழப்பட வேண்டிய மறைபொருள்.

நற்கருணையில் இயேசு பிரசன்னமாய் இருக்கிறார், பலியாக ஒப்புக் கொடுக்கப்படுகிறார். உணவாக உட்கொள்ளப்படுகிறார். நாம் இவற்றை நம்புகிறோம். இதில் பெரிய பிரச்சனை இல்லை. அவ்வாறே ஒவ்வொரு கணமும் உலகின் எங்கோ ஒரு மூலையில் நற்கருணை கொண்டாடப்படுகிறது. இதிலும் சிக்கல் எதுவுமில்லை. ஆனால் நற்கருணை மறைபொருளை நாம் வாழ்ந்து காட்டுகிறோமா?

திருத்தந்தை 2ஆம் அருள் சின்னப்பர் தான் இறப்பதற்குமுன் பெரிய வியாழனன்று குருக்களுக்கு வழங்கிய மையச் செய்தி: “இது உங்களுக்காகக் கையளிக்கப்படும் உடல், சிந்தப்படும் இரத்தம். இந்த வார்த்தைகள் வெறும் வாய்ப்பாடாக மட்டும் அமையாமல் வாழ்க்கை முறையாக வடிவெடுக்க வேண்டும். எனவே நற்கருணை வழிபாட்டில் பங்கேற்கும் குருக்களாகட்டும் பொது நிலையினராகட்டும் தங்கள் வாழ்வைப் பிறருக்காகப் பலியாக்க வேண்டும்."

தமிழகத்தின் வடக்கு மாவட்டம் ஒன்றில் ஒரு பங்கு. ஆலயத்தின் முன் வாசலில் ஒரு பெரிய பாறாங்கல். அதனைத் தொட்டுக் கும்பிட்டு விட்டுத்தான் திருமணமாகும் இளைஞன் கோவிலுக்குள் நுழைய வேண்டும். இது ஏன்? எப்படி இந்தப் பழக்கம் வந்தது? யாருக்கும் பதில் தெரியவில்லை. மிக வயதான ஒருவர் விளக்கினார்: “இது இளைஞனின் வீரத்தை எண்பிப்பதற்காக. இது தமிழ்க் கலாச்சார மரபும் கூட. அந்தக் கல்லைத் தூக்கித் தலைக்குமேல் கொண்டு போய் பின்னால் போட வேண்டும். அதன்பிறகுதான் ஆலயத்தில் தாலி கட்டுவர். காலப்போக்கில் தலைக்கு மேல் தூக்கிப் பின்னால் போட்ட நிலை மாறி, தலைவரை, கழுத்துவரை, இடுப்பு வரை, முட்டி வரை என்றாகியது. கடைசியாகத் தூக்க முடியாத நிலை, தூக்க முடியவில்லை என்பதற்காகத் திருமணத்தை நிறுத்த முடியுமா? எனவே தொட்டுக் கும்பிட்டாவது கோவிலுக்குள் நுழையட்டும் என்றானது.

தூக்க முடியவில்லை என்பதால் தொட்டுக் கும்பிடுவது போல, நற்கருணையை வாழ முடியவில்லை என்பதால் வணங்கி ஆராதித்துத் திருப்தி அடைகிறோமா?
வாழ்க்கை என்பது உறவுகளின் சங்கமம்!
வழிபாடு என்பது உறவுகளின் கொண்டாட்டம்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நான் செய்தது போல நீங்களும் செய்யுங்கள்

இயேசுவின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றிய மன்னர்:

பிரான்ஸ் நாட்டை ஆண்ட மன்னர்களில் மாமன்னர் ஒன்பதாம் லூயிசிற்கு (1215- 1270) மக்கள் மனத்தில் ஒரு தனி இடம் உண்டு. அவர் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஒருநாள் அவருடைய தாய் அவரிடம், “என் அன்பு மகனே! நீ பாவம் செய்வதை விடவும், என் காலடியில் விழுந்து சாவதே மேல்!” என்றுரைத்தார். இவ்வார்த்தைகளை எப்போதும் தன் மனக் கண்முன்னால் வைத்திருந்த அவர் அதன்படியே வாழ்ந்து வந்தார். குறிப்பாக, அவர் இறைவேண்டலுக்கு மிகுதியான நேரம் ஒதுக்கினார், நோன்பிருந்தார், ஒறுத்தல் முயற்சிகளைச் செய்தார். இவற்றையெல்லாம் அவர் யாருக்கும் தெரியாமலேயே செய்துவந்தார்.

இதைவிடவும் அவர் ஏழை எளியவர்களுக்கு வாரி வாரி வழங்கினார். தான் உணவு உண்ட அதே மேசையில், பிச்சைக்காரர்களை அழைத்து வந்து, தன்னோடு சாப்பிடச் சொன்னார். அனாதைகள், கைவிடப்பட்டவர்கள், விலைமகளிர் யாவரும் தங்குவதற்கு இல்லாம் அமைத்துத் தந்தார். இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவர் தொழுநோயார்களின் காலடிகளைக் கழுவினார். தொழுநோயாளர்கள் அருகில் செல்வதற்கே பலரும் யோசித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், மாமன்னர் ஒன்பதாம் லூயிஸ் தொழுநோயாளர்களின் காலடிகளைக் கழுவி, இயேசுவின் உண்மையான சீடராகி, பின்னாளில் திருஅவையால் புனிதராக உயர்த்தப்பட்டார்.

ஆம், இன்று நாம் ஆண்டவருடைய இறுதி இராவுணவை நினைவுகூர்கின்றோம். இதில் அவர் தம் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவுகின்றார். இயேசு தம் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவியதன் மூலம் நமக்கு எதை உணர்த்துகின்றார் என்று சிந்திப்போம்.

முன்மாதிரி காட்டிய இயேசு:

ஒரு தலைவன் என்பவன் தனக்குக் கீழ் உள்ளவர்களுக்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். ஒருவேளை அவன் முன்மாதிரியாக இல்லாத பட்சத்தில், அவனுக்குக் கீழ் உள்ளவர்களும் அவ்வாறுதான் இருப்பார்கள்.

இயேசு, ஆண்டவராகவும் போதகராகவும் இருந்தார். அதே வேளையில், அவர் தன்னுடைய காலத்தில் வாழ்ந்த மறைநூல் அறிஞர், பரிசேயரைப் போன்று சொல்வது ஒன்றும் செய்வதுமாக இல்லாமல் (மத் 23:3), சொல்லிலும் செயலிலும் வல்ல இறைவாக்கினராகத் திகழ்ந்தார் (லூக் 24:19). இயேசு சொல்லிலும் செயலிலும் வல்ல இறைவாக்கினராகத் திகழ்ந்தார் என்பதற்கு மிகப்பெரிய சான்றாக இருப்பதுதான் அவர் தம் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவியது. இயேசு தன்னுடைய சீடர்களிடம், “உங்களுள் பெரியவராக இருக்க விருப்புகிறவர் உங்கள் தொண்டராய் இருக்கட்டும்” (மத் 20:26) என்றார். இதை அவர் சொன்னது மட்டுமல்லாமல், வாழ்ந்தும் காட்டினார்.

இயேசு வாழ்ந்த காலக்கட்டத்தில் பாலஸ்தீன் நாட்டில் சரியான சாலைகள் கிடையாது. அதைவிடவும், சாலைகள் எங்கும் புழுதி படிந்திருக்கும். ஆகவே, வெளியே சென்றுவிட்டு வீட்டுக்குள் வரும்போது ஒருவர் தம் காலடிகளைக் கழுவிவிட்டுத்தான் வரவேண்டும். மேலும் காலடிகளைக் கழுவும் வேலையை வீட்டில் உள்ள அடிமைகள்தான் செய்தார்கள். அப்படி இருக்கையில் இயேசு தன் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவுகின்றார். இங்கு இன்னொரு செய்தியை நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். அது என்னவெனில், யூத இரபிகள் தங்களது சீடர்களை அடிமைகளைப் போன்று நடத்தினார்கள் என்பதுதான். இயேசு தம் சீடர்களை அடிமைகளாகவோ, பணியாளர்களாகவோ கருதாமல், நண்பர்களாகவே கருதினார் (யோவா 15:15) என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் யூத இரபிகள் தங்கள் சீடர்களை அடிமைகளாகக் கருதியதன் அடிப்படையில் பார்த்தால், அடிமைகளான சீடர்கள் தன் காலடிகளைக் கழுவ விடாமல், அவர்களுடைய காலடிகளைக் கழுவுகிறார் இயேசு. இது இயேசு செய்த மிகவும் புதுமையான செயல் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

இயேசு தம் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவியதன் மூலம் தங்களுக்குள் யார் பெரியவர் என்ற விவாதத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அவர்கள் (லூக் 22:24) தாழ்ச்சியோடு வாழவேண்டும் என்று முன்மாதிரி காட்டுகின்றார்.

பாவங்களைக் கழுவும் இயேசு:

இயேசு தம் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவியதை, அவர் நம் பாவங்களைக் கழுவித் தூய்மைப்படுத்தியோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். இந்த உண்மையை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்று சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

ஒத்தமை நற்செய்தி நூல்களில் இடம்பெறுகின்ற இயேசு நற்கருணையை ஏற்படுத்திய நிகழ்வு யோவான் நற்செய்தியில் இடம்பெறவில்லை. அதற்கு மாறாக, அவர் தம் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவுகின்ற நிகழ்வு இடம்பெறுகின்றது. மத்தேயு நற்செய்தியில் இயேசு, கிண்ணத்தைக் கையில் எடுத்துக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, “இது எனது உடன்படிக்கையின் இரத்தம்; பலருடைய பாவ மன்னிப்புக்காகச் சிந்தப்படும் இரத்தம்” (மத் 26:28) என்கிறார். யோவானும் தனது முதல் திருமுகத்தில் “இயேசுவின் இரத்தம் எல்லாப் பாவத்தினின்றும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தும்” (1 யோவா 1:7-9) என்கிறார். இதன்மூலம் இயேசுவின் இரத்தம் நம் பாவங்களைக் கழுவித் தூய்மையாக்குகின்றது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

இப்போது நாம் இயேசு தம் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவியதன் மூலம் எவ்வாறு நம் பாவங்களைக் கழுவினார் என்பதற்கு வருவோம். தண்ணீருக்குத் தூய்மைப்படுத்தும் ஆற்றல் இருக்கின்றது (எண் 31:23) என்று திருவிவிலியம் கூறுகின்றது. மேலும் திருமுழுக்குச் சடங்கின்போது அருள்பணியாளர் திருமுழுக்குப் பெறுகிறவரின் தலையில் தண்ணீர் ஊற்றி, “தந்தை, மகன், தூய ஆவியாரின் பெயரால் நான் உன் பாவங்களைக் கழுவுகிறேன்” என்பதும் தண்ணீருக்குப் பாவங்களைப் போக்கும் ஆற்றல் உண்டு என்பதற்குச் சான்றாக இருக்கின்றது நற்செய்தியில் இயேசு பேதுருவின் காலடியைக் கழுவ வரும்போது, அவர், “நீர் என் காலடிகளைக் கழுவ விடமாட்டேன்” என்கிறார். அப்போது இயேசு அவரிடம் சொன்ன, “நான் உன் காலடிகளைக் கழுவாவிட்டால் என்னோடு உனக்குப் பங்கு இல்லை” என்ற வார்த்தைகளைக் கொண்டு பார்க்கும்போது, இரத்தத்தால் மட்டுமல்ல தண்ணீரால் பாவங்கள் கழுவப்படாத யாருக்கும் இறையாட்சியில் பங்கு இல்லை என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஆகவே, இயேசு தன் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவியது அவரது தாழ்ச்சியை உணர்த்துவது என்றால், அவர் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவியது, நம் பாவங்களைக் கழுவிப் போக்கி விட்டார் என்பதை நமக்கு உணர்த்துகின்றது.

இயேசு செய்தது போல் நாமும் செய்வோம்:

இயேசு சீடர்களிடம் காலடிகளைக் கழுவியது ஒரு முக்கியமான செயல் எனில், அதன்பிறகு அவர் தன் சீடர்களுக்குச் சொன்ன, “ஆண்டவரும் போதகருமான நான் உங்கள் காலடிகளைக் கழுவினேன் என்றால், நீங்களும் ஒருவர் மற்றவருடைய காலடிகளைக் கழுவக் கடமைப்பட்டிருக்கின்றீர்கள்” என்பதும் முக்கியமானது.

இன்றைக்குப் பலர் முதன்மையான இடத்தை, முதல் மரியாதையைப் பெற விரும்புகின்றார்கள். இதனால் அவர்களுக்கு மற்றவருக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணமே தோன்றுவதே இல்லை. காலடிகளைக் கழுவது என்பது ஒருவர் தம்மையே தாழ்த்திக் கொள்வதன் அடையாளம். 2013 ஆம் ஆண்டு வந்த பெரிய வியாழன் அன்று, திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் காசா டெல் மர்மோ என்ற சிறைச்சாலைக்குச் சென்று, அங்கிருந்த கைதிகளின் காலடிகளைக் கழுவினார். அந்தக் கைதிகளில் பெண்கள் இருந்தார்கள்; பிற சமயத்தவரும், பிற சபைச் சார்ந்தவர்களும் இருந்தார்கள். வழக்கமாக, திருத்தந்தையர்கள் வயது முதிர்ந்த அருள்பணியாளர்களின் காலடிகளைக் கழுவுவர். திருத்தந்தை பிரான்சிசோ கைதிகளின் காலடிகளைக் கழுவித் தாழ்ச்சிக்கு இலக்கணமானார்.

இயேசுவின் வழியில் நடக்கின்ற நாம் அவரை போன்று நம்மை தாழ்த்திக்கொண்டு மற்றவருக்குப் பணிவிடை செய்வது மட்டுமல்லாமல், அவரைப் போன்று நம்மையே பிறருக்காகக் கையளிக்க முன்வரவேண்டும். இதை நாம் கட்டாயத்தினால் அல்ல, விருப்பத்தோடு செய்து, இயேசுவுக்குச் சான்று பகர்வோம்.

சிந்தனைக்கு:

பிலாத்தைப் போன்று, தண்ணீரை எடுத்து, “இவனது இரத்தப் பழியில் எனக்குப் பங்கில்லை” (மத் 27: 24) சொல்லிக் கை கழுவதற்கு இங்குப் பலர் உண்டு. இயேசுவைப் போன்று மற்றவரின் காலடியைக் கழுவதற்குத்தான் யாருமே இல்லை. நாம் கைகழுகின்ற பிலாத்துவா? இல்லை காலடிகளைக் கழுவும் இயேசுவா? இயேசுவைப் போன்று மற்றவரின் காலடிகளைக் கழுவ முன் வருவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

ஆண்டவரின் இறுதி இராவுணவுக் கொண்டாட்டம்


அருள்பணியாளர்களின் திருநாள்

நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து பணிக்குருத்துவத்தை ஏற்படுத்திய இந்நாளில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் திருத்தைலத் திருப்பலியைக் கொண்டாடும் தாய்த் திருச்சபை, இந்த நாளை குருத்துவத்தின் ஆண்டுவிழாவாக நினைவுகூர்ந்து, தன் அருள்பணியாளர்களின் குருத்துவ வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பிக்க அழைக்கிறது.

ஆக, அருள்பணியாளர்களின் திருநாள்.

அருள்பணியாளர்கள் ('presbyter,' or 'priest') என்றால் 'மறைமாவட்ட அருள்பணியாளர்கள்.' துறவற சபை குருக்களை துறவிகள் ('religious') என்றுதான் திருச்சபை அழைக்கிறதே தவிர, அவர்களை 'அருள்பணியாளர்கள்' என அழைப்பதில்லை. (மறைமாவட்ட அருள்பணியாளர்கள் கொஞ்சம் காலரைத் தூக்கிவிட்டுக்கோங்கப்பா!) திருவழிபாட்டு அறிவுரைப்படி இந்த திருத்தைல திருப்பலி நிகழ்வு பெரிய வியாழன் அன்றுதான் நடைபெற வேண்டும் என்றாலும், தங்கள் தலத்திருஅவையின் தேவை கருதி ஆயர்கள் இதை புனித வாரத்தின் திங்கள், செவ்வாய் அல்லது புதன் கிழமைகளில் கொண்டாடலாம். மதுரை உயர்மறைமாவட்டத்தில் இந்த திங்களன்று இது கொண்டாடப்பட்டது.

அருள்பணியாளர்கள் வாக்குறுதிகள் புதுப்பிக்கும் சடங்கில் ஆயர் அவர்கள் அருள்பணியாளர்களைப் பார்த்துக் கேட்கும் மூன்று கேள்விகளை நம் சிந்தனைக்கு எடுத்துக்கொள்வோம். தமிழ் திருப்பலி புத்தகத்தில் உள்ள மொழிபெயர்ப்பு நன்றாக இல்லை. மூல மொழியாம் இலத்தீனிலும், அதை மிக ஒட்டிய இத்தாலியனிலும் வாசிக்கும்போது இவ்வாக்குறுதிகள் ஆச்சர்யமாக இருக்கின்றன. இத்தாலியன் மொழிபெயர்ப்பை நான் இங்கே தமிழாக்கம் செய்கிறேன்:

கேள்வி 1:

ஆயர்: அன்பிற்கினிய அருள்பணியாளர்களே,

இயேசு கிறிஸ்து தன் குருத்துவத்தை திருத்தூதர்களுக்கும், நமக்கும் பங்கிட்டுக்கொடுத்த நாளின் ஆண்டு நினைவை புனித திருச்சபை கொண்டாடுகிறது. (இந்நாளில்) நீங்கள் உங்கள் திருநிலைப்பாட்டு நிகழ்வின்போது உங்கள் ஆயர் முன்னிலையிலும், இறைவனின் புனித மக்கள் முன்னிலையிலும் கொடுத்த வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பிக்க விரும்புகிறீர்களா?

அருள்பணியாளர்கள்: ஆம், விரும்புகிறேன்.

இங்கே மூன்று கூறுகள் முக்கியமானவை:

அ. ஓர் அருள்பணியாளர் இயேசுவின் குருத்துவத்தில் பங்கேற்கிறார். இது ஒரு புதிய புரிதல். ஏனெனில், இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்திற்கு முன் வரை, 'ஒரு அருள்பணியாளர் தலத்திருச்சபையின் ஆயரின் குருத்துவத்தில் பங்கேற்கிறார்' என்ற புரிதலே இருந்தது. இந்தப் புதிய புரிதலில், எல்லா அருள்பணியாளர்களையும் இணைப்பவர் கிறிஸ்துதான் என்பதும், அருள்பணியாளர்கள் மனித இயல்பில் அல்ல, மாறாக, இறை இயல்பிலேயே பங்கேற்கிறார்கள் என்பதும், அருள்பணி நிலையில் உயர்ந்தவர் - தாழ்ந்தவர் இல்லை என்பதும் அடிக்கோடிடப்படுகிறது.

ஆ. அருள்பணியாளர்கள் தருவது 'வாக்குறுதி' ('promise') இதை துறவிகளின் 'பொருத்தனை' ('vow')-யிலிருந்து வேறுபடுத்த வேண்டும். 'பொருத்தனை' என்பது நாம் ஆலயத்தில் இறைவனுக்குச் செலுத்தும் நேர்ச்சை ('votive') போன்றது. 'பொருத்தனையை' விட 'வாக்குறுதி' அதிக நம்பகத்தன்மையை உள்ளடக்கியது.

இ. அருள்பணியாளர்கள் தங்கள் வாக்குறுதியை ஆயர் முன்னிலையில், இறைமக்கள் முன்னிலையில் தங்கள் இறைவனுக்கே நேரிடையாகத் தருகின்றனர். ஆனால், துறவியர் தங்கள் 'பொருத்தனைகளை' தங்கள் மாநில முதல்வரிடம்தான் ('provincial' or his / her representative) கொடுக்கின்றனர். மேலும், இங்கே ஆயரும், இறைமக்களும் நான் கொடுக்கும் வாக்குறுதிக்கு சாட்சிகளாய் ('witnesses') இருக்கிறார்கள்.

கேள்வி 2:

ஆயர்: நீங்கள் உங்களையே மறுத்தும், கிறிஸ்துவின் அன்பினால் தூண்டப்பெற்று எவ்வித வற்புறுத்தலுமின்றி நீங்களே விரும்பி, அவரின் திருச்சபைக்காக ஏற்றுக்கொண்ட தூய பொறுப்புக்களை நிறைவேற்றியும், நம் குருத்துவத்தின் முன்மாதிரியாய் இருக்கின்ற ஆண்டவர் இயேசுவோடு, உங்களையே நெருக்கமாக்கி இணைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறீர்களா?

அருள்பணியாளர்கள்: ஆம், விரும்புகிறேன்.

இங்கேயும் மூன்று கூறுகள் முக்கியமானவை:

அ. குருத்துவம் என்பது ஒரே நாளில் அடைந்துவிடும் நிலை அல்ல. அது ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு அருள்பணியாளர் மேற்கொள்ளும் பயணம். இந்தப் பயணத்தின் இலக்கு ஆண்டவர் இயேசுவோடு தன்னையே இணைத்துக்கொள்ளுதல். ஆக, ஓர் அருள்பணியாளர் முதலில் தன்னையே கிறிஸ்துவோடு இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும். (அப்படி இணைத்தால்தான் தன் மக்களை இறைவனோடு இணைக்க முடியும்).

ஆ. 'உங்களையே மறுத்தல்' என்றால், 'இனி நான், எனது, எனக்கு' என்று எதுவும் இல்லை என்பது பொருள்.

இ. 'எவ்வித வற்புறுத்தலுமின்றி.' என் ஏழு ஆண்டு அருள்பணி வாழ்வுப் பயணத்தில் இந்த வார்த்தைதான் இன்று எனக்கு ரொம்ப முக்கியமானதாகத் தெரிகின்றது. நானாக விரும்பி, யாருடைய வற்புறுத்தலுமின்றிதான் அருள்பணிநிலையை ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்றால், நான் எவ்வித முணுமுணுப்பும், எதிர்பார்ப்பும் இன்றி பணி செய்ய வேண்டும். மேலும், ஒன்றை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டபின், அதில் நிலைத்திருக்க வேண்டுமே தவிர, 'இன்னொன்றையும் நான் விரும்புகிறேன், அதுவும் எனக்கு வேண்டும்' என நினைப்பது மேன்மையன்று.

கேள்வி 3:

தலையும், மேய்ப்பருமான கிறிஸ்துவின் மாதிரியைப் பின்பற்றி, மனித விருப்பங்களால் வழிநடத்தப்படாமல், உங்கள் சகோதரர்கள்மேல் கொண்ட அன்பினால் (வழிநடத்தப்பட்டு), கடவுளின் மறைபொருள்களை புனித நற்கருணை மற்றும் மற்ற வழிபாட்டு செயல்பாடுகள் வழியாக நிறைவேற்றும் நம்பிக்கைக்குரிய பணியாளர்களாக இருக்கவும், மீட்பின் வார்த்தையின் பணியை பற்றுறுதியடன் நிறைவேற்றவும் விரும்புகிறீர்களா?

அருள்பணியாளர்கள்: ஆம், விரும்புகிறேன்.

இங்கேயும் மூன்று கூறுகள் முக்கியமானவை:

அ. முதல் வாக்குறுதி (கேள்வி 2) அருள்பணியாளரின் தனிநபர் வாழ்வையும், இரண்டாம் வாக்குறுதி (கேள்வி 3) அவரின் பணிவாழ்வையும் மையப்படுத்தி இருக்கிறது. பணிவாழ்வு 'மனித விருப்பங்களால்' உந்தப்படக்கூடாது. அதாவது, தான் செய்யும் ஒவ்வொரு (வழிபாட்டு) செயலிலும், 'எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?' என்று அருள்பணியாளர் எண்ணக் கூடாது. 'இந்தப் பூசை வைத்தால் எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?' 'வீடு சந்திக்கச் சென்றால் என்ன கிடைக்கும்?' 'இவரிடம் நான் நல்ல நட்பை வளர்த்துக்கொண்டால் எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?' என்ற எண்ணங்கள் அறவே கூடாது. இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் ஓர் அருள்பணியாளரை ஒரு முதலாளியாக ('capitalist') ('எதில் நான் இன்வெஸ்ட் செய்தால் எனக்கு அதிக பலன் கிடைக்கும?') அல்லது நுகர்வோராக ('consumer') ('இவரிடமிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?') மாற்றிவிடும். அருள்பணியாளர் தன் சகோதரர்கள்மேல் கொண்ட அன்பினால் உந்தப்பட வேண்டும். பங்குத்தளத்தில் பணியாற்றும் ஓர் அருள்பணியாளர் அந்தப் பங்குத்தளத்தின் 'பாஸ்' அல்ல. மாறாக, சகோதரர். அந்த நிலையில்தான் அவர் தன் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

ஆ.கடவுளின் மறைபொருள்களையே அருள்பணியாளர் நிறைவேற்றுகின்றார். 'மறைபொருள்' என்பதால் இங்கே நம்பிக்கை மிக முக்கியமானது. கடவுளின் மறைபொருள்கள் மேல் எனக்குள்ள நம்பிக்கை முதலில் ஆழப்பட வேண்டும். மேலும், இது கடவுளின் மறைபொருள் என்பதால், நான் என் மூளையைக் கசக்கி விடை கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

இ. 'நம்பகத்தன்மை.' 'பற்றுறுதி.' மக்கள் தாங்கள் கஷ்டப்பட்டு சேர்த்த பணத்தை ஒரு வங்கியில் போடுகிறார்கள் என வைத்துக்கொள்வோம். அந்த வங்கியின் மேல் அவர்களுக்கு முதலில் நம்பகத்தன்மை வரவேண்டும். அந்த வங்கியும் தங்கள் வாடிக்கையாளரின் நம்பிக்கைக்குப் பிரமாணிக்கமாய் இருக்க வேண்டும். தாங்கள் மக்களுக்கு கொடுக்கும் வாக்குறுதியில் பற்றுறுதியோடு இருத்தல் வேண்டும். ஓர் அருள்பணியாளர் ஒரு வங்கி அதிகாரியைவிட அதிக பொறுப்பு கொண்டவர். நான் என் நண்பனிடமும் சொல்லத் தயங்கும் என் இரகசியத்தை, என் தனிவாழ்வை ஓர் அருள்பணியாளரிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன் என்றால், அது என் குளியலறையை அவருக்குத் திறந்து காட்டுவது போன்றது. 'இதுதான் நான்!' என்று என்னிடம் மக்கள் தங்களையே முழுமையாக நிறுத்துகிறார்கள் என்றால், நான் எவ்வளவு நம்பகத்தன்மை கொண்டவராகவும், நான் தரும் வாக்குறுதியில் பற்றுறுதி கொண்டவராகவும் இருத்தல் வேண்டும்.

நீண்ட கதையை ஒற்றை வாக்கியத்தில் சுருக்கினால், எனக்கும் எனக்கும், எனக்கும் இறைவனுக்கும், எனக்கும் என் சகோதரர்களுக்கும் உள்ள உறவு என்பது ஒரு வாக்குறுதி. நான் காப்பாற்றும் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் அருள்பணிவாழ்வு என்ற ஓவியத்தில் நான் தூரிகையால் தீட்டும் வண்ணக் கோடுகள். நான் தவறும் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் அந்த ஓவியத்தில் நான் கத்தியால் இழுக்கும் கீறல்கள்.

'இந்தச் செல்வத்தை மண்பாண்டங்கள் போன்ற நாங்கள் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த ஈடு இணையற்ற வல்லமை எங்களிடமிருந்து வரவில்லை. அது கடவுளுக்கே உரியது என்பது இதிலிருந்து விளங்குகிறது' (பவுல், 2 கொரி 4:7).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு