மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

ஆண்டவரின் திருவுடல் திரு இரத்தம் பெருவிழா
முதலாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
இணைச் சட்டம் 8:2-3,14ஆ-16ஆ | 1கொரிந்தியர் 10:16-17 | யோவான் 6: 51-58

ser

நமது உறவை நிரந்தர உறவாக்கிக் கொண்டார் .

போலி உறவுகள் , சுயநல உறவுகள் சந்தர்ப்பவாத உறவுகள் , இப்படிப்பட்ட உறவுகளில் வாழும் மனிதரை நிலையான, நிரந்தரமான, இணைப்பிரியாத இதய உறவுக்கு இன்றைய திருவழிபாடு அழைக்கின்றது. மீட்பின் வரலாற்றில் பல வழிகளில் இறைவன் தனது உறவைப் புதுப்பித்துள்ளார் . மன்னாவைப் பொழிந்தும் , பாறையில் இருந்து தண்ணீரைத் தந்தும் , தனது உறவை புதுப்பித்துக் கொண்டார் என்று பழைய ஏற்பாடு சான்று பகர்கிறது. துன்பத்திலும் , துயரத்திலும் , உணவு ஒருவனுக்கு கை கொடுக்கிறது. பாலைவனத்திலும் மக்களின் பசியைப் போக்க மன்னா அளிக்கப்பட்டது (முதல் வாசகம் ).  

விண்ணிலிருந்து இறங்கி வந்த உயிருள்ள உணவு நானே. இதை உண்பவர் வாழ்வு பெறுவர் (யோவா. 6:51). இங்கு மனித உறவும் , இறை உறவும் இணைகிறது. நற்கருணைப் பற்றிய இயேசுவின் போதனையும் , அதில் உள்ள அழுத்தமும் , உறுதியும் வேறு எந்த போதனையிலும் காணப்படவில்லை எனலாம் . காரணம் வத்திக்கான் சங்கம் சொல்வதுபோல, இதுவே கிறிஸ்துவ வாழ்வின் மையமாகவும் ஊற்றாகவும் அமைகிறது.  

இயேசு தனது உடலையும் , இரத்தத்தையும் கையளிப்பதில் இரண்டு முக்கிய அம்சங்களைக் காண முடிகிறது. உடலை உண்பது இயேசுவின் வாழ்வில் பங்கு கொள்வது. இரத்தத்தைப் பருகுவது அவரது இறப்பில் பங்கு கொள்வதாகும் . உயிர்தரும் இரத்தம் கடவுளுக்கு மட்டும்தான் சொந்தம் . கடவுளுக்குச் சொந்தமானதை, இயேசு எல்லோருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கிறார் . இயேசு நமக்காகத் தனது உடலையும் இரத்தத்தையும் கொடுக்க முன் வந்தார் . தனக்கு அடையாளம் கொடுத்த உடலும் , இரத்தமும் , நமக்குள் வந்து, நாம் , அவரைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்பதற்காக உணவின் வடிவில் தனது உடலையும் இரத்தத்தையும் நமக்குக் கொடுத்து நமது உறவை நிரந்தர உறவாக்கிக் கொண்டார் .  

இன்றைய . உறவுகள் பல சமயங்களில் இதயத்தை இருட்டாக்கி, உதட்டில் மட்டும் பூசிக் கொள்ளும் சாயமான போலி உறவுகளே. உறவுகள் தொலைபேசியில் தொடங்கி, தொலை  .. பேசியிலேயே  துண்டிக்கப்படுகின்றன.  இன்டர்நெட்டிலே  தொடங்கி இன்டர்நெட்டிலேயே முடிந்துவிடுகிறது. ஆதியில் ஆதாமின் உறவு பசுமையாக இருந்தது. அது பாதியிலேயே பாழாய்ப் போனது. இருப்பினும் படைத்தவரை, காத்தவரை, வழிநடத்தியவரை ஏனோ அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள் . அங்கு உறவு என்பது கரிசல் மண்ணில் ஏற்பட்ட விரிசலானது. இருப்பினும் , இறைவன் சோர்ந்து போகவுமில்லை, அவர்களைக் கைவிடவும் இல்லை. மாறாக அவர்களின் பசியையும் , தாகத்தையும் தணித்தார் . இறுதியில் உறவின் உச்சக்கட்டமாகத் தனது ஒரே மகனை உலகிற்கு அனுப்பினார் . உறவுக்கு நிரந்தர உருவம் கொடுக்க உதயமானார் இறைமகன் இயேசு.  

உறவுகளின் உச்சக்கட்ட, இறுதிக்கட்ட வெளிப்பாடாக இயேசு தனது உடலையும் இரத்தத்தையும் நமக்குக் கொடுத்துப் பாவிகளோடும் , உள்ளம் உடைந்தவர்களோடும் , முடவர் களோடும் , செவிடர்களோடும் , குருடர்களோடும் ஓடிச் சென்று தனது உறவைப் புதுப்பித்துக் கொண்டார் . இவரின் உறவு நிலைத்திருக்கக் கூடியது, நிரந்தரமானது, நிதமும் சுவைக்கக் கூடியது. ஆனால் எப்படி அவரின் உறவில் நாம் நிலைத்திருப்பது என்பதுதான் இன்று நம் இதயம் எழுப்பும் கேள்வியாக உள்ளது.  

எனது சதையை உண்டு எனது இரத்தத்தைக் குடிப்போர் என்னோடு இணைந்திருப்பர் . நானும் அவரில் நிலையான உறவில் நிலைத்திருப்பேன் என்றார் .  

ஓர் இளைஞன் இறக்கும் தருவாயில் இருந்தார் . அவர் மருத்துவரை நோக்கி எனது உறுப்புகளாகிய கண்களையும் , சிறுநீரகங்களையும் எடுத்து, தேவைப்படுவோருக்குக் கொடுங்கள் என்றார் . இவனது கண்களால் , பார்வை இழந்த இருவர் பார்வை பெற்றனர் . உயிருக்குப் போராடிய இருவருக்கு சிறுநீரகம் கொடுக்கப்பட்டது. இறுதியில் அவன் இறந்தாலும் , நான்கு உயிர்களின் உறவுகளைப் புதுப்பிக்க அவன் காரணமானான் . இதைத்தான் புனித பவுல் நாம் இயேசுவுக்குள்ளும் , இயேசு நமக்குள்ளும் நிலைத்திருந்தால் , நாம் மிகுந்த கனி தரும் மரமாவோம் என்கிறார் .  

உறவு என்பது தேங்கிய குட்டையல்ல. மாறாக ஓடுகின்ற - அருவி போன்றது. அப்படிப்பட்ட உறவில் நாம் உயிர் வாழ்வதைத் தெரிந்துகொள்ள உடலும் , நாம் நம்மையே தெரிந்துகொள்ள இரத்தமும் உதவுகிறது. கசப்பான நிகழ்வுகளை மறந்து, நமது இதயத்துக்கு இதமான, இனிமையான உறவைத் தனது உடலாகவும் , இரத்தமாகவும் கொடுத்தார் . வன்முறை யினாலும் , அடிப்படைவாதத்தினாலும் மனித உறவுகளை இழந்து, வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதருக்கு நிலையான உறவு தந்தார் .

கிறிஸ்துவின் உடலையும் இரத்தத்தையும் அடையாள முறையில் , தகுந்த மனநிலையோடு நாம் உட்கொள்ளும்போது அவரின் உறவில் நிலைத்திருக்கிறோம் . வாழ்வின் உணர்வை, ஒன்றிப்பின் உணர்வை உண்டு, கிறிஸ்துவின் வாழ்வோடு ஒன்றித்திருப்போம் .

ser ser

புதிய சிந்தனைகள் வேண்டும்  

பக்தன் ஒருவன் பல நாள்கள் , பல மாதங்கள் இறைவனை நோக்கி வரம் கேட்டு மன்றாடினான் . ஒரு நாள் கடவுள் அவனுக்குக் காட்சியளித்து, உனக்கு என்ன வேண்டும் ? என்றார் . பக்தனோ கடவுளைப் பார்த்து, எதைக்கேட்டாலும் கொடுப்பாயா ? என்றான் . கடவுளோ, எதைக் கேட்டாலும் கொடுப்பேன் என்றார் . பக்தனோ, எதைக் கேட்டாலும் கொடுப்பேன் என்று சொல்லும் அளவுக்கு உம்மிடம் ஒரு தாராள மனமிருக்கின்றதா? என்று கேட்க, கடவுள் , ஆம் என்று சொல்ல, பக்தன் , அந்த மனத்தை எனக்குக் கொடு என்றான் . கடவுள் அந்த பக்தனைப் பார்த்து, நான் சொன்ன சொல் தவறமாட்டேன் . நீ கேட்ட என் மனத்தைத் தருகின்றேன் . சற்று கால அவகாசம் கொடு என்றார் . பக்தனும் சரி என்றான் .  

காலச் சக்கரம் சுழன்றது. நாள்கள் இரவு பகலென மாறின ; மாதங்கள் மறைந்தன; ஆண்டுகள் உருண்டோழன. மனிதனின் ஆசையைக் கடவுள் நிறைவேற்றும் நாள் பிறந்தது. கடவுள் மனிதனாகப் பிறந்தார் . 33 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் இறப்பதற்கு முந்தின நாள் இரவு, இயேசு பன்னிருவரை அழைத்து பந்தியிலே அமர்ந்து அவரது உடலையும் , இரத்தத்தையும் அவர்களுக்கு அளித்தார் [நற்செய்தி] ; அவருடைய உடல் , பொருள் , ஆவி அனைத்தையும் அவர்களுக்குக் கொடுத்தார் ; மனிதன் வரமாகக் கேட்ட அவருடைய மனத்தை அவனுக்கு ஈந்தார் .  

நற்கருணையில் வாழும் இறைவனை நாம் உணவாக உட்கொள்ளும்போது நமக்கு ஏற்படும் நன்மைகளில் ஒன்று அவருடைய மனமாக நம் மனம் மாறுகின்ற அரிய வாய்ப்பு! புனித பவுலழகளார் கிறிஸ்து இயேசு கொண்ழருந்த மனநிலையே உங்களிலும் இருக்கட்டும் [பிலி 2:5] என்கின்றார் .

இயேசுவின் மனம் எப்பழப்பட்டது என்பது நமக்குத் தெரியும் . இயேசுவின் மனம் - கடவுளுக்கு இணையாயிருக்கும் நிலையை வலிந்து பற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதொன்றாகக் கருதாத மனம் [பிலி 2:6]. இயேசுவின் மனம் -அது தம்மையே வெறுமையாக்கி அடிமையின் வடிவை ஏற்று மனிதருக்கு ஒப்பான மனம் .

இயேசுவின் மனம் - அது சாவை ஏற்கும்
அளவுக்கு, அதுவும் சிலுவைச் சாவையே ஏற்கும் அளவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து தன்னையே தாழ்த்திக்கொண்ட மனம் .

இன்றைய உலகுக்கு மிகவும் தேவையானவை புதிய சிந்தனைகள் !

பணத்தால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை - இது பழைய சிந்தனை.
பகிர்தலால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை - இது புதிய சிந்தனை.
பதவியால் ஆகாது ஒன்றுமில்லை - இது பழைய சிந்தனை.
பாசத்தால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை - இது புதிய சிந்தனை.
அழகால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை - இது பழைய சிந்தனை.
அடக்கத்தால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை - இது புதிய சிந்தனை.
போரால் ஆகாது ஒன்றுமில்லை - இது பழைய சிந்தனை.
பொறுமையால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை - இது புதிய சிந்தனை.
அதிகாரத்தால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை - இது பழைய சிந்தனை.
அரவணைப்பால் ஆகாதது ஒன்றுமில்லை - இது புதிய சிந்தனை.

புதிய சிந்தனைகளை நாம் எந்தச் சந்தையிலும் வாங்க முழயாது! இவை கடையில் பெறும் பொருள்கள் அல்ல! மாறாக இவை புதிய வானத்திற்கும் , புதிய பூமிக்கும் சொந்தக்காரரான இயேசு நமக்குத் தரும் ஆசிகள் . அவற்றை நற்கருணையின் வழியாக நமக்குத் தர அவரே தினம் தினம் முன்வருகின்றார் [இரண்டாம் வாசகம் ]. .

பழைய ஏற்பாட்டில் எவ்வாறு மன்னா என்னும் உணவு மக்களின் உடல் பசியைத் தீர்த்ததோ [முதல் வாசகம் ] அதேபோல புதிய ஏற்பாட்டிலே மக்களின் ஆன்மப் பசியை, மனிதர்களின் ஆசைகளைத் -தீர்த்து வைக்கும் அருமருந்தாக, இயேசுவின் உடலும் , இரத்தமும் விளங்குகின்றன.

நமது மனநிலை இயேசுவின் மனநிலையாக மாற, நமது மனம் [அறிவு+ ஆசை) புதிய அறிவையும் , புதிய ஆசைகளையும் அணிந்துகொள்ள, நற்கருணை விருந்திலே நாளும் பங்கேற்போம் .

மேலும்௮றிவோம் :

எவ்வ(து) உறைவ(து) உலகம் உலகத்தோடு
அவ்வ(து) உறைவ(து) அறிவு (குறள் : 425 )

 பொருள் : உலகத்தில் சான்றோர் எவ்வாறு பிறருக்குப் பயன் தரும் வகையில் வாழ்கின்றனரோ, அவ்வாறே அவர்களைப் பின்பற்றிப் பயனுற வாழ்வதே உயர்ந்த அறிவாகும் ! 

ser ser

அன்பின் உச்சக்கட்டம் உயிர்த் தியாகம்

ஓர் இளம் பெண் தன் தோழியிடம் , “உனக்கு ஒரு பையன் காதல் கடிதம் எழுதினானே; அதை நீ என்ன செய்தாய் ?” என்று கேட் ்டதற்குத் தோழி பின்வருமாறு கூறினாள் : “அக்கடிதத்தில் நிறைய எழுத்துப் பிழைகளும் இலக்கணப் பிழைகளும் இருந்தன. அவற்றையெல்லாம் திருத்தி அவனுக்கே அக்கடிதத்தை திருப்பி அனுப்பிவிட்டேன் .” காதல் கடிதத்தில் அன்பைப் பார்க்க வேண்டுமே தவிர எழுத்துப் பிழைகளையும் இலக்கணப் பிழைகளையும் பார்க்கக்கூடாது. அப்படிப் பார்த்தால் அது உண்மையான காதலாய் இருக்க முடியாது. கடவுன் மனிதருடைய வாழ்வில் காணப்படும் எழுத்துப் பிழைகளையும் இலக்கணப் பிழைகளையும் , அதாவது குற்றங்களையும் குறைகளையும் கண்டு அவர்களை ஒதுக்கி விடுபவர் அல்ல; மாறாக அவர்களோடு அன்பு உடன்படிக்கையைச் செய்பவரே கடவுள் . தொடக்கக் காலத்தில் அவர் இஸ்ரயேல் மக்களுடன் உடன்படிக்கை செய்தார் . அவ்வுடன்படிக்கையை அவர் மோசே வழியாகச் சீனாய் மலை அடிவாரத்தில் மிருகங்களின் இரத்தத்தினால் செய்தார் (விப 24:8). ஆனால் அந்த மக்கள் அந்த உடன்படிக்கையை மீறியபோது கடவுள் புதிய உடன்படிக்கை செய்யப்போவதாக வாக்களித்தார் (எரே 31:31). கடவுள் முன்னறிவித்த இப்புதிய உடன்படிக்கையைக் கிறிஸ்து தமது சொந்த இரத்தத்தினால் செய்தார் . “இந்தக் கிண்ணம் உங்களுக்காகச் சிந்தப்படுகிற எனது இரத்தத்தால் நிலைப்படுத்தப்படும் புதிய உடன்படிக்கை” (லூக் 22:20).

இன்று ஆண்டவருடைய திருவுடல் , திரு இரத்தத்தின் பெருவிழாவினைக் கொண்டாடுகிறோம் . நற்கருணை, கிறிஸ்துவின் உடன்படிக்கையை நினைவூட்டுகின்றது; நிலைப்படுத்துகிறது. இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் கூறுவதுபோல, நற்கருணைதான் கிறிஸ்தவ வாழ்வின் ஊற்றும் உச்சியுமாகும் (திருச்சபை, எண் 11). நற்கருணை ஒரு பொருள் அல்ல; மாறாக மீட்பின் வரலாற்றை முழுமையாகத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. நற்கருணை கிறிஸ்துவின் பாடுகளை நினைவுகூர்கிறது (இறந்தகாலம் ); அகம் அருளால் நிரப்பப்படுகிறது (நிகழ்காலம் ); இனி வரவிருக்கும் நமது விண்ணக மகிமைக்கு அச்சாரமாக இருக்கிறது (எதிர்காலம் ). இவ்வாறு முக்காலத்தையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ள நற்கருணை மீட்பின் வரலாற்றை, புதிய உடன்படிக்கையைக் கதிரவன் தோன்றி மறையும்வரை காலமெல்லாம் செயல்படுத்துகின்றது.

நற்கருணைப்பலி கல்வாரிப் பலியின் நீங்காத நினைவுச் சின்னம் . பழைய உடன்படிக்கையில் பலி ஒப்புக்கொடுத்த குரு வேறு; பலியாக ஓஒப்புக்கொடுக்கப்பட்ட பலிப்பொருள் வேறு; பலிப்பீடம் வேறு. இம்மூன்றிற்கும் இடையே இருந்த பிளவைக் கிறிஸ்து நீக்கிவிட்டார் . அவரே பலி ஒப்புக்கொடுக்கும் குருவாகவும் பலிப்பொருளாகவும் பலிப்பீட மாகவும் திகழ்கின்றார் . கிறிஸ்து தமது இன்னுயிரை நமக்காகக் கொடுத்தது நட்பின் வெளிப்பாடு. அவரே கூறினார் : “தம் நண்பர்களுக்காக உயிரைக் கொடுப்பதைவிட சிறந்த அன்பு யாரிடமும் இல்லை” (யோவா 15:13). கிறிஸ்துவே நட்புக்குச் சிறந்த இலக்கணமாகத் திகழ்கின்றார் . அன்பின் உச்சக்கட்டம் உயிர்த் தியாகம் என்கிறார் வள்ளுவர் .

 அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர் ; அன்புடையார்
 என்பும் உரியர் பிறர்க்கு (குறள் 72).  

அன்பில்லாமல் பிறர்க்குக் கொடுக்கலாம் . எடுத்துக்காட்டாக, அன்பில்லாமல் ஒருவர்க்குப் ச்சை போடலாம் . ஆனால் கொடுக்காமல் அன்பு செய்ய முடியாது. கிறிஸ்து நம்மை அன்பு செய்தார் ; எனவே தமது உடலையும் இரத்தத்தையும் நமக்கு உணவாகவும் பானமாகவும் கொடுத்தார் .  இன்றைய நற்செய்தியில் அவர் கூறுகிறார் : “எனது சதையை உணவாகக் கொடுக்கிறேன் . அதை உலகு வாழ்வதற்காகவே கொடுக்கிறேன் ” (யோவா 6:51).  

இன்றைய முதல் வாசகம் (இச 8:16) இஸ்ரயேல் மக்கள் மன்னாவால் உண்பிக்கப்பட்டதை நினைவுகூர்கின்றது. மன்னாவை உண்டவர் மடிந்து போயினர் ; ஆனால் நான் கொடுக்கும் உணவை உண்பவர் என்றும் வாழ்வர் எனக் கிறிஸ்து யூதர்களிடம் கூறுகின்றார் (யோவா 6:58). கிறிஸ்து கொடுக்கும் உணவாகிய நற்கருணை நமக்கு நிலைவாழ்வளிக்கும் . நாம் இறந்தாலும் கிறிஸ்து நம்மை இறுதி நாளில் உயிர்த்தெழச் செய்வார் .  

நற்கருணையை உட்கொள்ளும் நாம் பலிவாழ்வு, தியாகவாழ்வு, பகிர்வுவாழ்வு வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ளோம் . கொடுத்தலிலே மூன்று வகை உண்டு. சக்கேயுவைப் போல் தனக்கு உள்ளதில் ஒரு பகுதியை மட்டும் கொடுப்பது ஒருவகை. ஏழைக் கைம்பெண்போல் தனக்குள்ள எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிடுவது இரண்டாம் வதை; கிறிஸ்துவைப் போல் தன்னையே கொடுப்பது மூன்றாம் வகை. நமக்கு உள்ளதிலிருந்தும் கொடுக்கவேண்டும் ; நமக்குள்ள எல்லாவற்றையுமே கொடுக்க வேண்டும் , ஏன் நம்மையே கொடுக்க வேண்டும் . இல்லையென்றால் , நற்கருணை வெறும் கொண்டாட்டமாக மட்டும் அமையுமே தவிர, அது நமது வாழ்க்கை முறையாக (Life Style) மாறாது!  

நற்கருணை ஒற்றுமையின் அருள் அடையாளம் என்ற கருத்தை இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுல் வலியுறுத்துகிறார் . அவர் கூறுகிறார் : “அப்பம் ஒன்றே; ஆதலால் நாம் பலராயினும் ஒரே உடலாய் இருக்கிறோம் . ஏனெனில் நாம் அனைவரும் அந்த ஒரே அப்பத்தில் பங்கு கொள்கிறோம் ” (1 கொரி 10:17). பல கோதுமை £ மணிகள் அரைக்கப்பட்டு உருவாக்கப்படும் அப்பம் கிறிஸ்துவின் உடலாக மாறுகிறது. ஒற்றுமையின் அருள் அடையாளமாகிய நற்கருணை நம்மிடத்தில் வேற்றுமையை உருவாக்கலாமா?

முதலில் , கணவன் -மனைவியிடையே குடும்பத்தில் ஒற்றுமை நிலவுகிறதா? நீதிமன்றத்தில் நீதிபதி ஒரு மனைவியிடம் , “ஏன் நீங்கள் உங்கள் கணவரை நாற்காலியால் அடித்தீர்கள் ?” என்று கேட்டார் , அதற்கு மனைவி, ‘ஏனெனில் என்னால் மேஜையைத் தூக்க முடியவில்லை என்றாராம் ! நற்கருணை உடன்படிக்கையைத் திருமண உடன்படிக்கையம் பிரதிபலிக்கிறது. கணவன் கிறிஸ்துவாகவம் மனைவி திருச்சபையாகவும் திகழ்கின்றனர் . வீட்டில் கணவன் - மனைவி மேஜை, நாற்காலி கொண்டு அடித்துக் கொண்டால் , உலக அரங்கில் அணுகுண்டுகள் , ஏவுகணைகள் மூலம் நாடுகள் நாடுகளை அழிக்கத் தயாராகிக் கொண்டு வருகின்றன. நாம் போரை அழிக்காவிட்டால் போர் நம்மை அழித்துவிடும் . “புதியதோர் உலகம் செய்வோம் . கெட்டப் போர்புரியும் உலகினை வேரோடு சாய்ப்போம் .” நற்கருணை மறைபொருள் நமக்கு விடுக்கும் செய்தி: பிறருக்குக் கொடுப்பதால் , நாம் பெற்றுக் கொள்கிறோம் ; பிறருக்காகச் சாவதால் , நாம் முடிவில்லா வாழ்வு பெறுகிறோம் .  

 

ser ser

நற்கருணைக்குப் பொருள் காண...  

விடுதலை பற்றி பாரதி வீரமுழக்கமிட்டான் - “பூமியில் எவர்க்கும் இனி அடிமை செய்யோம் ” என்று. ஆனால் ஒருவருக்கும் பயப்படாமல் கட்டுப்பாடற்று வாழ்ந்தால் ஒருவன் கெட்டுப்போக மாட்டானா? யாரையாவது தலைவனாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டாமா?  

ஆனால் எப்போர்ப்பட்ட தலைவனை?  

ஒரு கட்சித் தலைவரின் தொண்டர்கள் ஒருநாள் தங்கள் கொடிக் கம்பத்தைத் தரையில் நட்டு அதன் உயரத்தைக் கண்டுபிடிப் பதற்காக ஒருவர் தோள் மேல் ஒருவர் ஏறி நின்று ஸ்கேல் வைத்து அளந்து கொண்டிருந்தனர் . இதைக்கண்ட பெரியவர் ஒருவர் “இத்தனை நேரம் கம்பம் தரையில் தானே கிடந்தது. அப்பொழுது அதன் நீளத்தை அளந்திருக்கலாமே” என்றார் . அதற்குத் தொண்டர்கள் “எங்கள் தலைவர் கம்பத்தின் உயரத்தை அளக்கச் சொன்னாரேயன்றி அதன் நீளத்தை அல்ல” என்று பதில் சொன்னார்கள் . தலையில் அடித்துக் கொண்ட பெரியவர் தலைவரைச் சந்தித்து “உங்கள் தொண்டர்கள் இப்படி இருக்கிறார்களே” என்று கேட்டதற்கு “அவர்கள் அப்படி இருப்பதால் தான் நான் அவர்களுக்குத் தலைவனாய் இருக்கிறேன் என்று சொன்னாராம் .  

பொம்மைகளை, மண்ணுகளை, மக்குகளை, அறிவுச் சூனியங்களை வைத்துச் சமாளிக்கலாம் என்று நினைப்பவன் தலைவன் அல்ல கயவன் !  

நல்ல தலைவன் வேண்டும் என்று பாரதிக்குத் தெரியாதா? அதனால் தான் அடுத்த வரியிலேயே “பரிபூரணனுக்கே அடிமை செய்து வாழ்வோம் ” என்று பாடினார் . அந்தப் பரிபூரணனைத்தான் இன்று நாம் நற்கருணையில் காணுகிறோம் . அந்தத் தலைவன் நமக்காகத் தன்னையே பலியாக்கி அதன் வழித் தன்னையே உணவாக்கி நம்மோடு உறைபவன் , உடனிருப்பவன் .  

இன்று நற்கருணைக்குப் பொருள் காண வேண்டும் என்றால் அது திருச்சபையின் பின்னணியில் மட்டுமே சாத்தியம் . நற்கருணை என்பது திருச்சபைக்காக மட்டுமே இயேசு தந்தது. நல்லவனோ கெட்டவனோ, நர்த்திகனோ ஆத்திகனோ, நம்பிக்கை உள்ளவனோ நம்பிக்கை அற்றவனோ, எல்லாருக்காகவும் இயேசு பலியானார் . ஆனால் நம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்காக மட்டுமே உணவானார் . நம்பிக்கை யாளர்களின் கூட்டம்தானே திருச்சபை!

உலகத் திருச்சயை இயல்பாலும் பண்பாலும் கொண்டிருக்கும் அம்சங்கள் இரண்டு.

1 பயணம் போகும் திருச்சபை 2. பணி புரியும் திருச்சபை.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில்தூான் நற்கருணை அர்த்தம் பெறும் .

1. பயணம் போகும் திருச்சபை;

வாழ்க்கை என்பது ஒரு பயணம் . நாமெல்லாம் வழிப்போக்கர்கள் . “நிலையான நகர் நமக்கு இங்கு இல்லை. வரப்போகும் நகரையே நாம் நாடிச் செல்கிறோம் ”. (எபி.13:14). தெளிவான இலக்குத்தான் . திடமான பயணம் தான் . எனினும் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஏற்படும் சோகமும் சோர்வும் அலுப்பும் களைப்பும் விரக்தியின் விளிம்புக்கே தள்ளுகின்றன. “வாழ்ந்து என்னத்தக் கண்டோம் . செத்துப் போகலாம் போல இருக்கு”. நம்மைப் போன்ற சாதாரணர்களுக்கு மட்டுமல்ல. எலியா போன்ற இறைவாக்கினர்களுக்கே ஏற்பட்ட உணர்வு இது.

அரசி ஈசபேலின் கொலை வெறிக்குத் தப்பி ஒரேப் மலைநோக்கி ஓட வாழ்ந்தது போதும் என்ற உணர்வோடு வழியில் படுத்துவிடுகிறார் . வானதூதர் வந்து “எழுந்து சாப்பிடு. ஏனெனில் நீ நீண்டபயணம் செய்ய வேண்டும் ” (1 அரசர் 19:4-8) என்று சொல்லித் தந்த அப்பத்தினால் வலிமை பெற்று 40 பகல் 40- இரவுப் பயணத்தை மேற்கொண்டார் .

எம்மாவு சீடர்களின் கண்கள் திறந்தது இயேசு அப்பத்தைப் ிட்கும் போது தானே! “அவர் இஸ்ரயேலை மீட்கப் போகிறார் என்று நாங்கள் எதிர்பார்த்து இருந்தோம் ” (லூக் .24:20) என்ற வரியில் சொனிக்கும் சோகம் மறைந்து உற்சாகம் அன்றோ அடைந்தனர் !

நமக்கும் வாழத் தேவையான வலிமையும் நம்பிக்கையும் நற்கருணையே தரும் . வாழ்வு தரும் உணவு, சாகா வரம் தரும் உணவு என்றால் என்ன பொருள் . நற்கருணையை அருந்தியவர்கள் சாகாமல் இருப்பார்கள் என்றா பொருள் ? “உங்கள் முன்னோர் பாலை நிலத்தில் மன்னாவை உண்ட போதிலும் இறந்தனர் ” (யோவான் 6:49). இயேசு சொல்லித்தானா நமக்கு இது தெரியும் ? ஏன் , நமது முன்னோரெல்லாம் | நம்மைவிட ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுடன் நற்கருணையில் பங்கேற்றார்களே, அவர்கள் சாகாமலா இருக்கிறார்கள் ? அதாவது மன்னாவை உண்டும் மோசே உட்பட எவரும் இலக்கை அடையவில்லை. வாக்களிக்கப்பட்ட | நாட்டுக்குள் நுழையவில்லை. ஆனால் இயேசுவை உண்பவர்கள் | இலக்கை அடைவார்கள் .

வாழ்க்கையின் சோர்வுகளில் மதுவை, நஞ்சை, தூக்குக் கயிற்றை நாடுகிறோம் . நற்கருணையை நாடியிருக்கிறோமா?

நற்கருணை பயணத்தின் வழியுணவு மட்டுமல்ல. பயண முடிவில் : உயிர்ப்பின் உறுதிப்பாடு. மகிமையின் அச்சாரம் . “என்னை உண்பவர்   என்றுமே சாகார் .

2. பணி செய்யும் திருச்சபை

எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வருகிறது. “Service is the rent you pay for your life on earth”, நீ இங்கே வாழ வந்ததற்காகத் தருகிற வாடகைதான் நீ செய்வதாகச் சொல்லுகிற சேவை. இயேசு நம் தலைவர் என்றால் ஏற்றிருந்த பதவியால் அல்ல, | ஆற்றி வந்த பணியால் . பணி வாழ்வே பலிவாழ்வாக இருந்ததால் . இயேசுவின் திருச்சபையில் தலைமை என்பது தொண்டு, “மானிட மகன் . தொண்டு ஏற்பதற்கல்ல, மாறாகத் தொண்டு ஆற்றுவதற்கும் பலருடைய மீட்புக்கு ஈடாகத் தம் உயிரைக் கொடுப்பதற்குமே வந்தார் ” (மார்க் .10:45) மனிதகுல மீட்புக்காகத் தன் உயிரை விலையாகக் கொடுத்தார் . தன் உடலை உணவாகக் கொடுத்தார் . தன் இரத்தத்தைப் பலியாகக் கொடுத்தார் .

பணிக்கு நிறைவு தருவது பணியில் வெளிப்படும் பணிவு, தாழ்ச்சி, தியாகம் . பணிவு இல்லாத பணி அழிவில் கொண்டு நிறுத்தும் . அதன் அடையாளமாகத்தான் இறுதி இரவு உணவு வேளையில் இயேசு தன் சீடர்களின் காலடிகளைக் கழுவினார் . “ஆண்டவரும் போதகருமான நான் உங்கள் காலடிகளைக் கழுவினேன் என்றால் | நீங்களும் ஒருவர் மற்றவருடைய காலடிகளைக் கழுவக் கடமைப் .- பட்டிருக்கிறீர்கள் (யோவான் 13:14)

பணி நோக்குடைய - சமுதாய ஈடுபாட்டை உணர்த்தும் ஆன்மீகமே நற்கருணை சுட்டிக்காட்டும் ஆன்மீகம் .

ser ser

கடவுள் கொடுத்த மிகப்பெரிய கொடை, நற்கருணை

நிகழ்வு

இங்கிலாந்தை ஆண்டுவந்த எட்டாம் ஹென்றி என்ற மன்னனிடம் பொதுச் செயலராகப் பணியாற்றி வந்தவர் தாமஸ் மூர் (1478-1535). பிற்காலத்தில் இவர் மன்னனுடைய தவற்றைச் சுட்டிக் காட்டியதற்காகக் கொல்லப்பட்டார்.

ஒருநாள் இவர் கோயிலில், நற்கருணை ஆண்டவருக்கு முன்பாக முழந்தாள் படியிட்டு வேண்டிக்கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது அங்கு வந்த படைவீரர் ஒருவர் இவரிடம், “மன்னர் உங்களை ஒரு முக்கியமான செயலைக் குறித்து விவாதிக்க, விரைவாக வருமாறு அழைக்கின்றார், வாருங்கள்” என்றார். அதற்குத் தாமஸ் மூர் அவரிடம், “இப்பொழுது நான் மன்னருக்கெல்லாம் மன்னராம், இயேசுவோடு ஒரு முக்கியமான செயலைக் குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றேன். அவரோடு அதைப் பேசி முடித்துவிட்டு மன்னனைப் பார்க்க வருகின்றேன் என்று சொல்” என்றார். இதைக் கேட்டு அந்தப் படைவீரர் அதிர்ந்துபோனார்.

ஆம், புனித தாமஸ் மூர் நற்கருணை என்பது கடவுள் கொடுத்த மிகப்பெரிய கொடை என்பதை உணர்ந்திருந்தார். அதனால் அவர் மன்னன் எட்டாம் ஹென்றி அழைத்தபொழுதும் அவருக்கு முக்கியத்துவம் தராமல், நற்கருணை ஆண்டவருக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அவரோடு தன்னுடைய பொன்னான நேரத்தைச் செலவிட்டார்.

இன்று நாம், கிறிஸ்துவின் தூய்மைமிகு திருவுடல், திருஇரத்தப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடுகின்றோம். நாம் கொண்டாடுகின்ற இப்பெருவிழா இன்றைய இறைவார்த்தையின் வழியாக நமக்கு என்ன செய்தியைச் சொல்கின்றது என்பதைக் குறித்து இப்பொழுது சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

நற்கருணை: மானிடருக்குக் கடவுள் கொடுத்த மிகப்பெரிய கொடை

அருள்பணியாளர்களின் பாதுகாவலான புனித ஜான் மரிய வியான்னி நற்கருணையைக் குறித்துப் பேசும்பொழுது, “கடவுள், மானிடருக்குக் கொடுத்த மிகப்பெரிய கொடை நற்கருணை. ஏனெனில், நற்கருணையை விடப் பெரிய கொடை ஒன்று இருந்திருந்தால், அதை அவர் மானிடருக்குக் கொடுத்திருப்பார்” என்பார். எவ்வளவு ஆழமான, அர்த்தம் நிறைந்த வார்த்தைகள் இவை.

கடவுள் கொடுத்திருக்கின்ற மிகப்பெரிய கொடையாகிய நற்கருணை விருந்தை இன்று நாம் கொண்டாடுவது வேண்டுமானால் எளிதான செயலாக இருக்கலாம். ஆனால், பல நாடுகளில் நற்கருணை விருந்தைக் கொண்டாடுவதற்குக் கடுமையாக எதிர்ப்புகள் இருந்தன. சீனா போன்று கம்யூனிச நாடுகளில் நற்கருணை விருந்தை, ஆட்சியாளர்களுக்குத் தெரியாமல் கிறிஸ்தவர்கள் கொண்டினார்கள். அயர்லாந்தில் ‘Mass Rock’ என்றோர் இடம், நகருக்கு வெளியே ஓராமாக இருக்கின்றது. இந்த இடத்தில்தான் அயர்லாந்தைச் சார்ந்தவர்கள் அன்றைய காலக்கட்டத்தில் ஆட்சியாளர்களுக்குத் தெரியாமல் நற்கருணை விருந்தைக் கொண்டாடி இருக்கின்றார்கள். இப்படிப் பல்வேறு நாடுகள், நற்கருணை விருந்தானது வெளிப்படையாக இல்லாமல், மறைவாகத்தான் நடைபெற்றது.

இன்று நாம் நற்கருணை விருந்தை வெளிப்படையாகக் கொண்டாடுகின்றோம் எனில், அதற்கு நாம் இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். நற்கருணை என்றாலே கிரேக்கத்தில் நன்றி என்றுதானே பொருள். ஆகையால், நாம் கடவுள் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் இந்த நற்கருணையை வெளிப்படையாகக் கொண்டாடுவதற்கு அருள்பாலித்ததற்காக இறைவனுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

நற்கருணையை நம்பிக்கையோடு உட்கொள்ளவேண்டும்

அடுத்ததாக, இன்று நாம் கொண்டாடுகின்ற, கிறிஸ்துவின் தூய்மைமிகு திருஉடல் இர இரத்தப் பெருவிழா நமக்கு உணர்த்துகின்ற செய்தி, நாம் உட்கொள்கின்ற நற்கருணையை நம்பிக்கையோடு உட்கொள்ளவேண்டும் என்பதாகும்.

அன்றைய காலத்தில், யூதர்களிடம் இயேசு தன்னுடைய உடலையும் இரத்தத்தையும் குறிப்பிட்டு விட்டு, “மானிடமகனுடைய சதையை உண்டு அவருடைய இரத்தத்தைக் குடித்தாலொழிய நீங்கள் வாழ்வு அடையமாட்டீர்கள்” என்று சொன்னபொழுது, யூதர்கள் பலர் அதை மேம்போக்காகப் புரிந்துகொண்டு, நம்ப மறுத்தார்கள். இயேசு சொன்னதை யூதர்கள் நம்ப மறுத்ததற்கு ஒரு முக்கியமான காரணமும் இருந்தது. அது என்னவெனில், ‘எந்த உடலையும் குருதியோடு உண்ணாதீர்கள்... எல்லா உடலின் உயிரும் குருதியே; அதை உண்பவர் அழிவார்’ (லேவி 17: 10-14; இச 12: 16; திப 15: 29) என்று சொல்லப்பட்டிருந்தது. இதனால் அவர்கள் இயேசு சொன்னதை நம்பவும் ஏற்றுக்கொள்ளவும் மறுத்தார்கள்.

இயேசு தன்னுடைய உடலையும் இரத்தத்தையும் ஆன்மிக உணவு, பானம் என்று சொல்லி, அவற்றை உண்போர் என்றுமே வாழ்வார் என்று சொன்னார். ஆகையால், நாம் இயேசுவின் திருவுடலையும் திருஇரத்ததையும் நமக்கு வாழ்வளிக்கும் ஆன்மிக உணவாகவும் பானமாகவும் நம்பி உண்டோமெனில் நிலைவாழ்வை அடைவோம் என்பது உறுதி..

நற்கருணையை குறித்துக் காட்டும் விழுமியங்களை வாழ்வாக்கவேண்டும்

இன்று நாம் கொண்டாடுகின்ற கிறிஸ்துவின் தூய்மைமிகு திருஉடல் திருஇரத்தப் பெருவிழாவனது உணர்த்துகின்ற மூன்றாவது செய்தி, நாம் நற்கருணையை நம்பிக்கையோடு உட்கொள்வதோடு மட்டுமல்லாமல், அது குறித்துக் காட்டுகின்ற விழுமியங்களுக்கு ஏற்ப வாழவேண்டும் என்பதாகும்.

புனித பவுல் கொரிந்தியருக்கு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில், திருவிருந்துக் கிண்ணத்தில் பருகுதல், கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தில் பங்குகொள்ளுதல் அல்லவா, அப்பத்தைப் பிட்டு உண்ணுதல் கிறிஸ்துவின் உடலில் பங்கு கொள்ளுதல் அல்லவா என்று சொல்லிவிட்டு, அவர் ஆதலால் நாம் பலராயினும் ஒரே உடலாயிருக்கின்றோம் என்பார். புனித பவுல் சொல்லக்கூடிய இவ்வார்த்தைகளை வேறுவிதமாகச் சொல்லவேண்டும் என்றால், நாம் பலராக இருந்தாலும், கிறிஸ்துவின் உடலிலும் இரத்தத்திலும் பங்குகொள்வதால் ஒரே உடலாயிருக்க அழைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம்; ஆனால், நடைமுறை வாழ்வில் நாம் ஒரே உடலாய் இல்லை என்பதே வேதனை கலந்த உண்மையாக இருக்கின்றது.

‘கிறிஸ்தவர்கள்’ என்று ஒரே உடலாக இருக்கவேண்டிய நாம், இனத்தின் பெயரிலும் குலத்தின் பெயரிலும் மொழியின் பெயரிலும் பிரிந்து கிடக்கின்றோம். ஒருமுறை இராபர்ட் பெஞ்ச்லே என்ற அறிஞர், “உலகில் உள்ள மக்களை இரண்டு விதமாகப் பிரிக்கலாம். மக்களை இரண்டாகப் பிறப்பவர் ஒருவிதம், அப்படிப் பிரிக்காதவர் இன்னொரு விதம் என்று பிரிக்காலம் எனக் குறிப்பிட்டார். ஆம், இன்றைக்குப் பலர் மக்களை இணைப்பவர்களாக அல்லாமல், பிரிப்பவர்களாகவும், ஒற்றுமைக்கு ஊறுவிளைவிப்பவர்களாகவும் இருக்கின்றார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் நற்கருணை குறித்துக் காட்டும் ஒற்றுமை, தியாகம், அன்பு போன்ற பண்புகளைத் தங்களுடைய வாழ்வில் வாழ்ந்து காட்டுவது மிகவும் நல்லது.

ஆகவே, கிறிஸ்துவின் தூய்மைமிகு திருஉடல் திரு இரத்தப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடும் இந்த நல்ல நாளில், நற்கருனையைக் கொடையாகத் தந்த இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துவோம். மேலும் அந்த நற்கருணையை நம்பிக்கையோடு உட்கொண்டு, அது குறித்துக் காட்டும் ஒற்றுமை, ஒன்றிப்பு, தியாகம், அன்பு போன்ற பண்புகளை நம்முடைய வாழ்வில் கடைப்பிடித்து வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்.

சிந்தனை

‘நாம் விண்ணகத்திற்கு செல்ல மிக எளியதும் பாதுகாப்பதுமான வழி, நற்கருணையே!’ என்பார் புனித பத்தாம் பயஸ். ஆகையால், நாம் நம்மை விண்ணகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் நற்கருணையை நம்பிக்கையோடு உட்கொண்டு, நற்கருணை உணர்த்தும் விழுமியங்களை நமது வாழ்வில் வாழ்ந்து காட்டுவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser ser

பசியும் உணவும்

கடந்த மாதம் 8ஆம் தேதி, மகாராட்டிர மாநிலத்தில் அவுரங்காபாத் அருகில் ரயில் தண்டவாளத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த 16 பேரை சரக்கு ரயில் ஏறிக் கொன்றதை நாம் கேள்விப்பட்டோம், காணொளிகளில் கண்டோம். கொரோனோ தொற்றின் பக்க விளைவுதான் இவர்களின் மரணம். 20 வயது முதல் 30 வயது வரை உள்ள இளவல்கள்தாம் இவர்கள். மகாராட்டிர மாநிலத்தின் இரும்பு பட்டறையிலிருந்து மத்திய பிரதேசத்தில் இருக்கிற தங்கள் இல்லம் நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். இவர்கள் தண்டவாளத்தில் தூங்கினார்களா அல்லது பசியால் வாடி விழுந்து கிடந்தார்களா அல்லது பயணக் களைப்பால் சோர்ந்து அமர்ந்து, அப்படியே தூங்கிப் போனார்களா என்று நமக்குத் தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு அருகில் கிடந்த சில சப்பாத்திப் பொட்டலங்களையும் நாம் படத்தில் பார்த்திருப்போம்.

ஒரு பக்கம் மனித உடல்கள், இன்னொரு பக்கம் மனித உடலுக்கு ஊட்டம் தருகின்ற சப்பாத்தி.

நிற்க.

கொரோனா தொற்றின்போது அனைவருக்கும் அரசே உணவு வழங்கலாம் என்றும், நம் நாட்டின் சேமிப்பு கிடங்குகளில் அரிசியும் கோதுமையும் நிறைய சேமித்துவைக்கப்பட்டு எலிகளுக்கு உணவாகிக்கொண்டிருக்கின்ற வேளையில் அவற்றை அரசே அனைவருக்கும் வழங்கலாம் என்றும் கோரிக்கை வைக்கப்பட்டபோது, அரசு, 'இல்லை! நாங்கள் அவற்றிலிருந்து எத்தனால் எடுத்து நிறைய சானிடைசர் தயாரித்து வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பப் போகிறோம்!' என்றது. உணவுக்கே வழி இல்லாதபோது சானிடைசரை நம் உடலில் தடவினால் என்ன, தடவாவிட்டால் என்ன? இங்கே ஒருவனுக்கு உணவு இல்லாதபோது, எங்கோ ஒருவன் நன்றாக உணவருந்தி படுக்கையில் சாயும்போது அவன் கைகளில் இரு துளிகள் சானிடைசரைப் பூசுவதில் அரசு அக்கறை காட்டுவது ஏன்?

ஒரு பக்கம் பசி, இன்னொரு பக்கம் வீணடிக்கப்படும் உணவு.

நிற்க.

நம் ஆலயங்களில் திருப்பலி கொண்டாடி, நற்கருணை உண்டு ஏறக்குறைய எண்பது நாள்கள் ஆகின்றன. ஆடம்பர ஆடைகள் அணிந்து, சாம்பிராணி போட்டு, சுற்றி வந்து, நெற்றியில் குங்குமம் இட்டு, ஆரத்தி எடுத்து, பாடல் குழுவினர் உச்ச தொனியில் பாடிய நற்கருணைக் கொண்டாட்டங்கள் இனி நம் ஊர்களில் நடக்குமா? என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. அருள்பணியாளர்கள் ஒருவர் பயன்படுத்திய திருவுடையை அடுத்தவர் பயன்படுத்தலாமா? சாம்பிராணி போடுவதால் தும்மல் வரும்போது என்ன செய்வது? நெற்றியில் குங்குமம் இடலாமா? இடும்போது இடுபவர் கையுறை அணிந்திருக்க வேண்டுமா? ஆரத்தி எடுக்கும் தட்டுகள் சேனிட்டைஸ் செய்யப்பட வேண்டுமா? பாடல் குழுவினர் இணைந்து பாடும்போது எச்சில் தெறிக்காதா? அல்லது அவர்கள் முகக்கவசம் அணிந்து பாட வேண்டுமா?

இன்று நாம் சௌகரியமாக நற்கருணையை மையமாக வைத்து திருச்சபையைச் சுருக்கிவிட்டோம். நற்கருணை இல்லை என்றால் வழிபாடு இல்லை என்று ஆக்கிவிட்டோம்.

'இதோ! எந்நாளும் உங்களோடு இருக்கிறேன்!' என்று இயேசு சொன்னதை, நாம் நற்கருணைக்கு பொருத்தி, அவர் நற்கருணையில் இருக்கிறார் என்றும், நற்கருணையில் இறைவனின் பிரசன்னத்தைக் கொண்டுவருபவர் குரு அல்லது ஆயர் என்றும், ஆக, இவர்கள் முக்கியம் என்றும் சொல்லி, இறைவனே மையம் என்பது மாறி நற்கருணையே மையம் என்றும், நற்கருணையே மையம் என்பது மாறி அருள்பணியாளர்களே மையம் என்றும் நிலை மாறிவிட்டது. இந்த எண்பது நாள்களில் நாம் யாரும் அருள்பணியாளர்களையோ, ஆயர்களையோ தேடவில்லை. நமக்கு முடிவெட்டுபவர்களைத் தேடினோம், நம் இல்லங்களைத் தூய்மையாக்குபவர்களைத் தேடினோம், தெருக்களின் துப்புரவுப் பணியாளர்களைத் தேடினோம், நம் மருத்துவர்களைத் தேடினோம். அருள்பணியாளர்களும் ஆயர்களும் தேடப்பட்டாலும் அவர்கள் மற்ற தேவைகளுக்காகத்தான் தேடப்பட்டார்களே தவிர, ஆன்மீகத் தேவைகளுக்காகத் தேவைப்படவில்லை. அருள்பணியாளரின் துணை இல்லாமல், இறுதி அருளடையாளங்கள் இல்லாமல் இருக்கப் பழகிக் கொண்டோம், இறக்கப் பழகிக் கொண்டோம். அவர்கள் இல்லாமல் இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்யப் பழகிக் கொண்டோம். 'கடவுள் இல்லாமல் வாழப் பழகிக் கொண்டோம்' என்று சொல்லலாமா என்று தெரியவில்லை.

இந்தக் கொரோனா காலத்தில் என்னையே நான் இப்படி திறனாய்வு செய்துகொள்கிறேன்.
காணொளிகளில் திருப்பலி பார்க்கும்போதெல்லாம், தொலைக்காட்சியில் யாரோ உணவு தயாரிக்க சொல்லிக் கொடுக்கும் சமையல் குறிப்பு நிகழ்ச்சி நடப்பதுபோலவே எனக்கு சில நேரங்களில் தோன்றும். என் வீட்டில் குழந்தைகள் பட்டினியாக இருக்க, நான் அவர்கள் முன் டிவியில் தோன்றி, நான் மட்டும் உணவருந்திவிட்டு, பாத்திரங்களைக் கழுவிக் கொண்டிருக்க, அக்குழந்தைகள் டிவியின் அந்தப் பக்கத்திலிருந்து என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாலோ, நான் உணவருந்துவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாலோ அவர்கள் பசியாறி விடுவார்களா? ஒரு தந்தை தன் குழந்தைகளுக்கு அப்படிச் செய்வாரா?

ஆனால், இப்படிச் செய்வதையும் நம் திருஅவையின் நற்கருணை இறையியல், 'ஆசை நன்மை' என வரையறுத்துள்ளது. அதாவது, நான் என் கற்பனையிலேயே இயேசுவை உட்கொண்டதாக எண்ணிக்கொள்ள முடியும். இது ஏறக்குறைய மருத்துவத்தில் உள்ள 'பிளாஸிபோ இஃபெக்ட்' போல. அதாவது, காய்ச்சல் உள்ள ஒருவருக்கு அல்லது அது இருப்பதாக நினைக்கும் ஒருவருக்கு, வெறும் மாவுக்கட்டியை மாத்திரையை என்று கொடுத்தால், அவர் அந்த மாத்திரை தன்னைக் குணமாக்கிவிட்டது என்று நம்புவதோடு, குணமும் ஆகின்றார். ஆக, அங்கே மாவுக்கட்டி ஒன்றும் செய்வதில்லை. அவருடைய மனம் அல்லது உடல் தன்னையே குணமாக்கிக்கொள்கிறது.

எல்லாரும் சொல்கிறார்கள்: 'இனி பழைய நிலை திரும்பாது'

என்னைப் பொறுத்தவரை, பழைய நிலை திரும்பக் கூடாது.

இல்லங்களில் இல்லத் தலைவரும், தலைவியும் இணைந்து அமர, இறைவார்த்தை அல்லது நல்ல வார்த்தை ஏதாவது வாசிக்கப்பட, அவர்கள் குழந்தைகள் நற்பயிற்சி தரப்பட, அவர்களும் அண்டை வீட்டாரும் அமர்ந்து பசியாறினால் அது நற்கருணை.

தொடக்கத் திருஅவையில் இப்படித்தான் நற்கருணை கொண்டாடப்பட்டது. அங்கே யாருக்கும் ஆரத்தி எடுக்கப்படவில்லை. ஏன்? இயேசு கொண்டாடிய கல்வாரிப் பலியே நற்கருணைப் பலி என்கிறோம். இயேசுவுக்கு யார் ஆரத்தி எடுத்தார்கள்? இயேசு நிர்வாணமாக சிலுவையில் தொங்க இங்கே நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்திற்கு இவ்வளவு பட்டாடைகள் தேவையா? புளித்த காடியை அவர் ஈசோப்புத் தண்டில் வைத்துச் சுவைக்க, இங்கே இரசப் பாத்திரத்தில் சிலுவை அடையாளம் இருக்கிறதா, முத்து பதித்திருக்கிறதா என்று நாம் அங்கலாய்ப்பது ஏன்?

நிற்க.

எங்கே பசி இருக்கிறதோ, எங்கே அந்தப் பசிக்கு உணவு இருக்கிறதோ அங்கே நற்கருணை இருக்கிறது.

இப்படித்தான் இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு நற்கருணையை வரையறுக்கிறது.

பசி இல்லாமல் உணவு மட்டும் இருந்தாலோ, அல்லது உணவு இல்லாமல் பசி மட்டும் இருந்தாலோ அங்கே நற்கருணை இல்லை.

மகாபாரதத்தில் ஆரண்ய பருவத்தில் பின்வரும் நிகழ்வு உண்டு. துர்வாச முனிவர் ஒரு கோபக்கார முனிவர். முனிவர்களுக்கு எல்லாம் ஏன் கோபம் வருகிறது? என்றும், அனைத்தையும் துறந்த முனிவர்கள் தங்கள் கோபத்தை ஏன் துறப்பதில்லை? என்றும், ஏன் அவர்கள் தவம் கலைக்கப்படும்போதெல்லாம் சாபம் இடுகிறார்கள்? என்றும் நான் கேட்பதுண்டு. அதை விட்டுவிடுவோம். துர்வாச முனிவர் தன்னுடைய பத்தாயிரம் சீடர்களோடு கௌரவர்களின் அரண்மனைக்கு வருகின்றார். மகாபாரதக் காலத்தில் பத்தாயிரம் பேர் இருந்தார்களா என்பது இன்னொரு கேள்வி. துர்யோதனன் நன்றாக விருந்து கொடுக்கின்றார். விருந்தில் திருப்தி அடைந்த துர்வாச முனிவர், 'துர்யோதனா! உன்னுடைய உபசரிப்பில் மகிழ்ந்தோம். ஏதாவது ஒரு வரும் கேள்!' என்கிறார். இந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தி, பாண்டவர்களை அழிக்க நினைக்கின்றார் துர்யோதனன். காட்டில் வனவாசத்திலிருக்கும் பாண்டவர்களிடம் இவரை அனுப்பினால், அவர்கள் இவருக்கு உபசரிப்பு செய்ய முடியாமல் சபிக்கப்பட்டு அழிந்து போவர் என்ற எண்ணத்தில், 'நீங்களும் உங்கள் சீடர்களும் பாண்டவர்களிடம் சென்று சில நாள்கள் தங்கி அவர்களை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்' என்று கபடமாகச் சொல்கின்றார். முனிவரும் அவருடைய குழாமும் புறப்பட்டுச் செல்கின்றனர். பாண்டவர்கள் ஒரு குடிசையில் வாழ்கின்றனர். அவர்கள் அப்போதுதான் மதிய உணவருந்தி முடித்துள்ளனர். அவர்களுடைய அட்சய பாத்திரம் அன்றைய தேவையை நிறைவு செய்துவிட்டது. அதற்கு மேல் அங்கே ஒன்றுமில்லை. 'தர்மா! நாங்கள் குளித்துவிட்டு வருமுன் உணவு தயாரித்து வை!' என்று சொல்லிவிட்டு முனிவர் குளிக்கச் செல்கின்றார். திரௌபதி கண்ணனிடம் மன்றாட, கண்ணன் அவர்களுக்குப் பசி எடுக்காமலே செய்துவிடுகின்றார். அதாவது, இப்போதுதான் சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்த ஓர் உணர்வைத் தருகின்றார். அந்த நிறைவில் பாண்டவர்களை சபிப்பதற்குப் பதிலாக, ஆசீர்வதித்துச் செல்கின்றார் துர்வாச முனிவர்.

ஆனால்,

முதல் ஏற்பாட்டில் யாவே இறைவன் அப்படிச் செய்யவில்லை. நாணற்கடலை பிளக்கச் செய்து இஸ்ரயேல் மக்களை பாதம் நனையாமல் எகிப்திலிருந்து வெளியேற்றியவருக்கு, அவர்கள் பயணம் முழுவதும் பசி எடுக்காமல் செய்திருக்க இயலாதா? இயலும். கானாவூரில் வெறும் தண்ணீரை திராட்சை இரசமாக மாற்றிய இரண்டாம் ஏற்பாட்டு இயேசுவுக்கு, எல்லாருடைய கைகளிலும் உணவுப் பொட்டலம் வந்து விழுமாறு செய்திருக்க இயலாதா? இயலும்.

ஆனால், அவர்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை.

பசியைக் கொடுக்கிறார்கள். பின் உணவைக் கொடுக்கிறார்கள்.

பசி என்ற ஓர் உணர்வும் தேவையும் இருந்தால்தான் உணவு என்ற ஒரு பொருளுக்கு மதிப்பிருக்கும்.

மகாராட்டிரத்தில் இறந்துபோன தொழிலாளர்கள் பசித்திருக்கிறார்கள்.

இன்று எவ்வளவோ பேர் நம் ஊர்களில் பசித்திருக்கிறார்கள்.

நம் திருஅவை முழுவதும் ஆன்மீகப் பசியுற்றிருக்கிறது.

இந்த நேரத்தில், உணவு தேவை. அந்த உணவுதான் நற்கருணை.

இயேசு தன்னுடைய நினைவாக விட்டுச் செல்ல, மனித வாழ்வின் அடிப்படை உணர்வான பசியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். உச்சிப் பொழுதில் எடுக்கும் பசி நம் மனித நொறுங்குநிலை மற்றும் வலுவின்மையின் அடையாளம். இத்தகைய பசி இறைவனை நோக்கி எழுந்தால்தான் நற்கருணை நமக்கு விருந்தாக முடியும். அல்லது அது ஒரு வெறும் சடங்காக மாறிவிடும்.

அப்படிச் சடங்காக மாறிவிட்ட நிலையிலிருந்து கொரிந்து நகர திருஅவையை விடுவிக்க விழைகின்றார் பவுல். ஒரே அப்பத்தை உண்டு, ஒரே கிண்ணத்திலிருந்து பருகுபவர்கள் நடுவே பிரிவினை இருக்கக் கூடாது எனக் கற்பிக்கின்றார்.

நற்கருணை புதுமைகள், நற்கருணை புனிதர்கள், நற்கருணை அற்புதங்கள் என எண்ணற்றவை நம்மைச் சுற்றி இருக்கின்றன. அவர்களுக்குப் பசித்தது. ஆகையால், நற்கருணை அவர்களுக்கு நிறைவு தந்தது.

இன்றைய நாள் எனக்கு வைக்கும் சவால் என்ன?

நான் அருள்பணியாளராக நற்கருணையைக் கொண்டாடவோ, அல்லது பொதுநிலையினராக நற்கருணையை உட்கொள்ளவோ இருக்கிறேன் என்று என் வரையறையைச் சுருக்கிக்கொள்தலை விடுத்து, நானே நற்கருணையாக, உணவாக மாற வேண்டும்.

இதைத்தான் இயேசு செய்தார்: 'நானே உணவு' என்றார்.

என்னைக் காணும் எவரும், உங்களைக் காணும் எவரும், 'நாம் உண்பதற்கு இவர் தமது சதையை எப்படிக் கொடுக்க இயலும்?' என்று கேட்டால், நாம் இன்று கொண்டாடும் திருநாள் பொருள் பெறும்.

ஏனெனில்,

'எப்படிக் கொடுக்க இயலும்?' என்பது கேள்வி மட்டுமல்ல.

'எப்படிக் கொடுக்க இயலும்!' என்பது வியப்பும் கூட.

கேள்வியிலிருந்து வியப்புக்குக் கடந்து சென்றால், அங்கே அப்பம் இயேசுவின் உடலாகவும், இரசம் இயேசுவின் இரத்தமாகவும் மாறும்.

திருநாள் வாழ்த்துக்கள்.

ser

A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com