மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

தவக்காலம் ஐந்தாம் ஞாயிறு
மூன்றாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
I எசேக்கியேல் 37: 12-14 | II உரோமையர் 8: 8-11 | III யோவா 1: 1-45

இறந்த மனிதன் ஒருவன் மோட்ச வாயிலில் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனைப் பார்த்து புனித பேதுரு சில கேள்விகளைக் கேட்க ஆரம்பித்தார். உன் வாழ்க்கையில் யாரையாவது ஆழமாக அன்பு செய்திருக்கிறாயா? என்று கேட்டார், சிறிது தாமதத்திற்குப் பின் இல்லை என்று பதில் சொன்னான் அந்த மனிதன். இரண்டாவது, உனக்கு யாராவது நன்பர்கள் உண்டா என்று கேட்டபோது, நான் பணியிலே கவனமாக இருந்ததால் நட்பைப் பற்றி எண்ணிப் பார்க்கவில்லை என்றார் அந்த மனிதர், இறுதியாக, குறைந்தபட்சம் ஒரு குழந்தையையாவது அன்பு செய்தாயா என்று பேதுரு கேட்டபோது, மீண்டும் இல்லை என்று பதில் சொன்னார் அந்த மனிதர். இதைக் கேட்ட பேதுரு அவரை நோக்கி, நீ செத்து ரொம்ப வருடங்களாகிவிட்டனவே. ஏன் மிகவும் காலதாமதமாக இங்கு வந்து சேர்ந்தாய் என்றார்.

இறப்பு என்பது உயிர் உடலை விட்டுப் பிரியும்போது மட்டும் நடப்பதில்லை. மாறாக உடலில் உயிர் இருக்கும்போதே செத்த பிணமாக வாழ்கிறார்கள் என்பதைத்தான் இந்தக் கதை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அன்பு செய்யாதபோதும், அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும்போதும், அர்த்தமற்ற வாழ்வு வாழும்போதும் நம்மைத் தழுவி இருப்பது சாவுதாள், வாழ்வு அல்ல என்பதை நாம் அறிய வேண்டும். இதைத்தான் இன்றைய மூன்று வாசகங்களும் கோடிட்டுக்காட்டுகின்றது.

1. சமூக அடிமைத்தனத்தால் சாவு

இறைவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, தேனும் பாலும் பொழியும் புதிய நாடாம் கானான் தேசத்திலே குடியமர்த்தப்பட்ட இஸ்ரயேல் மக்கள் இரண்டாக அதாவது, வடக்கு, தெற்கு என, இஸ்ரயேல் என்றும், யூதா என்றும் பிரிந்து பிளவுபட்டு, கடவுளை மறந்து நெறி கெட்டுப்போனதால் யூதா நாட்டு மக்கள் பாபிலோனுக்கும், இஸ்ரயேல் மக்கள் அசீரியாவுக்கும் நாடு கடத்தப்பட்டார்கள்.

இந்த யூத மக்களை அந்த நாட்டு மக்கள் சிறைப்பிடித்து, சித்திரவதை செய்து கொடுமைப்படுத்தினார்கள். அனைத்தையும் இழந்து அணு அணுவாகச் செத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இதைத்தான் இன்றைய முதல் வாசகம் (எசே. 37:12-14} எசேக்கியேல் நூல் எடுத்துரைக்கிறது. இந்த மக்களின் அடிமை வாழ்வு, பள்ளத்தாக்கில் கிடந்த உலர்ந்த எலும்புகளுக்கு இணையாக இருப்பதாக ஆண்டவர் எசேக்கியேலுக்கு கனவில் காட்சித் தந்து தெரிவிக்கிறார். நீ கனவில் கண்டதை இஸ்ரயேல் மக்களுக்குப் போய் எடுத்துரை என்றும் அனுப்புகிறார்.

இத்தகைய சாவுக்கு இணையான அடிமைத்தனம் இன்று பல்வேறு வழிகளில் காட்சி தருகின்றது. சாதி வெறியாக, இனவெறியாக, நுகர்வு வெறியாக, பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வாக, ஏழ்மையாக மக்களைச் சாகடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இத்தகைய அடிமைத்தனத்தில் வாழ்வோரின் நிலை செத்துப்போனவரின் நிலையைவிட மோசமானது. ஆனால் இத்தகைய மக்களுக்கும் வாழ்வதற்கு வழி உண்டு என்ற நம்பிக்கையை எசேக்கியேல் மூலமாக, இறைவன் உலர்ந்த எலும்புகளில் உயிர் வருவதின் மூலமாகக் காட்டுகிறார்.

2. பாவ அடிமைத்தனத்தால் சாவு

அடிமைத்தனத்தின் ஊற்றாக இருப்பதுதான் பாவ வாழ்வு. இந்தப் பாவ அடிமைத்தனத்தைக் குறித்துத்தான் தூய பவுல் அடிகளார் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் பேசுகிறார். ஊனியல்புக்கு ஏற்ப வாழ்வோர் கடவுளுக்கு உகந்தவர்களாக இருக்க முடியாது என்றும், பாவத்தின் விளைவாக உங்கள் உடல் செத்ததாகும் (உரோ. 6:8-9) என்றும் குறிப்பிடுகிறார். இதைத்தான் தெளிவாகப் பாவத்திற்குக் கிடைக்கும் கூலி சாவு (உரோ. 6123) என்றும் சொல்கிறார். இத்தகைய பாவ அடிமைத் தளத்திலிருந்து, அதனால் வரும் சாவிலிருந்து நமக்கு விடுதலை கொடுக்கவே இயேசு வந்தார். எனவேதான் புனித பவுல் கொரிந்தியருக்கு எழுதும்போது (1 கொரி. 15:55) சாவு முற்றிலும் ஒழிந்தது. வெற்றி சிடைத்தது. சாவே உன் வெற்றி எங்கே! சாவே உன் கொடுக்கு எங்கே! என்று சவால் விடுகிறார். உயிர்த்தெழுதலும், வாழ்வும் நானே. என்னில் விசுவாசம் கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார் (யோவா. 11:25) என்று கூறிய இயேசு லாசரின் கல்லறைக்குச் சென்று லாசரே வெளியே வா (யோவா. 11:43) என்று கூறி செத்து நாற்றமெடுக்கும் லாசரின் உடலுக்கு உயிர் கொடுத்துத் தன் மாட்சிமையை வெளிப்படுத்துகிறார். இதேபோல் அன்று சிரியா நாட்டுத் தளபதி நாமான் என்பவன் யோர்தானில் எலிசா தீர்க்கத்தரிசி கூறியதுபோல குளித்துக் குணமாகியவுடன், இஸ்ரயேல் தவிர வேறு எந்த நாட்டிலும் கடவுள் இல்லை என இப்போது உறுதியாக அறிந்து கொண்டேன் (2 அரச 5:15) என்றான்.

நாம் பாவிகள் என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் அனைவருக்கும் வாழ்வு உண்டு. எனவேதான் இயேசு சொன்னார்: நீதிமான்களை அல்ல, பாவிகளையே அழைக்க வந்தேன் (மத். 9:13) என்று. நீதிமான்கள் என்று தங்களையே காட்டிக் கொண்ட பரிசேயர், சதுசேயர் பாவ அடிமைத் தனத்தால் நடைப்பிணங்களாக இருந்தார்கள். எனவே இயேசு இவர்களை பரிசேயர்களே , வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகளே உங்களுக்கு ஐயோ கேடு

3.நம்பிக்கையின்மையால் சாவு

உணவு இல்லாமல் ஒரு மனிதன் 70 நாட்கள் வாழலாம். தண்ணீர் இல்லாமல் 10 நாட்கள் வாழலாம். காற்று இல்லாமல் 6 நிமிடங்கள் வாழலாம். ஆனால் நம்பிக்கை இல்லாமல் ஒரு நிமிடம் கூட நாம் வாழ முடியாது. வாழக் கூடாது. எனவேதான் இயேசு சொல்கிறார்: "என்னை நம்புவோர் என்றுமே சாகமாட்டார்" (யோவா. 6:47). "லாசர் இறந்தபோது நான் இல்லாமல் போனது பற்றி மகிழ்கிறேன். நீங்கள் நம்புவதற்கு நல்ல வாய்ப்பு" (யோவா. 11:42) என்றார் இயேசு நம்பிக்கை என்பது கடையில் வாங்கும் பொருள் அல்ல. தூய ஆவியானவர் தரும் அருட்கொடைகளில் ஒன்று. படைகளின் ஆண்டவரே! உம்மை நம்பும் மனிதர் பேறுபெற்றோர் (திபா. 84:12).

ser ser

நம்புவோம்

இஸ்ரயேல் மக்கள் பாபிலோனுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கையிலே அன்று பயங்கர சுனாமி. எதிரிகள் இஸ்ரயேலைச் சூரையாடி, அந்நாட்டு மக்களைச் சிறைப்பிடித்து அவர்களைச் சித்திரவதை செய்தார்கள். அந்த மக்கள் அனைத்தையும் இழந்து அணுஅணுவாக செத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த நேரத்தில் ஆண்டவர் அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்ல, எசேக்கியேல் என்னும் இறைவாக்கினரைக் கனவு ஒன்று காணவைத்தார். இதோ அந்தக் கனவு: ஆண்டவரின் ஆவியார் எசேக்கியேலைத் தூக்கிக்கொண்டு போய் ஒரு பள்ளத்தாக்கின் நடுவில் நிறுத்தினார். அங்கே எங்கு பார்த்தாலும் உலர்ந்த எலும்புகள். அப்போது கடவுளின் ஆவியார் எசேக்கியேலைப் பார்த்து. நீ இந்த எலும்புகளுக்கு இறைவாக்குரை (எசே 37:4) என்றார். ஆண்டவர் ஆணையிட்டபடியே, எசேக்கியேல் இறைவாக்கு உரைக்க, எலும்புகள் நகர்ந்து ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொள்ள, அவற்றின் மீது நரம்பும், தசையும் பிடிக்க, எங்கு பார்த்தாலும் சடலங்கள். அப்போது ஆண்டவரின் ஆவியானவர் கட்டளையிட்டபடி, எசேக்கியேல், உயிர் மூச்சே வா, நீ வந்து இறந்த இவர்களுக்குள் புகு. அப்பொழுது இவர்கள் உயிர் பெறுவர் (எசே 37 : 9) என்று சொல்ல, சடலங்களுக்குள் கடவுளின் ஆவி புக, எல்லாச் சடலங்களும் எழுந்து நிற்க, எங்கு பார்த்தாலும் உயிர்பெற்ற மனிதர்கள்.

நீ கனவில் கண்டதை, இறந்து விடுவோமோ, மடிந்து விடுவோமோ என அஞ்சி வாழும் இஸ்ரயேல் நாட்டு மக்களிடம் போய்ச் சொல் என்று கடவுள் எசேக்கியேலிடம் சொல்ல, எசேக்கியேல் கடவுள் சொன்னதை, மக்களிடம் போய்ச் சொன்னார், அவர் சொன்னதைக் கேட்ட மக்கள் சற்று ஆறுதல் அடைந்தார்கள்.

காலச் சக்கரம் சுழன்றது, நாள்கள் இரவு பகலென மாறின. ஆண்டுகள் உருண்டோடின! இறந்தவர்கள் யாரும் உயிர்த்தெழவில்லை மக்களின் எதிர்நோக்கும், நம்பிக்கையும், அன்பும் ஆட்டம் காணத்துவங்கின! அப்படிப்பட்ட நேரத்தில்தான், இயேசு ஆண்டவர். இலாசரின் கல்லறை முன்னால் நின்றார்; கல்லை அகற்றி விடுங்கள் (யோவா 11:39) என்றார். கல்லறை திறந்தது. இலாசரே, வெளியே வா (யோவா 11:43) என்று இயேசு கூறியதும், இறந்த இலாசர் உயிரோடு வெளியே வந்தார். எசேக்கியேல் வழியாகக் கடவுளால் மக்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதி இயேசுவால் நிறைவேற்றிவைக்கப்பட்டது.

அன்று இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு ஏற்பட்ட சந்தேகம், குழப்பம், கலக்கம் இன்று நமக்கும் ஏற்படத் தேவையில்லை! உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கைக் கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார். உயிரோடு இருக்கும்போது என்னிடம் நம்பிக்கைக்கொள்ளும் எவரும் என்றுமே சாகமாட்டார் (யோவா 11:25-26) என்று இயேசு வாக்குறுதி அளித்திருக்கின்றார். உணவு இல்லாமல் 70 நாள்கள் வாழலாம். தண்ணீர் இல்லாமல் 10 நாள்கள் வாழலாம். காற்று இல்லாமல் 6 நிமிடங்கள் வாழலாம். ஆனால் நம்பிக்கை இல்லாமல் ஒரு வினாடி கூட வாழ முடியாது. ஏன் வாழவும் கூடாது. ஆகவே இயேசுவின் வல்லமை மீது, இயேசுவின் வார்த்தை மீது முழு நம்பிக்கையை வைப்போம். நாளைய வாழ்வை மலரச் செய்யப்போவது இன்றைய நமது நம்பிக்கையே.

நம்பிக்கை என்பது கடையில் வாங்கக்கூடிய பொருள் அல்ல ; ஓர் அருள் | நமக்குள் வாழும் தூய ஆவியார் (உரோ 8:8-11) தரும் வரங்களில் ஒன்று நம்பிக்கை (1 கொரி 12:9). இது கேட்பவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் (லூக் 11:9-13). நமக்கு வேண்டிய நம்பிக்கையை நமக்குள் வாழும் கடவுளின் ஆவியாரிடமிருந்து பெற்று நாம் நாளும் வளமுடன் வாழ்வோம். படைகளின் ஆண்டவரே! உம்மை நம்பும் மானிடர் நற்பேறு பெற்றோர்! (திபா 84:12) என்கின்றார் திருப்பாடல்கள் ஆசிரியர்.

மேலும் அறிவோம் :

வெள்ளத்(து) அனைய மலர்நீட்டம் மாந்தர்தம்
உள்ளத்(து) அனையது உயர்வு. (குறள் : 595).

பொருள் : நீரின் மிகுதிக்கு ஏற்றுவாறு நீர்ப்பூவாகிய தாமரைத் தண்டின் நீளம் அமையும்; அது போன்று மக்கள் ஊக்கத்திற்குத் தக்கவாறு வாழ்வின் உயர்வு விளங்கும்!

"அனைத்து நோய்களையும் இயற்கை வைத்தியம் மூலம் குணப்படுத்த முடியும்" என்று கூறிய மூலிகை வைத்தியரிடம். *எவ்வளவுதான் இயற்கை வைத்தியம் பார்த்தாலும், ஒருவர் சாகும்போது 'அவர் இயற்கை எய்தினார்' என்றுதான் செய்தி வரும்" என்று நான் கூறியபோது அவருடைய முகம் வாடிவிட்டது. நவீன மருத்துவ உலகம் ஒருவருடைய சாவைத் தள்ளிப்போட முடியுமே தவிர, சாவைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது. இறவாமைக்கு மருந்து என்ன? என்று ஒரு ஞானியைக் கேட்டதற்கு அவர் கூறியது: "இறவாமல் இருக்கவேண்டுமென்றால், பிறவாமல் இருந்திருக்க வேண்டும்."

இறப்பு என்பது தவிர்க்க முடியாத இயற்கையின் நியதி, இறப்பு என்பது ஒருவகையான தூக்கம். இறந்தவர்கள் தூங்குகின்றனர் என்று இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்து வெளிப்படுத்துகிறார். இலாசர் இறந்து விட்டார்; ஆனால் கிறிஸ்து தம் சீடர்களிடம் கூறுகிறார்: "நம் நண்பன் இலாசர் தூங்குகிறான். நான் அவனை எழுப்புவதற்காகப் போகிறேன்" (யோவா 11:11), அவ்வாறே யாயீர் மகள் இறந்துவிட்டபோது கிறிஸ்து கூறுகிறார்: “சிறுமி இறக்கவில்லை ; உறங்குகிறாள்" (மாற் 5:39), சாவு என்பது உறக்கம்; பிறப்பு என்பது உறக்கத்திலிருந்து விழிப்பது என்று வள்ளுவர் கூறியுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

உறங்குவது போலும் சாக்காடு; உறங்கி
விழிப்பது போலும் பிறப்பு (குறள் 339)

கிறிஸ்துவே கல்லறையில் மூன்று நாள் துஞ்சினார் (உறங்கினார்), அதன் பிறகு அவர் உயிர்த்தெழுந்தார். எனவே "துஞ்சினோரின் முதற்கனி அவரே" (1 கொரி 15:20) என்று குறிப்பிடுகிறார் பவுல்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் அவர் கூறுகிறார்: "இறந்த இயேசுவை உயிர்த்தெழச் செய்தவர்...சாவுக்குரிய உங்கள் உடலையும் உயிர்த்தெழச் செய்வார்" (உரோ 8:11), எனவே இறந்து தூங்குகின்றவர்கள் அவர்களுக்கு உரிய காலத்தில் உயிர்த்தெழுவர், இலாசரின் கல்லறையில் கிறிஸ்து உள்ளங்கு முறிக் கலங்கிக் கண்ணீர் விட்டு அழுதார் ( யோவா 11:33-35). இதன் மூலம் கிறிஸ்து உண்மையான மனிதர் என்பது புலப்படுகிறது. ஆனால், "இலாசரே வெளியே வா" என்று சிம்மக் குரலில் கூப்பிட்டு அவரை உயிர்த்தெழச் செய்ததன் மூலம் அவர் உண்மையான கடவுள் என்பதை எண்பிக்கிறார். இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்ததன் மூலம் அவர் எல்லாக் காலத்து எல்லா மக்களுக்கும் விடுக்கும் செய்தி: "உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார்" (யோவா 11:25).

கடவுள் "இறந்தவர்களை வாழ்விப்பவர்" (உரோ 4:17), அவர் மறுமையில் மட்டுமல்ல, இம்மையிலும் திறைவாழ்வின் ஊற்றாகத் திகழ்கின்றார். மின் விசிறி ஏன் ஒரே இடத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது? ஏனெனில் அதற்கு போகவேண்டிய முகவரி தெரியவில்லையாம். அவ்வாறே, இன்றைய முதல் வாசகத்தில், எங்கே போவது என்ற முகவரி தெரியாமல் நாட்டையும் வீட்டையும் உடைமைகளையும் இழந்து, அந்திய நாட்டில் அடிமைகளாக வாழ்ந்த இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல் மூலம் கடவுள் நம்பிக்கை மாட்டுகிறார். அவர்களைக் கல்லறையிலிருந்து வெளியேற்றி, அவர்கள் மீது தமது ஆவியைப் பொழிந்து, மீண்டும் அவர்களை அவர்களது சொந்த நாட்டில் குடியமர்த்தப் போவதாக வாக்களிக்கின்றார் (எசே 37:12-14), மறுமையில் அல்ல, இம்மையிலேயே அவர்களுக்கு கடவுள் புதிய வாழ்வை வாக்களிக்கின்றார். இன்றைய பதிலுரைப்பாடலும், "எல்லாத் தீவினைகளினின்றும் இஸ்ரயேலரை மீட்பவர் அவரே" என்று கூறுகிறது (திபா 130:8).

இம்மையிலேயே நாம் உயிர்ப்பின் மக்களாக வாழ வேண்டும் என்பதே கடவுளின் விருப்பம். இலாசர் கல்லறையிலிருந்து வெளியே வந்த போது அவரது கைகளையும் கால்களையும் கட்டியிருந்த கட்டுகளை அவிழ்த்துவிடச் சொல்லுகிறார் கிறிஸ்து (யோவா 11:44). எனவே நாம் எல்லாவிதக் கட்டுகளிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று உரிமை மக்களாக வாழ வேண்டும் என்பதே கடவுளின் விருப்பம்.

யோவானின் இறையியல் கருத்தின்படி நிறைவாழ்வு இம்மையிலேயே தொடங்கிவிட்டது என்பதை அறிக. "என் வார்த்தையைக் கேட்டு என்னை அனுப்பியவரை நம்புவோர் ... ஏற்கெனவே சாவைக் கடந்து வாழ்வுக்கு வந்து விட்டார்கள்" (யோவா 5:24), இதே கருத்தை பாரதியார் கூறியிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

செத்தபிறகு சிவலோகம் வைகுந்தம்
சேர்ந்திடலாம் என்றே எண்ணி இருப்பவர்
பித்த மனிதர் -----
இத்தரை மீதினிவே இந்த நாளில்
இப்போதே முக்தி சேர்த்திட நாடிச்
சுத்த அறிவு நிலையில் களிப்பவர்
தூயவராம் என்று இங்கு மாதேடா சங்கே,
பாரதியார், வேதாந்த பாடங்கள், 9 சங்கு.

ஒரு பாட்டி, "சாமி எனக்குக் கடவுளிடமிருந்து இன்னும் மரண ஓலை வரலை" என்று என்னிடம் மிகவும் வருத்தத்துடன் கூறினார். சிலர் திருமண ஓலைக்காகக் காத்திருக்கின்றனர்; சிலரோ மரண ஓலைக்காகக் காத்திருக்கின்றனர். அனைவரும் காசோலைக்காகக் காத்திருக்கின்றனர், காத்துக் காத்து சிலருக்கு கண் பூத்து விட்டது!.

மரண ஓலை வருகின்ற போது வரும்! அதற்காக நாம் காத்திருக்கத் தேவையில்லை. இறுதி மூச்சுவரை நாம் புதிய வானகத்தையும் புதிய வையகத்தையும் படைக்க அரும்பாடுபட வேண்டும். இம்மை வாழ்வே மறுமை வழ்வாக மாறுகின்றது. விண்ணகம் சென்ற ஒருவர் பேதுருவிடம் "நான் மண்ணகத்தில் ஓர் இன்பமும் அனுபவிக்கவில்லை " என்றார். பேதுரு அவரிடம், "மண்ணக இன்பங்களைச் சுவைக்கத் தெரியாத நீங்கள் விண்ணக இன்பங்களை எவ்வாறு சுவைக்க முடியும் என்று கூறி அவரை மண்னாக இன்பங்களைச் சுவைக்கும்படி மண்ணகத்திற்குத் திருப்பி அனுப்பினாராம். இவ்வுலகில் முறையான இல்லற வாழ்வை வாழ்கின்றவர்கள் விண்ணகத்திலுள்ள தெய்வத்திற்குச் சமம் என்கிறார் வள்ளுவர்..

வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையும்
தெய்வத்துள் வைக்கப்படும். (குறள் 50)

இம்மையில் நாம் செம்மையாக வாழும் ஒவ்வொரு நாளும் விண்ணகத்தின் முன்சுவையாகும். விண்ணகத்திற்கு நாம் செல்லுவதற்கு முன், விண்ணகத்தை இம்மண்ணகத்திற்குக் கொண்டு வரவேண்டும். சாவுக் காலாச்சாரத்திற்குச் சாவுமணி அடித்து, வாழ்வு காலாச்சாரத்தை உயிர்த்தெழச் செய்வது காலத்தின் கட்டாயமாகும். அனைத்து நிலைகளிலும் மானிட உயிரைப் பேணிக் காக்க வேண்டும்..

"கடவுள் இறந்தோரின் கடவுள் அல்ல; மாறாக வாழ்வோரின் கடவுள். ஏனெனில் அவரைப் பொருத்தமட்டில் அனைவரும் உயிருள்ளவர்களே" (லூக் 20:38)..

ser ser

உள்ளத்துக்கு உயிர் = அன்பு + நம்பிக்கை

ஆண்டு -1 அண்மையில் ஈஸ்டர் வாழ்த்து அட்டை ஒன்று என் சிந்தையைக் கவர்ந்தது. முகப்பில் காலியான கல்லறை. அதன்முன் ஏற்கனவே அதிலிருந்து இயேசு வெளியேறிவிட்டது போன்ற உணர்வைத் தரும் காட்சி. அடியில் இந்த வார்த்தைகள்: May you discover empty lombs all your life - காலமெல்லாம் வாழ்நாளில் காலியான கல்லறையைக் காண என் வாழ்த்துக்கள்.

காலியான கல்லறையில்தானே நமது விசுவாசம் கட்டி எழுப்பப் படுகிறது! எப்பொழுதும் காலியான கல்லறையைக் காண்பதில்தானே கிறித்தவ வாழ்க்கை பொருளும் நிறைவு பெறுகிறது!

இன்று மனிதன் தன் வாழ்வைக் கல்லறையாக்கி உள்ளே புதையுண்டு கிடக்கிறான்; புழுங்கி மடிகிறான்.

இது மனச்சாவு யுகம் - an era of Psychological death!

வளர்ந்து வரும் மருத்துவச் சாதனைகள் இன்று உடலுக்கு ஆயுளைக் கூட்டுகின்றன. (புதிய புதிய மருந்துகள்... புதிய புதிய நோய்கள், புதிரான நோய்கள்) ஆனால் உள்ளங்களின் சாவு கூடிக் கொண்டே போகிறது. உயிருள்ள உடல், அவ்வுடலுக்குள்ளே உயிரற்ற உள்ளம். உடல் சாவு ஒரு முறையே. மனச்சாவோ கணத்துக்குக் கணம் - கணக்கே இருக்காது.

மனச்சாவு உடல் சாவை விடக் கொடியது. இறந்து போவதை விடக் கொடுமையானது. உயிரோடு இருந்தும் உயிரற்றவராய் உலவுவது, நடைப் பிணமாய் நடமாடுவது.... கோமா நிலை' வேதனையானது.
கோமா என்பது மயக்க நிலையில் உயிர் இருக்கும், உயிரோட்டம் இருக்காது. இதயம் இயங்கும், எதுவுமே உடலில் செயல்படாது. இருந்தும் இறந்த நிலை. வாழ்வின் மிகப்பெரிய சோகம் நாம் சாகிறோம் என்பதல்ல, வாழும் போதே நமக்குள்ளே நம்பிக்கை, மகிழ்ச்சி என்று எது எதுவோ செத்துக் கொண்டிருப்பதுதான்!

நம்மில் பலர் இப்படி ஆன்மீகக் கோமாவில் இருக்கிறோம். இயேசுவின் தூய ஆவியே நமக்கு உயிர். “கிறிஸ்துவின் ஆவியைக் கொண்டிராதவர் கிறிஸ்தவரல்லர்" (ரோமை 8:9), நடத்தையில் முரண்பாடு கொண்ட பெயரளவில் கிறிஸ்தவர்கள், போதை, மோகம் நுகர்வின்ப அடிமைத்தனங்களிலிருந்து இனவெறிப் பிளவுகள் வரை எதிர்சாட்சிகள் தானே நாம்! வாடிக்கையாகிவிட்ட வழிபாட்டுச் சடங்குகளைத் தவிர வேறு எதில் நம் கிறிஸ்தவத்தன்மை வெளிப்படுகிறது? ஆன்மீகக் கோமா! அதை உணராமலேயே இருக்கிறோம் என்பதுதான் ஊசியாய் உள்ளத்தைக் குத்தி உறுத்தும் உண்மை. இலட்சியமோ அர்ப்பணமோ இல்லாதவர்கள்கூட இருந்தும் இறந்தவர்களே!

மனிதன் தனிமனிதனாக மட்டுமல்ல, சமுதாயமாகக் கூடச் செத்துக் கொண்டிருக்க முடியும். இதற்கு எடுத்துக்காட்டுத்தான் இறைவாக்கினர் எசேக்கியல் கண்ட காட்சி!

உள்ளம் ஒடிந்து ஊக்கம் இழந்து, உணர்வு மடிந்து, மகிழ்ச்சி வறண்டு, மனம் சோர்ந்து நடைப்பிணங்களாக கிடந்த இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு இறைவன் சொன்னார்: “எம் மக்களே நாம் உங்கள் கல்லறைகளைத் திறப்போம். கல்லறைகளினின்று உங்களை எழுப்புவோம்" (எசேக்.37:12). அந்நிய நாட்டின் அடிமைத்தளை அறுத்துச் சொந்த நாட்டுக்குத் திரும்பக் கொண்டு வருவது செத்தவருக்கு உயிர் கொடுப்பது போன்றது.

உள்ளத்துக்கு உயிர் அன்பும் நம்பிக்கையுமே. அதுதான் இறைவாக்கினர் சொன்னதுதான் இயேசுவால் எப்படி நிறைவேற்றப் படுகிறது! இலாசரின் இறப்பைவிட அவருடைய சகோதரிகளின் மனத்துயர்தான் நம் மனத்தை அதிகம் வருடுகிறது. உடல் சாவுக்கு ஆளான இலாசருக்கு உயிர் கொடுக்கும்முன் மனச்சாவுக்கு ஆளான மார்த்தாவுக்கும் மரியாவுக்கும் அன்பையும் நம்பிக்கையையும் தந்து அன்றோ இயேசு உயிர் ஊட்டுகிறார்!

“இயேசு உள்ளம் குமுறிக் கலங்கிக் கண்ணீர் விட்டு அழுதார்" (யோ.11:33,35) இது இயேசு காட்டிய அன்பின் வெளிப்பாடு.

"உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கை கொண்டவர் இறப்பினும் வாழ்வார் " (யோ.11:25) இது இயேசு ஊட்டிய நம்பிக்கையின் உறுதிப்பாடு.

"துன்புறும் அனாதைகளைக் கண்டதும் உங்கள் உணர்ச்சி எப்படி இருக்கும்? என்ற கேள்விக்கு அன்னை தெரசா சொல்லும் பதில்: "சாலையோரம் கவனிப்பாரற்று துன்புறும் ஏழையைக் கண்டதும் பெருமூச்சு விடுவேன். பலமுறை அழுதும் விடுவேன்". அழுவாரோடு அழுவதோடு அழுபவரின் கண்ணீ ரையும் துடைப்பவர் இயேசு. பிறர்துன்பம் கண்டு கண்ணீர் வடிக்கக் கண்களைக் கொடுத்த கடவுள் அவர்கள் வடிக்கும் கண்ணீரைத் துடைக்க கரங்களையும் கொடுத்திருக்கிறார் அல்லவா?

இயேசுவின் அன்பு, இயேசுவில் நம்பிக்கை நமக்கு உயிர் ஊட்டி வாழ வைக்கும். இயேசு நம்மீது கொண்டிருக்கும் அன்பு, (நாம் இயேசுவின் மீது கொண்டிருக்கும் அன்பல்ல) இயேசுவில் நமது நம்பிக்கையைப் பெருக்கும். (1 யோ.4:10)

நற்செய்தி ஊழியர் ஒருவர் மரணப் படுக்கையில் இருந்தார். சுற்றிலும் நண்பர்கள் நின்று அவர் நலம் பெற மனம் உருகிச் செபித்தார்கள். “ஆண்டவரே, உமது ஊழியர் உம்மை எவ்வளவு நேசிக்கிறார், எப்படியெல்லாம் நேசித்தார்....” இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் உடனே தடுத்து நிறுத்தி “அப்படிச் செபிக்காதீர்கள். என் உடல் நலத்துக்காக என் அன்பை அடிப்படையாக வைத்து செபிக்காதீர்கள். இலாசரின் சகோதரிகள், இயேசுவிடம் ஆளனுப்பித் தெரிவித்த செய்தி என்ன? “நீர் நேசித்த இலாசர், உம் நண்பன் நோயுற்றிருக்கிறான்” (யோ.11:3) என்பதுதானே!

நம்பிக்கை ஊட்டும் இயேசுவின் அன்பே நலம் தரும், நம்மை வாழ வைக்கும். உயிர்ப்பு விழா அன்பின் விழா! நம்பிக்கையின் விழா!

“இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார்”

நிகழ்வு

பிரான்ஸ் நாட்டிலுள்ள ஸ்ட்ராஸ்பர்க் பேராலயத்தில் ஒரு பெரிய, பழமையான கடிகாரம் இருந்தது. அதை ஒரு மனிதர் மிகுந்த சிரத்தை எடுத்துச் செய்துதந்தார். கடிகாரம் பார்ப்பதற்கு அவ்வளவு அழகாகவும் நேரத்தை மிகத் துல்லியமாகவும் காட்டியதால், அங்கிருந்து குருவானவர் அதை எல்லாருக்கும் தெரியும்வகையில், கோபுரத்தில் பொருத்தினார்.

பல ஆண்டுகள் அந்தக் கடிகாரம் நன்றாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. திடீரென்று ஒருநாள் அது பழுதடையவே பேராலயத்தில் இருந்தவர்கள் தங்களுக்குத் தெரிந்த கடிகாரப் பழுதாற்றுநர்களை வரவழைத்துச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்தார்கள், முடியவில்லை. இதற்கிடையில் கடிகாரம் பழுதடைந்த செய்தி, அதைச் செய்துகொடுத்த மனிதருக்குத் தெரியவந்தது. அவர் வேலை நிமித்தமாக ஸ்ட்ராஸ்பர்க்கை விட்டுச் சென்று பல ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. செய்தி கேள்விப்பட்ட அவர் ஸ்ட்ராஸ்பர்க்கில் உள்ள பேராலயத்திற்கு வந்து, கோபுரத்தில் பொருத்தப்பட்டிருந்த கடிகாரத்தின் ஒரு பகுதியைச் சரிசெய்தார். அவ்வளவுதான். கடிகாரம் முன்புபோல் அருமையாக இயங்கத் தொடங்கியது. இதைப் பார்த்த எல்லாரும் ஆச்சரியப்பட்டுப் போனார்கள்.

இந்த நிகழ்வில் வருகின்ற கடிகாரம் செய்துதந்த மனிதர், எப்படி இயங்காமல் இருந்த கடிகாரத்தின் ஒரு சிறு பகுதியைச் சரிசெய்ததும், அது இயங்கித் தொடங்கியதோ அப்படி ஆண்டவர் இயேசு, இறந்து நான்கு நாள்களாகியிருந்த இலாசரைப் பார்த்து, “இலாசரே, வெளியே வா” என்று சொன்னதும், அவர் வெளியே வருகின்றார். ஆம், உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் இருந்தார். அதனால்தான் இறந்த இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்யமுடிந்தது. தவக்காலத்தின் ஐந்தாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை ‘இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார்’ என்ற செய்தியை எடுத்துச் சொல்கின்றது. அது குறித்து இப்பொழுது நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

எதிர்ப்புகளைக் கண்டு அஞ்சாத இயேசு

நற்செய்தியில் இயேசுவிடம், பெத்தானியாவைச் சார்ந்த அவருடைய நெருங்கிய நண்பரான இலாசர் நோயுற்றிருந்த செய்தி சொல்லப்படுகின்றது. இயேசுவிடம் இச்செய்தி சொல்லப்பட்டபொழுது அவர் தன்னுடைய சீடர்களோடு யோர்தான் ஆற்றின் மறுகரையில் இருந்தார். செய்தியைக் கேள்விப்பட்டதும், உடனடியாக அவர் பெத்தானியாவிற்குச் சென்றுவிடவில்லை; இரண்டு நாள்கள் கழித்தே அங்கு செல்கின்றார். அவ்வாறு அவர் செல்ல முற்படும்பொழுது, அவருடைய சீடர்கள் அவரிடம், “இரபி! இப்பொழுதுதானே யூதர்கள் உம்மேல் கல்லெறிய முயன்றார்கள்; மீண்டும் அங்கு போகிறீரா?” என்று கேட்கின்றார்கள். யூதர்கள் இயேசுவின்மீது கல்லெறிய முயன்ற நிகழ்வு யோவா 10:31ff இல் இடம்பெறுகின்றது.

யூதர்கள் தன்மீது கல்லெறிவார்கள் என்பதற்காகவோ, கொலை செய்வார்கள் என்பதற்காகவோ அஞ்சி இயேசு பெத்தானியாவிற்குப் போகாமல் இருந்துவிடவில்லை. அவர் பெத்தானிவிற்குப் போகிறார்; தன் நண்பர் இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்கின்றார். இதற்கு முன்பு இன்னொரு நிகழ்விலும்கூட, இயேசு அஞ்சா நெஞ்சத்தினராகத்தான் இருப்பார். பரிசேயர்களில் ஒருசிலர் இயேசுவிடம் இங்கிருந்து போய்விடும் என்று சொல்லும்பொழுது, அவர் அவர்களிடம், இன்றும் நாளையும் பேய்களை ஓட்டுவேன்; பிணிகளைப் போக்குவேன். மூன்றாம் நாளில் என்னுடைய பணி நிறைவுபெறும். இதை அந்த நரியிடம் போய்ச் சொல்லுங்கள் என்று துணிச்சலாகக் கூறுவார் (லூக் 13: 31-32). அந்தளவுக்கு இயேசு யாருக்கும் அஞ்சாதவராக இருந்தார்.

இந்த இடத்தில் தோமாவைக் குறித்துச் சொல்லியாகவேண்டும். இயேசுவின் மற்ற சீடர்கள் இயேசுவோடு பெத்தானியாவிற்குச் செல்ல அஞ்சியபொழுது, தோமா, “நாமும் செல்வோம்; அவரோடு இறப்போம்” (யோவா 11: 16) என்று துணிச்சலாகச் சொல்கின்றார். இயேசுவின் உயிர்ப்பில் ஐயம் கொண்டவராகவே அறியப்படும் தோமா, இவ்வளவு துணிச்சலாகவும் அஞ்ச நெஞ்சத்தோடும் பேசுவது, நாம் எப்பொழுதும் ஆண்டவரில் நம்பிக்கை வைத்து, அஞ்சாமல் அவர் வழியில் நடக்கவேண்டும் என்ற செய்தியை உணர்த்துவதாக இருக்கின்றது.

நம்பினோருக்கு வாழ்வளிக்கும் இயேசு

பொதுவாக யோவான் நற்செய்தியில் இடம்பெறும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் அல்லது இயேசு செய்கின்ற ஒவ்வோர் அருமடையாளமும் ஒவ்வொரு செய்தியை எடுத்துச் சொல்லும். இயேசுவுக்கும் சமாரியப் பெண்ணுக்கும் இயேசுவுக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல் (யோவா 4) இயேசு வாழ்வளிக்கும் தண்ணீரை அளிப்பவர் என்ற செய்தியையும், இயேசு பிறவிலேயே பார்வையற்றிருந்த ஒருவரை நலப்படுத்துகின்ற நிகழ்வு (யோவா 9) அவர் உலகின் ஒளி என்ற செய்தியையும் எடுத்துச் சொல்லும். இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்யும் நிகழ்வு, அவர் உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வுமாகவும் இருக்கின்றார் என்ற செய்தியை எடுத்துச் சொல்வதாக இருக்கின்றது.

இயேசு அளிக்கக்கூடிய வாழ்வினைப் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்றால், நம்பிக்கை என்பது மிகவும் இன்றியமையாததாக இருக்கின்றது. இன்றைய நற்செய்தியில் வரும் இலாசரின் சகோதரியான மார்த்தாவிடம் அது நிறையவே இருப்பதைக் காணமுடிகின்றது. குறிப்பாக அவர் இயேசுவிடம், நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்கமாட்டான் என்று சொல்கின்றபொழுதும், இயேசு அவரிடம், உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார். இதை நீ நம்புகிறாயா? என்று கேட்கின்றபொழுது, ஆம் ஆண்டவரே, நீரே மெசியா... என்று பேதுருவைப் போன்று நம்பிக்கை அறிக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றபொழுதும் அவருடைய நம்பிக்கை மிகுதியாக இருப்பதைக் காணமுடிகின்றது. இதற்குப் பின்னரே அதாவது, ‘நம்பினால் கடவுளின் மாட்சியைக் காண்பாய்’ (யோவா 11:40) என்று இயேசு சொன்ன பின்னரே, இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்கின்றார்.

இயேசு இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்யும் நிகழ்வு, இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல் நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இடம்பெறுகின்ற, “இதோ நான் உங்கள் கல்லறைகளைத் திறக்கப் போகிறேன். உங்களை உங்கள் கல்லறைகளிநின்று மேலே கொண்டு வருவேன்” என்ற இறைவார்த்தையை நினைவுபடுத்துவதாக இருக்கின்றது. ஆம், இயேசு உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வுமாக இருக்கின்றார். அதனால்தான் அவர் இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்தார்.

ஊனியல்புக்கு ஏற்ப அல்ல, ஆவிக்குரிய வாழ்வு வாழ்ந்தால் உயிர்த்தெழலாம்

இயேசு இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்ததும், பின்னாளில் அவரே உயிர்த்தெழுந்ததும் நமக்கொரு செய்தியை எடுத்துச் சொல்கின்றது. அந்தச் செய்தியைத்தான் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுல் இவ்வாறு கூறுகின்றார்; “இறந்த இயேசுவை உயிர்த்தெழச் செய்த ஆவி உங்களுள் குடிகொண்டிருந்தால்... அவரே... சாவுக்குரிய உங்கள் உடல்களையும் உயிர்த்தெழச் செய்வார்.” ஆம், நாம் ஊனியல்புக்கு ஏற்ப அல்ல, ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்கின்றபொழுது உயிர்த்தெழுவோம் என்று உறுதி.

ஆனால், இன்று பலர் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழாமல், ஊனியல்புக்கு (கலா 5: 9-21) ஏற்ப வாழ்ந்து கடவுள் கொடுக்க இருக்கும் நிலைவாழ்வு என்ற உன்னதக் கொடையை இழந்து நிற்கின்றார்கள். இவர்களைப் போன்று நாம் இருந்துவிடாமல், ஆண்டவரிடம் நம்பிக்கையும் அடுத்திருப்பவரிடம் அன்பும் கொண்டு வாழ்கின்றபோது, ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழ்வோம், அதன்வழியாக நிலைவாழ்வைப் பெறுவோம் என்பது உறுதி. ஆகவே, நாம் ஊனியல்பைக் களைந்துவிட்டு ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வாழ முயற்சி செய்வோம்.

சிந்தனை

‘நேர்மையுடையவரோ தம் நம்பிக்கையினால் வாழ்வடைவர்’ (அப 2:4) என்பார் இறைவாக்கினர் அபக்கூக்கு. ஆகையால், நாம் இறைவனிடம் ஆழமான நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்வோம். அதன்வழியாக அவர் தருகின்ற நிலைவாழ்வையும் இறையருளையும் நிறைவாகப் பெறுவோம்.

 

 

ser

தவக்காலம் ஐந்தாம் ஞாயிறு

நீர் இங்கே இருந்திருந்தால்!

'ஆண்டவரே, நான்கு நாள் ஆயிற்று' என்று இறந்துபோன இலாசரின் சகோதரி மார்த்தா இயேசுவிடம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதை வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்நேரம், நம் நாட்டில் லாக்டவுன் செய்யப்பட்டு, சமூக விலகல் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு நான்கு நாள் ஆயிற்று.

நோய், முதுமை, இறப்பு என்னும் மூன்றின் முன்னும் இன்றைய அறிவியல்-விஞ்ஞான உலகம் மண்டியிட்டே கிடக்கின்றது. கொரோனா வைரஸ் இன்று நம்முடைய வாழ்வின் இருப்பு, இயக்கம் அனைத்தையும் புரட்டிப்போட்டுவிட்டது.

'எங்களுடைய எழுபது ஆண்டுகால வாழ்வில் கோவில்கள் பூட்டப்பட்டு நாங்கள் கண்டதில்லை' என்று பெரியவர்கள் திருப்பலிக்கும், பூஜைகளுக்கும், தொழுகைக்கும் செல்ல முடியாமல் புலம்புகிறார்கள். 'கடவுள் எல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. நம்முடைய வழிபாடுகள் எல்லாம் வெறும் மக்களின் குழுமம்தான். இப்போது புரிகிறதா? எந்தக் கடவுளும் தன்னுடைய மக்களைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. கடவுளைக் காப்பாற்றுவதே இப்போது பெரும்பாடாகி இருக்கிறது' என்று மற்றொரு பக்கம் மக்கள் சந்தர்ப்ப நாத்திகம் பேசுகிறார்கள்.

'நம்மிடம் இந்த உலகையே ஒன்பது முறை அழிப்பதற்கு அணு ஆயுதங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால், கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு கிருமியை அழிக்க மருந்தில்லை. நாம் மனிதர்களை அழிப்பதில் அல்ல, நோய்க்கிருமிகளையே அழிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்' என்று உலகின் தலைவர்களின் சிந்தனைகளைக் கூர்மைப்படுத்துகின்றார் மைக்ரோசாப்ட் நிறுவுநர் பில் கேட்ஸ்.

'கொரோனா வைரஸ் ஓர் உயிரியல் ஆயுதம். வல்லரசுகள் ஏவிவிட்ட கொடூர ஆயுதம். உலகப் பொருளாதாரத்தைக் குலைக்க உலகின் பெறுநிறுவனங்கள் செய்த கூட்டுச்சதி' என்றெல்லாம் விடயங்கள் சமூக வலைத்தளங்களில் பரவினாலும், இன்று வல்லரசுகளும் பெருநிறுவனங்களும் ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் கைகளைப் பிசைந்துகொண்டு நிற்கின்றன. கொரோனாவின் தாக்கத்தைவிட இத்தாக்கத்திற்குப் பின் நாம் அனுபவிக்கப்போகும் பொருளாதார வீழ்ச்சிதான் தாங்கமுடியாததாக இருக்கும் என்று எச்சரிக்கின்றனர் பொருளாதார நிபுணர்கள்.

கொரோனா நம்முடைய வாழ்வின் முதன்மைகளை மறுஆய்வு செய்யவும் நம்மைத் தூண்டியுள்ளது. தேர்வுகள் நம் குழந்தைகளின் வாழ்வை நிர்ணயிக்கின்றன என்று சொல்லி, அவர்களைப் படிக்கச் சொல்லி நச்சரித்தோம். இதோ, இன்று கொரோனாவால் அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக அடுத்த வகுப்பிற்கு நகர்ந்து செல்கிறார்கள். அலுவலகத்திற்குச் செல்லாமல், அடுத்தவரைச் சந்திக்காமல், மால் மற்றும் மல்டிபிளக்ஸ் செல்லாமல், வாரம் ஒருமுறை ஓட்டலில் உணவருந்த முடியாமல் நம்மால் இருக்க முடியாது என நினைத்தோம். ஆனால், இன்று இருக்கப் பழகிவிட்டோம். ஆடம்பரமாக திருமணம் நடத்தினால்தான் இந்த உலகம் நம்மை மதிக்கும் என நினைத்தது மாறி, வெறும் 15 பேர் இருந்தாலும் திருமணம் இனிதாக நடக்க முடியும் என கற்றுக்கொண்டோம். பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளோடு நிறைய நேரம் செலவழிக்க, பிள்ளைகள் தாங்கள் தொலைத்த பொம்மைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடிகிறது இப்போது. சாலை, தண்டவாளம், மற்றும் விமானப் போக்குவரத்து நிறுத்தப்பட்டதால் காற்றில் மாசும் ஒலியும் குறைந்துள்ளது. எல்லாவற்றையும் இங்கு வந்துதான் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்த வங்கிகளும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களும், வீட்டிலிருந்தே செயலிகள் வழியாக வேலைகளை முடித்துக்கொள்ள நமக்கு அறிவுறுத்துகின்றன. வாரம் ஒருமுறை துணிக்கடைக்குள்ளும் நகைக்கடைக்குள்ளும் ஏறி இறங்கினால்தான் வாழ்க்கை என்றவர்கள் எல்லாம், இருப்பதே போதும் என்ற எண்ணத்தொடங்கிவிட்டோம். 'இதுவே போதும்.இப்படி இருப்பதே போதும். குறைவே போதும்' என்றால் ஏன் இவ்வளவு நாள்கள் பரபரப்பு? ஏன் இவ்வளவு நாள்கள் அவசரம்? எல்லாம் இப்போது காத்திருக்க முடிகிறது என்றால், ஐயயோ, அதற்கெல்லாம் நேரமில்லை என நாம் பொறுமையிழந்தது ஏன்?

இந்நேரத்தில் மருத்துவர்கள், காவல்துறை அதிகாரிகள், தீயணைப்புத்துறை மற்றும் மீட்புக் குழுவினர், தன்னார்வப்பணி செய்வோர், மற்றும் ஆட்சியாளர்கள் இவர்களின் தியாகத்தையும் நாம் எண்ணிப்பார்த்து நன்றிகூற வேண்டும். நான் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இந்நேரம் என்னுடைய குருத்துவக் கல்லூரியின் வாசலில் போலிஸ் கான்ஸ்டபிள் ஒருவர், ஹார்ன் பிடித்து, 'பொதுமக்களுக்கு ஓர் அறிவிப்பு' என சமூக விலகல் பற்றி அறிவித்துக்கொண்டிருக்கிறார். எல்லாரும் வீட்டில் ஜாலியாக டிவி பார்த்துக்கொண்டிருக்க இவருக்கு மட்டும் ஏன் இந்த நிலை? என்றும் கேட்கலாம். அது அவருடைய வேலை என்று கண்டுகொள்ளாமலும் இருக்கலாம்.

மொத்தத்தில், பெத்தானியாவில் நான்கு நாள்கள் கல்லறையில் இருந்த இலாசரும், தமிழகத்தில் நான்கு நாள்கள் லாக்டவுன் ஆகி - 144, ஊரடங்கு என்றும் சொல்லலாம் - இருக்கும் நாமும் ஒன்றுதான்.

நம்மை வெளியில் கொண்டுவர ஆண்டவர்தாம் வர வேண்டும்.

ஆனால், 'இலாசர் நோயுற்றிருந்ததைக் கேள்விப்பட்ட பிறகு தாம் இருந்த இடத்தில் இன்னும் இரண்டு நாள்கள் அவர் தங்கியிருந்து' (காண். யோவா 11:6) தாமதித்தபோல, அவர் இன்றும் தாமதிக்கிறார்.

அவருடைய தாமதம் நம் பொறுமையை இழக்கச் செய்கிறது.

அவரை நோக்கி மார்த்தா போல ஓடி, 'ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்க மாட்டான்' என்று சொன்னதுபோல, 'ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் கொரோனா வந்திருக்காது' என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. இந்த நோயின் கொடூரம் கண்டு, இந்த நோய்க்கு முன் மானிடம் அனுபவிக்கும் கையறுநிலை கண்டு, ஒரு மனிதனாக அவரும் கண்ணீர் வடிக்கின்றார் (காண். யோவா 11:35), உள்ளம் குமுறுகின்றார் (காண். யோவா 11:38).

இன்று கொரோனாவைக் கண்டு நாம் பயப்படவில்லை. கொரோனா ஏற்படுத்தும் கொடூர விளைவுகளைக் கண்டு - வலி, அசௌகரியம், தனிமை, சோர்வு, இறப்பு - பயப்படுகிறோம்.

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். எசே 37:12-14) இஸ்ரயேல் மக்கள் கண்ட கொரோனா அனுபவம் பற்றிப் பேசுகிறது. இஸ்ரயேல் மக்கள் பாபிலோனியாவுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டபோது இறைவாக்கினர் எசேக்கியேலும் அவர்களோடு பயணம் செய்தார். எல்லாவற்றையும் இழந்த மக்களுடைய உள்ளத்தில் நம்பிக்கை ஒளியை அணையாமல் தக்கவைப்பதும், தங்கள் கண்முன்னாலேயே எருசலேம் ஆலயம் இடிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, இருளிலும் குளிரிலும் பயணம் செய்து, முன்பின் தெரியாத ஓரிடத்தில் அடிமைகளாக இருந்த மக்களுக்கு உற்சாகம் கொடுப்பதும் அவருடைய பணியாக இருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் உடலளவிலும் ஆன்ம அளவிலும் மக்கள் இறந்துகொண்டே இருந்த மக்களுக்கு புதிய இறைநம்பிக்கை ஊட்டுகின்றார். முதலில், அவர்கள் தங்கள் கண்டுகொள்ளாத்தன்மையாலும் சிலைவழிபாட்டாலும் கடவுளுக்குச் சினமூட்டிய நாளில் அவர்களுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே இருந்த உறவு அறுந்தது என்கிறார் எசேக்கியேல். அனால், அந்த வலி முடிவன்று. 'நான் உங்களை வேற்றினத்தாரிடமிருந்து அழைத்து, பல நாடுகளிடையே கூட்டிச் சேர்த்து, உங்கள் சொந்த நாட்டுக்கு திரும்பக் கொணர்வேன்' (எசே 36:24) என உரைக்கிறார் ஆண்டவர்.

பாபிலோனிய அடிமைத்தனத்தை கல்லறைக்கு ஒப்பிடுகிறார் எசேக்கியேல். ஆனால், கல்லறை திறக்கப்பட்டு மக்கள் கடவுளின் உயிரைப் பெற்றுவர்களாய் மீண்டும் நாடு திரும்புவார்கள். இந்த உருவகம் படைப்பின் தொடக்கத்தில் மண்ணிலிருந்து கடவுள் மனிதரை உருவாக்கி தன்னுடைய உயிரை அவர்கள்மேல் ஊதியதை நினைவுபடுத்துகிறது (காண். தொநூ 2:7). படைப்பின் தொடக்கத்தில் முதற்பெற்றோர் கடவுளை தங்களுக்கு உயிரளிப்பவராக, நண்பராகப் பார்த்தது போல, இஸ்ரயேல் மக்களும் கடவுளை அறிந்துகொள்வார்கள். அவர்களுடைய கடவுள் அவர்களை இறப்பிற்குக் கையளிக்கமாட்டார். இதையே ஆண்டவர், 'என் மக்களே! உங்கள் கல்லறைகளைத் திறந்து உங்களை அவற்றிலிருந்து வெளிக்கொணர்கையில், நானே ஆண்டவர் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள்' (காண். எசே 37:13) என உரைக்கிறார்.

இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். உரோ 8:8-11) புனித பவுல், உரோமையருக்கு எழுதுகின்ற திருமடலில், இரண்டு வகையான வாழ்க்கை நிலைகளுக்கு - 'ஊனியல்பு வாழ்வு' 'ஆவியில் வாழ்வு' - இடையே இருக்கின்ற முரண்களைப் பதிவுசெய்கின்றார். ஊனியல்பு வாழ்வு இறப்பு நோக்கி ஒருவரை இட்டுச்செல்கிறது. ஆவியில் வாழ்வு அவருக்கு நிலைவாழ்வு தருகிறது. ஆவியின் இருப்புதான் அவசியம். ஆவியார் குடிகொள்ளும்போது ஒவ்வொருவரும் கடவுளின் இல்லிடமாக மாறுகின்றார் (காண். 1 கொரி 3:16). ஆவியைக் கொண்டிருப்பவர்கள் 'இயேசுவை இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழச்செய்த ஆவியையே கொண்டிருப்பதால்' அவர்கள் நிலைவாழ்வைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏனெனில், அவர்கள் இறந்தாலும் அந்த ஆவியார் அவர்களை உயிர்ப்பிப்பார். ஆக, அழிவுக்குரிய உடலை அழியா வாழ்வாக மாற்றுவது இறைவனின் ஆவி.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். யோவா 11:1-45) நாம் வாசிக்கும் இலாசர் உயிர் பெறுதல் நிகழ்வுதான் யோவான் நற்செய்தியில் இயேசு நிகழ்த்தும் ஏழாவதும் இறுதியுமான அறிகுறி. முதல் அறிகுறியை அவர் கானாவில் நிகழ்த்தியபோது அவர் தன்னுடைய மாட்சியை வெளிப்படுத்தினார், சீடர்கள் அவர்மேல் நம்பிக்கை கொண்டனர் (காண். யோவா 2:11). இந்த இறுதி அறிகுறி நிகழ்விலும், 'கடவுளின் மாட்சி விளங்கவே இவன் நோயுற்றான்' (காண். யோவா 11:4) என்றும், 'நீ நம்பினால் கடவுளின் மாட்சியைக் காண்பாய் என நான் உன்னிடம் கூறவில்லையா?' (காண். யோவா 11:40) என்றும் இயேசு சொல்கின்ற வார்த்தைகள், இங்கேயும் கடவுளின் மாட்சி வெளிப்படப்போகிறது என்பதையும், பலர் அவர்மேல் நம்பிக்கை கொள்வர் (காண் யோவா 11:45) என்பதையும் காட்டுகின்றன. கடவுளின் மாட்சியை அறிதல் என்பது அவருடைய இருப்பையும் செயல்பாட்டையும் கண்களால் கண்டுணர்வது - விடுதலைப் பயண நிகழ்வில் ஒளிரும் மேகத்தையும் எரியும் நெருப்புத்தூணையும் காண்பது போல (காண். விப 14-15).

ஒத்தமைவு நற்செய்திகள் (மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா) இயேசு இறந்தவர்களுக்கு உயிர் கொடுப்பதை பதிவு செய்திருந்தாலும், இலாசர் உயிர் பெறுதலை அவர்கள் பதிவு செய்யவில்லை. அதற்கு எதிர்மாறாக, யோவான் இலாசர் உயிர்ப்பை மட்டும் பதிவு செய்கிறார். மேலும், யோவான் மற்ற அற்புத நிகழ்வுகளைப் பதியும்போதெல்லாம், 'பிரச்சினை-தீர்வு-போதனை' என பதிவு செய்கிறார். எ.கா. பிறவியிலேயே பார்வை அற்றவர் பார்வை பெறுதல். ஆனால், இங்கே, 'போதனை-பிரச்சினை-தீர்வு' என தலைகீழாக இருக்கின்றது. இறந்தவர் உயிர்பெற்றவுடன் நிகழ்வை முடித்துவிடுகிறார் யோவான். உயிர்ப்பு, நம்பிக்கை, இறப்பு, யூதர்கள், இயேசுவின் கருணை என நிறைய இறையியல் கருத்துக்கள் ஒன்றோடொன்று பிண்ணிக்கிடக்கின்றன.

இலாசரின் இறப்பு நிகழ்வில் லாசர் மட்டுமல்ல, இயேசுவைத் தவிர எல்லாக் கதைமாந்தர்களுமே கல்லறைக்குள்தான் இருக்கின்றனர்: (அ) சீடர்கள் இயேசுவை முழுமையாக புரிந்துகொள்ளவில்லை. இயேசுவை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளும்போதெல்லாம் அதில் ஓர் அரைகுறைத்தனமும், அவசரமும் தெரிகிறது. அரைகுறைத்தனம் அவர்களின் கல்லறை. (ஆ) யூதர்கள் இயேசுவை நம்பவே இல்லை. நம்பிக்கையின்மை அவர்களின் கல்லறை. (இ) மார்த்தா இயேசுவை பாதி நம்புகிறார். 'ஆண்டவரே, நீர் இங்கு இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்க மாட்டான்' என்கிறார். ஆனால், கல்லறைக்கு அருகில் இயேசு சென்றபோது, 'ஐயோ, நாற்றம் அடிக்குமே' என அவரைத் தடுக்கின்றார். பாதி நம்பிக்கை அவரின் கல்லறை. (ஈ) மரியா இயேசுவை நம்பினாலும், அவர் இன்னும் அழுது முடித்தபாடில்லை. தன் சகோதரனின் இழப்பு தந்த வெற்றிடத்தை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அந்த வெற்றிடத்தைக் கண்ணீர் வடித்து மூடிவிட நினைக்கின்றார். அழுகை அவரின் கல்லறை.(உ) இலாசர் இறந்துவிட்டார். இறப்பு அவரின் கல்லறை. மற்றும் (ஊ) 'இயேசு யார்?' - இந்த அறியாமைதான் வாசகர் ஒவ்வொருவரின் கல்லறை.

இந்தக் கல்லறைகளிலிருந்து அனைவரும் விடுவிக்கப்படுவார்களா?

முதலில், இந்த நிகழ்வின் ஒரு சில சொல்லாடல்களைப் புரிந்துகொள்வோம்:

1. பெத்தானியா

நாசரேத்துக்குப் பின் இயேசு தனது இரண்டாம் இல்லமாக நினைத்தது பெத்தானியாவைத்தான். நான் புனித நாடுகளுக்குச் சென்ற போது, உண்மையாகவே இயேசு இங்கு இருந்த இடம் என நான் என் உள்ளுணர்வில் உணர்ந்தது பெத்தானியா மட்டும்தான். 10க்கு 10 பழமையான வீடு. அந்த இல்லத்திற்குள் சென்றவுடன், 'நானும் இங்கு இருந்திருக்கிறேன்' என்ற உணர்வை அந்த வீடு தருகிறது. இயேசுவும், லாசர், மார்த்தா, மரியாவும் பேசியதை, சிரித்ததை இந்தச் சுவர்கள் கண்டிப்பாக உள்வாங்கி இருக்கும். இந்தச் சுவர்களின்மேல் காதுகளை வைத்துக் கேட்டால் நாமும் அதை உணரலாம். 'நீங்க எப்படி பிறந்தீங்க? இடையர்கள், ஞானியர் எத்தனை பேர்? எகிப்துக்கு ஏன் ஓடிப்போனீங்க? அங்க இருந்த எப்ப வந்தீங்க? கோவிலில் ஏன் காணாமல் போனீர்கள்? அது என்ன? இது என்ன?' என இரண்டு சகோதரிகளும் இயேசுவை கேள்விகள் கேட்டு துளைத்திருப்பார்கள். இலாசர் அப்போது மொளனமாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். இந்தப் பிள்ளைகளின் பெற்றோர் ஒருவேளை இவர்கள் பிறந்த சில ஆண்டுகளில் இறந்திருக்க, இவர்கள் மூவரும் துணைக்குத் துணையாக வளர்ந்திருக்கலாம்.இப்படி இயேசு அன்பு கொண்டிருந்த ஓர் இடத்தில் இழப்பு வந்துவிடுகிறது. இலாசர் இறந்துவிடுகிறார். இனி இயேசு இந்த இல்லத்திற்குள் வந்தால் அவரை வரவேற்கும் மூன்று உயிர்களில், ஒரு உயிர் மறைந்துவிடுகிறது.

'உன் நண்பன் நோயுற்றிருக்கிறான்' என்று இயேசுவுக்கு தூதர்களை அனுப்புகின்றனர் மார்த்தாவும் மரியாவும். தூது அனுப்பும் அளவிற்கு இருக்கிறார்கள் என்றால், ஓரளவு பணக்காரர்களாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். அல்லது ஏழைகளாக இருந்து எப்பாடுபட்டாவது இயேசுவுக்கு செய்தி அனுப்பி இருக்க வேண்டும். செய்தி கேட்டவுடன் இயேசு புறப்படவில்லை. 'இந்த நோய் இறப்பில் போய் முடியாது' என்று சொல்லிவிட்டு இலாசர் இறக்கும்வரை காத்திருக்கின்றார். கானாவில் இரசம் தீர்ந்தபோதும் இயேசு இப்படித்தான் தள்ளிப்போடுகின்றார்.

2. தூக்கம்

'இலாசர் இறந்துவிட்டதை,' 'இலாசர் தூங்குகிறார்' எனச் சொல்கிறார் இயேசு (காண். மத் 27:52, 1 கொரி 7:39, 11:30, 15:6, 1 தெச 4:13-15). 'இறப்பை' தூக்கத்திற்கு உருவகிப்பது மற்ற இலக்கியங்களிலும் காண்கிறோம். 'உறங்குவது போலும் சாக்காடு' என்கிறார் வள்ளுவர் (குறள் 339). 'தூக்கம் என்பது குறுகிய சாவு, சாவு என்பது நீண்ட தூக்கம்' என்கிறார் ஷேக்ஸ்பியர். இயேசு சொல்வதை அப்படியே எடுத்துக்கொள்கின்றனர் சீடர்கள். ஆகையால்தான், 'ஆண்டவரே, அவர் தூங்கினால் நலமடைவார்' என்று பதில் சொல்கின்றனர்.

3. என்னை நம்புவதற்கு இது ஒரு வாய்ப்பு

பிறவியிலேயே பார்வை அற்றவர் பார்வை பெறும் நிகழ்விலும், 'இவர் இப்படி பிறந்தது கடவுளின் மாட்சி வெளிப்படவே' (யோவா 9:3) என்கிறார் இயேசு. தான் கையாளவேண்டிய இழப்பு என்னும் எதிர்மறை நிகழ்வை ஒரு பிரச்சினையாகப் பார்க்காமல், ஒரு வாய்ப்பாகப் பார்க்கிறார் இயேசு. இலாசர் உயிர்பெறும் நிகழ்வின் இறுதியில், 'மரியாவிடம் வந்திருந்த யூதர் பலர் இயேசு செய்ததைக் கண்டு அவரை நம்பினர்' எனப் பதிவு செய்கிறார் யோவான். ஆக, கடவுளின் மாட்சி வெளிப்படுகிறது. அந்த வெளிப்படுத்துதலுக்கு மனிதர்கள் தரும் பதில்தான் நம்பிக்கை.

4. கல்லறையில் வைத்து நான்கு நாள்கள்

இலாசர் இறந்து கல்லறையில் வைத்து நான்கு நாள்கள் ஆயிற்று என்பது இரண்டு இடங்களில் (11:17, 39) பதிவு செய்யப்படுகிறது. யூதர்களின் நம்பிக்கை என்னவென்றால், ஒருவர் இறந்த பின் அவருடைய ஆன்மா மூன்று நாள்கள் கல்லறையைச் சுற்றி வரும். நான்காம் நாளில் இறந்தவரின் முகம் மாற ஆரம்பிக்கும்போது அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியாமல் வேறு எங்காவது சென்றுவிடும். ஆக, 'நான்காம் நாள்' என்பது இலாசரின் ஆன்மா அங்கு இல்லை என்பதை உருவகப்படுத்துகிறது. மேலும், ஒன்றுமில்லாமையில் தான் இயேசுவின் அற்புதம் நிகழ்கிறது என்பதையும் இங்கே யோவான் உள்ளிடுகிறார். மார்த்தா இயேசுவிடம், 'நான்கு நாள் ஆயிற்றே. நாற்றம் அடிக்குமே' என்கிறார். இயேசுவின் சமகாலத்தில் எகிப்தியர்கள் மட்டுமே இறந்த உடலை அதிக நாள்கள் பத்திரப்படுத்தும் வகை அறிந்திருந்தனர். யூதர்கள் வெறும் நறுமணத்தைலத்தை மட்டுமே பயன்படுத்தக் கற்றிருந்தனர். அவர்கள் இறந்தவர்களின் உடலில் பயன்படுத்தும் வாசனை திரவியங்களின் நறுமணம் மூன்று நாள்கள் மட்டுமே தாங்கக்கூடியவை. நான்காம் நாளிலிருந்து உடல் வெளிப்படுத்தும் கெட்ட நாற்றத்திற்கு அவைகளால் ஈடுகொடுக்க முடியாது.

5. இறுதிநாள் உயிர்த்தெழுதலின்போது அவனும் உயிர்த்தெழுவான்

தானியேல் 12:2 காலத்திலிருந்தே 'இறந்தவர் உயிர்ப்பு,' 'இறுதிநாள்' போன்ற புரிதல்கள் யூதர்கள் நடுவில் இருந்தன (காண். திப 23:6-8, மாற் 12:18-27). மார்த்தாவும் இதே புரிதலைக் கொண்டிருக்கிறார். அந்த நாளில் எல்லாரும் உயிர்ப்பதுபோல இலாசரும் உயிர்ப்பார் என்று நம்பிக்கை கொண்டிருக்கின்றார். 'ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்கமாட்டான்' என்று மார்த்தா அளவற்ற நம்பிக்கை கொண்டிருந்தாலும், 'இறந்தவரை இயேசு என்ன செய்ய முடியும்?' என்ற சந்தேகமும் கொண்டிருக்கின்றார்.

6. மரியா அவர் காலில் விழுந்து

மார்த்தா இயேசுவைத் தேடி ஓடியதுபோல மரியா ஓடவில்லை. பாவம் குழந்தை! இன்னும் அழுது முடிக்கவில்லை. மார்த்தா இதற்கிடையில், 'ஆம் ஆண்டவரே, நீரே மெசியா, நீரே இறைமகன், நீரே உலகிற்கு வரவிருந்தவர் என நம்புகிறேன்' என நம்பிக்கை அறிக்கை செய்கின்றார். ஆனால், மரியாவோ எதுவும் பேசாமல் அதே நம்பிக்கை அறிக்கையை ஒரே ஒரு செயலால் செய்துவிடுகின்றார்: 'இயேசுவின் காலில் அவர் விழுகின்றார்.'

7. வந்து பாரும்

'அவனை எங்கே வைத்தீர்கள்?' என்ற கேள்விக்கு, 'வந்து பாரும்' என்கின்றனர் மார்த்தாவும், மரியாவும். தன் முதற்சீடர்களிடம், 'வந்து பாரும்' என்று இயேசு சொன்னது இங்கே இயேசுவுக்கே சொல்லப்படுகிறது. 'வந்து பாரும்' என்பதை நாம் பல அர்த்தங்களில் எடுத்துக்கொள்ளலாம்: 'வந்து பாரும் உன் நண்பனை,' 'வந்து பாரும் எம் சகோதரனை,' 'வந்து பாரும் கல்லறையை,' 'வந்து பாரும் மனுக்குலத்தின் காயத்தை,' 'வந்து பாரும் எங்கள் கண்ணீரை.' வானத்திலிருந்து இறங்கி நம்மை 'வந்து பார்த்தவருக்கு,' கல்லறைக்கு 'வந்து பார்ப்பது' ஒன்றும் பெரிதல்லவே. ஆகையால், வேகமாக உடன் செல்கின்றார்.

8. இயேசு கண்ணீர்விட்டு அழுதார்

கிரேக்க பதம் உள்ளபடியே மொழிபெயர்க்கப்பட்டால், 'இயேசு கோபப்பட்டார் அல்லது நொந்துகொண்டார்' என்றுதான் இருக்க வேண்டும். 'கண்ணீர்விட்டு அழுதார்' என்பது அவரின் உணர்வை ரொமான்டிசைஸ் பண்ணுவதுபோல இருக்கிறது. இறப்பு வரும்போது கண்ணீர் வருவது இயல்பு. ஆனால் சில நேரங்களில் நமக்கு கோபம் வரும். வழக்கமாக நமக்கு கடவுளின்மேல் தான் கோபம் வரும். இங்கே இயேசுவுக்கு இறப்பின் மேலும், பாவத்தின் மேலும், தன்னை நம்பாத மனிதர்கள்மேலும் கோபம் வருகிறது.

9. அது ஒரு குகை

பெத்தானியாவிற்கு திருப்பயணம் செல்பவர்களை லாசர் கல்லறைக்கும் அழைத்துச் செல்வார்கள். பெரிய கிணறு போல இருக்கும் இந்த இடம். இதனுள்ளே இறங்கிச் செல்லலாம். இவ்வளவு ஆழத்தில் வைத்துவிட்டு மேலே ஒரு கல்லைப் புரட்டி வைத்திருப்பார்கள். இவ்வளவு ஆழத்திலிருந்து லாசர் எப்படி மேலே வந்தார் என்பதும், அவருடைய கால்களும், கைகளும் கட்டப்பட்டிருந்தாலும் அவர் எப்படி மேலே வந்தார் என்பதும் இயற்பியல் விதிக்கு மாறாக இருக்கின்றன. ஆனால், இதுவே அற்புதம். 'கல்லை அகற்றியது' மனிதர்கள்தாம் என்றாலும், லாசரை வெளியே கொண்டுவந்தவர் கடவுளே.

இந்நிகழ்வை இன்று நாம் எப்படி நம் வாழ்வோடு பொருத்திப்பார்ப்பது?

1. இறப்பு என்னும் எதார்த்தம்

அழுகை, கண்ணீர், சோகம், இறப்பு இல்லாத உலகத்தைக் கற்பனை செய்து பார்ப்பது என்பது மனித இயல்புக்கே முரணானது. மனித இயல்பு தன்னிலேயே குறைகளைக் கொண்டது. இங்கே அழுகை, அழுகல், கண்ணீர், கசப்பு, கருணை எல்லாம் சேர்ந்து இருக்கும். இவற்றில் ஒன்றை மற்றொன்றிலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்பது தவறு. உயிர்ப்பு மட்டும்தான் மேன்மை என நினைக்கக்கூடாது. ஏனெனில் இலாசரின் உயிர்ப்பு அவரின் கொலைக்கு வித்திடுகிறது. ஏனெனில், 'தலைமைக் குருக்கள் இலாசரையும் (இயேசுவோடு சேர்த்துக்) கொன்றுவிட திட்டமிடுகிறார்கள்' (12:10). ஆக, இயேசு இலாசருக்கு உயிர் தந்தாரே ஒழிய, அழியா வாழ்வைத்தரவில்லை. யாயிரின் மகள், இலாசர், நயீன் நகரத்து இளைஞன் இவர்கள் மூவரும் வாழ்க்கையை இரண்டாம் முறை வாழ (ரெசுசிடேஷன்) வாய்ப்பு பெற்றார்களே தவிர, அழியா வாழ்வை (ரெசுரெக்ஷன்) பெறவில்லை. மேலும், இன்று இறப்பே இல்லாத மனிதர்களை உருவாக்க அறிவியல் முயற்சி செய்தாலும், விபத்து, வன்முறை போன்றவற்றால் மனிதர்களின் உயிர் போகும் ஆபத்து உள்ளது என்பதை அறிவியல் ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆக, நாம் நம் அன்றாட இறப்பை - ஒவ்வொரு நாளும் நாம் இறந்துகொண்டே இருக்கிறோம். நம் உடலின் செல்கள் இறந்து கொண்டே இருக்கின்றன - சாதாரண எதார்த்தமாக எடுத்துக்கொள்வதே சால்பு. 'எனக்கு கல்லறையே கிடையாது' என மறுப்பதை விட, அல்லது மறுதலிப்பதை விட, 'என் வாழ்வின் கல்லறை இதுதான்' என நம் அன்றாட இறப்புக்களையும், இறுதி இறப்பையும் ஏற்றுக்கொள்வதே ஞானம்.

2. உடனிருப்பு

இயேசு பெத்தானியாவிலிருந்து தூரத்தில் இருக்கிறார். பெத்தானியாவுக்கு வருகிறார். பின் ஊரின் நடுவில் நிற்கின்றார். பின் கல்லறைக்கு அருகில் வருகின்றார். ஆக, இவ்வாறாக இயேசுவின் நெருக்கம் கூடிக்கொண்டே வருகின்றது. ஆக, நம் வாழ்வின் கல்லறைக்கு வெகுதூரத்தில் அவர் நிற்பது போல தோன்றலாம். அல்லது சில நேரங்களில் நம் அருகில் வருவதற்கு அவரே காலம் தாழ்த்தலாம். ஆனால், கண்டிப்பாக அவர் வருவார். நம் கல்லறைகள் நாற்றம் அடித்தாலும் அவர் துணிந்து அங்கே நிற்பார்.

3.வாழ்வைப் பற்றிய புரிதல்

முதலில், கடவுளே உயிரின் உரிமையாளர். அவரே வாழ்வின் சொந்தக்காரர். நாமெல்லாம் அவரிடம் அதை இரவல் வாங்கியிருக்கிறோம். இரவல் கொடுத்தவன் அதை ஒருநாள் நிச்சயம் கேட்பான். அவன் கேட்கும்போது அதை நாம் தர மறுத்தல் அநீதி. இரண்டாவதாக, வாழ்க்கை ஒரு வட்டம், சுழற்சி. நம்முடைய முன்னோர் விட்டுச்சென்ற பண்பாடு, மொழி, நாகரீகம் ஆகியவற்றை நாம் அடுத்த தலைமுறைக்கு விட்டுச் செல்ல வேண்டும். நாம் வந்த இடத்திற்கே திரும்ப வேண்டும் என்பதுதான் வாழ்வின் நியதி. மூன்றாவதாக, வாழ்க்கை அல்லது உயிர் என்பது குழும அனுபவம். ஒருவர் மற்றவரோடு நாம் கொண்டுள்ள இனிய உறவிலும், கடவுளோடு உள்ள உறவிலும், நம்முடைய இறந்த முன்னோர்களோடு கொண்டுள்ள உறவிலும், நாம் பிறந்த இந்த மண்ணின்மேல் கொண்ட உறவிலும்தான் அதைக் கண்டுணர முடியும். சமூக விலகலும் தனிமைப்படுத்துதலும் சிலகாலம்தான். என்னுடைய வாழ்வை நான் இனிமையாக வாழக் கற்றுக்கொண்டால் இறப்பைப் பற்றிய கவலை எனக்கு வராது.

இறுதியாக,

'ஆண்டவரே, உம் நண்பர்கள் நலமற்றிருக்கிறார்கள்' என்ற செய்தி இன்றும் நம் ஆண்டவரின் காதுகளை எட்டுகின்றது. ஆனால், அவர் அன்றுபோல இன்றும் வேண்டுமென்றே காலம் தாழ்த்துகிறார். கடவுளின் பொறுமை மனித நம்பிக்கையின் அளவுகோல். 'ஆண்டவரே இங்கு இருந்திருந்தால்' என்று புலம்புவதை விடுத்து, 'தூங்கினால் நலமடைவான்' என்பதற்கிணங்க, கொஞ்சம் தனிமையில், நம் இல்லம் என்னும் கல்லறையில் சிறிது நாள்கள் நம்மையே அடைத்துக்கொண்டு தூங்குவோம். கல்லறைகளைத் திறக்க வல்லவர் நம் அருகில். அவரிடமே உள்ளது 'பேரன்பும் மீட்பும்' (காண். திபா 130)

ser

sunday homily


முகப்பு பக்கம்
வத்திக்கான் வானொலி
கத்தோலிக்க இதழ்கள்
ஞாயிறு வாசகம்
விருந்தினர் பக்கம்
உம் வாக்கே விளக்கு!
சென்னை பங்குதலங்கள்
நூலகம்
திருத்தலச் சுற்றுலா
தவக்கால சிந்தனைகள்
ஒலியும் ஒளியும்
அன்னை தெரேசா
கிறிஸ்மஸ் மலர்கள்
பொங்கல்
செபமாலை
பாடல்கள்
செபமே ஜெயம்



A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com