மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பாஸ்கா கால 2-ஆம் ஞாயிறு
3-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
திருத்தூதர் பணிகள் 5: 12-16 | திருவெளிப்பாடு 1: 9-11a, 12-13, 17-19 | யோவான் 20: 19-31

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு தனது திருத்தூதர்களுக்குத் தோன்றியபோது, தோமையார் இல்லாத நிலையில் மாபெரும் உண்மை ஒன்று கற்பிக்கப்படுகிறது. கண்ணால் கண்டு, தொட்டு உணர்ந்து ஏற்று வாழ்வதைவிட கண்ணால் காண முடியாத நிலையில், ஆழமான, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு வாழும் வாழ்வே பேறுபெற்றது என்ற பேருண்மையை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார். இயேசுவோடு இறப்போம் (யோவா. 1:16) என்றவர் தோமா.

இயேசுவைக் கண்டால்தான் நம்புவேன் என்பது, அம்மா ஊட்டினால்தான் சாப்பிடுவேன் என்று அடம்பிடிக்கும் குழந்தையைப் போன்று இருக்கிறது. ஆனால் ஆண்டவர் இயேசுவை, அவரது காயங்களைப் பார்த்தவுடன் தோமா, என் ஆண்டவரே, என் கடவுளே எனக் கதறினார்.

புனித தோமாவின் பெயரைக் கேட்டவுடன் நம்மில் பலருக்குத் தோன்றுவது அவர் சந்தேகப் பேர்வழி என்பதுதான். ஆனால் இயேசுவைச் சந்தித்த பின் தோமாவைத் தவிர வேறு யாரும் இவ்வாறு விசுவாச அறிக்கை வெளியிடவில்லை. ஊனக் கண்களால் இயேசுவைக் காண வேண்டும் என்று தோமா துடித்தாலும், இயேசுவைக் கண்ட பிறகு உள்ளத்தில் ஆழமாக விசுவசித்தார். இந்த விசுவாச ஆழத்தால்தான் இந்திய நாட்டில் திருச்சபையின் விசுவாசக் கண்களை திறந்துவிட்ட பெருமையை தோமா பெறுகின்றார்.

புனித தோமாவைப்போல, இயேசுவைச் சந்திப்பதற்கு முன்பு, அவரைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள், சந்தித்த பிறகு புதுப்படைப்பாக மாறினார்கள் என்பதை விவிலியத்தில் பல இடங்களில் பார்க்கிறோம். இயேசுவைச் சந்திப்பதற்கு முன் சமாரியப் பெண், பிறவிக் குருடன், புனித பவுல், சக்கேயு போன்றவர்கள் இருந்த நிலை மாறி, இயேசுவைச் சந்தித்த பின் புதுப்படைப்பாக, புது வாழ்வு, புது வசந்தம் பெற்று இயேசுவின் சாட்சிகளாய் மாறினார்கள் என்பதை விவிலியத்தில் வாசிக்கிறோம்.

இன்றைய சூழலில் விசுவாசத்தோடு துன்ப துயரங்களை ஏற்றுக்கொண்டு மகிழ்வையும், சமாதானத்தையும் தேடும் மக்கள் உயிர்ப்பின் மக்களாவர். இயேசுவின் மீது நாம் கொண்டுள்ள நம்பிக்கை, விசுவாசம் ஆழமானதாக இல்லாதவரை, நம்முடைய ஆன்மீக வாழ்வு மேலோட்டமானதாகவும், நுனிப்புல் மேய்வதாகவும்தான் இருக்கும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நல்லவர்களாகப் பிறந்து தனக்கும் இறைவனுக்கும் மட்டுமே நல்லுறவை ஏற்படுத்தி, யாருக்கும் எந்தப் பயனும் இல்லாமல் வாழ்ந்து இறப்பதைவிட, நல்லவராகப் பிறந்து, சூழ்நிலையின் காரணமாக சில தவறுகள் புரிந்து, அதன் பிறகு மனம் மாறி புது வாழ்வைத் தழுவிக் கொண்டவர்களே இந்த உலகில் அதிகம் சாதித்தவர்கள் ஆவார்கள். அதற்கு தோமா ஒரு சான்றாகத் திகழ்கின்றார்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இயேசு விரும்புவது சண்டை சச்சரவை அல்ல, அமைதியையே!

உலகப் புகழ் பெற்ற விஞ்ஞானி ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனின் கடைசி நாள்கள். மரணப்படுக்கையில் படுத்திருந்தார். அவரிடம் சில பத்திரிகையாளர்கள் பேட்டி காணச் சென்றார்கள். அவரைப் பார்த்து, விஞ்ஞானி அவர்களே, மூன்றாவது உலகப்போர் ஒன்று உருவானால் மக்கள் எத்தகைய ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி சண்டைபோடுவார்கள்? போர் புரிவார்கள்? என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அந்த ஞானி, அந்த விஞ்ஞானி இவ்வாறு கூறினார்: மூன்றாவது உலகப் போரின் போது என்ன ஆயுதங்களை மனிதர்கள் பயன்படுத்துவார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நான்காவது உலகப்போரின் போது என்ன ஆயுதங்களை மனிதர்கள் பயன்படுத்துவார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும் என்றார்.

உடனே அந்தப் பத்திரிகையாளர்கள், மக்கள் நான்காவது உலகப்போரின் போது எத்தகைய ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவார்கள்? என்று கேட்டனர்.

அதற்கு அந்த விஞ்ஞானி, நான்காவது உலகப்போரின்போது மக்கள் மரக்கிளைகளைப் பயன்படுத்தி சண்டைபோடுவார்கள் என்றார்.

அந்த விஞ்ஞானி சொல்ல விரும்பாதது என்ன? மூன்றாவது உலகப்போர் ஒன்று உருவானால் உலகத்திலுள்ள எல்லா மனிதர்களும் போரில் மடிந்து போவார்கள். இந்த உலகத்தில் எந்த நாட்டு மனிதர்களும் உயிரோடு இருக்கமாட்டார்கள். கடவுள் புதிய ஆதாமையும், புதிய ஏவாளையும் உருவாக்குவார். அவர்கள் வழியாக கற்கால மனிதர்கள் தோன்றுவார்கள்.

அவர்களிடம் ஏ.கே.47 இருக்காது; அணுகுண்டுகள் இருக்காது. மாறாக மரக்கிளைகள் இருக்கும்!

ஆம். மூன்றாவது உலகப்போர் ஒன்று உருவானால் நாம் எல்லாரும் அழிந்து போவோம். சண்டை சச்சரவுக்கு ஒருபோதும் ஆக்கும் சக்தி கிடையாது, அழிக்கும் சக்தி மட்டுமே உண்டு.

அதனால்தான் இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு, வாழ ஆசைப்படும் நம் அனைவரையும் பார்த்து, உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக! உலகம் தராத அமைதியை உங்களுக்கு நானின்று தருகின்றேன் என்கின்றார்.

இந்த உலகத்திற்குள்ளே போரும் பூசலும் எப்போது நுழைந்தன? ஆதாம், ஏவாள் காலத்திலேயே சண்டையும், சச்சரவும் இந்த உலகத்திற்குள் புகுந்துவிட்டன.

தொநூ 3-இல் கடவுள் ஆதாமைப் பார்த்து, விலக்கப்பட்ட கனியை ஏன் உண்டாய்? என்று கேட்கின்றார். அப்போது ஆதாம் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? நான் செய்தது தவறுதான்; என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் என்று சொல்லியிருக்கவேண்டும்.

ஆனால் அவன் அப்படிச் சொல்லவில்லை. நான் அப்படி செய்வதற்கு, கடவுளே நீர்தான் காரணம் என்றான். கடவுளோ, நானா? என்றார். ஆதாம், ஆமாம் நீர்தான். நீர்தான் இந்தப்பெண்ணை என்னிடமிருந்து உருவாக்கினீர். உம்மால் விலக்கப்பட்ட கனியை என்னிடம் தந்து அவள்தான் என்னை உண்ணச் சொன்னாள் எனச் சொல்லி அவன் தப்பித்துக்கொள்ளப்பார்த்தான்.

இப்படி தன்னைக் காப்பாற்ற நினைக்காது, தன்னைக் காட்டிக்கொடுக்க நினைத்த ஆதாமை அன்றிலிருந்து ஏவாள் ஓரங்கட்டத் தொடங்கினாள். முதல் கணவனுக்கும், முதல் மனைவிக்குமிடையே முதல் சண்டை உருவானது.

ஆதாமும் ஏவாளும் ஒருவரையொருவர் வெறுக்கத் தொடங்கினர். அவர்கள் வெறுப்பு, பகை அவர்களது குழந்தையைப் பாதித்தது. அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் பிள்ளை தப்பாது பிறந்தது. வெறுப்பு நிறைந்த அந்த அண்ணன் தனது தம்பியைக் கொன்றான்.

இப்படி அன்று தொடங்கிய போர், பூசல், சண்டை சச்சரவு இன்றும் நம்மைத் தொடர்கின்றன.

இன்று எத்தனையோ வீடுகளில், தெருக்களில், மாநிலங்களில், நாடுகளில் சண்டை சச்சரவுகளால் எத்தனையோ பேர் பலியாகின்றனர்.

குழந்தை பிறக்கும் போதே அதன் தொப்புள் கொடியை அறுக்கும் சமுதாயத்தை குழந்தை வெறுக்கத் தொடங்குகின்றது. அந்த வெறுப்பை அழுகை மூலம் வெளிப்படுத்துகின்றது.

நான் எங்க அம்மாவோட எவ்வளவு சுகமா வாழ்ந்துகிட்டிருந்தேன்! எனக்கும் என் அம்மாவுக்குமிடையேயுள்ள உறவை ஏன் அறுத்தீர்கள்? என்று கேட்டு அந்தக் குழந்தை அழுகின்றது.

பிறப்பிற்கும். இறப்பிற்குமிடையே மனிதர்கள் வாழும்போது எத்தனை சண்டைகள். ஆனால் ஒன்று மட்டும் உண்மை. அமைதியில்லாத இல்லங்ளுக்கு, உள்ளங்களுக்கு கடவுள் இயேசு ஒருபோதும் ஆசியளிப்பதில்லை.

இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் என் பெயரின் பொருட்டு எங்கே ஒன்றாகக் கூடியிருக்கின்றார்களோ அங்கே அவர்களிடையே நான் இருக்கின்றேன் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கின்றேன் என்கின்றார் இயேசு.

இம்மானுவேல் என்று அழைக்கப்படும் இயேசு நம்மோடு வாழவேண்டுமென்றால் நாம் சமாதானமாக வாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டும்.

மத் 5:23-24 நீங்கள் உங்கள் காணிக்கையைப் பலிபீடத்தில் செலுத்த வரும்பொழுது உங்கள் சகோதர சகோதரிகள் எவருக்கும் உங்கள் மேல் ஏதோ மனத்தாங்கல் உண்டென அங்கே நினைவுற்றால், அங்கேயே பலிபீடத்தின் முன் உங்கள் காணிக்கையை வைத்துவிட்டுப் போய் முதலில் அவரிடம் நல்லுறவு ஏற்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். பின்பு வந்து, உங்கள் காணிக்கையைச் செலுத்துங்கள் என்கின்றார் இயேசு.

இயேசுவுக்கு அமைதி என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அதனால்தான் அவர் பிறந்தபோது உன்னதத்தில் கடவுளுக்கு மாட்சி உரித்தாகுக; உலகில் அவருக்கு உகந்தோருக்கு அமைதி உண்டாகுக என்றார் வானதூதர்.

இதனால்தான் அவர் வாழும்போது திருத்தூதர்களைப் பார்த்து, நீங்கள் எந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தாலும் முதலில் உங்களுக்கு சமாதானம் என்று சொல்லுங்கள் என்றார். இதனால்தான் இயேசு உயிர்த்த பிறகு மூன்று முறை அவரது சீடர்களைப் பார்த்து, உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக என்றார். எங்கும், எதிலும், எப்பொழுதும் எனக்குப் பிரியமானது சமாதானமே என்று சொல்வோம்.

நமக்கு எது முக்கியம்?

கர்வம், வைராக்கியம். போட்டி, பொறாமை, ஆகியவையா நமக்கு முக்கியம்? இல்லை. இயேசுவின் ஆசிகளான நீதி, அமைதி, மகிழ்ச்சி ஆகியவைதான் நமக்கு முக்கியம்.

ஒன்றை மட்டும் நமது உள்ளத்திலே நன்றாகப் பதியவைத்துக்கொள்வோம். இயேசு விரும்புவது சண்டை சச்சரவை அல்ல, அமைதியையே!

மேலும் அறிவோம் :

ஒத்தது அறிவான் உயிர்வாழ்வான் மற்றையான்
செத்தாருள் வைக்கப் படும் (குறள் 214).

பொருள் : உலக நலம் கருதி வாழ்பவனே உயிர்வாழ்பவன் ஆவான். பிறருக்கு உதவாத தன்னல நாட்டமுடையவன் இறந்தவர் பட்டியலில் சேர்க்கப்படுவான்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

ஒருவர் ஒரு பெரிய அங்காடிக்குச் சைக்கிளில் சென்றார். சைக்கிளைப் பூட்டி வைக்க மறந்து விட்டார். தேவையான பொருள்களை வாங்கிக் கொண்டு நீண்ட நேரம் கழித்து வெளியே வந்தபோது, சைக்கிள் திருடு போகாமல் வைத்த இடத்திலேயே இருந்ததைக் கண்டு வியப்படைந்தார். கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தும் வண்ணம் அருகாமையிலிருந்த கோவிலுக்குச் சென்றார். ஆனால் இப்போது சைக்கிளைப் பூட்டி வைத்தார். கோவிலை மூன்று முறை வலம் வந்து, ஒரு தேங்காயை உடைத்துவிட்டு வந்தபோது, சைக்கிள் திருட்டுப் போய்விட்டது.

அவர் கடைக்குச் சென்றபோது அவருக்குக் கடவுளின் மேல் நம்பிக்கை இருந்தது; பூட்டின் மேல் நம்பிக்கை இல்லை; சைக்கிள் பத்திரமாக இருந்தது. அவர் கோவிலுக்குச் சென்றபோது, அவருக்குப் பூட்டின் மேல் நம்பிக்கை இருந்தது. கடவுளின் மேல் நம்பிக்கை இல்லை. எனவே சைக்கிள் காணாமல் போய்விட்டது.

கடவுள் மீது நம்பிக்கை வைத்தால், எல்லாம் பாதுகாப்பாக இருக்கும். மாறாக, பணம், பட்டம், பதவி ஆகியவற்றிலும், மனைவி மக்களிடமும் நாம் நம்பிக்கை வைக்கும்போது, நமது உடல்நலம், மனநலம். அமைதி அனைத்துமே திருடப்படும். எல்லாவற்றையும் பெற்றுக் கடவுளை இழப்பதைவிட எல்லாவற்றையும் இழந்து கடவுளைத் தக்க வைப்பது சாலச் சிறந்தது. ஏனெனில் கடவுள் ஒருவரே நமது கற்பாறை, கோட்டை, கேடயம் மற்றும் அரணும் ஆவார் (திபா 18:1-2),

இன்றைய அருள்வாக்கு வழிபாடு கடவுள் நம்பிக்கையை வலியுறுத்துகிறது. கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி நமது கிறிஸ்தவ வாழ்வு நான்கு தூண்களில் ஊன்றியுள்ளது எனக் கூறியுள்ளது. அவை முறையே: 1. நாம் அறிக்கையிடும் நம்பிக்கை (விசுவாசப் பிரமாணம்); 2. நாம் கொண்டாடும் நம்பிக்கை (அருளடையாளங்கள்); 3. நாம் கடைப்பிடிக்கும் நம்பிக்கை (பத்துக் கட்டளைகள் ); 4. நாம் செபிக்கும் நம்பிக்கை (இயேசு கற்றுத்தந்த இறைவேண்டல்).

இன்றைய முதல் வாசகம் கிறிஸ்தவர்களை, "ஆண்டவரில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களின் கூட்டம்" என்றழைக்கிறது (திப 6:14). கிறிஸ்துவில் நம்பிக்கை கொண்டோர் பல்வேறு பிணிகளிலிருந்து விடுதலை பெற்றனர். பிணியாளர்கள் மீது பேதுரு நிழல் பட்டதாலேயே அவர்கள் குணமடைந்தார்கள். கிறிஸ்துவின் நிழல்பட்டு யாரும் குணம் அடைந்ததாக நற்செய்தியில் குறிப்பிடப்படவில்லை, ஆனால் பேதுருவின் நிழல்பட்டு மக்கள் குணமடைந்தனர். “நான் செய்யும் செயல்களை என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவரும் செய்வார்; ஏன், அவற்றைவிடப் பெரியவற்றையும் செய்வார்" என்ற ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு நிறைவேறியது (யோவா 14:12).

புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் பேறும், இறுதிப் பேறும் நம்பிக்கையைப் பற்றியது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. முதல்பேறு, "ஆண்டவர் உமக்குச் சொன்னவை நிறைவேறும் என்று நம்பிய நீர் பேறுபெற்றவர்" (லூக் 1:45). மரியா நம்பினார்; நம்பிக் கருவுற்றார். உடலால் கருவுறுமுன் உள்ளத்தால் கருவுற்றார். இறுதிப்பேறு, "தோமா, என்னைக் கண்டதால் நம்பினாய். காணாமலே நம்புவோர் பேறுபெற்றோர்" (யோவா 20:29), நாம் கடவுளைக் காணாமலேயே அவரை நம்புகிறோம். “நீங்கள் அவரைப் பார்த்ததில்லை. எனினும் அவர் மீது அன்பு செலுத்துகிறீர்கள்" (1 பேதுரு 1:8). முகக்கண் கொண்டு காண முடியாத கடவுளை அகக்கண் கொண்டு காண்கிறோம். மேலும் கிறிஸ்துவைக் காண்பது கடவுளைக் காண்பதாகும் (யோவா 14:9).

தோமாவிடம் அறிவியல் மூளை இருந்தது. எனவேதான் அவர் எதையும் கண்டு, கேட்டு, தொட்டுப் பார்த்த பின்னரே நம்ப வேண்டும் என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். எனவே அவர் அவநம்பிக்கையின் பாதாளத்தில் விழுந்தார். இருப்பினும், நம்பிக்கையின் சிகரத்தை எட்டிப் பிடித்தார். நம்பிக்கையை அறிவியலுக்கு அடைமானம் வைத்த அவர், அறிவியலுக்கு அப்பாற் சென்று கிறிஸ்துவின் இறைத்தன்மையை அறிக்கை யிட்டார். அவர் கண்ணால் கண்டது கிறிஸ்து என்னும் மனிதரை, ஆனால் அவர் அறிக்கையிட்டதோ கிறிஸ்து என்னும் கடவுளை, "நீரே என் ஆண்டவர்! நீரே என் கடவுள்" (யோவா 20:28) நற்செய்தியில் தோமாவைத் தவிர வேறு யாரும் கிறிஸ்துவை "என் கடவுளே" என்று அழைக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அறிவியலுக்கும் கடவுள் நம்பிக்கைக்கும் இடையே உன்மையான முரண்பாடு இருக்க முடியாது. ஏனெனில் இவ்விரண்டிற்கும் கடவுள் தான் ஊற்று. கல்வியின் பயன் கடவுளைச் சரணடைவதாகும்.

கற்றதனா லாய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின் (குறள் 2)

முழுமையான அறிவு சூன்யத்தில் அல்ல, பூரணத்தில் சங்கமிக்கும். அறிவியல் மேதைகள் எல்லாம் கடவுள் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

'கிறிஸ்து உயிர்த்து விட்டார்' என்பதை தோமா முதலில் நம்ப மறுத்தார். அதற்குக் காரணம்: அவர் மற்றச் சீடர்களிடமிருந்து தன்னைத் துண்டித்துக் கொண்டார். அவர் மீண்டும் மற்றச் சீடர்களுடன் இணைந்த பிறகுதான் அவருக்கு உயிர்த்த கிறிஸ்துவைக் காணும் பேறு கிடைக்கது.

இக்காலத்தில் பல கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையை இழக்கக் காரணம், அவர்கள் திருச்சபையின் வழிபாட்டிலிருந்து தங்களைத் துண்டித்துக் கொள்கின்றனர். எட்டாம் நாள் என்றாலும் வாரத்தின் முதல் நாள் என்றாலும் ஒன்று தான். அது ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் குறிக்கும்.

ஞாயிறு அன்றுதான் கிறிஸ்து தம் சீடர்களுக்குத் தோன்றினார். இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில், ஒரு ஞாயிறு அன்றுதான் தூய ஆவி தம்மை ஆட்கொண்டு திருவெளிப்பாடு நூலை எழுதக் கூறியதாக யோவான் குறிப்பிடுகிறார் (திவெ 1:10). ஒவ்வொரு ஞாயிறும் ஒரு சிறிய பாஸ்கா ஞாயிறு, ஞாயிறு வழிபாட்டைப் புறக்கணிப்போர் காலப்போக்கில் கிறிஸ்துவ நம்பிக்கையை இழப்பர் என்பதில் ஐயமில்லை.

ஒரு கிராமத்திலிருந்து ஒரு குடும்பத்தினர் தீப்பந்தங் களுடன் ஒரு திருமணத்திற்குச் சென்றார்கள், ஏனெனில் திருமண அழைப்பிதழில், "சொந்த பந்தங்களுடன் திருமணத்திற்கு வரவும்' என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததாம். ஞாயிறு அன்று நாம் சொந்த பந்தங்களுடன் செம்மறியின் விருந்தில் கலந்து கொண்டு நமது கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்துவோம். தோமாவுடன் இணைந்து நற்கருணையில் மறைந்துள்ள கிறிஸ்துவை "நீரே என் ஆண்டவர்; நீரே என் கடவுள்" என்று அறிக்கையிடுவோம்.

"சிலர் வழக்கமாக நம் சபைக் கூட்டங்களில் கலந்து கொள்வதில்லை. நாம் அவ்வாறு செய்யலாகாது; ஒன்று கூடி ஒருவருக்கொருவர் ஊக்கமூட்டுவோமாக" (எபி 10:25) என்னும் எபிரேயர் திருமுகத்தின் அறிவுரையை ஏற்றுச் செயல்படுத்துவோம்.

"கடவுளிடமிருந்து பிறக்கும் அனைத்தும் உலகை வெல்லும், உலகை வெல்லுவது நம்பிக்கையே" (1 யோவா 5:4), நம்பிக்கை யின்றி இவ்வுலகை நாம் வெல்லமுடியாது!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

ஒன்பதாவது பேறு

"நீரே என் ஆண்டவர். நீரே என் கடவுள்”. உயிர்ப்பின் உண்மைக்கு இவ்வாறு சரணடைவதுதான் இறைநம்பிக்கை. அப்படிச் சரணடைவதற்கு முன்னே ஒரு போராட்டத்தை அல்லவா கடக்க வேண்டி நேருகிறது.

தோமாவுக்கு அப்படித்தான் தற்காலிகமாக ஒரு சோதனை, ஒரு போராட்டம். போராட்டத்தில்தானே இறைநம்பிக்கை வெளிப்படுவதாக விவிலியத்தில் பார்க்கிறோம்.

பக்திப் பரவசமான உணர்ச்சி நிலைகளிலா, அல்லேலூயாக் கூத்திலா கூச்சலிலா, துன்பதுயரம் போன்ற அவலங்களிலா, ஆபிரகாம் நம்பிக்கையின் தந்தை என்றும் அன்னை மரியா நம்பிக்கையின் தாய் என்றும் போற்றப்படுகிறார்கள்? ஒரு மனப்போராட்டத்தில் அன்றோ! 'சொந்த நாட்டை விட்டுத் தூர நாட்டுக்குப் போ', 'உன் ஒரே மகனைக் கொண்டு போய் ஓரேப் மலையில் பலிகொடு..... இந்த வார்த்தைகளில் ஆபிரகாமின் பக்திப் பரவசத்தையோ, துன்ப துயரத்தையோ அல்ல, போராட்டத்தைப் பார்க்கிறோம். 'கன்னியாயிற்றே இது எப்படி இயலும்' என்ற வார்த்தைகளில் மரியா வெளிப்படுத்தியதும் போராட்டமே!

தோமாவின் இறைநம்பிக்கையும் அப்படியே ஒரு போராட்டத்தில் தான் மலர்கிறது. அறிவியலின் உச்சத்திலிருந்து இறைநம்பிக்கையின் உச்சத்தை அடைகிறார். புலன்களாலே அறிய இயலாக் குறையை நீக்க இறைநம்பிக்கையின் உதவியை நாடுகிறார். “நீரே என் ஆண்டவர், நீரே என் கடவுள்” இயேசுவின் இறைத்தன்மையை இவ்வளவு தெளிவாக, வெளிப்படையாக வேறு எவருமே வெளியிட்டதில்லை. தோமாவில் அறிவியலும் இறைநம்பிக்கையும் ஒன்றிணைந்து விடுகிறது. அந்த வேளையில்தான் இயேசு மொழிந்த இறுதிப்பேறு - ஒன்பதாவது பேறு பிறக்கிறது: “காணாமலே நம்புவோர் பேறு பெற்றோர் ” (யோவான் 20:29) நாமும் இறைநம்பிக்கைக் குடும்பத்தில் பேறுபெறும் பெருமை அடைகிறோம்.

இயேசுவின் காயங்கள் அடையாளப்படுத்துபவை மட்டுமல்ல அடைக்கலம் தருபவை மட்டுமல்ல. நலமளிப்பவை, மீட்புத் தருபவை, குணப்படுத்துபவை. இயேசுவின் பாடுகளாலும், மரணத்தாலும் தோமாவின் மனத்திலும் காயம். நாமும் கூடப் பலவிதத் துயரங்களால் புண்பட்டு இரத்தம் கசிந்து நிற்கிறோம். அந்த நேரத்தில் எல்லாம் காயமில்லாத கடவுள் அல்ல இயேசுவைப் போன்ற காயங்கள் நிறைந்த கடவுளே ஆறுதல் அளிக்கிறார். வாழ்வுக்குப் பொருள் கொடுக்கிறார்.

“அவரோ நம் குற்றங்களுக்காகக் காயமடைந்தார். நம் தீச்செயல்களுக்காக நொறுக்கப்பட்டார். நமக்கு நிறைவாழ்வு அளிக்க அவர் தண்டிக்கப்பட்டார். அவர்தம் காயங்களால் நாம் குணமடை- கின்றோம்” (எசா.53:5)

*சிலுவையின் மீது தம் உடலில் நம் பாவங்களை அவரே சுமந்தார். நாம் பாவங்களுக்கு இறந்து நீதிக்காக வாழ்வதற்கே இவ்வாறு செய்தார். அவர்தம் காயங்களால் நீங்கள் குணமடைந்துள்ளீர்கள். (1 பேதுரு 2:24)

இயேசுவின் காயங்கள் நலம் தருபவை மட்டுமல்ல, எல்லையற்ற இறையன்பை உணர்த்துபவை. கை அறுவைச் சிகிச்சையில் தேர்ச்சி பெற்ற மருத்துவர் ஒருவர் ஒவ்வொரு அறுவைச் சிகிச்சையின் போதும் “நீரே என் ஆண்டவர், நீரே என் கடவுள்” என்று சொல்வாராம். அதற்கான பின்னணி? வியட்நாம் போரின் போது ராணுவ வீரர் ஒருவருடைய கையில் பாய்ந்திருந்த துப்பாக்கித் தோட்டாவை அகற்றும்படி அழைக்கப்பட்டிருந்தார். அந்த அறுவைச் சிகிச்சை அவரது இதயத்தை ஆழமாய்த் தொட, போர் முடிந்ததும் கை அறுவைச் சிகிச்சையில் சிறப்புத் தேர்ச்சியும் பயிற்சியும் பெற்றார். துப்பாக்கிக் குண்டுகளினாலோ, வேறு கூர்மையான ஆயுதங்- களினாலோ, கைகளின் சதையையும் எலும்பையும் துளைக்கின்ற காயங்களையும் அதனால் ஏற்படுகின்ற வேதனைகளையும் நன்கு உணர்ந்திருந்தார்.

அதனால், இயேசுவின் திருக்கைகள் சிலுவையில் ஆணியால் அறையப்பட்ட பொழுது அவர் அனுபவித்த வேதனையை நினைக்கும் போதெல்லாம் நெஞ்சு பதைப்பதாகக் கூறுகிறார். “நீரே என் ஆண்டவர், நீரே என் கடவுள் " என்று தோமா அறிக்கையிடுவதை விசுவாசத்தின் அடையாளமாக மட்டுமே அவர் பார்க்கவில்லை; இயேசுவின் கிழிக்கப் பட்டிருந்த திருக்கைகளில் காயத்தின் ஆழத்தைப் பார்த்த அதிர்ச்சியிலும் தோமா கதறியிருக்கக் கூடும் என்ற முடிவுக்கு வந்தார். மானவே அவர் உறுதியோடு சொல்லும் வார்த்தைகள்: “ஒவ்வொரு முறையும் காயம்பட்ட மனிதனுடைய கையை அறுவைச் சிகிச்சை செய்யும் பொழுதெல்லாம், கிறிஸ்து தனது திருக்கையை என்னிடம் தருவதாக நினைக்கிறேன். எனவே நானும் தோமாவோடு சேர்ந்து “நீரே என் ஆண்டவர், நீரே என் கடவுள்” என்று சொல்வதைப் பழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறேன்".

நம் நண்பர்களின் நம்பிக்கை நமக்கு உதவலாம். ஆனால் அது மட்டும் போதாது. அந்தக் கை அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணரும் தூய தோமாவும் செய்ததைப் போல நாமும் இயேசுவிடம் கொண்ட தனிப்பட்ட சிறப்பு அனுபவத்தால் நமது இறைநம்பிக்கையைக் கட்டி எழுப்ப வேண்டும்.

ஒரு சுவையான கட்டுக்கதை. கலிலேயக் கடலில் சீடர்கள் மீன் பிடித்துக் கொண்டிருந்த போது உயிர்த்த இயேசு கடலில் நடந்து வந்தார். சீடர்கள் உற்சாகத்தோடு “ஆண்டவரே வாரும் படகில் ஏறும்” என்று அழைக்க சில அடிகள் எடுத்து வைத்ததும் இயேசு மூழ்கத் தொடங்கினார். அவரை இழுத்துப் பிடித்துப் படகில் ஏற்றிக் கொண்டார்கள். அப்பொழுது தோமா, "என்ன ஆச்சு ஆண்டவரே? பேதுருவை கூட அன்றொருநாள் மூழ்காமல் காப்பாற்றினீரே! இப்போது நீரே..." தோமா முடிக்கவில்லை. உணர்ச்சிக் குழப்பத்தோடு இயேசு சொன்னார்: “இப்போது என் கால்களில் காயத்தால் ஏற்பட்ட துளைகள் இருக்கின்றன"

இயேசுவின் காயங்கள் முழ்கடிப்பவை அல்ல. கரை சேர்ப்பவை.
இயேசுவின் ஊனுடல் மட்டுமல்ல. அவரது மறைஉடலாகிய திருச்சபையும் அதே பாடுகளின் காயங்களைத் தாங்கியிருக்கும், தூய ஆவியின் ஆற்றலால் அது என்றும் உலகம் என்னும் பெருங்கடலில் மூழ்கிவிடாமல் மக்களைக் கரை சேர்த்துக் கொண்டிருக்கும்!

1. இறைவார்த்தையைக் கேட்கும் போது (in the spoken word)
“வழியிலே அவர் நம்மோடு பேசி மறைநூலை விளக்கும்போது நம் உள்ளம் பற்றி எரியவில்லையா? (லூக்.24:32). சீடர்கள் இயேசுவை அடையாளம் காணாவிட்டாலும் இயேசுவின் வார்த்தைகள் ஆறுதல் அளித்தன. இறைவார்த்தைக்குத் தனி ஆற்றல் உண்டு, ஞாயிறு வழிபாடு முடிந்து வீட்டுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தாள் வயதான மூதாட்டி அவளைக் கண்ட இளைஞர்கள் கிண்டலாக, “பாட்டி, இன்று மறையுரையில் சாமியார் என்ன சொன்னார்?” என்று கேட்டார்கள். வயதான பெண்மணி நினைத்துப் பார்த்தாள். ஒன்றும் நினைவுக்கு வரவில்லை. “சாமியார் சொல்வது ஒன்றும் நினைவில் பதிவதில்லை என்றால் எதற்காகக் கோவிலுக்குப் போகிறாய்?” என்று கேட்டுச் சிரித்தனர். ஒரு மூங்கில் கூடையை அவர்களிடம் கொடுத்து அருகில் உள்ள நீரோடையில் அமிழ்த்தித் தண்ணீர் கொண்டு வரச் சொன்னாள். அவர்கள் கொண்டு சென்று நீரில் அமிழ்த்தி வெறுங் கூடையைக் கொண்டு வந்தனர். “இந்தக் கூடையில் எத்தனை ஓட்டைகள். இதில் எப்படித் தண்ணீர் தங்கும்?” என்றனர். அவள் சொன்னாள்! “உண்மைதான். கூடையில் தண்ணீர் தங்காது. ஆனால் கூடையை இப்போது பாருங்கள். நீரில் நனைந்ததும் அதன் மேல் படிந்திருந்த தூசி அகலவில்லையா? கூடை இப்போது சுத்தமாக இல்லையா?" அதுபோல் இறைவார்த்தை எனக்குள்ளே பதியவில்லை என்றாலும் அதைக் கேட்கும் போது நான் தூய்மையாவதை உணருகிறேன்”

2. அப்பத்தைப் பிட்கும் போது (in the broken bread)
"அவர் அப்பத்தைப் பிட்டு அவர்களுக்குக் கொடுத்தார். அப்போது... அவர்களும் அவரை அடையாளம் கண்டு கொண்டார்கள்" (லூக்.24:30,31) இயேசுவை இனம் காண, உணர்ந்து ஏற்க இறைவார்த்தை மட்டும் போதாது, நற்கருணை என்னும் அருள்சாதனம் வேண்டும்.

இறைவார்த்தை - மனித சொல்லுரு எடுத்தது. அது விவிலியம்
- மனித உடலுரு எடுத்தது. அது நற்கருணை
கத்தோலிக்குத் திருச்சபை வைத்திருக்கும் கருவூலம் திருவருள் சாதனம். எவ்வளவு பெருமைக்குரியது!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

“நம்புங்கள்; வாழ்வு பெறுங்கள்”

இதுவன்றோ நம்பிக்கை!

கம்யூனிச ஆட்சி நடைபெறும் உரோமனியா (Romania) என்ற நாட்டில் பல்வேறு எதிர்ப்புகளையும் அடக்குமுறைகளையும் மீறி நற்செய்திப் பணி செய்தவர் ஃளாரஸ்கு (Florescu). இவர் கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நற்செய்தியை அங்கிருந்த மக்களுக்கு அறிவித்ததற்காகச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுச் சித்திரவதை செய்யப்பட்டார். குறிப்பாக, பசியோடு இருக்கும் எலிகள் இவர் இருந்த அறைக்குள் அனுப்பி வைக்கப்படும், இவர் அந்த எலிகளிடமிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ள, அவற்றைத் தூங்காமல் விரட்ட வேண்டும். ஒருவேளை இவருக்குத் தூக்கம் வந்து, தூங்கிவிட்டால், எலிகள் இவரைக் கடித்துக் குதறிவிடும். அதற்காகவே இவர் பல நாள்கள் தூங்காமல் இருந்தார்.

ஒருநாள் படைவீரர்கள் இவரது கைகளையும் கால்களையும் விலங்குகளால் கட்டிப் போட்டுவிட்டு, “யாரெல்லாம் கிறிஸ்தவர்கள் என்று எங்களிடம் சொல்லிவிடு, இல்லையென்றால் உன்னைக் கொன்றுபோட்டுவிடும்” என்று மிரட்டினார்கள். இவர் வாயைத் திறக்காமல் அமைதியாக இருந்தார். சிறிதுநேரம் கழித்து, இவரது பதினான்கு வயது மகனை இவர் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தி, “இப்போதாவது யாரெல்லாம் கிறிஸ்தவர்கள் என்று எங்களிடம் சொல்லிவிடு. இல்லையென்றால் இவனை அடித்தே கொன்றுவிடுவோம்” என்று எச்சரித்தார்கள்.

தன் மகன் தன் கண்முன்னாலேயே கொல்லப்படப் போவதைக் காணச் சகியாத ஃளாரஸ்கு, கிறிஸ்தவர்களின் பெயரை வரிசையாகச் சொல்ல வாயை எடுத்தார். அப்போது இவருடைய மகன், “அப்பா! தயவுசெய்து யாருடைய பெயரையும் சொல்லிவிட்டாதீர்கள். நான் கிறிஸ்துவுக்காக என்னுடைய உயிரையும் இழக்கத் தயார்” என்றான். இதைக் கேட்டுச் சீற்றமடைந்த படைவீரர்கள் சிறுவனை அடித்தே கொன்றார்கள். அவன் ‘இயேசுவே’ என்று சொல்லிக்கொண்டு இறந்தான். பின்னர் அவர்கள் ஃளாரஸ்குவையும் கொன்றுபோட்டார்கள்.

ஆம், உரோமனியா நாட்டைச் சேர்ந்த நற்செய்திப் பணியாளரான ஃளாரஸ்கு கிறிஸ்துவின் ஆழமான நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அந்த நம்பிக்கைக்காக அவர் தன் மகன், தன்னுடைய உயிர் என எல்லாவற்றையும் இழந்தார். இவ்வாறு அவர் கிறிஸ்துவின் மீது கொண்ட நம்பிக்கைக்காகத் தன் உயிரையும் இழந்து, நிலைவாழ்வைப் பெற்றார். இறை இரக்கத்தின் ஞாயிறு என அழைக்கப்படும் பாஸ்கா காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை “நம்புங்கள்; வாழ்வு பெறுவீர்கள்” என்ற சிந்தனையைத் தருகின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம்.

தோமாவின் நம்பிக்கை அறிக்கை:
இயேசுவின் பன்னிரு திருத்தூதர்களில் மிகவும் துணிச்சலானவர் தோமா என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். ஏனெனில், “மீண்டும் யூதேயாவிற்குப் போவோம், வாருங்கள்” என்று இயேசு சொன்னதற்கு, மற்றவர்கள், “இப்போதுதானே யூதர்கள் உம்மேல் கல்லெறிய முயன்றார்கள்; மீண்டும் அங்குப் போகிறீரா?’ என்று தயங்கினார்கள். தோமாவோ, “நாமும் செல்வோம். அவரோடு இறப்போம்” (யோவா 11:16) என்று சொன்னார். அப்படிப்பட்டவர், இயேசு உயிர்த்தெழுந்ததையும், தங்களுக்கு அவர் காட்சியளித்ததையும் பற்றி மற்றவர்கள் சொன்னதைக் கேட்டு, “அவருடைய கைகளில் ஆணிகளால் ஏற்பட்ட தழும்பைப் பார்த்து, அதில் என் விரலை விட்டு, அவர் விலாவில் என் கையை இட்டாலன்றி நான் நம்ப மாட்டேன்” என்கிறார்.

தோமாவின் இவ்வார்த்தைகள், நான் இறந்து மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுவேன் என்று இயேசு சொன்னதையும், உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசுவை நேரில் கண்டவர்கள் சொன்னதையும் நம்பாததை வெளிப்படுத்தினாலும், அவை முழு உண்மையை அறிந்துகொள்வதற்கான தோமாவின் தேடல் என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம். இதையடுத்து, உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு மீண்டுமாகத் திருத்தூதர்களுக்குத் தோன்றியபோது, “நீரே என் ஆண்டவர்! நீரே என் கடவுள்” என்று தோமா தனது நம்பிக்கையை அறிக்கையிடுகின்றார்.

இயேசுவை ஆண்டவர் என்றும், கடவுள் என்றும் தோமா அறிக்கையிட்டது மட்டுமல்லாமல், அவருக்காகத் தன் உயிரையும் இழக்கின்றார். இவ்வாறு தோமா ஆண்டவர்மீது கொண்ட நம்பிக்கைக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகின்றார்.

நம்பிக்கைக்காக யோவான் அனுபவித்த துன்பம்:
அன்பின் பல பரிமாணங்களில் ஒன்று, நம்பிக்கை. ஏனெனில், அன்பு இருக்கும் இடத்தில் நம்பிக்கை தானாகவே வரும். நம்பிக்கை இருக்கும் இடத்தில் அன்பும் தானாகவே வரும்.

இயேசுவை மிகவும் அன்பு செய்தவர், அவரால் மிகவும் அன்பு செய்யப்பட்டவர் நற்செய்தியாளரான யோவான். இவர் இயேசுவின்மீது கொண்ட நம்பிக்கையினால், அவருக்குச் சான்று பகர்ந்ததற்காகப் பத்மூ தீவிற்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகின்றார். தற்போதைய துருக்கியில் உள்ள பத்மூ தீவிற்கு அனுப்பி வைக்கப்படும் யோவான் அங்கே பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவித்திருக்கவேண்டும். அவையெல்லாம் யோவான் இயேசுவின்மீது கொண்ட நம்பிக்கையின் பொருட்டே என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது.

இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் யோவான், “நீங்கள் நம்புவதற்காகவும், நம்பி அவர் பெயரால் வாழ்வு பெறுவதற்காகவே இந்நூல் உள்ளவை எழுதப்பட்டுள்ளன” என்கிறார். யோவான் இவ்வார்த்தைகளை எழுதியது மட்டுமல்லமல், இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை கொண்டார். அந்த நம்பிக்கைக்காகப் பல்வேறு துன்பங்களைத் தாங்கிக் கொண்டு, முடிவில் நிலைவாழ்வைப் பெற்றுக்கொண்டார். ஆதலால், நாம் இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை கொள்வதும், அவர் பொருட்டுத் தாங்கிக் கொள்வதும் இன்றியமையாதவை.

நம்பிக்கையினால் கிடைக்கும் ஆசி
தனது உயிருக்கு அஞ்சி இயேசுவை மறுதலித்த பேதுரு, இயேசுவின் உயிர்ப்புக்குப் பிறகு, அவர்மீது ஆழமான நம்பிக்கை கொண்டவராய்ப் பல அருமடையாளங்களையும் அருஞ்செயல்களையும் செய்கின்றார். இன்னும் சொல்லப்போனால் அவரது நிழல் நோயாளர்கள்மீது பட வேண்டும் என்று, சிலர் அவர்களை வீதிகளில் வைக்கின்றார்கள். இவ்வாறு பேதுருவின் நிழல் பட்ட நோயாளர்கள் அனைவரும் நலம் பெறுகின்றார்கள். இதைத்தான் திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகம் நமக்கு எடுத்துக் கூறுகின்றது.

ஒருகாலத்தில் பேதுருவால் கடல்மீது நடந்து வரமுடியாமல் போனபோது, “நம்பிக்கை குன்றியவேன, ஏன் ஐயம் கொண்டாய்?’ (மத் 14:31) என்று இயேசுவால் கடிந்துகொள்ளப்பட்டிருக்கலாம்; ஆனால், அதே பேதுரு இயேசுவின் உயிர்ப்புக்குப் பிறகு, அவர்மீது ஆழமான நம்பிக்கை கொண்டவராய்ப் பல அருமடையாளங்களைச் செய்தார். இதுதான் இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை கொள்வோருக்கு அவர் அளிக்கும் பேறுபலன் ஆகும்.

இன்றைக்குப் பலர் இயேசுவின்மீது ஆழமான நம்பிக்கை கொள்வதுமில்லை; அவர் பொருட்டுத் துன்பங்களைத் தாங்கிக் கொள்வதுமில்லை. எப்போது நாம் உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசுவின்மீது ஆழமான நம்பிக்கை கொள்கின்றோமா, அப்போது நாம் தோமாவைப் போன்று, யோவானைப் போன்று, பேதுருவைப் போன்று இயேசுவின் பொருட்டுத் துன்பங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள முன் வருவோம். அதைப் பார்க்கும் ஆண்டவரும் நமக்குத் தக்க கைம்மாறு தருவார்.

எனவே, நாம் உயிர்த்த ஆண்டவரில் நம்பிக்கை கொண்டு, அவர் பொருட்டுத் துன்பங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள முன்வருவோம்; அவர் அளிக்கும் ஆசியைப் பெறுவோம்.

சிந்தனைக்கு:
‘நம்பிக்கையிலான்றி எவரும் கடவுளுக்கு உகந்தவராயிருக்க முடியாது’ (எபி 11:6) என்பார் எபிரேயர் திகுமுகத்தின் ஆசிரியர். எனவே, நாம் உயிர்த்த ஆண்டவரில் ஆழமான நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்ந்து, அவர் பொருட்டு துன்பங்களைத் தாங்கிக் கொள்ள முன்வருவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

கூட்டிலிருந்து வெளியே...

போன வாரம் உயிர்ப்பு பெருவிழா அன்று நீங்கள் யாருக்காவது 'ஈஸ்டர் முட்டை' பரிசளித்தீர்களா? கிறிஸ்துமஸ் அன்று 'கிறிஸ்துமஸ் மரம்' வைக்கும் வழக்கம் எப்படி வந்தது என்று நமக்கு காலப்போக்கில் மறந்துவிட்டதுபோல, உயிர்ப்பு பெருநாள் அன்று 'ஈஸ்டர் எக்' எப்படி வந்தது என்றும் மறந்து வருகிறது. இன்று பேக்கரிகளையும், சூப்பர் மார்க்கெட்டுகளையும் அலங்கரிக்கும் ஈஸ்டர் முட்டைகள் பல பொறிக்காமலேயே போய்விடுகின்றன. ஈஸ்டர் முட்டையின் பொருளை நாம் அறிந்துள்ளோமோ இல்லையோ, இன்றைய கார்ப்பரெட் உலகம் அறிந்திருக்கிறது. ஆகையால்தான் அதையும் ஒரு பரிசுப்பொருளாக, விற்பனைப் பொருளாக மாற்றிவிட்டது.

ஈஸ்டர் முட்டை இரண்டு விடயங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஒன்று, இயேசு. சிலுவையில் அறையப்பட்ட இறந்த அவர் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்படுகின்றார். ஆக, கல்லறையில் வைக்கப்பட்ட இயேசுவை முதலில் அடையாளப்படுத்துகிறது முட்டை. இரண்டு, திருத்தூதர்கள். இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட இறக்க, தங்களையும் கைது செய்துவிடுவார்களோ என்று அஞ்சிய திருத்தூதர்கள் பூட்டிய அறைக்குள் ஒளிந்துகொள்கின்றனர். திருத்தூதர்கள் அறைக்குள் அடைந்து கிடந்ததை இரண்டாவதாக அடையாளப்படுத்துகிறது முட்டை. கல்லறை என்ற முட்டையை இயேசு தாமே உடைத்து வெளியேறுகின்றார். புதிய வாழ்வுக்குக் கடந்து செல்கின்றார். பூட்டிய அறை என்ற முட்டையை திருத்தூதர்கள் உடைத்து வெளியேற இயேசு என்ற தாய்க்கோழியின் துணை தேவைப்படுகிறது.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். திப 5:12-16), தூய ஆவியானவரின் வருகைக்குப் பின் துணிவுடன் இயேசுவுக்குச் சான்று பகர்ந்த திருத்தூதர்களின் வாழ்க்கை முறை பற்றி பதிவு செய்கின்ற லூக்கா, அவர்கள் வழியாக நடந்தேறிய அருஞ்செயல்கள் மற்றும் அரும் அடையாளங்கள் பற்றி இங்கே குறிப்பிடுகின்றார். இயேசுவுக்கும், திருத்தூதர்களுக்குமான இடைவெளியை மிக அழகாக பதிவு செய்கின்றார் லூக்கா. அதாவது, இயேசு அறிகுறிகளை செய்தார். ஆனால், இங்கே திருத்தூதர் வழியாக அறிகுறிகள் செய்யப்படுகின்றன. 'நம்பிக்கை கொண்டவர்கள்' ஒரே மனத்தோடு கூடி வருகின்றனர்.இந்தக் கூடிவருதல் அவர்கள் தங்கள் நம்பிக்கையில் நிலைத்திருப்பதற்கு உதவி செய்ததோடு, நம்பிக்கை குன்றியவர்களுக்கு துணிவையும் தந்தது. தங்களின் குடும்பம், பின்புலம், சமூக அந்தஸ்து, வேலை போன்றவற்றில் வேறுபட்டிருந்தாலும், இயேசுவின் மேல் உள்ள நம்பிக்கை ஒருமனத்தோடு இவர்கள் வாழ வழிசெய்கிறது. திருத்தூதர் பேதுருவை முதன்மைத் திருத்தூதராக தொடக்கத் திருஅவை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறது. அவரின் நிழல் பட்டாலே நலம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையை மக்கள் பெறுகின்றனர். இயேசு செய்த அறிகுறிகள் பெரும்பாலும் அவரின் தொடுதலால் செய்யப்பட்டவை. இயேசு விண்ணேறிச் சென்றிபின் அவரின் தொடுதல் இனி சாத்தியமில்லை. மேலும், விண்ணேறிச் சென்ற இயேசுவால் தன் திருத்தூதரின் நிழலை வைத்துக்கூட குணம் தர முடியும். இவ்வாறாக, இங்கே முதன்மைப்படுத்தப்படுவது இயேசுவின் ஆற்றலே.

'ரிலே' ஓட்டத்தில் ஓடுவதுபோல கையில் இறையாட்சி என்னும் தீபத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஓடிய இயேசு, அதைத் தன் சீடர்களின் கையில் கொடுத்துவிட்டார். இனி அவர்கள்தாம் அதை முன்னோக்கி எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். 'அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டோம். நம் பணி முடிந்துவிட்டது' என அவர் ஓய்ந்துவிடாமல், நிழலாக இன்றும் தொடர்கின்றார். இவ்வாறாக, தன்னுடைய தொடர் உடனிருப்பின் வழியாக இயேசு திருத்தூதர்களை அவர்களின் மூடிய கதவுகளிலிருந்து வெளியேற்றுகின்றார்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். திவெ 1:9-13, 17-19) பத்முதீவுக்கு நாடுகடத்தப்படும் திருத்தூதர் யோவான் கிறிஸ்துவைக் காட்சியாகக் காண்பதையும், கிறிஸ்துவைக் கண்டபோது அவரிடம் எழுந்த உள்ளுணர்வுகளையும், இந்தக் காட்சியை எழுதி வைக்குமாறு அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளையையும் முன்வைக்கிறது. தான் திருத்தூதராக இருந்தாலும், கிறிஸ்துவையே காட்சியில் கண்டாலும், நம்பிக்கை கொண்ட நிலையில் அனைவரோடும் 'வேதனையிலும், ஆட்சியுரிமையிலும், மனவுறுதியிலும்' ஒன்றித்திருப்பதாகச் சொல்கின்றார் யோவான். ஆக, கிறிஸ்து தான் தரும் நம்பிக்கையால் இன்னும் பலரை அழிவிலிருந்து வெளியேற்றுகிறார்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில், கூட்டிலிருந்து வெளியே தம் சீடர்களை அழைக்கும் இயேசு நம்மையும் நம்முடைய சௌகரிய மையங்களிலிருந்து வெளியேற அழைக்கின்றார்.

எப்படி?

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். யோவா 20:19-31) மூன்று பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது:

20:19-23 இயேசு சீடர்களுக்குத் தோன்றுதல்
20:24-29 இயேசு தோமா மற்றும் மற்ற சீடர்களுக்குத் தோன்றுதல்
20:30-31 நற்செய்தி முடிவுரை

இந்நற்செய்தி வாசகத்தின் பின்புலத்தை முதலில் புரிந்துகொள்வோம்:

இயேசு பிறந்த ஆண்டு '0' என வைத்துக் கொள்வோம். அவர் இறந்த ஆண்டு 33. யோவான் நற்செய்தி எழுதப்பட்ட ஆண்டு '100.' ஒரு தலைமுறை என்பது 40 ஆண்டுகள். இயேசுவின் இறப்புக்குப் பின் ஏறக்குறைய இரண்டு தலைமுறைகள் கடந்துவிடுகின்றன. இயேசுவைப் பார்த்த அவரின் சமகாலத்தவருக்கு அவரையும், அவரின் உயிர்ப்பையும் நம்புவது பெரிய விஷயமல்ல. ஆனால், அடுத்தடுத்த தலைமுறை வரும்போது கூடவே நம்பிக்கை சிக்கல்களும் எழுகின்றன. அப்படி முதன்மையாக எழுந்த சிக்கல்கள் மூன்று: (1) இயேசு உயிர்த்தார் என்றால், அவர் உடலோடு உயிர்த்தாரா? அல்லது ஆவியாக உயிர்த்தாரா? ஆவியாக உயிர்த்தார் என்றால், அதை உயிர்ப்பு என்று நாம் சொல்ல முடியாது. உடலோடு உயிர்த்தார் என்றால் அவர் எப்படிப்பட்ட உடலைக் கொண்டிருந்தார்? பூட்டிய அறைக்குள் நுழைந்த அவர் எப்படி உடலைப் பெற்றிருக்க முடியும்? - 'உடலா' 'ஆவியா' என்பது முதல் கேள்வி. (2) கிரேக்க தத்துவ இயல் மேலோங்கி நின்ற இயேசுவின் சமகாலத்தில், 'புலன்களுக்கு எட்டுவது மட்டுமே உண்மை' (எம்பிரிசிஸ்ட்) என்று சொன்ன தத்துவம் மேலோங்கி நின்றது. இந்த தத்துவயியலார்கள், கண்களுக்குத் தெரிவதை மட்டுமே நம்பினார்களே தவிர, கண்ணுக்குத் தெரியாத கடவுள், ஆவி, மறுபிறப்பு, மோட்சம், நரகம், வானதூதர் என எல்லாவற்றையும் கேள்விக்குட்படுத்தினர். இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு இயேசுவின் மேலுள்ள நம்பிக்கையை எப்படி உருவாக்குவது? - இது அடுத்த பிரச்சினை. மற்றும் (3) திருத்தூதர்கள் பல நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்து இயேசுவுக்குச் சான்று பகர்கின்றனர். திருத்தூதர் தோமா தான் அதிக தூரம் பயணம் செய்து நம் ஊர் வரைக்கு வருகின்றார். இப்படி இவர்கள் போகும் இடத்தில் இவர்களுக்கு வரும் புதிய சிக்கல் என்னவென்றால், இந்த தூர நாடுகளில் வசிப்பவர்கள், இயேசு என்ற வரலாற்று எதார்த்தத்திடமிருந்து காலத்தாலும், இடத்தாலும் அந்நியப்பட்டவர்கள். 'நீங்க அவரைப் பார்த்திருக்கிறீங்க! நம்புறீங்க!' 'ஆனா, நாங்க அவரைப் பார்த்ததில்லை. அவரை எதுக்கு நம்பணும்?' என அவர்கள் கேள்வி கேட்டால், அவர்களுக்கு சொல்வதற்காக கண்டுபிடித்த ஒரு பதில்தான்: 'கண்டதாலா நம்பினாய்! காணாமலே நம்புவோர் பேறுபெற்றோர்.' தோமாதான் அதிக தூரம் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், தோமாவே இந்நிகழ்வின் கதைமாந்தராக்கப்படுகின்றார்.

தோமா - இயேசு - விரல் நிகழ்வு தோமாவின் நற்செய்தியிலும், அவரின் பணிகள் பற்றிய குறிப்பேட்டிலும் இல்லை. மேலும், தோமாவைப் பற்றிய மற்ற நிகழ்வுகள் (யோவா 11:16, 14:5, 21:2) அவரை 'சந்தேகிப்பவராக' நமக்கு அடையாளப்படுத்தவில்லை. மேலும், இயேசு தோமாவுக்குத் தோன்றும் நிகழ்வு ஒரு பிற்சேர்க்கை போலவே அமைந்துள்ளது. அதாவது, இயேசு தன் சீடர்களுக்குத் தோன்றி தூய ஆவி கொடுக்கின்றார். பாவம் மன்னிக்கும் அதிகாரம் கொடுக்கின்றார். அப்புறம் மறைந்துவிடுகின்றார். நற்செய்தியாளர் டக்கென்று தன் குரலை மாற்றி, 'ஆனால் இயேசு வந்தபோது தோமா அங்கு இல்லை' என்கிறார். அப்படியெனில் தோமா தூய ஆவியைப் பெறவில்லையா? அல்லது பாவ மன்னிப்பு அதிகாரம் அவருக்கு கொடுக்கப்படவில்லையா? 'சீடர்கள்' என முதலில் சொல்லுமிடத்திலேயே, 'தோமாவைத் தவிர மற்ற சீடர்கள்' என்று அவர்கள் சொல்லியிருக்கலாமே? இந்த பாடச் சிக்கல்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது, யோவானின் திருஅவை கொண்டிருந்த இறையியல் கேள்விகளுக்கு விடையாக, நற்செய்தியாளர் உருவாக்கிய நிகழ்வே 20:24-31.

இந்நிகழ்வு இயேசு உயிர்த்த அன்றே மாலை நேரத்தில் நடப்பதாக எழுதுகிறார் யோவான். 'மூடிய கதவுகள்' என்னும் சொல்லாடல் கதையில் இறுக்கத்தை அதிகரிக்கிறது. யோவான் நற்செய்தியாளர் திருத்தூதர்களை பன்னிருவர் என அழைப்பதில்லை. யூதாசு காட்டிக்கொடுப்பவனாக மாறிவிட்டதால், அவரை உள்ளிழுக்கும் பெயரை இவர் தவிர்க்கிறார். இங்கே 'சீடர்கள்' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார். 'உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக!' என்று இயேசு சீடர்களை வாழ்த்துகிறார். இது ஒரு சாதாரண வாழ்த்து என்றாலும், இங்கே இயேசு நிறைவேற்றும் முதல் வாக்குறுதியாக இருக்கிறது (காண். யோவா 14:27). உலகின் பகையையும், எதிர்ப்பையும் தாங்க வேண்டிய தன் சீடர்களுக்கு (15:18-25) அமைதியை பரிசளிக்கின்றார் இயேசு. சீடர்கள் தோமாவிடம், 'ஆண்டவரைக் கண்டோம்' என்று சொல்கின்றனர். இந்த வார்த்தைகள் வழியாக யோவான் இந்நிகழ்வை 'நான் ஆண்டவரைக் கண்டேன்' என்ற (20:18) மகதலாவின் வார்த்தைகளோடு இணைக்கின்றார். அங்கே மரியாள் இயேசுவைக் கட்டிப்பிடிக்கின்றாள். இங்கே தோமா அவரின் உடலை தன் விரலால் ஊடுருவுகின்றார். இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் இயேசு உடலோடு இருந்தார் என்பதற்குச் சான்றாக அமைகின்றன. இயேசுவை நேரில் கண்ட தோமா, 'நீரே என் ஆண்டவர்! நீரே என் கடவுள்' என அறிக்கையிடுகின்றார். இதுதான் யோவான் நற்செய்தியின் இறுதி நம்பிக்கை அறிக்கை. 'என்னைக் கண்டவர் தந்தையைக் கண்டார்' (14:9) என்ற இயேசுவின் வார்த்தைகள் இங்கே உண்மையாகின்றன.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் மூன்று வகையான நகர்வுகள் இருக்கின்றன:

அ. பூட்டிய அறைக்குள்ளிருந்து வெளியே

'தந்தை என்னை அனுப்பியதுபோல நானும் உங்களை அனுப்புகிறேன்' என்கிறார் இயேசு. அழைத்தலின் மறுபக்கம்தான் அனுப்புதல். அழைக்கின்ற அனைவரும் அனுப்பப்படுவர் என்பதே நிதர்சனமான உண்மை. அழைப்பு என்பது வெறும் உரிமை அல்ல. அதில், அனுப்பப்படுதலின் கடமையும் இருக்கிறது. இன்று, திருமணம், அருள்பணிநிலை என நாம் எந்த அழைப்பைப் பெற்றிருந்தாலும் அதில் அடங்கியிருக்கும் அனுப்புதலையும் நாம் உணர வேண்டும். அனுப்பப்படாமல் இருக்கும் வாழ்வு - முட்டைக்குள் அடைந்த கோழிக்குஞ்சு முட்டைக்கும் தனக்கும் ஆபத்தாய் மாறுவது போல - ஆபத்தாய் மாறிவிடும்.

இன்று நான் அடங்கியிருக்கும் பூட்டிய அறை எது? பூட்டிய அறையின் இருள், பாதுகாப்பு, மற்றவர்களின் உடனிருப்பு என்னுடைய சௌகரிய மையமாக மாறிவிடும்போது என்னால் வெளியே செல்ல முடிவதில்லை. வெளியே செல்வதற்கு நான் என் சௌகரிய மையத்தை விட்டு வெளியே வர வேண்டும். 'கடவுள் தன்மை' என்ற சௌகரிய மையத்திலிருந்து இயேசு வெளியேறியதால்தான் அவரால் மனித தன்மையை ஏற்க முடிந்தது. மேலும், நான் என்னையே அடுத்தவரிடமிருந்து தனிமைப்படுத்திப் பூட்டிக்கொள்ளும்போது என் வாழ்க்கை முழுமை அடைவதில்லை.

ஆ. கோபத்திலிருந்து மன்னிப்புக்கு

சீடர்கள்மேல் ஊதி தூய ஆவுpயை அவர்கள்மேல் பொழிந்த இயேசு பெந்தெகோஸ்தே திருநாளின் முன்சுவையை அளிக்கின்றார். மேலும், முதல் ஆதாமின்மேல் கடவுள் தன் மூச்சைக் காற்றி ஊதி அவனுக்கு வாழ்வு தந்தது போல. இங்கே தன் சீடர்களின்மேல் ஊதி அவர்களுக்குப் புதுவாழ்வு அளிக்கின்றார் இயேசு. 'நீங்கள் எவருடைய பாவங்களை மன்னிப்பீர்களோ' என்ற வாக்கியத்தை நாம் பெரும்பாலும் ஒப்புரவு அருள்சாதன உருவாக்கம் என்று மேற்கோள் காட்டுகின்றோம். அல்லது இது அருள்பணியாளர்களுக்கு மட்டுமே பொருந்துகிறது என்று சொல்கிறோம். ஆனால், இங்கே இயேசு மன்னிப்பு என்ற மதிப்பீட்டை அனைவருக்குமான மதிப்பீடாகப் பதிவு செய்கின்றார். சீடர்கள் அறைக்குள் ஒளிந்து நிற்கக் காரணம் யூதர்களின் மேல், உரோமையரின் மேல் கொண்டிருந்த பயமும் கோபமுமே. தங்கள் தலைவரை இப்படிக் கொன்றுவிட்டார்களே என்ற கோபம், தங்களையும் அதே போல செய்துவிடுவார்களோ என்ற பயம். இந்தப் பின்புலத்தில்தான் அவர்களுக்குத் தோன்றுகின்ற இயேசு அவர்களை மன்னிப்பிற்கு அழைத்துச் செல்கின்றார். ஆக, மன்னிப்பின் வழியாக நாம் நம்முடைய கூட்டை உடைத்து வெளியே செல்கிறோம்.

மன்னிக்க மறுக்கும் உள்ளம் மற்றவர்களை உள்ளே வராமல் பூட்டிக்கொள்கிறது. மேலும், அமைதியின் தொடர்ச்சியாகவே இயேசு மன்னிப்பை முன்வைக்கின்றார். மன்னிக்கின்ற மனம் அமைதியை அனுபவிக்கும். அமைதியை அனுபவிக்கும் மனம் மன்னிக்கும்.

இ. சந்தேகத்திலிருந்து நம்பிக்கைக்கு

'கண்டதால் நம்பினாய். காணாமலே நம்புவோர் பேறுபேற்றோர்' என்கிறார் இயேசு. இயேசுவின் வெற்றுக் கல்லறையை நோக்கி ஓடும் யோவான் 'கண்டார், நம்பினார்' (20:8). இங்கே தோமா இயேசுவைக் 'கண்டார், நம்பினார்.' ஆனால், இனி வரப்போகும் தலைமுறைகள் காணாமல்தான் நம்ப வேண்டும் முதல் ஏற்பாட்டில் ஈசாக்கின் பார்வை மங்கியிருந்தபோது, யாக்கோபு ஏசாவைப்போல உடையணிந்து, அவரை ஏமாற்றி தன் தந்தையின் ஆசியை உரிமையாக்கிக் கொள்கின்றார். ஈசாக்கு தன் கண்களையும், தொடுதலையும் நம்பியதால் ஏமாற்றப்பட்டார். ஆனால், ஆபிரகாம் காணாமலேயே இறைவனின் வாக்குறுதியை நம்பினார். அவரே நம்பிக்கையால் இறைவனுக்கு ஏற்புடையவராகிறார். 'நம்பிக்கை கொள்கிற உள்ளம் நஞ்சையும் எதிர்கொள்ளும்' என்பது பழமொழி. நம்பிக்கை ஒன்றே நம்மைச் செயல்படத் தூண்டுகிறது. முதல் வாசகம் சொல்லும் அறிகுறிகள் அல்லது அரும் அடையாளங்கள், இரண்டாம் வாசகம் சொல்லும் காட்சி - இந்த இரண்டும் நமக்கு நடக்கவில்லையென்றாலும், நாம் காணாமலே நம்பினால், இன்றும் என்றும் பேறுபெற்றவர்களே.

இறுதியாக, இன்று நம் ஒவ்வொருவரையும் நாம் ஒளிந்திருக்கும் அல்லது அடைந்திருக்கும் ஈஸ்டர் முட்டையிலிருந்து வெளிவர அழைக்கிறது இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு. இன்றைய ஞாயிற்றை நாம் இறைஇரக்கத்தின் ஞாயிறு என அழைக்கின்றோம். இயேசுவில் நாம் இறைவனின் இரக்கத்தின் முகத்தைக் காண்கிறோம். இதையே நாம் இன்று மற்றவர்களுக்கு அளிக்கவும் அழைக்கப்படுகிறோம். இன்றைய உலகின் தேவை இரக்கமே. தன் கூட்டைவிட்டு தான் வெளியேறும் ஒருவர் தன் கட்டின்மையில், மன்னிப்பில், நம்பிக்கையில், சரணாகதியில் இரக்கம் காட்ட முடியும்.
 

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

அனுபவப்பூர்வமாய் நம்பிக்கையை வளர்ப்போம்!

கோவிலுக்கு சென்று வந்துகொண்டிருந்த ஒரு இளைஞனிடம் ஒரு அறிவியல் அறிஞர் கேட்டார் "தம்பி என்ன இந்தப்பக்கம் என்று? " . அப்போது அந்த இளைஞன் "நான் என்னுடைய படிப்பை நல்லமுறையில் முடித்து முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளேன். அதனால் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த கோவிலுக்கு வந்தேன் என பதிலளித்தான்." அந்த அறிஞர் திடீரென சிரிக்க ஆரம்பித்தார். " முயற்சி செய்து படித்தது நீ. ஏன் கடவுளுக்கு நன்றி. முதலில் கடவுள் என்ற ஒன்று இல்லவே இல்லை. " என்றார். ஏன் அவ்வாறு கூறுகிறார் என்பதை அந்த இளைஞன் வினவ கடவுளைக் காண முடியாது. அவர் நம் கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை. எனவே அவர் இல்லை என பதிலளித்தார். அந்த இளைஞன் இந்த விஞ்ஞானிக்கு பாடம் கற்பிக்க எண்ணினான். உடனே அவரிடம் " உங்களுக்கும் தான் மூளை இல்லை. ஏனென்றால் உங்கள் மூளையை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை " என்று கூறி அவரைக் கடந்து சென்றான். அந்த அறிவியல் அறிஞர் வாயடைத்துப் போனார்.

ஒரு திரைப்படப்பாடல் வரிகள் இவ்வாறு கூறுகின்றன " கல்லை மட்டும் கண்டால் கடவுள் தெரியாது. கடவுளை மட்டும் கண்டால் கல்லடி தெரியாது" என்று. கடவுளை இந்த உலகில் யாரும் பார்த்ததில்லை. ஆனால் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாமல் இந்த உலகம் இயங்குவதில்லை. அவனின்றி அணுவும் அசையாது என்பதுதான் நம் நம்பிக்கை. கடவுள் கண்களால் காணப்படக்கூடியவர் அல்ல. நம் மனதால் உணரப்படக்கூடியவர்.அவருடைய அன்பையும் அருளையும் மனதார அனுபவித்தவர்கள் மட்டுமே அவரைக் காணமலேயே நம்புவார்கள். ஆம் ஆண்டவரை மனதால் அனுபவித்து உணர்ந்து அன்பு செய்யவே நாம் ஒவ்வொருவரும் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் அதற்கான ஒரு அழைப்பாக இருக்கிறது.

இயேசு உயிர்த்த பின் தம் சீடர்களுக்கு பலமுறை காட்சி தருகிறார் என எல்லா நற்செய்தியாளர்களுமே கூறுகின்றனர். கல்லறையில் மகதலா மரியா மற்றும் சில பெண்களுக்கு காட்சி தந்தார். எம்மாவூஸ் பயணம் சென்ற சீடர்களுக்கு காட்சி தந்தார். பின் வீட்டிலே கூடியிருந்த சீடர்களுக்கு காட்சி தந்து தான் ஆவியல்ல என்று கூறி அதை எண்பிக்க கைகளையும் கால்களையும் காட்டியதோடு உணவை உண்டு காட்டினார். மீன்பிடிக்கச் சென்ற இடத்தில் காட்சி தந்தார். இப்படி இத்தனை முறை காட்சி தந்த பின்தான் அவர்கள் மெதுவாக இயேசுவை நம்ப ஆரம்பித்தனர். அத்தனை தடவையும் தோமா சீடர்களோடு இல்லை.

ஒருபுறம் மற்ற சீடர்களைப் போலவே தான் தோமாவும் நம்ப இயலாமல் சற்று திணணறினார் என்று கூட வைத்துக்கொள்ளலாம்.

மற்றொரு புறம் எல்லாருக்கும் உயிர்த்தபின் இயேசு காட்சி கொடுத்துவிட்டாரே. ஆனால் தனக்கு மட்டும் கொடுக்கவில்லையே என்ற ஏக்கமாகக் கூட இருக்கலாம். எனவே பொதுவாக பலரும் அவரை நம்பிக்கையில் குன்றியவர் என கூறுவதுண்டு. ஆயினும் மற்ற சீடர்கள் அறிக்கையிடாத ஒன்றை தோமா அறிக்கையிட்டார். தனக்கு காட்சி தந்து தன் கைகளையும் கால்களையும் ஆணிதுளைத்த இடத்தில் தொட்டுபார் என்று இயேசு கூறிய மறுநிமிடம் " என் ஆண்டவரே என் கடவுளே" என தோமா அறிக்கையிட்டார். இது அவர் இயேசுவைக் கண்ணால் கண்டதால் மட்டுமல்ல. மாறாக அவரை அனுபவித்ததால்தான் சாத்தியமாயிற்று எனக் கூறினால் அது மிகையாது.

தானும் இயேசுவைக் காண வேண்டும், அவர் காயத் தழும்புகளைத் தொட வேண்டும் என அவர் சீடகளிடம்தானே கூறினார். இயேசுவிடம் அல்ல. ஆனால் அவருடைய அந்த ஏக்கத்தை இயேசு எவ்வாறு அறிந்தார்? ஆம். நம் உள்ளத்து எண்ணங்களை அறிபவர் ஆண்டவர் மட்டுமே என்பதை தோமா அனுபவப்பூர்வமாய் உணர்ந்தார். "என் ஆண்டவரே என் கடவுளே "என அறிக்கையிடவும் செய்தார்.

அன்புக்குரியவர்களே கண்ணால் கண்டதால் நம்பியவரைவிட காணாமல் நம்புவோர் பேறுபெற்றோர் என இயேசு கூறுவதன் உண்மைப்பொருள் இதுதான். நாம் நம் கடவுளை ,நம் ஆண்டவரை மனதால் அனுபவித்து நம் நம்பிக்கையை வளர்க்கவேண்டும். எல்லாச் சூழலிலும் ஆண்டவர் என்னருகில் இருக்கிறார்,என்னுடன் நடக்கிறார். நான் இருப்பதும் இயங்குவதும் அவரால்தான் என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை, நாம் சிறுவயதில் கற்றறிந்த மறையல்வியாலோ அல்லது நம் பெற்றோர்கள் சொல்லிக்கொடுத்து வளர்த்ததாலோ மட்டும் வரக்கூடாது. நம்முடைய சொந்த அனுபவங்களைத் திருப்பிப் பார்த்து அவற்றில் இறைவனை ஆழமாக உணர்ந்ததால் வரவேண்டும். அந்த அனுபவம் நம்மை " என் ஆண்டவரே என் தேவனே " என நிச்சயம் அறிக்கையிடச் செய்யும். அனுபவப்பூர்வமாய் நம்பிக்கையை வளர்க்கத் தயாரா?

இறைவேண்டல்
எங்கள் ஆண்டவரே!எங்கள் கடவுளே!
நாங்கள் உம்மை வெறும் கண்களால் அல்ல, அனுபவப்பூர்வமாய் அறிந்து உணர்ந்து நம்பிக்கையில் வளர்ந்து உலகெங்கும் அறிக்கையிட வரமருளும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு