மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக்காலம் 13-ஆம்‌ ஞாயிறு
முதலாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
2 அரசர்கள் 4:8-11, 14-16அ | உரோமையர் 6:3-4, 8-11 | மத்தேயு‌ 10:37-42

ser

இலட்சியம்‌ நிறைந்த வாழ்வு

மனிதர்‌ ஒருவரைப்‌ பின்பற்றி வாழ்வது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. பலர்‌ வார்த்தைகளால்‌ கவரப்படுகிறார்கள்‌. பலர்‌ கொள்கைகளால்‌ கவரப்படுகிறார்கள்‌. சிலர்‌ ஒரு சிலரின்‌ ஆற்றல்களால்‌, திறமைகளால்‌ கவரப்படுகிறார்கள்‌. ஒருசிலர்‌ நடிப்பால்‌ கவரப்படுகிறார்கள்‌. ஒருசிலர்‌ பொருளாதாரம்‌, அதிகாரத்தால்‌ கவரப்படுகிறார்கள்‌. ஆனால்‌ சிலர்‌ மட்டுமே இலட்சியம்‌ நிறைந்த வாழ்வால்‌ கவரப்பட்டுப்‌ பின்பற்றுகிறார்கள்‌.

இயேசு என்ற மாமனிதரைப்‌ பின்தொடர விரும்பியவர்கள்‌ பலர்‌. ஒருசிலர்‌ மட்டுமே அவரைப்‌ பின்தொடர்ந்தார்கள்‌. இவ்வாறு பின்தொடர்ந்த வச்சிர தூண்கள்தான்‌ புனித பேதுரு, புனித பவுல்‌ என்ற திருத்தூதர்கள்‌. இன்றைய வார்த்தை வழிபாடு மூன்று நிலைகளில்‌ சீடத்துவ நிலையை வலியுறுத்துகின்றது.

முதலாவது, நாம்‌ பாவத்தை விட்டு விலக வேண்டும்‌.

இரண்டாவது, உலகில்‌ உள்ள பொருள்‌ இன்பம்‌, அதிகாரம்‌, கவர்ச்சி அனைத்திற்கும்‌ மேலாக இறைவன்‌ முதல்‌ இடம்‌ பெற வேண்டும்‌ (மத்‌ 6 : 33). ஏனெனில்‌ மற்றவையெல்லாம்‌ அழிந்து போகும்‌ (யோவா. 6:27) அழிந்துபோகும்‌ உணவுக்காக உழைக்க வேண்டாம்‌.

மூன்றாவது இறையரசைக்‌ கட்டி எழுப்பும்‌ இறையடியார்‌களுக்கு உதவிக்கரம்‌ நீட்டி உற்சாகப்படுத்தி மதிக்க வேண்டும்‌.

தன்‌ சிலுவையைச்‌ சுமக்காமல்‌ என்னைப்‌ பின்பற்றி வருவோர்‌ என்னுடையவர்‌ அல்லர்‌. தன்‌ உயிரைக்‌ காக்க விரும்புபவர்‌ அதை இழப்பார்‌. என்‌ பொருட்டுத்‌ தன்‌ உயிரை இழப்பவரோ, அதைக்‌ காத்துக்‌ கொள்வார்‌ (மத்‌. 10:38, 39).

பாடல்‌
இயேசுவின்‌ பின்னால்‌ நானும்‌ செல்வேன்‌
திரும்பிப்‌ பார்க்கமாட்டேன்‌ (2)

சீடராக இருப்பவர்‌ நான்கு நிலைகளைக்‌ கடந்தாக வேண்டும்‌.

இலட்சியத்‌ தெளிவு

சீடத்துவம்‌ என்பது எளிதான ஒன்று அல்ல. உலகில்‌ ஒன்றை இழந்தால்தான்‌ மற்றொன்றைப்‌ பெற முடியும்‌. மலர்‌ மடிந்தால்‌ காய்‌ பிறக்கும்‌. நாம்‌ விதைக்கும்‌ நெல்‌, சோளம்‌ மடிந்தால்‌ பயிர்‌ முளைத்துப்‌ பலன்‌ தரும்‌. இதைத்தான்‌ இயேசு கோதுமை மணி தரையில்‌ விழுந்து மடியா விட்டால்‌ அது அப்படியே இருக்கும்‌. அது மடிந்தால்தான்‌ மிகுந்த விளைச்சலை அளிக்கும்‌ (யோவா. 12:24) என்கிறார்‌.

புனித அசிசியார்‌ உலகைத்‌ துறக்க விரும்பியவர்‌. ஆனால்‌ அவரது தந்தையோ தன்‌ ஜவுளிக்‌ கடையைப்‌ பெருக்கி பெரிய கோடீஸ்வரனாகத்‌ தன்‌ மகன்‌ வாழ விரும்பினார்‌. ஆனால்‌ மகனோ, தந்தையை விட்டு ஓடி பிச்சை எடுத்துப்‌ பிழைத்துத்‌ துறவற சபையை உருவாக்கத்‌ திட்டமிட்டார்‌. தன்‌ மகன்‌ செய்யும்‌ இந்த ஈனச்‌ செயலைக்‌ கண்டு அவர்‌ தங்கி இருந்த ஆயரிடம்‌ சென்று: இவன்‌ என்‌ மகனானால்‌ என்னோடு வந்து என்‌ வேலையைச்‌ செய்யட்டும்‌. இல்லையேல்‌ அவன்‌ கொண்டு வந்த பொருளை என்னிடம்‌ ஒப்படைத்துவிடச்‌ சொல்லுங்கள்‌ என்றார்‌. கொண்டு வந்த பணம்‌, உடுத்திய ஆடையையும்‌ களைந்து மூட்டை கட்டி பின்‌ தந்தையிடம்‌ கொடுத்து, எடுத்துச்‌ செல்லும்‌. நீர்‌ என்‌ தந்‌தை அல்ல. பரமபிதாதான்‌ என்‌ தந்த என்று கூறிப்‌ புறப்பட்டார்‌. இதுதான்‌ இலட்சியத்‌ தெளிவு.

இலட்சியத்‌ தயாரிப்பு

இலட்சியத்‌ தெளிவு கொண்டவர்‌ அதற்கான தயாரிப்பில்‌ இறங்க வேண்டும்‌ (லூக்‌. 14:28-32). வீடுகட்டுபவர்‌ கட்ட முடியுமா, பணம்‌ உண்டா, ஆள்பலம்‌ உண்டா என்றெல்லாம்‌ பார்ப்பார்‌ அல்லவா! விளையாட்டு வீரர்‌ தினமும்‌ காலை மாலை ஓடி பயிற்சி எடுத்தால்தான்‌ வீரன்‌ என்ற பட்டத்தைப்‌ பெற முடியும்‌. சீடத்துவம்‌ என்பது சிந்திக்காமல்‌ மூழ்கிவிடுவதில்லை. சீடத்துவம்‌ என்பது ஆபத்தான, குறுகிய பாதை. நம்‌ பரலோக அன்னை இதைத்தான்‌ தன்‌ வாழ்வில்‌ செய்தாள்‌. தன்‌ மகனோடு இணைந்து சிலுவையைத்‌ தூக்கி கல்வாரி மட்டும்‌ தன்னைத்‌ தயாரித்தவர்‌ அல்லவா?

இலட்சிய உறவு

இயேசுவைப்‌ பின்தொடர விரும்பும்‌ நாம்‌ இயேசுவின்‌ கொள்கையையும்‌, கொள்கை விடுக்கும்‌ ஆபத்துகளையும்‌ அறிந்தவராய்‌ ஓர்‌ ஆள்‌ தன்மை உறவு கொண்டிருக்க வேண்டும்‌. இது இரத்த உறவு அல்ல. இலட்சிய ஞான உறவு (மாற்கு 3:14). இயேசு சீடர்களைத்‌ தம்மோடு இருப்பதற்காக அழைத்தார்‌ அல்லவா (யோவா. 15:5). நான்‌ திராட்சைக்‌ கொடி நீங்கள்‌ அதன்‌ கிளைகள்‌ என்றார்‌.

இலட்சியப்‌ பயணம்‌

தெளிவு பெற்றவர்கள்‌ உறவை வளர்த்தார்கள்‌. அந்த லட்சியம்‌ நிறைவேறும்‌ வரைப்‌ பயணம்‌ செய்வர்‌. வரும்‌ தடைகளை எல்லாம்‌ கடந்து செல்வர்‌. இவர்களுக்கு வரும்‌ தடைகள்தான்‌ சிலுவைகள்‌. இதைச்‌ சுமந்தால்தான்‌ சீடராக இருக்க முடியும்‌.

அன்னை தெரசா கல்கத்தாவில்‌ தான்‌ நடத்திய அனாதை இல்லங்களில்‌ உள்ள மக்களின்‌ புண்களைக்‌ கழுவி, குப்பைத்‌ தொட்டியில்‌ கிடக்கும்‌ குழந்தைகளைத்‌ தூக்கி எடுத்து முத்தமிடுவார்கள்‌. இந்த நாற்றமெடுக்கும்‌ செயல்களை உங்களால்‌ எப்படிச்‌ செய்ய முடிந்தது என்று கேட்டார்‌ ஒரு பெரிய பணக்காரர்‌. அன்னை என்ன சொன்னார்கள்‌ தெரியுமா?

இந்த நாற்றமெடுக்கும்‌ சகோதரன்‌, சகோதரியில்தான்‌ இயேசு வாழ்கிறார்‌. அவரையல்லவா தூக்குகிறேன்‌, புண்களைக்‌ கழுவுகிறேன்‌ என்றார்‌ (மத்‌. 10:41-42). எனவேதான்‌ இன்றைய நற்செய்தியில்‌ இறைவாக்கினரை ஏற்பவர்‌, நேர்மையாளரை ஏற்பவர்‌. சின்னஞ்‌ சிறியவர்களுக்கு எதைச்‌ செய்தீர்களோ அதை எனக்கே செய்தீர்கள்‌ என்றும்‌ கூறுகிறார்‌ (மத்‌. 25:40).

ஒருநாள்‌ ஒரு நல்ல மனிதர்‌ இயேசுவைக்‌ காட்சியில்‌ கண்டார்‌. இயேசுவே! உண்மையிலே நீ அன்பு செய்கிறீரா என்று கேட்டார்‌. ஆம்‌! என்றார்‌ இயேசு! எவ்வளவு அன்பு செய்கிறீர்‌ என்று கேட்டான்‌ இரண்டாம்‌ முறையாக. இயேசு பதில்‌ சொல்லாமல்‌ சிலுவையில்‌ இரு கரங்களை விரித்துக்கொண்டு நான்‌ இவ்வளவு அன்பு செய்கிறேன்‌ என்றார்‌.

இதுதான்‌ இயேசுவின்‌ அன்பு. அவரை நாம்‌ பின்பற்றுவோமா?

ser ser

போதும்‌ என்ற மனம்‌ நமக்குத்‌ தேவை !

ஒருநாள்‌ இறைவாக்கினர்‌ எலிசா சூனேமுக்குச்‌ சென்றார்‌. அங்கேயிருந்த பணக்காரப்‌ பெண்‌ ஒருவர்‌ அவரை உணவருந்தும்படி . வற்புறுத்தினார்‌. அதன்பின்‌ அவர்‌ அவ்வழியே சென்றபோடதல்லாம்‌ அங்கே உணவருந்திவிட்டுச்‌ செல்வார்‌ (2 அர 4:8]. அந்தப்‌ பெண்ணின்‌ கணவரும்‌ செல்விருந்து ஓம்பி வருவிருந்து பார்த்திருப்பவர்‌. இப்படிப்‌ பட்டவர்களுக்குக்‌ குழந்தை இல்லை. இதையறிந்த எலிசா இறைவாக்கினர்‌ வீட்டுத்‌ தலைவிக்கு, அடுத்த ஆண்டு இதே பருவத்தில்‌ மகன்‌ பிறந்திருப்பான்‌ (2 அர 4 : 16) என்று ஆசியளிக்க, அந்த தர்மச்‌ சிந்தனை மிக்கவர்‌ வீட்டிலே ஆண்‌ குழந்தை ஒன்று பிறந்தது.

பிறருக்கு நாம்‌ செய்யும்‌ உதவி ஒரு போதும்‌ வீண்போகாது என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நமக்குச்‌ சுட்டிக்காட்டுகின்றது .

இன்றைய நற்செய்தியிலே இயேசு, என்‌ சீடர்‌ என்பதால்‌ ஒரு கிண்ணம்‌ குளிர்ந்த நீராவது கொடுப்பவரும்‌ கைம்மாறு பெறாமல்‌ போகார்‌ என உறுதியாக உங்களுக்குச்‌ சொல்கின்றேன்‌ [மத்‌ 10:42) என்கின்றார்‌. தீர்ப்பு நாளில்‌, மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்பவர்‌ மட்டுமே இறைவனின்‌ நிறை ஆசிரை, நிலை வாழ்வைப்‌ பெறுவர்‌ [மத்‌ 25:31-45].

நம்மிடமிருப்பதைப்‌ பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்ளவிடாமல்‌ நம்மைத்‌ தடுப்பது எது? நமது இதயம்‌ நிரப்பமுழயாத பாத்திரமாயிருந்து, பேராசை கொண்டவர்களாய்‌ நாம்‌ வாழ்ந்தால்‌ நாம்‌ தர்மம்‌ செய்ய முன்வரமாட்டோம்‌.

ஒருமுறை பேராசை கொண்ட அரசன்‌ ஒருவனிடம்‌ துறவி ஒருவர்‌ பிச்சைக்‌ கேட்டார்‌. அரசனோ உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்‌ என்றான்‌. துறவியோ தனது பிச்சைப்‌ பாத்திரத்தை நீட்ட, இது நிறைய எனக்குப்‌ பொற்காசுகள்‌ கொடுங்கள்‌ என்றார்‌.

இவ்வளவுதானா? என்று சொன்ன அரசன்‌ கைதட்ட பெரிய தாம்பாளத்‌ தட்டில்‌ பொற்காசுகள்‌ கொண்டுவரப்பட, அரசன்‌ அவற்றை துறவியின்‌ பாத்திரத்தில்‌ போட்டான்‌. போடப்பட்ட பொற்காசுகளையல்லாம்‌ பிச்சைப்‌ பாத்திரம்‌ விழுங்கிக்‌ கொண்டேயிருந்தது. மூட்டை மூட்டையாக பொற்காசுகளைப்‌ பாத்திரத்தில்‌ கொட்டியும்‌, பிச்சைப்‌ பாத்திரம்‌ நிரம்பவில்லை! அரசன்‌ அதிர்ச்சி அடைந்தான்‌!

துறவியோ சிரித்துக்‌ காண்டே, அரசே ! இந்தப்‌ பிச்சைப்‌ பாத்திரத்தை உங்களால்‌ மட்டுமல்ல, யாராலும்‌ நிரப்ப முடியாது என்றார்‌. அரசனோ, காரணம்‌ என்ன? என்று கேட்டான்‌. துறவியோ, இது சாதாரண பிச்சைப்‌ பாத்திரம்‌ அல்ல! பேராசைகளுடன்‌ வாழ்ந்து செத்துப்போன ஒரு மனிதனின்‌ மண்டை ஓடு! என்றார்‌. கதையில்‌ வந்த மண்டை ஓடு போன்ற மனம்‌ படைத்தவரால்‌ நிச்சயமாக மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யமுடியாது!

எப்போது நாம்‌, இதுபோதும்‌ எனக்கு, என்று சொல்கின்றோமோ அப்‌பொழுதுதான்‌ நாம்‌ மற்றவரின்‌ நலனில்‌ அக்கறை கொள்வோம்‌.

பிறரன்பு வாழ்வு வாழ அழகான வழி ஒன்று உண்டு! திருமுழுக்கு நாளன்று நாம்‌ இயேசுவோடு ஒட்டூப்‌ போடப்பட்டோம்‌! இயேசுவோடு இணைந்தோம்‌ ; நாம்‌ மறுகிறிஸ்துக்களாக மாற்றப்பட்டோம்‌. இன்று இயேசுவின்‌ இரத்தம்‌ நமக்குள்‌ பாய்ந்துகொண்டிருக்கின்றது (இரண்டாம்‌ வாசகம்‌). திருமுழுக்குப்‌ பெற்ற ஒவ்‌வாருவராலும்‌ பவுலழயாரைப்‌ போல, இனிவாழ்பவன்‌ நான்‌ அல்ல ; கிறிஸ்துவே என்னுள்‌ வாழ்கின்றார்‌ (கலா 2:20) என்று சொல்ல முடியும்‌.

மேலும்‌ அறிவோம்‌ :

அன்பிலார்‌ எல்லாம்‌ தமக்குரியர்‌; அன்புடையார்‌
என்பும்‌ உரியர்‌ பிறர்க்கு (குறள்‌ : 72).

பொருள்‌ : அன்பு இல்லாதவர்‌ எல்லாப்‌ பொருள்களையும்‌ தமக்கே உரிமை பாராட்டுவர்‌. அன்பு உள்ளம்‌ கொண்டவர்‌ தம்‌ உடல்‌, பொருள்‌, ஆவி அனைத்தையும்‌ பிறர்க்கு வழங்குவர்‌.

ser ser

கொடுத்தலே பேறுடைமை

ஓர்‌ அம்மா திருப்பலி முடிந்து வீட்டிற்குத்‌ திரும்பியபோது பங்குத்‌ தந்தையின்‌ மறையுரையை கடுமையாக விமர்சனம்‌ செய்துகொண்டே சென்றார்‌. அவருடன்‌ சென்ற அவருடைய பத்து வயதான மகன்‌ அவரிடம்‌, “அம்மா! பேசாம வாங்க; நீங்க போட்ட பத்துப்‌ பைசாவுக்கு இதைவிட நல்ல பிரசங்கம்‌ வேணுமா?” என்று கேட்டு, அவருடைய வாயை அடைத்தான்‌. பத்துப்பைசா காணிக்கை கொடுத்துவிட்டு, பத்தாயிரம்‌ வினாக்கள்‌ எழுப்புகின்றவர்கள்‌ பலர்‌ இக்காலத்தில்‌ உள்ளனர்‌.

கடவுளுக்கும்‌ திருப்பணிக்கும்‌ நாம்‌ தாராளமாகக்‌ கொடுத்தால்‌ கடவுளும்‌ நமக்குத்‌ தாராளமாகக்‌ கொடுப்பார்‌. கிறிஸ்து தெளிவாகக்‌ கூறியுள்ளார்‌: “எந்த அளவையால்‌ அளக்கிறீர்களோ அதே அளவையால்‌ உங்களுக்கும்‌ அளக்கப்படும்‌” (லூக்‌ 6:38). திருத்தூதர்‌ பவுல்‌ கூறுகிறார்‌: “குறைவாக விதைப்பவர்‌ குறைவாக அறுவடை செய்வார்‌. நிறைவாக விதைப்பவர்‌ நிறைவாக அறுவடை செய்வார்‌” (2 கொரி 9:6).

இன்றைய முதல்‌ வாசகமும்‌ நற்செய்தியும்‌ நாம்‌ திருப்பணியாளர்களுக்குச்‌ செய்யும்‌ உதவிக்குக்‌ கடவுள்‌ கைமாறு அளிப்பார்‌ என்ற கருத்தை வலியுறுத்துகிறது. இன்றைய முதல்‌ வாசகம்‌ இறைவாக்கினர்‌ எலியாவின்‌ சீடராகிய எலிசாவைப்பற்றி உள்ளது. எலியாவின்‌ வாழ்வில்‌ நடந்தது எலிசாவின்‌ வாழ்விலும்‌ நடக்கிறது.

எலியாவின்‌ காலத்தில்‌ நாடெங்கும்‌ பஞ்சம்‌ ஏற்பட்டபோது, சாரிபாத்தில்‌ வாழ்ந்த ஏழைக்‌ கைம்பெண்‌, தனக்காகவும்‌ தனது பிள்ளைகளுக்காகவும்‌ அப்பம்‌ சுட வைத்திருந்த மாவையும்‌ எண்ணெய்யையும்‌ கொண்டு அப்பம்‌ சுட்டு அதை எலியாவுக்குக்‌ கொடுக்கிறார்‌. அதன்‌ விளைவு: பஞ்சம்‌ முடியும்வரை அவருடைய பானையில்‌ இருந்த மாவும்‌ கலயத்தில்‌ இருந்த எண்ணெய்யும்‌ சிறிதும்‌ குறையாமல்‌ இருந்தது (1 அர 17:1-16).

எலியாவின்‌ சீடர்‌ எலிசாவை, சூனேம்‌ ஊரைச்‌ சேர்ந்த பணக்காரப்‌ பெண்‌ ஒருவர்‌ தனது வீட்டில்‌ வரவேற்று, அவர்க்கு உணவளித்து, அவர்‌ தங்குவதற்கு தன்‌ வீட்டில்‌ தனி அறையை ஒதுக்கிக்‌ கொடுக்கிறார்‌. அதற்குக்‌ கைமாறாக, மகப்பேறின்றி இருந்த அவருக்கு மகப்பேறு கிடைக்கின்றது என்று இன்றைய இரண்டாம்‌ வாசகம்‌ கூறுகிறது (2 அர 4:8-11, 14-16).

இன்றைய நற்செய்தியில்‌ கிறிஸ்து கூறுகிறார்‌: “இறைவாக்கினர்‌ ஒருவரை அவர்‌ இறைவாக்கினர்‌ என்பதால்‌ ஏற்றுக்கொள்பவர்‌ இறைவாக்கினருக்குரிய கைம்மாறு பெறுவார்‌” (மத்‌ 10:41). கிறிஸ்துவின்‌ சீடர்க்கு ஒரு கிண்ணம்‌ குளிர்ந்த நீராவது கொடுப்பவரும்‌ கையாறு பெறாமல்‌ போகமாட்டாா்‌ (மத்‌ 10:42)

திருப்பணியானர்களுக்கு உதவி செய்வது பெதுநிலையினரின்‌. கடமையும்‌ உரிமையுமாகும்‌, ஏனெனில்‌, “நற்செய்தியை அறிவிக்கிறவர்கள்‌. அந்தற்செய்தியில்‌. மூலமாகலே பிழைப்புக்குரியவற்றைப்‌ பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென நம்‌ ஆண்டவர்‌ பணித்திருக்கிறா்‌” (1 கொாி 9:14) என்று பவல்‌ கூறுகிறா்‌ ஆண்டவரும்‌, "வேலையாள்‌ உணவுக்கு உரிமை உடையவரே” (மத்‌ 10:30) என்று ௯றுகிறார். திருசசபையின்‌ தேவைகளுக்கு உதவிபுரிய கிறிஸ்தவ விசுவாசிகள்‌ கடமைப்பட்டுள்ளனர்‌ என்று திருச்சபைச்‌ சட்டமும்‌ அறிவுறுத்துகிறது (திச 222, ப1)

பழைய ஏற்பாட்டில்‌ இஸ்ரயேல்‌ மக்கள்‌ தங்கள்‌ வருமானத்தில்‌ பத்தில்‌ ஒரு பங்கைக்‌ கடவுளுக்குக்‌ காணிக்கையாகச்‌ செலுத்த வேண்டும்‌. அப்படி செலுத்தாதவர்கள்‌ கடவுளையே கொள்ளையடிக்கிறார்கள்‌ என்றும்‌, அதனால் தான்‌ வானம்‌ பொழிவதில்லை; பூமி விளைவதில்லை என்றும்‌ கடவுள்‌ இறைவாக்கினர்‌ மலாக்கியா வாயிலாகக்‌ கூறுகிறான்‌ (மலா 3-12)

பங்கு மக்கன்‌ தங்கள்‌ வருமானத்தில்‌ பத்தில்‌ ஒருபங்கு கொடுக்க வேண்டாம்‌; நூற்றில்‌ ஒருபங்கு கொடுத்தாலே போதும்‌. திருப்பணியாளர்களையும்‌ பங்கையும்‌ சிரமின்றிப்‌ பராமிக்க முடியும்

திருப்பணியாளர்களுக்குப்‌ பவல்‌ மனநிலை இருக்க வேண்டும்‌. அவர்‌ கொரிந்து நகர்வாழ்‌ கிறிஸ்தவர்களிடம்‌ கூறுகிறார்‌ "உங்களுக்குச்‌ சுமையாய்‌ இருக்கமாட்டேன்‌. உங்கள்‌ உடைமைகளை அல்ல, உங்களையே நாடி வருகிறேன்‌” (2 கொரி 12:14), அதே நேரத்தில்‌ பங்கு மக்களுக்குக்‌ கலாத்தியருக்கு இருந்த மனநிலை இருக்க வேண்டும்‌, அவர்கள்‌ பவல்‌ கிறிஸ்துவைப்போல்‌ ஏற்றுக்கொண்டு, அவரது கண்‌ நோயைப்‌ போக்கத்‌ தங்கள்‌ கண்களையே தானம்‌. செய்யவும்‌ தயாராக இருந்தனர் (கலா 4:14-15), திருப்பணியாளாகள்‌ பொருளாசை இன்றிப்‌ பணிசெய்ய வேண்டும்‌. பங்குமக்கள்‌ திருப்பணியாளர்கள்‌ தேவையைப்‌ பூர்த்தி செய்ய வேண்டும்‌ .

ஒரு சிறுமி ஓர் அருள்பணியாளரிடம்‌, “பாதர்‌ நீங்கள்‌ செத்துப்போனால்‌ யார்‌ அழுவாங்க? நாண்‌ அழட்டுமா?” என்று. கேட்டபோது அந்த அருள்பணியாளரின்‌ நெஞ்சம்‌ நெகிழ்ந்தது. குருக்கள்‌ சாகும்போது குருககளுக்காகக் குருக்கள்‌ அழுவதில்லை. பொதுமக்கள் தான்‌ அழுகின்றனர்‌. கிறிஸ்து சிலுவையை சுமந்து போனபோது பெண்கள்தான்‌ அவருக்காக மாரடித்தப்‌ புலம்பி ஆண்கள்‌ மனதைவிட பெண்கள்‌ மனது இளகியது. கிறிஸ்துவின்‌ தேவைகளைப்‌ பெண்கள்தான்‌ பூர்த்தி செய்தனர்‌ (லூக் 8:1-2)

சக்கேயுவைப்‌ பின்பற்றி நமக்கு உள்ளதிலிருந்து காணிக்கை. கொடுப்போம்‌ (லூக்‌ 138). எழைக்‌ கைம்பெண்ணைப்‌ பின்பற்றி நமக்கு உள்ளதையெல்லால்‌ கொடுப்போம்‌ (லூக்‌ 21.14). கிறிஸ்துவைப்‌ பின்பற்றி நம்மையே, உயிரையே கொடுப்போம்‌ (யோவா 15:13)

“பெற்றுக்‌ கொள்வதைவிட கொடுத்தலே பேறுடைமை என்று. ஆண்டவர்‌ கூறியதை நினைவகூருங்கள்‌" (திப 20:35),

ser ser

தன்னையே தருவதில் முழுமை பெறும் சீடத்துவம்

ஒரு பங்குக் கோயிலில் நடைபெறவிருந்த அசன விருந்திற்கு, அந்தப் பங்குக் கோயிலில் முக்கியப் பொறுப்பில் இருந்தவர்கள், அவ்வூரில் மிக அருகருகே இருந்த கோழிக்குப் பண்ணைக்கும் ஆட்டுப் பட்டிக்கும் சென்று, அதன் உரிமையாளரிடம், “பங்குக்கோயிலில் நடைபெறுகின்ற இருக்கின்ற அசன விருந்தில் நாங்கள் மட்டன் பிரியாணி வழங்கலாம் என்று இருக்கின்றோம்; கூடவே ஒரு முட்டையும் வழங்கலாம் என்று இருக்கின்றோம். விருந்திற்கு எப்படியும் ஆயிரம் பேராவது வருவார்கள். அதனால் நூற்று ஐம்பது கிலோ ஆட்டுக்கறியும், ஆயிரம் முட்டைகளும் நாங்கள் சொல்கின்ற நாளில் நீங்கள் எங்களுக்குத் தந்துவிடுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள்.

அவர்கள் பேசியதை அருகருகே இருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஒரு கோழியும் ஓர் ஆடும் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டன. “பங்குக் கோயிலில் நடைபெறும் அசன விருந்துக்கு கோழிகளாகிய நாங்கள் எங்களுடைய பங்கிற்கு ஆயிரம் முட்டைகள் தருகின்றோம். ஆடுகளாகிய நீங்கள் உங்களுடைய பங்கிற்கு வெறும் நூற்று ஐம்பது கிலோ கறிதான் தருகின்றீர்கள் போல!” என்றது கோழி. அதற்கு ஆடு கோழியிடம், “நீங்கள் உங்களுடைய பங்கிற்கு ஆயிரம் முட்டைகள் வேண்டுமானால் தரலாம். ஆனால், அந்த ஆயிரம் முட்டைகளும் உங்களிடம் இருக்கின்ற ஒரு பகுதிதான். நாங்கள் அப்படிக் கிடையாது. நாங்கள் நூற்று ஐம்பது கிலோ கறி தருவதாக இருந்தாலும், எங்களையே தருகின்றோம். இதுதான் உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு” என்றது. இப்படிச் சொல்லிவிட்டு ஆடு கோழியிடம் இப்படிச் சொல்லி முடித்தது: “சீடத்துவ வாழ்வு கூட தன்னிடம் இருக்கின்ற ஏதோவொன்றைத் தருவதல்ல, தன்னையே தருவது.”

ஆம், உண்மையான சீடத்துவம் என்பது தன்னையே தருவது. அதைத்தான் மேலே உள்ள நிகழ்வு நமக்கு எடுத்துக்கூறுகின்றது. பொதுக்காலத்தின் பதின்மூன்றாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, எது உண்மையான சீடத்துவம் என்ற கேள்விக்கு விடையாக இருக்கின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

தன் இரத்த உறவுகளைவிட இயேசுவுக்கு முதன்மையான இடம் தருதல்

நற்செய்தியில், இயேசு தன்னுடைய சீடர்களிடம், என்னைவிடத் தன் தாய், தந்தை, மகன், மகள் ஆகியோரிடம் மிகுதியாக அன்பு கொண்டிருப்பவர் என்னுடைய சீடராக இருக்க முடியாது என்கின்றார். இயேசு இவ்வாறு சொல்வதால், இயேசுவின் சீடராக இருக்க விரும்புகின்றவர், தன்னுடைய குடும்பத்தில் இருப்பவர்களை வெறுக்கவேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, அவர்களைவிட இயேசுவை அன்பு செய்யவேண்டும், அவருக்கு முதன்மையான இடம் தரவேண்டும். இத்தகைய வாழ்விற்கு இயேசுவே மிகச்சிறந்த முன்மாதிரியாக விளங்குகின்றார். ஆம், இயேசு தன்னுடைய பணிவாழ்வைத் தொடங்கியபிறகு, தன்னுடைய இரத்த உறவுகளை விட இறைவனுக்கும் இறையாட்சிக்குமே முதன்மையான இடம் கொடுத்தார். இதனை, இயேசு தன்னைத் தேடிவந்த தாயிடமும் சகோதரர் சகோதரிகளிடம் பேசக்கூடிய வார்த்தைகளைக் கொண்டு (மத் 12: 48-50) மிக எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ஆகையால், இயேசுவின் சீடர் தன்னுடைய இரத்த உறவுகளைவிட இயேசுவுக்கு முதன்மையான இடம் தருவதில் கருத்தாய் இருக்கவேண்டும்.

தன் உயிரைவிட இயேசுவுக்கு முதன்மையான இடம்தரவேண்டும்

தன் இரத்த உறவுகளைவிட இயேசுவுக்கு முதன்மையான இடம் தருவது சீடத்துவ வாழ்வின் முதல்நிலை என்றால், தன் உயிரைவிட இயேசுவுக்கு முதன்மையான இடம் தருவது சீடத்துவவாழ்வின் இரண்டாம் நிலையாகும். இதுகுறித்து இயேசு தொடர்ந்து பேசுகின்றபொழுது, “...தம் உயிரை இழப்போரோ அதைக் காத்துக் கொள்வர்” என்கின்றார். ஆம். இயேசுவின் சீடர் அவருக்காகத் தன் உயிரையும் இழக்கத் துணிகின்றபொழுது, அதை காத்துக் கொள்பவராக இருக்கின்றார். இயேசுவின் பொருட்டு எத்தனையோ புனிதர்கள், மறைச்சாட்சிகள் தங்களுடைய உயிரையும் இழக்கத் துணிந்தார். அவர்கள் அன்று தங்களுடைய உயிரை இழந்தாலும், இன்று அவர்கள் இறைவனின் திருமுன் மகிழ்ந்திருக்கின்றார்கள். நாமும்கூட நம்முடைய உயிரைவிட இயேசுவுக்கு முதன்மையான இடம் கொடுத்து வாழ்ந்தோமெனில் அதை மீண்டும் பெற்றுக்கொள்வோம் என்பது உறுதி.

போரில் குண்டடிபட்டுக் கைகளையும் கால்களையும் இழந்திருந்த படைவீரர்கள் நடுவில், மருத்துவப் பணியும் ஆன்மிகப் பணியும் செய்துவந்த அருள்பணியாளர் ஒருவர், போரில் தன் இரு கைகளையும் இழந்ததுகூடத் தெரியமால் படுத்துக்கிடந்த படைவீரர் ஒருவரிடம் மிகவும் அமைந்த குரல், “போரில் உங்களுடைய இரண்டு கைகளையும் இழந்துவிட்டீர்கள்” என்றார். இதைக்கேட்டு சிறிதும் பதற்றமடையாத அந்தப் படைவீரர் அருள்பணியாளரிடம், “போரில் நான் கைகளை இழந்துவிட்டேன் என்று சொல்லாதீர்கள். நாட்டிற்காக நான் என்னுடைய இரண்டு கைகளை தந்திருக்கின்றேன் என்று சொல்லுங்கள்” என்றார். ஆம், கிறிஸ்துவுக்காக நம் உயிரை இழக்கின்றபொழுது அதை மீண்டும் பெற்றுக்கொள்வோம் என்பதே உண்மை.

சிலுவைகளைச் சுமக்கத் துணிதல்

தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருகின்றவர், தன்னுடைய இரத்த உறவைவிட, தன்னுடைய உயிரைவிட தனக்கு முதன்மையான இடம் தரவேண்டும் என்று சொல்லும் இயேசு, அவர் தன் பொருட்டு சிலுவையைச் சுமக்கத் தயாராக இருக்கவேண்டும் என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். இயேசுவின் காலத்தில் சிலுவை என்பது இழிவானதாகவும் அவமானத்தின் சின்னமாகவும் கருதப்பட்டது (1 கொரி 1: 23). ஆகவே, தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருகின்றவர் சிலுவையைச் சுமக்கவேண்டும் என்று இயேசு சொல்கின்றபொழுது, அவர் அவமானங்களையும் துன்பங்களையும் விமர்சனங்களையும் தாங்கிக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கவேண்டும் என்ற அர்த்தத்தில் குறிப்பிடுகின்றார்.

இவ்வாறு தன் இரத்த உறவைட, தன் உயிரைவிட இயேசுவுக்கு முதன்மையான இடம் கொடுத்து, சிலுவையைச் சுமக்கத் தயாராக இருக்கும் தன் சீடர்களுக்கு உதவிகள் செய்யகூடியவர்களுக்கு இறைவன் தக்க கைம்மாறு அளிப்பார் என்று இயேசு இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் குறிப்பிடுகின்றார். இயேசுவின் சீடர்கள் அவருடைய பதிலாளிகளாக இருக்கின்றார்கள். எனவே, அவருடைய சீடர்களுக்கு குளிர்ந்த நீரோ, உணவோ, தேவைப்படுகின்ற உதவிகளோ செய்யக்கூடியவர்கள் இயேசுவுக்கே செய்பவர்களாக மாறுகின்றார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு இறைவன் தக்க கைம்மாறு தருகின்றார். இன்றைய முதல் வாசகத்தில், இறைவாக்கினர் எலிசாவிற்கு உதவிகள் செய்துவந்த சூனேமைச் சார்ந்த பெண்மணிக்கு இறைவன் குழந்தைப் பேற்றினைத் தருவதாக வாசிக்கின்றோம்.

ஆதலால், இயேசுவைப் பின்பற்றுகின்றவர்கள் தம் உறவுகளை விட, உயிரைவிட இயேசுவுக்கு முதன்மையாக இடம் தந்து பணி செய்யக்கூடியவர்களாக இருக்கட்டும். இப்படிப்பட்ட பணிகளைச் செய்கின்ற இயேசுவின் சீடர்களுக்கு இறைமக்கள் தக்க உதவிகளைச் செய்பவர்களாக இருக்கட்டும். இப்படி வாழ்ந்தால், எல்லாரும் இறைவனுடைய அருளைப் பெறுவது உறுதி.

சிந்தனை

‘இயேசுவின் சீடராக இருப்பதால் கிடைக்கின்ற மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருக்கின்ற ஒருவரால் மட்டுமே, மற்றவர்களை இயேசுவின் சீடராக முடியும்’ என்பார் Follow me: A Call to Die. A call to live என்ற நூலின் ஆசிரியரான டேவிட் பிளாட். ஆகையால், நாம் இயேசுவின் உண்மையான சீடர்களாக இருந்து, மற்றவர்களை இயேசுவின் சீடர்களாக்குவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser ser

தோற்பதால் வெல்தல்

'வின் தெ க்ரவ்ட்!' (Win the Crowd) 'மக்களை வெற்றிகொள்!'

தன்னிடம் உள்ள மாக்ஸிமுஸ் என்னும் கிளாடியேட்டர் அரங்கத்திற்குள் செல்லுமுன் இப்படிச்சொல்லிதான் அவனுடைய தலைவன் வழியனுப்புவான்.

'வின்னிங்!' 'வெற்றி கொள்தல்!' - நாம் அனைவரும் விரும்பும் ஒன்று.

வெற்றிகொள்தலில் இருவகை உண்டு. முதல் வகையில், ஒருவர் தன்னுடைய எதிராளியைத் தாழ்த்தி அல்லது அழித்து வெற்றி பெறுவார். இந்த வகை வெற்றியில் நிறைய இரத்தம், காயம், கண்ணீர், அழுத்தம் இருக்கும். இரண்டாம் வகையில், ஒருவர் தன்னுடைய எதிராளியை அல்லது அடுத்தவரை உயர்த்தி வெற்றி பெறுவார். இந்த வகை வெற்றியில் நிறைய மகிழ்ச்சி, நிறைவு, கருணை இருக்கும். 

அல்லது, முதல் வகை வெற்றி, எடுப்பதால் பெறும் வெற்றி. இரண்டாம் வகை வெற்றி, கொடுப்பதால் பெறும் வெற்றி.

இந்தக் கொரோனா காலத்தில் நம் நாட்டில் செயல்படும் அரசு, முதல் வகை வெற்றிக்கே முயற்சிக்கிறது. சரியான திட்டமிடுதல் இல்லாமல் தொடங்கப்பட்ட ஊரடங்கு மற்றும் லாக்டவுன், மருந்து, கவச உடை, சோதனைப் பெட்டி வாங்கியதில் ஊழல், பி.எம் கேர்ஸ் என்ற பெயரில் வேகமாக சேகரிக்கப்பட்ட ஆனால் மூடியே வைக்கப்பட்ட பணம், மருந்து மற்றும் மருத்துவ சிகிச்சைகளைத் தனியார்வயப்படுத்துதல் என்ற நிலையில் செயல்பட்டு கொரோனா மேல் வெற்றிகொள்ள நினைக்கிறது. இம்முறைகளால் அரசுக்கும் வெற்றி இல்லை, மக்களுக்கும் வெற்றி இல்லை.

இன்னொரு பக்கம், சாதாரண மக்கள், மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், ஆம்புலன்ஸ் ஓட்டுநர்கள், துப்புரவுப் பணியாளர்கள் போன்றவர்கள் தங்களையே கொடுத்து மக்களை வெற்றிகொள்கிறார்கள்.

இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு, கொடுப்பதால் பெறும் வெற்றியை, அல்லது இழப்பதால் பெறும் வெற்றியை, அல்லது தோற்பதால் பெறும் வெற்றியைப் பற்றிப் பேசுகிறது.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். 2 அர 4:8-11,14-16) எலிசா வாழ்வில் நடந்த ஒரு நிகழ்வைப் பார்க்கிறோம். எலிசா சூனேம் என்ற நகருக்கு வருகின்றார். அங்கிருந்த பணக்கார மற்றும் செல்வாக்குநிறை பெண்மணி அவரை அழைத்து விருந்தோம்பல் செய்கிறார். தொடர்ந்து அவருக்கு உணவளிக்கிறார். ஒரு கட்டத்தில், 'நம்மிடம் அடிக்கடி வரும் ஆண்டவரின் அடியவர் புனிதர் என்று கருதுகிறேன். ஆதலால் வீட்டு மேல் தளத்தில் சிறு அறை ஒன்றை அவருக்காகக் கட்டி, அதில் படுக்கை, மேசை, நாற்காலி, விளக்கு முதலியன தயார்படுத்தி வைப்போம். அவர் வரும்போது இங்கே ஓய்வெடுக்கட்டும்' என்று தன் கணவனிடம் சொல்கின்றார். 

இங்கே நமக்கு மூன்று விடயங்கள் தெரிகின்றன: (அ) பெயரில்லா இந்தப் பெண்ணின் பரிவு - அதாவது, எலிசாவுக்கு என்ன தேவை என்பதை உணர்கிறார். அடுத்தவரின் தேவை என்ன என்பதை அறிதல்தான் பரிவு. பரிவு வந்தால் தான் பகிர்வு சாத்தியமாகும். (ஆ) எலிசா மேல் பரிவுகொள்வதோடு நிறுத்தாமல் அந்தப் பரிவை பகிர்வின் செயல்பாடாக மாற்றுகிறாள். எலிசாவுக்கென மாடியில் ஓர் அறையையும், படுக்கை, மேசை, விளக்கு போன்றவற்றையும் ஏற்பாடு செய்கிறாள். (இ) பெண்கள்தான் இல்லத்தின் நிர்வாகிகளாக இருந்துள்ளனர். ஏறக்குறைய நம் முந்தைய தமிழ்ச் சமூகம் போல. குறிப்பாக, வள்ளல் பாரி ஆண்ட பறம்பு நாட்டில் குடும்பத்தலைவியர்களே வீட்டின் நிர்வாகிகளாக இருந்துள்ளனர். (ஈ) எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவர் ஓர் ஆண்டவரின் மனிதர் என அறிகிறார். 

ஆக, பரிவு கொண்ட ஒருத்தி, பகிர்ந்து கொள்ளத் துணிந்து, முன்பின் தெரியாத ஒரு அந்நியரை ஆண்டவரின் அடியவர் புனிதர் என வரவேற்கின்றார். இப்பெண்ணின் இச்செயலுக்கு எலிசா ஏதாவது கைம்மாறு செய்ய நினைக்கின்றார். 'அரசரிடமோ படைத்தலைவரிடமோ ஏதாவது பரிந்து பேச வேண்டுமா?' (காண். 2 அர 4:13) எனக் கேட்கின்றார். அப்பெண் மறுக்கிறாள். 'வேறு எந்த விதத்தில் உதவி செய்யலாம்' என நினைக்கின்ற எலிசா, குழந்தையின்மை என்னும் அவளது குறையைப் போக்குகின்றார்: 'அடுத்த ஆண்டு இதே பருவத்தில் உனக்கு ஒரு மகன் பிறந்திருப்பான்!' குழந்தையின்மை என்பது கடவுளின் சாபம் என்று மக்கள் கருதிய அக்காலத்தில், கடவுளின் சாபத்தை நீக்குகின்றார் எலிசா.

இங்கே, சூனேமியப் பெண் தன்னிடம் உள்ளதை இழந்ததால் எலிசாவின் நல்மனத்தினை வெற்றிகொள்கின்றார். எலிசாவின் கொடையினை வெற்றிகொள்கின்றார். தன்னுடைய ப்ரைவஸி, வசதி, பொருள்கள் என அனைத்தையும் கொடுத்தார். ஆனால், அப்படி இழந்ததால் கடவுளின் மனிதரின் நல்மனத்தை வெற்றிகொண்டார். அவருடைய வசதிகளும், பணமும், செல்வாக்கும் பெற்றுத்தராத குழந்தைப்பாக்கியத்தை கைம்மாறாகப் பெற்றுக்கொள்கின்றார்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். மத் 10:37-42) மூன்று பகுதிகளைக் கொண்டிருக்கின்றது:

அ. சீடத்துவத்தின் அடையாளம் சிலுவை சுமத்தல்

ஆ. இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்தல்

இ. இயேசுவின் சீடர்களுக்கு (சிறியோருக்கு) உதவுதல் மற்றும் அதன் கைம்மாறு

நற்செய்தி வாசகத்தின் மையமாக இருக்கின்ற வாக்கியம் நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது: 'தம் உயிரைக் காக்க விரும்புவோர் அதை இழந்து விடுவர். என் பொருட்டுத் தம் உயிரை இழப்பவரோ அதைக் காத்துக்கொள்வர்.'

இழத்தலில்தான் ஒருவர் வெற்றி பெறுகிறார் அல்லது காத்துக்கொள்கிறார் என்பது இயேசுவின் புரட்டிப் போடுதலாக இருக்கிறது.

இதை நாம் எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?

என்னிடம் 1000 ரூபாய் இருக்கிறது என வைத்துக்கொள்வோம். தேவையில் இருக்கும் ஒருவர் திடீரென்று என்னைத் தேடி வருகிறார். அவரிடம் நான் என்னிடம் உள்ள 1000 ரூபாயைக் கொடுத்துவிடுகிறேன். அப்படி என்றால் எனக்கு 1000 ரூபாய் இழப்பு தானே? 

இல்லை!

அந்த 1000 ரூபாயை நான் இழக்கவில்லை. மாறாக, அந்த 1000 ரூபாயை நான் இன்னொருவருடைய கையில் கொடுத்து, இப்போது நான் அவரைப் பிடித்துக்கொள்கிறேன். ஆக, என்னிடமிருக்கும் 1000 ரூபாய் அப்படியே இருப்பதுடன், என் கைக்குள் இன்னொரு நபரும் இருக்கிறார். அப்படி என்றால் எனக்கு வெற்றிதானே! நான் எதையும் இழக்கவில்லைதானே!

இந்த உலகில் நாம் எதையும் இழக்கவும் முடியாது! எதையும் பெறவும் முடியாது! இன்னொருவரிடம் இருந்த ஒன்று என்னிடம் சற்று நேரம் இருக்கிறது. என்னிடம் சற்று நேரம் இருக்கும் ஒன்று இன்னொருவரின் கைக்கு மாறுகின்றது. 

சூனேம் பெண் செய்ததும் அதுதான். எலிசாவுக்கு உணவு தந்ததால் அவருடைய பாத்திரம் காலியாகிப்போகவில்லை. மாறாக, தன் பானையில் இருந்த சோற்றை எலிசாவின் வயிற்றுக்கு மாற்றிக்கொள்கின்றார். பாத்திரத்தில் இருந்தால் சோறு கெட்டுப் போயிருக்கும். ஆனால், எலிசாவின் வயிற்றை அவள் சோற்றால் நிரப்பியதால், அவளின் வயிற்றை இறைவன் குழந்தையால் நிரப்புகின்றார். 

இப்படி நாம் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டால், நாம் அனைத்தையும் அனைவருக்கும் கொடுத்துக்கொண்டேதான் இருப்போம்.

இந்நாள்களில் நான், திரு. சு. வெங்கடேசன் அவர்கள் எழுதிய, 'வேள்பாரி' என்னும் புதினத்தை வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவரான பறம்பு நாட்டுத் தலைவன் பாரியைப் பற்றியது அது. 'முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்தான் பாரி' என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருப்பதை இவரைக் குறித்தே.

அந்த நிகழ்வு இப்படி நடக்கிறது.

பாரிக்கும் ஆதினிக்கும் திருமணம் நடக்கிறது. ஆதினி குறிஞ்சி நாட்டின் கால் பதித்த முதல் நாளில் அவளுக்கு தன் நாட்டின் ஆச்சர்யமான தீக்கக்கி மரத்தைக் காட்ட இரவில் அவளை அழைத்துச் செல்கின்றார். தன் தேரை ஓரிடத்தில் நிறுத்திவிட்டுச் செல்லும் இவர்கள் அடுத்த நாள் மதியம்தான் அந்த இடம் வருகிறார்கள். அதற்குள் ஒரு முல்லைக்கொடி இவர்களுடைய தேரின் சக்கரத்தில் படர ஆரம்பிக்கிறது. மெதுவாகக் கொடியை விலக்கித் தேரை நகர்த்தலாம் என்கிறாள் ஆதினி. ஆனால், பாரிக்கு அப்படிச் செய்ய மனமில்லை. தன்னுடைய தேரை தன்னுடைய பொருளாக அல்லது உடைமையாகப் பார்க்காமல், காட்டில் நிற்கும் ஒரு மரமாகப் பார்க்கிறார். அப்படியே அதை விட்டுவிட்டு நகர்கிறார். ஆக, மரத்தின் நீட்சிதான் தேர். தேரின் எச்சம்தான் மரம். இதை அவர் கைக்கொண்டதால் அப்படியே தேரை 'இழக்க' துணிகின்றார். அவர் தேரை அன்று இழந்ததால் இன்று மாபெரும் புகழை அடைந்தவராக மாறுகின்றார். ஆக, இழத்தல் ஒருபோது இழப்பு அல்ல.

இழப்பதில் இன்னொரு சிக்கல் இருக்கிறது.

அதாவது, எனக்கு இதைவிட அதிகம் கிடைக்கும் என நினைத்து நான் இழப்பது. 

எடுத்துக்காட்டாக, எனக்கு மேலிருக்கும் அதிபர் அல்லது ஆயர் அவர்களுக்கு நான் ஒன்று செய்தால், அது எனக்கு வேறொரு வகையில் கிடைக்கும் அல்லது இன்னும் அதிகம் கிடைக்கும் என்ற மனப்பான்மையில் இழப்பது தவறு. ஏனெனில், அப்படிச் செய்யும் போது நான் எதையும் இழக்கவில்லை. மேலும், அவர்களை நான் எனக்காகப் பயன்படுத்திக்கொள்பவன் ஆகின்றேன். மனிதர்கள் ஒருபோதும் பயன்பாட்டுப்பொருள்கள் அல்ல. அவர்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறார்களோ அந்த நிலையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டியவர்கள். அதனால்தான், இயேசு, 'இறைவாக்கினரை இறைவாக்கினர் என்பதற்காகவும், நேர்மையாளரை நேர்மையாளர் என்பதற்காகவும்' என வரையறுக்கின்றார்.

இழத்தலையும் பெறுதலையும், அல்லது தோற்பதால் வெல்தலையும் இரண்டாம் வாசகம் (காண். உரோ 6:3-4,8-11) உருவகமாகச் சொல்கிறது. கிறிஸ்து இயேசுவோடு நம் பாவத்திற்கு இறந்த அல்லது நம் பாவத்தை இழந்த நாம் அவரோடு சேர்ந்து உயிர்க்கின்றோம். நம் இறப்பு நமக்கே வாழ்வாக மாறுகிறது.

இவ்வாறாக,

முதல் வாசகத்தில், சூனேம் பெண் தன் வீட்டின் சிறு பகுதியையும், தன் பாத்திரத்தின் சிறு உணவையும் இழக்கின்றார். ஆண்டவரின் அருளைப் பெற்றுக்கொள்கின்றார்.

இரண்டாம் வாசகத்தில், பாவத்தின் வழியாக நாம் இறக்கின்றோம். அந்த இறப்பே புதுவாழ்விற்கான கதவுகளை நமக்குத் திறந்துவிடுகிறது.

நற்செய்தி வாசகத்தில், உயிரை இழப்பவர் பெறுகின்றார். தன் உறவுகளை இழப்பவர் அவற்றைவிட பெரிய உறவைக் கண்டுகொள்கின்றார். சீடர்களுக்கு உதவி செய்பவர் கைம்மாறு பெறுகிறார்.

இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு நமக்கு வைக்கும் சவால்கள் எவை?

அ. தோற்கப் பழகுதல்

அன்றாடம் நாம் கொரோனோ முன்னால் தோற்றுக்கொண்டே இருக்கிறோம். நம்முடைய தனிமனித விலகலும், சமூக விலகலும், ஊரடங்கும், முகக்கவசமும், சானிட்டைசரும், நம் மருந்துகளும், நம் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புக்களும் நமக்கு வெற்றியைத் தரவில்லை. ஆனால், நாம் தோற்கும் ஒவ்வொரு நாளும் புதிய கண்டுபிடிப்பு வந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. செத்துக்கொண்டிருப்பவர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்கலாம், தடுப்பு மருந்து வெற்றி என்று நல்ல செய்திகள் நம் காதுகளுக்கு வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. நாம் இவ்வளவு நாள்கள் இழந்தது நம்மிடம் தேவையில்லாதவற்றைத்தான். இவை யாவும் இல்லாமல், ஏன் இறை யாவும் இல்லாமலும் நான் இருக்க முடியும் என்று நமக்குக் கற்பித்து வருகிறது கொரோனா. ஆக, தொடர்ந்து தோற்கப் பழகுதல் வேண்டும். தோற்றலும் வெற்றியே என உணர்தல் நலம்.

ஆ. தாராள உள்ளம்

தேவையில் இருப்பவர்களை நான் என்னுடைய நீட்சியாகப் பார்க்கும் உள்ளம் வரவேண்டும் என்றால், 'ஒவ்வொரு விருந்தினரும் ஒரு ஆசீர்' என உணர வேண்டும். சில இல்லங்களில் இன்றும் திண்ணைகள் வைத்துக் கட்டுகின்றனர். சிலர் விருந்தினர்களுக்கென்று சிறப்பான பாத்திரங்களையும் தட்டுக்களையும் அறைகளையும் ஒதுக்கி வைக்கின்றனர். சிலர் அன்றாடம் ஒரு கை எக்ஸ்ட்ரா அரிசி சமைக்கிறார்கள். கைகளை விரித்துக் கொடுப்பதால்தான் இந்த உலகை நம் கைக்குள் வைத்துக்கொள்ள முடியும் எனக் கற்றுத் தந்தவர் கிறிஸ்து பெருமான். சூனேம் பெண்ணின் தாராள உள்ளத்தை நாமும் கொண்டிருக்க முயற்சிக்கலாம்.

இ. சிலுவை சுமத்தல்

சூனேம் பெண்ணுக்கு எலிசாவின் இருப்பு சில நேரங்களில் துன்பமாக, இடையூறாக இருந்திருக்கலாம். நம் வாழ்விலும் சில சுமைகள் சிலுவைகளாக அழுத்தலாம். ஆனால், சிலுவைகள் சுமக்காமல் வெற்றி இல்லை. நாம் சுமக்கும் கொரோனா என்னும் கொடிய சிலுவை விரைவில் மறைந்து போகும். சிலுவையைச் சுமப்பவர் வேறெந்தச் சுமையையும் தன்மேல் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நான் இழக்கத் துணியும்போது இழத்தலும் இன்பம் என அறிவேன்.

ஒருவர் மற்றவருக்கு பேரன்பு காட்டுதல் நலம். ஏனெனில், திருப்பாடல் ஆசிரியர் கூறுவது போல, 'ஆண்டவரின் பேரன்பை நாம் எந்நேரமும் பாடுகிறோம்' (திபா 89:1).

ser

A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com