மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக் காலத்தின் 13-ஆம் ஞாயிறு
3-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
1அரசர்கள் 19: 16b, 19-21 |கலாத்தியர் 5: 1, 13-18 |லூக்கா 9: 51-62

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


ஓர் அரசன் தன் போர் வீரர்களோடு எதிரி நாட்டுக்குப் போர் தொடுக்கச் சென்றான். இடையில் ஒரு பாலம்தான் இரண்டு நாட்டையும் பிரித்துக் கொண்டிருந்தது. கடும் சண்டை நடந்து கொண்டிருந்தபோது, போர் வீரர்கள் பயந்து எதிரிகளிடமிருந்து தப்பி பாலத்தின் வழியாக தங்கள் நாட்டுக்கு ஓடிவிட்டனர். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் போர் நடந்தது. மீண்டும் அதே பாலத்தின் வழியாக ஓடிவிட்டனர். இறுதியாக அந்த அரசன் மீண்டும் தனது போர் வீரர்களை எதிரி நாட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றான். பாலம் இருக்கும் வரை எனது வீரர்கள் கோழைகளாகத் தான் இருப்பார்கள். போர் தொடங்கியபின், பின்நோக்கும் எண்ணம் வீரர்களுக்கு வரக்கூடாது என்று நினைத்து யுத்தம் நடந்துக் கொண்டிருந்தபோதே அரசன் அந்த பாலத்தை முற்றிலும் இடித்து தரைமட்டமாக்கினான். போர் வீரர்களிடம், நாம் தோற்றுப்போனால் நாடு திரும்ப முடியாது. ஆகவே முன் வைத்த காலைப் பின் வைக்காது போரிட்டு வெற்றி பெற்று, வெற்றிக்கொடியை இங்கே நாட்டிவிட்டு, புதிய பாலம் கட்டிய பிறகுதான் நமது நாட்டுக்கு போக முடியும் என்றான். யுத்தம் மும்முரமாக நடந்தது. பாலம் உடைக்கப்பட்டுவிட்டதால் இனி திரும்ப முடியாது என்று அறிந்த வீரர்கள் தங்கள் முழுத் திறமையையும் பயன்படுத்தி யுத்தம் செய்து வெற்றியும் கண்டனர்.

கலப்பையில் கை வைத்தப் பின் திரும்பிப் பார்ப்பவன் எவனும் கடவுளின் அரசுக்குத் தகுதியற்றவன் (லூக். 9:62).

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எலியாவின் வழியாக எலிசேயு அழைக்கப்படுகிறார். அனைத்தையும் விட்டு விட்டு எலியாசின் சீடரானார். இறைவன் அவரிடம் எதிர்பார்த்தது முழுமையான ஈடுபாடும் சம்மதமும் ஆகும். இதை எலிசேயுவிடம் இறைவன் கண்டுகொண்டார். அதனால் மக்களை வழி நடத்தும் பணியை மேற்கொண்டார் (1 அர. 19:20). இறைவன் விரும்புவது அன்பு நிறைமனமே. அன்பே உருவான ஆண்டவரின் சாயலில் படைக்கப்பட்ட நாம் பல நேரங்களில் அன்பில்லாமலே வாழ்கிறோம். இதைத்தான் புனித பவுல் உள்ளத்தில் இருக்கும் அன்பைச் செயல்களில் வெளிப்படுத்துங்கள். நீங்கள் அன்பின் அடிமைகளாக இருங்கள் என்கிறார் (இரண்டாம் வாசகம்)

இன்றைய நற்செய்திவழி பார்க்கும்போது இயேசுவின் எதிர் நீச்சல் ஒரு சமுதாய மாற்றத்தின் உயிர் மூச்சு எனலாம். இயேசு வழக்கத்துக்கு மாறாக சமாரியா வழியாக எருசலேம் சென்று வரலாற்றுக் கரையை அடைகின்றார். இயேசுவை எதிரியாகப் பார்த்த சமாரிய மக்களை நண்பர்களாக்கினார். இறையரசு என்னும் கலப்பையில் கை வைத்தப் பின் சாதி, மத, இனம் எனத் திரும்பி பார்க்காதே என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவதாக இது அமைகிறது. நரிகளுக்கு வலைகள் உண்டு. பறவைகளுக்கு கூடுகள் உண்டு. மானிட மகனுக்கோ தலை சாய்க்கக்கூட இடமில்லை என்று கூறித் தான் தலைசாய்ப்பது சிலுவையில்தான் என்ற எண்ணத்தோடு எருசலேம் நோக்கிச் செல்கிறார். சீடத்துவப்பணி என்பது பளபளக்கும் பட்டுத் துணியில் பாவாடை தைப்பது அல்ல. மாறாக பாறையில் நீர் சுரப்பது போன்று கடினமானது. இயேசுவின் இறையரசு மதிப்பீடுகளை விதைப்பவன் அவரின் பாதையில் பயணப்படுபவன் ஆவான்.

  • இறைவனின் அழைப்பை ஏற்று, செயல்படுவது என்பது, அவரின் அனைத்து இன்ப துன்ப நிலைகளையும் அனுபவிப்பதாகும். இதைத்தான் இன்றைய நற்செய்தி தெளிவாக்குகிறது.
  • முதலாமவன் நீ எங்கு சென்றாலும் நானும் உம்மைப் பின் செல்வேன் (லூக். 9:57) என்று சொன்னான். செயலில் காட்ட மறுத்துவிட்டான். திறந்த மனம் அவனிடம் இல்லை எனலாம்.
  • இரண்டாமவன் என் தந்தையை அடக்கம் செய்துவிட்டு வர விடை கொடும் (லூக். 9:59) என்று குடும்பத்தை முதன்மைப் படுத்துகிறான். அழைப்புக்கு அவன் முழு சம்மதம் கொடுக்க வில்லை. என்னிடம் வருகிறவன் தன் தாய் தந்தையை, ஏன்? தன் உயிரையுமே வெறுக்காவிடில் என் சீடனாயிருக்க முடியாது என்பது இயேசுவின் நிபந்தனை. ஆனால் அதை இவனால் மேற்கொள்ள முடியவில்லை.
  • மூன்றாமவன் கலப்பையில் கை வைத்தப் பின் திரும்பிப் பார்ப்பவன். அவனும் கடவுளின் அரசிற்குத் தகுதியற்றவன் (லூக். 9:62). இயேசுவின் அழைப்பு முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப் படவில்லை.

இவ்வாறு இந்த மூவரையும் அழைத்த இயேசு நம்மையும் அழைக்கின்றார். ஆதாயம் தேடும் மனிதர்களை இயேசு சீடர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தனது சொந்தம், செல்வம் இவைகளை விட்டுக் கொடுக்க மனமில்லாதவர்களையும் அவர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. உள்ளத்தில் நிறை அன்பும் இறையரசின் மதிப்பீடுகளில் தெளிந்த பார்வையும் கொண்ட சீடர்களையே அழைக்கின்றார்.

இன்று நாம் காணும் சீடத்துவம் எத்தகைய மதிப்பீடுகளை முதன்மைப்படுத்துகிறது என்று சிந்திக்க வேண்டும். விடுதலை இறைவனே நம் கடவுள், ஏழைகளின் நண்பனே இயேசு. துன்பப்படும் மக்களே நமது குடும்பம், சமத்துவ சமூகமே நமது இலக்கு, உண்மையான விடுதலை வாழ்வே நமது இலட்சியம். மதிப்பீடுகளை செயலாக்கம் பெறச் செய்வதே நமது அணுகு முறையாக அமைய வேண்டும். மக்களை ஆன்மீக, சமய, சமுதாய, பொருளாதார விடுதலைக்கு அழைத்துச் செல்லவில்லை என்றால் சீடத்துவ வாழ்வில் அர்த்தமேதுமில்லை எனலாம்.

இயேசுவிற்காக வாழப்போகிறேன் என்று
முடிவெடுத்துவிட்டால் மனித நேயத்துக்காக
வாழப்போகிறேன் என்பதுதானே பொருள்.
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இயேசுவைப் பின்செல்ல நமக்கு வேண்டிய தகுதி என்ன?

இன்றைய நற்செய்தி இயேசுவைப் பின்பற்ற விரும்புகின்றவர்களுக்கு இருக்க வேண்டிய முக்கியமான குணம் ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது.

இயேசுவைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற முடிவை எடுத்தப் பிறகு, வேறு எந்த உறவுக்கும் பொருளுக்கும் நமது வாழ்க்கையில் இடமிருக்கக்கூடாது என்பதை இயேசு இன்றைய நற்செய்தியின் வழியாகத் தெளிவாக்குகின்றார்.

இளைஞன் ஒருவனுக்குத் துறவியாக ஆசை. அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு காட்டுக்குச் சென்றான். வயல் வரப்பைத் தலையணையாக வைத்துக்கொண்டு படுத்திருந்தான். குளத்திலே தண்ணீர் எடுக்கச் சென்ற கிராமத்துப் பெண்கள் அவனைப் பார்த்துவிட்டு, துறவியாக விரும்புகின்ற இவனுக்கு இருக்கும் ஆசையைப் பாருங்கள்! இவனுக்கு தலையணை சுகம் கேட்கின்றது! என்றார்கள்.

அந்தப் பெண்கள் கூறியதைக் கேட்ட அந்த இளைஞன், வரப்பிலிருந்த தன் தலையை எடுத்துவிட்டு, தனது வலது கை மீது தன் தலையை வைத்துப் படுத்திருந்தான். தண்ணீர் எடுத்துக்கொண்டு திரும்பிய பெண்கள், ஊரில் இருப்பவர்கள் இவனைப் பற்றி என்ன பேசிக்கொள்கின்றார்கள் என்று அறிந்துகொள்ள ஆசைப்படும் இவனால் எப்படித் துறவியாக முடியும்? என்று கேட்டபடி நடந்து சென்றார்கள்.

அந்த இளைஞன் உண்மைத் துறவறத்தின் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டான், உணர்ந்து கொண்டான். தன் உணர்வுகள், எண்ணங்கள், சொற்கள், செயல்கள், பொருள்கள், சொந்தங்கள், தன் உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் துறந்து ஒப்பற்ற துறவியானான்.

துறவிகளுக்கெல்லாம் துறவியாக விளங்கும் இயேசு தனக்குத் தலை சாய்க்கக்கூட இடமில்லை என்றார். முற்றும் துறந்த வாழ்க்கை மனித முயற்சிக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல என்பதை இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எலிசா சுட்டிக்காட்டுகின்றார். முற்றும் துறந்த வாழ்கை அவரின் பின்செல்ல விரும்புகின்றவரிடமிருந்து ஏன் இயேசு எதிர்பார்கின்றார் என்பதற்குக் காரணம் உண்டு.

நம்மிடமுள்ள அனைத்தையும் இழக்க நாம் தயாராக இருக்கும்போதுதான் திருச்சட்டம் முழுவதற்கும் நிறைவாக விளங்குகின்ற அன்புக் கட்டளையை நம்மால் பின்பற்ற முடியும் (இரண்டாம் வாசகம்) ; அன்பே உருவான இயேசுவுக்குச் சான்று பகர முடியும்.

சேர்த்துவைக்க விரும்புகின்றவர்ளால் எப்படி மற்றவர்ருக்குக் கொடுக்க முடியம்? சுயநலவாதிகளால் எப்படி பிறர்நலவாதிகளாக வாழமுடியும்? ஊனியல்பின் இச்சையின்படி நடக்கின்றவர்களால் எப்படி தூய ஆவியாரின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற முடியும்?

மேலும் அறிவோம் :

அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர் ; அன்புடையார்
என்பும் உரியர் பிறர்க்கு (குறள் : 72).

பொருள் :
அன்பு இல்லாதவர் எல்லாப் பொருள்களையும் தமக்கே உரிமை பாராட்டுவர். அன்பு உள்ளம் கொண்டவர் தம் உடல் பொருள் ஆவி அனைத்தையும் பிறர்க்கு வழங்குவர்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவன் தேர்வில் 'பெயில்' ஆகி விட்டான், இருந்தாலும் அவன் அதற்காக வருத்தப்படாமல் விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். ஏனெனில் அவன் பேப்பரைப் பார்த்து 10 பேர் 'காப்பி" அடித்தனர். அவர்களின் கதியும் அதே கதிதான். அதை நினைத்து அவன் சிரித்தான்.

வாழ்க்கையில் நாம் பலரைக் காப்பி அடிக்கின்றோம்; திரைப்பட நடிகர் நடிகைகளை, கிரிக்கெட் விளையாட்டு வீரர்களை, பணக்காரர்களை. அரசியல்வாதிகளைப் பொதுவாக மக்கள் காப்பி அடிக்கின்றனர். ஆனால் இவர்களுடைய வாழ்வு இறுதியில் சூன்யத்தில் முடிவடைகிறது. நேற்றுவரை இவர்கள் ஹீரோ, இன்று யாரோ? என்ற நிலை வருகிறது.

ஆனால் நாம் 'காப்பி' அடிக்க வேண்டியவர். அதாவது பின்பற்ற வேண்டியவர், நேற்றும் இன்றும் என்றும் மாறாத கிறிஸ்து ஒருவரே (எபி 13:8). கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற வேண்டுமென்றால் நாம் அவருடைய சீடராக வேண்டும். இன்று கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கின்றனர்; ஆனால் கிறிஸ்துவின் சீடர்கள்தான் எவருமில்லை!

ஒருவர் கிறிஸ்துவின் சீடராக மாற வேண்டுமென்றால் அவர் தமக்குள்ள எல்லாவற்றையும் துறக்க வேண்டும் - “உங்களுள் தம் உடைமையெல்லாம் விட்டுவிடாத எவரும் என் சீடராக இருக்க முடியாது" (லூக் 14:33). இன்றைய நற்செய்தியிலே கிறிஸ்து அவருடைய சீடர்கள் முழுமையாகத் துறக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறார். கிறிஸ்து பணம், பதவி, பாதுகாப்பு. சொந்தம் பந்தம் எல்லாவற்றையும் இரண்டாவது நிலைக்குத் தள்ளிவிடுகிறார். அவர் ஒருவரே தனிமுதல் நிலை; மற்றவை அனைத்தும் சார்புநிலை. கிறிஸ்துவோடு ஒப்பிடும்போது மற்றனைத்துமே வெறும் குப்பையாக மாறிவிடுகிறது (பிலி 3:8).

இன்றைய நற்செய்தியிலே ஒருவர் இயேசுவைப் பின்பற்ற விரும்புகிறார். ஏனெனில் இயேசுவைப் பின்பற்றினால் அவருக்கு எக்குறையும் இருக்காது; எல்லாப் பாதுகாப்பும் கிடைக்கும் என நினைக்கிறார். ஆனால் இயேசு அவரிடம்: 'நண்பா! நீ என்னைப் பின்பற்றினால் என்னைப் போல் நீயும் தெருவிலே வாழ வேண்டும். நரிகளுக்கும் வானத்துப் பறவைகளுக்கும் இருக்கும் பாதுகாப்புக்கூட எனக்குக் கிடையாது. வெறுங்கையாக என்னைப் பின்பற்றத் தயாரா?" என்று கேட்கின்றார்.

இன்று பலர் துறவற வாழ்வை விரும்புவது தங்களுடைய வசதிக்காகவும் பாதுகாப்புக்காகவும் என்பது கசப்பான உண்மையாகும். இயேசுவைப் பின்பற்ற விரும்புகிறவர்கள் இயேசுவைப் போலவே கடவுளிடம் மட்டுமே தங்களது முழுப்பாதுகாப்பை தேட வேண்டும். அவர்களின் வாழ்வையும் நிர்ணயிப்பது: "ஆண்டவர்தாமே என் உரிமைச் சொத்து" (திப 16:15); "ஆண்டவர்தாமே என் கற்பாறை; என் கோட்டை: என் கேடயம்: என் புகலிடம்"(திப 18:1-2). கிறிஸ்துவின் பொருட்டு அனைத்தையும் விட்டுவிட்டவர்கள் அனைத்தையும். பெற்றுக்கொள்வர். திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார்: "எதுவும் இல்லாதவர் எனத் தோன்றினாலும், நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பெற்றிருக்கிறோம்" (2 கொரி 6:10).

முற்றும் துறந்தவரே துறவி. மற்றவரெல்லாம் போலித் துறவிகள். அவர்கள் ஆசை வலையில் சிக்கி அவதிப்படுவார்கள் என்று இனம் காட்டுகின்றார் பொய்யா மொழிப்புலவர்.

தலைப்பட்டார் தீரத் துறந்தார் மயங்கி
வலைப்பட்டார் மற்றை யவர் (குறள் 348)

மற்றொருவர் இயேசுவைப் பின்பற்ற விரும்புகிறார். ஆனால் அவர் அப்பா இறந்தபின் வருவதற்கு இயேசுவிடம் அனுமதி கேட்கிறார். இயேசு அவருக்கு அனுமதி மறுக்கின்றார். அதற்கு அவர் கூறும் காரணம்: “உன் அப்பா இறக்கும்வரை நீ உன் வீட்டில் இருந்தால், அதன் பிறகு என்னைப் பின்பற்றுவது உறுதியில்லை. உன் அப்பாவை அடக்கம் செய்வதற்குத் தேவையான ஆள்கள் உள்ளனர். இரத்த உறவைவிட விசுவாச உறவு மேலானது. நீ உன் அப்பாவுக்குச் செய்யவேண்டிய கடமையைவிட நற்செய்தி அறிவிக்க வேண்டிய கடமை முதலிடம் பெறுகிறது."

மூன்றாவது நபர் இயேசுவைப் பின்பற்ற விரும்புகிறார். ஆனால் அதற்குமுன் அவர் தம்முடைய உறவினர்களிடமிருந்த விடைபெற்றுக் கொண்டு வருவதற்கு இயேசுவிடம் அனுமதி கேட்கின்றார். இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் எலியா தம்முடைய சீடர் எலிசாவுக்கு அத்தகைய அனுமதி அளிக்கிறார். ஆனால் இயேசு அத்தகைய அனுமதியை மறுக்கின்றார். அதற்கு இயேசு கூறும் காரணம்: "அன்பனே ! உனக்கு இன்று இருக்கும் ஆர்வம் நாளைக்கு இருக்காது, உனது நல்லெண்ணத்தை ஒத்திப் போடாதே: திருப்பிப் பார்க்காதே; இறை ஆட்சியில் "Reverse Gicar" என்பது கிடையாது!"

இயேசு கூறுவது மிகவும் கடுமையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் ஒருவர் அவரைப் பின்பற்ற விரும்பினால், வேரோட்டமாகப் பின்பற்ற வேண்டும்; மேலோட்டமாகப் பின்பற்ற முடியாது. ஆற்றிலே ஒரு காலு சேற்றிலே ஒரு காலு என்னும் இரண்டுங்கெட்டான் நிலையை இயேசு சகிப்பதில்லை. இன்று துறவறத்தார்முன் வைக்கப்படும் சமரசத்துக்கு இடமில்லாத சவால்: "வேரோட்டமான சீடத்துவம்," (Radical Discipleship).

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு கூறுவது துறவறத்தாருக்கு மட்டுமல்ல, இல்லறத்தாருக்கும் பொருந்தும். இல்லறத்தாருக்கும் துறவு மனநிலை இருக்க வேண்டும். உண்மையில் இன்றைய உலகை மீட்க இல்லறத் துறவிகள் தேவை அவர்களுக்குத் திருத்தூதர் பவுல் கூறுவது: "இனியுள்ள காலம் குறுகியதே. இனி மனைவி உள்ளவரும் மனைவி இல்லாதவர்போல் இருக்கட்டும்... இவ்வுலகச் செல்வத்தைப் பயன்படுத்துவோர் அவற்றில் முழுமையாக ஈடுபடாதவர்போல் இருக்கட்டும். இவ்வுலகு இப்போது இருப்பதுபோல் நெடுநாள் இராது"(1கொரி 7:29-31). இவ்வுலக இன்பங்களைச் சுவைப்பவர்கள் அவற்றில் மூழ்கிவிடாமல் எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்.

'குமுதம்' என்ற வார இதழைப் படித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணியிடம் , "பைபிள் படிப்பதுண்டா?" என்று நான் கேட்டேன். அவர் சிரித்துக் கொண்டு. "இன்னும் கொஞ்சம் வயசாகட்டும் பாதர்" என்றார். நாளை என்பது இல்லை என்பதற்குச் சமம். எனவே, என்றும் ஒன்றே செய்வோம்; ஒன்றும் நன்றே செய்வோம்; நன்றும் இன்றே செய்வோம்.

"இயேசுவின் பின்னால் நானும் செல்வேன், திரும்பிப் பார்க்க மாட்டேன்."

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

முன்னால் சிலுவை பின்னால் உலகம்

இலக்கு இல்லாத பயணம் இமயத்தைத் தொடாது. இழப்பு இல்லாத கிறிஸ்தவ வாழ்வு இயேசுவின் அழைத்தலாக இருக்க முடியாது.

அந்த இளைஞன் லாரன்ஸ் பிரபுக்கள் வம்சத்தில் பிறந்தவன். செல்வக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தவன். ஒரு நாள் கப்புச்சின் துறவுசபைத் தலைவர் முன் நிற்கிறான். "என்னையும் உங்கள் சபையில் ஒரு துறவியாக ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்" என்ற மன்றாடுகிறான். புன்முறுவல் தவழ இளைஞனை உற்றுப்பார்த்து, "தம்பி, மிக வசதியான குடும்பப் பின்னணியில் பிறந்து வளர்ந்த உனக்கு இந்தத் துறவு வாழ்வு ஒத்துவருமா? இங்கே மிக எளிய உணவே கிடைக்கும், படுக்கை கூட சொரசொரப்பான பலகையாக இருக்கும். இந்தக் கடுமையான வாழ்வு வாழ உன்னால் இயலாது. எனவே நீ வீட்டுக்குத் திரும்பிவிடு" என்று வருந்திக் கேட்டுக்கொண்டார்.

''தந்தையே, ஒரே ஒரு பாடுபட்ட சுருபத்தை மட்டும் எனது சிறிய அறையில் வைத்துக் கொள்ள அனுமதி கொடுங்கள். எனக்காக இயேசு செய்ததை நான் எண்ணிப் பார்க்கும்போது, நான் அவருக்காகச் செய்யும் எந்த தியாகமும் மிகவும் சிறியதே என்பதை நான் உணர இயலும். எந்தத் துன்பத்தையும் ஏற்க எனக்குத் துணிவு பிறக்கும்” என்று தயங்காமல் பதில் அளித்தான் அந்தப் பணக்கார இளைஞன்.

இயேசுவைப் பின்தொடர எவ்வளவு அருமையான உள்நோக்கம்! அந்த இளைஞன் அதே துறவற சபையில் சேர்ந்து பிற்காலத்தில் புனிதரானார். அவர்தான் புனித பிரின்டிசி லாரன்ஸ் (திருவிழா ஜூலை 21).

இந்த இளைஞனைப் போல், துறவறத்தினரோ இல்லத்தினரோ எல்லோரையும் ஏதோ ஒரு பணி வாழ்வுக்கு இறைவன் அழைக்கிறார். அந்த அழைப்பினை உணர்ந்து ஏற்று, இடர்கள் தடைகள் எதையும் கடந்து முன்னோக்கி முன்னேற வேண்டாமா?

இன்றைய நற்செய்தியில் இறை அழைப்பைச் சந்தித்த மூன்று இளைஞர்களிடம் இயேசு சொன்னதன் பொருளை மூன்று சொற்றொடர்களில் அடக்கி விடலாம்.

1. உன்னையே மறந்திடு: "நரிகளுக்குப் பதுங்குக் குழிகளும் வானத்துப் பறவைகளுக்குக் கூடுகளும் உண்டு. மானிட மகனுக்கோ தலைசாய்க்கக்கூட இடமில்லை" (லூக். 9:58). இயேசுவின் இந்த வார்த்தைகள் எதைக் குறிக்கின்றன? ஏழ்மை, எளிமை என்ற புண்ணிய நிலையை மட்டுமா? இலக்குத் தெளிவும் இலட்சிய உணர்வும் கொண்டவனின் சொகுசு தேடாத ஈடுபாட்டையன்றோ!
மெய்வருத்தம் பாரார், பசிநோக்கார், கண்துஞ்சார்
எவ்வெவர் தீமையும் மேற்கொள்ளார் - செவ்வி
அருமையும் பாரார்; அவமதிப்பும் கொள்ளார்
கருமமே கண்ணாயினார் (நீதிநெறிப் பாடல்).

பகட்டும் புகழும் பாமர மக்களிடம் இயேசுவுக்கு இருந்த செல்வாக்கின் பளபளப்பும் இயேசுவைப் பின்பற்றுகிறவனுடைய இலக்காக இருக்க முடியாது. "என்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் எவரும் தன்னலம் துறந்து தம் சிலுவையைத் தூக்கிக் கொண்டு என்னைப் பின்பற்றட்டும்" (மத். 16:24, மார்க். 8:34, லூக். 9:23).

2. தடைகளைத் தாண்டிடு: "இறந்தோரைப் பற்றிக் கவலை வேண்டாம். அவர்கள் அடக்கம் செய்யப்படுவார்கள். நீர் போய் இறையாட்சியைப் பற்றி அறிவியும்" (லூக். 9:60). 'தாய் தந்தை பேண்’ என்பது யூதனைப் பொருத்தவரை சமயக் கடமையாகும். இப்படிச் சட்டமாக, சமயக் கடமையாகத் தோன்றும் தடைகளைக் கூடத் தாண்டி இறையழைப்பை ஒத்திபோடாமல் தாமதத்தைத் தவிர்க்க இயேசு அழைக்கிறார். “என்னைவிடத் தம் தந்தையிடமோ தாயிடமோ மிகுந்த அன்பு கொண்டுள்ளோர் என்னுடையோர் எனக் கருதப்படத் தகுதியற்றோர்'' (மத். 10:37). "எவரும் இரு தலைவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய முடியாது" (மத். 6:24). அதனால் திருத்தூதர் பவுல் சொல்வார்: "நான் மனிதனுக்கு உகந்தவனாய் இருக்கப் பார்த்தால் கிறிஸ்துவுக்குப் பணியாளனாய் இருக்க முடியாது” (கலா. 1:10)

. 3. நிபந்தனையின்றி உன்னைக் கையளித்திடு: "கலப்பையில் கை வைத்தபின் திரும்பிப் பார்ப்பவர் எவரும் இறையாட்சிக்கு உட்படத் தகுதி உள்ளவர் அல்ல” (லூக். 9:62). இயேசுவைப் பின்பற்றுகிற எவனும் முன்வைத்த காலைப் பின் வைக்கக் கூடாது. கலப்பையில் கை வைத்தபின் திரும்பிப் பாராமல் இருக்க இயேசுவின் மீது கண்களைப் பதிப்போம். நம்பிக்கையைத் தொடங்கி வழிநடத்துபவரும் அதை நிறைவு செய்பவரும் இயேசுவே (எபி. 12:2)

உழுது கொண்டிருந்த எலிசாவை இறைவாக்கினர் எலியா திருநிலைப்படுத்திய வேளையில், பெற்றோரிடம் விடை பெற்று வர அரைமனதுடன்தான் அனுமதி கொடுக்கிறார் எலியா. ஆனால் எலிசா இறையழைத்தலின் தீரத்தை எப்படியெல்லாம் காட்டுகிறார்! அழைத்தலோடு உடன்பிறந்தது அர்ப்பணம். அது நிபந்தனையற்றது. நிபந்தனையோடேயே செபிக்கவும், நேர்ச்சை செய்யவும், நல்லது புரியவும் பழக்கப்பட்டவர்கள் அல்லவா நாம்!

இயேசுவின் சீடன் மதில்மேல் பூனையாக இருக்கலாமா?

"கிறிஸ்து இயேசு என்னை ஆட்கொண்டதற்கான நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காகத் தொடர்ந்து ஓடுகிறேன். இந்நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது என நான் எண்ணவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் செய்கிறேன். கடந்ததை மறந்துவிட்டு முன்னிருப்பதைக் கண்முன் கொண்டு பரிசு பெற வேண்டிய இலக்கை நோக்கித் தொடர்ந்து ஓடுகிறேன். கிறிஸ்து இயேசுவின் மூலம் கடவுள் எனக்கு மேலிருந்து விடுக்கும் அழைப்பே அப்பரிசாகும்" (பிலிப். 3:12-14). அழைப்பே பெரும் பரிசு என்று பெருமிதம் கொள்ளும் திருத்தூதர் பவுலின் கூற்றில் 2 அம்சங்கள். I. கடந்ததை மறப்பது. 2. இலக்கைக் கண் முன் கொள்வது. பந்தயத்தில் ஓட ஆரம்பித்துவிட்டால் இலக்கை அடையும்வரை வேறு எதையும் சிந்திக்க முடியுமா?

மாவீரன் அலெக்சாண்டர் ஒரு நாட்டைப் பிடிப்பதற்காகத் தன் படைவீரர்களைக் கப்பலில் ஏற்றிக் கடலைக் கடந்து செல்கிறான். கரையை அடைந்து வீரர்கள் அணிவகுத்துநிற்கப் படை முன்னோக்கிப் புறப்பட்டது. சிறிது தூரம் சென்றதும் 'திரும்புங்கள்' என்று மன்னர் ஆணையிடுகிறார். திரும்பிப் பார்த்தால் அதிர்ச்சி. தாங்கள் ஏறிவந்த கப்பல் தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அப்போது மன்னர் முழக்கமிடுகிறார்: "வீரர்களே, நாம் வந்த கப்பல் எரிந்து அழிய ஏற்பாடு செய்தேன். நாம் இங்கிருந்து வெற்றி பெறாமல் நான்தான் திரும்பிச் செல்லப்போவதில்லை என்ற மன உறுதியுடன் போரிட வேண்டும். நாம் உயிரோடு திரும்ப வேண்டும் என்பதை மறந்து வெற்றி என்ற இலட்சியத்திற்காக மட்டுமே செயல்பட வேண்டும். வீறு கொண்டு செல்லுங்கள். வெற்றி நமதே".

இலட்சிய வாழ்வு வாழ முடிவெடுத்த பிறகு காலப்போக்கில் மதிப்பீடுகளை மறந்து, கொள்கைப்பிடிப்பின்றி வாழ்ந்தால் அது அடித்தளமின்றி அடுக்கு மாடி கட்ட முயற்சிப்பதாகும். குன்றுகளைத் தாண்டாமல் சிகரத்தை எட்ட முனைவதாகும்.

அழைத்தலோடு கூடப் பிறந்தது அருப்பணம். எலிசாவைப் பாருங்கள். போர்வை தன் மீது விழுந்தவுடன் கலப்பையை விறகாக்கி காளையை அடித்து பிறருக்கு விருந்து கொடுத்துவிட்டுச் சீடராகப் புறப்பட்டுவிடுகின்றார். அழைப்பைக் கொடையாகப் பெற்றிருக்கலாம். ஆனால் முயற்சி இன்றி, உழைப்பு இன்றி, அர்ப்பணம் இன்றி அழைத்தால் நிலைக்காது. இந்த அருப்பணம் என்பது அனைத்தையும் இழக்கின்ற தன்மை. “அவர்கள் ... அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு அவரைப் பின்பற்றினார்கள்" (லூக். 5:11).

இயேசு சபையை நிறுவிய இஞ்ஞாசியாரின் செபம் இது:

"கணக்குப் பார்க்காமல் கொடுக்கவும்
காயத்தைக் கவனியாமல் போரிடவும்
ஊதியத்தை எதிர் நோக்காமல் ஊழியம் செய்யவும்
ஓய்வைத் தேடாமல் உழைக்கவும்
எனக்கு வேண்டிய மன நிலையைத் தந்தருளும்
ஒன்று மட்டும் போதும், ஒ இறைவா
உமது திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதால் வரும்
இன்பம் ஒன்றையே நான் தேடும் வரமருளும்."
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

“எருசலேமை நோக்கி”

என் கால்தடங்களில் உன் கால்களை வை:

பொஹிமியா நாட்டின் அரசராக இருந்தவர் புனித வென்ஸ்லஸ் (911-935). இந்த மண்ணில் வெறும் இருபத்து ஐந்து ஆண்டுகளே வாழ்ந்த இவர், இறைநம்பிக்கைக்கும் பிறரன்புச் செயல்களுக்கும் பெயர் போனவர்.

இவர் ஒவ்வொருநாளும் மாலை வேளையில், அருகில் உள்ள கோயிலுக்கு இறைவனிடம் வேண்டுவதற்குச் செல்வதுண்டு. அப்படிச் செல்லும்போது கால்களில் காலணிகளை அணிவதில்லை. இவருடன் இவரது பணியாளரும் கோயிலுக்குச் செல்வார். அவரும் அரசரைப் போன்று கால்களில் காலணிகளை அணிவதில்லை.

ஒருநாள் மாலைவேளையில் வழக்கம் போல் அரசர் கோயிலுக்கு இறைவனிடம் வேண்டச் சென்றார். அரசரைப் பின்தொடர்ந்து பணியாளரும் சென்றார். அன்றைய நாளில் வழக்கத்திற்கு மாறாகப் பனிபொழிவு மிகுதியாக இருந்தது. அரசர் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் கோயிலை நோக்கி நடந்தார். அவருக்குப் பின்னால் வந்துகொண்டிருந்த பணியாளரால் பனியில் நடந்து செல்ல முடியவில்லை, நடுங்கிக் கொண்டேதான் வந்தார்.

அரசர் அதைப் பார்த்துவிட்டு, “பனியில் நடந்து வர உனக்குச் சிரமமாக இருக்கின்றதா? என்னுடைய கால்தடத்தில் உன் காலடிகளை எடுத்து வைத்து வா! அப்போது உனக்குச் சிரமம் இருக்காது” என்றார். பணியாளரும் அவ்வாறே செய்ய, இருவரும் கோயிலை அடைந்து, இறைவனிடம் வேண்டிவிட்டுத் திரும்பி வந்தார்கள்.

ஆம், அரசரின் கால்தடத்தில் தன் காலடிகளை எடுத்து வைத்து நடந்தபோது, பணியாளரால் மிக எளிதாக நடக்க முடிந்தது. இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்து நடக்கவேண்டிய நாம், அவரது காலடிகளில், அவரது அடிச்சுவட்டில் நடந்தால், மிக எளிதாக அவரைப் பின்தொடரலாம். பொதுக் காலத்தின் பதின்மூன்றாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, இயேசுவின் வழியில், அவரைப் பின்தொடர்ந்து நடப்போம் என்ற சிந்தனையைத் தருகின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம்.

முன்னோக்கி நடக்கவேண்டும்:
நமது நம்பிக்கை வாழ்விற்கு இயேசுவே மிகப்பெரிய முன்மாதிரி. ஏனெனில், அவர் சொல்லிலும் செயலிலும் வல்ல இறைவாக்கினர் (லூக் 24: 19); தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருபவர்கள் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதை அவர் தன்னுடைய போதனையால் மட்டுமல்ல, வாழ்வாலும் வாழ்ந்து காட்டியவர்.

நற்செய்தியில் இயேசு, தனது ‘நேரம்’, அல்லது விண்ணேற்றம் அடையும் நாள் நெருங்கி வருவதை அறிந்து, எருசலேம் நோக்கிச் செல்லத் தீர்மானிக்கின்றார். எருசலேம் நோக்கிச் செல்லத் தீர்மானித்த இயேசு, அதன்பிறகு அங்கிருந்து திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை அல்லது முன்வைத்த காலைப் பின் வைக்கவே இல்லை. இவ்வாறு அவர் தன்னைத் தொடர்பவர்களுக்கு முன்மாதிரி காட்டினார்.

இன்றைய நற்செய்தியின் இரண்டாவது பகுதியில் மூவர் இயேசுவைப் பின்தொடர விரும்புகிறார்கள். முதலாமவரிடம் இயேசு, “....மானிட மகனுக்குத் தலைசாய்க்கக்கூட இடமில்லை” என்று சொன்னபோது, அவர் இயேசுவைப் பின்தொடர்வதில் உள்ள துன்பத்தைக் கண்டு, தன் வழியில் செல்கின்றார். இரண்டாமவர் இறந்தோரைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டதால், அவரால் இயேசுவைப் பின்தொடர முடியவில்லை. மூன்றாவர் திரும்பிப் பார்த்ததால், இயேசுவைப் பின்தொடர முடியாமல் போய்விடுகின்றது. இப்படி மூன்றுபேரும் இயேசுவைப் போன்று முன்னோக்கி – இலக்கை நோக்கிப் பார்க்காமல் – திரும்பிப் பார்த்ததால், அவர்களால் இயேசுவைப் பின்தொடர முடியாமல் போய்விடுகின்றது.

இதற்கு முற்றிலுமாக, இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் எலியா, ஏர்பூட்டி உழுது கொண்டிருந்த எலிசாவை அழைத்ததும், அவர் தான் உழுதுகொண்டிருந்த ஏர் மாடுகளைப் பிடித்து இறைச்சி சமைத்துக் கொடுத்துவிட்டு, எலியாவைப் பின்தொடர்கின்றார். இவ்வாறு எலிசா பின்னோக்கிப் பார்க்காமல் முன்னோக்கிப் பார்த்து, சீடத்துவ வாழ்விற்கு மிகப்பெரிய எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகின்றார்.

வெறுப்புப் பதில் அன்பு:
இயேசுவின் சீடர்கள், அசிசி நகர்ப் புனித பிரான்சிஸ் கூறுவதுபோல, பகைமை உள்ள இடத்தில் பாசத்தை வளர்க்க வேண்டுமே ஒழிய, வெறுப்பை வளர்க்கக் கூடாது.

யூதர்களுக்கும் சமாரியர்களுக்குமிடையே பல்லாண்டுகளாகவே பூசல்கள் இருந்தன. அது இயேசுவின் காலத்திலும் தொடர்ந்து என்பதுதான் வேதனை (யோவா 4:9). இந்நிலையில், இயேசு எருசலேமிற்குச் சமாரியர்களின் ஊர் வழியாகச் செல்ல நேர்ந்ததால், சமாரியர்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இதைக் கண்டு யாக்கோபும் யோவானும், “ஆண்டவரே, வானத்திலிருந்து தீ வந்து இவர்களை அழிக்குமாறு செய்யவா?” என்று கேட்கும்போது, இயேசு அவர்களைக் கடிந்துகொள்கின்றார். இயேசு யூதர்களுக்கும் சமாரியர்களுக்கும் இடையே இருந்த பகைமையை வளர்க்க நினைத்திருந்தால், அவர் சீடர்கள் சொன்னதை ஊக்கப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், அவர் அவ்வாறு செய்யாமல், அவர்களைக் கடிந்து கொள்கின்றார்.

இங்கு நாம் கவனிக்கவேண்டிய மிக முக்கியமான செய்தி, தூய்மைவாதம்’ பேசும் யூதர்கள் சமாரியர்களின் ஊர்கள் வழியாகச் செல்வதில்லை. இத்தனைக்கும் அது தூரம் குறைவுதான் என்றாலும்! அதனால் அவர்கள் யோர்தான் ஆற்றைச் சுற்றி, கிழக்குப் பகுதி வழியாக எருசலேமிற்குச் செல்வார்கள். இயேசு தூய்மைவாதம் பேசிய மற்ற யூதர்களைப் போன்று இருக்கவில்லை. அவர் பகைமையை மறந்து, சமாரியர்களின் ஊர் வழியாகவே எருசலேம் செல்கின்றார். அப்படியிருந்தும் அவரை அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளாதபோது, அதற்காக அவர் அவர்களிடம் வெறுப்பை வளர்க்காமல் வேறோர் ஊர் வழியாகச் செல்கின்றார். இதன்மூலம் இயேசு தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருபவர்கள் பகைமையை வளர்க்காமல், அன்பையும் நட்பையும் வளர்க்கவேண்டும் என்ற செய்தியைக் கற்றுத் தருகின்றார்.

தூய ஆவியாரின் தூண்டுதலுக்கேற்ப வாழவேண்டும்:
‘இடியின் மக்கள்’ என அழைக்கப்பட்ட யாக்கோபு மற்றும் யோவானிடம் சமாரியர்கள் மீதான வெறுப்புணர்வு ஏற்பட்டதற்குக் காரணம், இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் பவுல் சொல்வதுபோல, அவர்களிடம் இருந்த ஊனியல்பே என்று சொல்லலாம். அந்த ஊனியல்பு ஒருவரையொருவர் கடிந்து விழுங்க வைத்து, அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும். ஆண்டவர் இயேசு இப்படி ஊனியல்புக்கு அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும் அடிமை வாழ்வுக்கு அழைக்கவில்லை. மாறாக, உரிமை வாழ்விற்கு அழைத்துள்ளார். அந்த உரிமை வாழ்வு நம்மை வேறு எதற்கும் அடிமையாகாமல் அன்பிற்கு மட்டுமே அடிமையாய் இருந்து, ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்யத் தூண்டும். இவ்வாறு ஒருவர் தூய ஆவியாரின் தூண்டுதலுக்கேற்ப வாழ்கின்றார்.

ஆம், இயேசுவைப் பின்தொடர்பவர் ஊனியல்புக்கேற்ப அல்ல, தூய ஆவியாரின் தூண்டுதலுக்கேற்பவே வாழவேண்டும். அத்தகையதொரு வாழ்க்கை வாழும்போது அவர் இயேசுவைப் போன்று முன்னோக்கி நடப்பார்; பகைமையை வளர்க்காமல் அன்பை மட்டுமே வளர்ப்பார் எனவே, நாம் இயேசுவின் உண்மையான சீடர்களாய் வாழத் தூய ஆவியாரின் தூண்டுதலுக்கேற்ப வாழ்வோம்.

சிந்தனைக்கு:
‘ஒவ்வொரு மனிதனும் மரணத்தை ருசிப்பது நிச்சயம். ஆனால், சிலர் மட்டுமே வாழ்க்கையை ருசிப்பார்கள்’ என்ற ரூமி. நாம் வாழ்க்கையை ருசிப்பதற்கு தூய ஆவியாரின் தூண்டுதலுக்கேற்ப வாழ்ந்து, இயேசுவின் உண்மையான சீடர்களாவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

முறிவுகளே முடிவுகளாக

ஓர் உருவகத்தோடு இன்றைய சிந்தனையைத் தொடங்குவோம். நாம் ஒரு வீட்டை உரிமையாக்கிக்கொள்ள வேண்டுமானால், அதற்கு இரண்டு வழிகள் உண்டு. ஒன்று, ஓர் வெற்றிடத்தை வாங்கி, அவ்விடத்தின் அளவு மற்றும் பண்பிற்கிற்பேத் திட்டமிட்டு நிலம் வீணாகாமல் கட்டுவது. இப்படிக் கட்டுவதில் பிரச்சினை என்னவென்றால், நிலத்தை தூய்மைப்படுத்தி ஒழுங்குபடுத்துதல், வானம் தோண்டுதல், அடித்தளம் இடுதல், வரைபடம் உருவாக்குதல், கட்டுதல், பூசுதல், மேற்கூரையிடல், தளமிடல், வர்ணம் பூசுதல், தண்ணீர் மற்றும் மின்சார திட்டமிடல் என எல்லாவற்றையும் நாமே செய்ய வேண்டும். இதற்கு நிறைய உழைப்பும் விடாமுயற்சியும் தேவை. இரண்டு, ஏற்கனவே கட்டப்பட்ட ஒரு வீட்டை விலைக்கு வாங்கி, அதை நம் தேவைக்கு ஏற்ப சிறு மாற்றங்கள் செய்வது. இது ரொம்பவே எளிது. நம்முடைய வேலை வர்ணம் பூசுவதும், இங்கே அங்கே என சிலவற்றை சரி செய்வதும்தான். ஆனால், நாம் ஏன் சொந்தமாக வீடு கட்டுகிறோம்? காரணம் ரொம்ப எளிது. முதல் வழியில் பிரச்சினைகள் நிறைய இருந்தாலும் நம்முடைய படைப்பாற்றலைப் பயன்படுத்தி, நம்முடைய எண்ணத்திற்கு ஏற்ப வீட்டைக் கட்டலாம். ஆனால், இரண்டாம் வழியில் பிரச்சினைகள் குறைவு என்றாலும், நாம் புதிதாக அவ்வீட்டில் எதையும் செய்ய முடியாது. அதன் அமைப்பு பிடிக்கவில்லை என்றால் மாற்ற முடியாது. மேலே மாடி கட்டுவதற்காக அடித்தளத்தை உறுதி செய்ய முடியாது. வீணாக்கப்பட்ட இடத்தை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. தண்ணீர் மற்றும் மின்சார அமைப்புக்களை மாற்ற முடியாது. சில நேரங்களில் புது வீட்டைக் கட்டுவதை விட பழைய வீட்டைப் பராமரிப்பதற்கு அதிகம் செலவாகிவிடும். எனவேதான், பழைய வீட்டை வாங்கினாலும் அதைப் பராமரிப்பதற்குப் பதிலாக முற்றிலும் அதை இடித்துவிட்டு புதிதாகக் கட்டுகின்றனர்.

இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு மேற்காணும் உருவகத்தை நேரடிப் பொருளில் சொல்கிறது. எப்படி?
வாழ்க்கை மாற்றம் வேண்டுமென்றால் பழைய வாழ்க்கையோடு உள்ள உறவை முழுமையாக முறிக்க வேண்டும் என்ற முடிவு எடுக்க வேண்டும். முறிவுகளே முடிவுகள் என்பது சொல்வதைப் போல அவ்வளவு எளிதல்ல.

'முறிவு' என்ற வார்த்தை நமக்கு பயம் தருகிறது. 'எலும்பு முறிவு,' 'மண முறிவு,' 'நட்பு முறிவு' போன்றவற்றை நம்மால் தாங்க முடிவதில்லை. ஆனால், முறிவு இல்லாமல் வாழ்க்கை இல்லை. எப்படி? நாம் பிறந்தவுடன் நம்மையும் நம் தாயையும் இணைக்கும் தொப்புள் கொடி முறிக்கப்படுகிறது. இந்த முறிவு இல்லை என்றால், நம் வாழ்க்கையும், நம் தாயின் வாழ்க்கையும் ஆபத்தில் முடியும். பள்ளிக்குள் நுழையும்போது வீட்டில் அனுபவித்த நம் சுதந்திரம் முறிக்கப்படுகிறது. கல்லூரிக்குள் நுழையும்போது பள்ளியின் உறவு முறிவுபடுகின்கிறது. படிப்பு முடிந்து திருமணம் என்றவுடன் பல நட்பு உறவுகள் முறிகின்றன. திருமணத்திற்குள் நுழையும்போதும் நாம் பல பேரின் உறவுகளை முறித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இறுதியில், ஒட்டுமொத்தமாக எல்லா உறவுகளையும் முறித்துக்கொண்டு நாம் இவ்வுலகை விட்டுச் செல்கின்றோம். நாம் பேசும்போது பேசுகின்ற முதல் வார்த்தை முறிந்து இரண்டாம் வார்த்தை பிறந்தால்தான் உரையாடல் இனிக்கும். நாம் நடக்கும்போது எடுக்கின்ற முதல் அடி முறிந்து இரண்டாம் அடி பிறந்தால்தான் பயணம் தொடங்கும். நம் உடலின் செல்கள் ஒவ்வொரு நாளும் தங்களுடைய பழைய இயல்பை முறித்தால்தான் உயிர் இருப்பு சாத்தியமாகும். ஆக, முறிவுகள் நம் வாழ்வின் எதார்த்தங்கள்.

இறைவனைப் பின்பற்றுதல் அல்லது இறைவனுக்கு உகந்த வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமென்றால் கடந்த கால வாழ்க்கையை, கடந்த கால உறவுகளை முறித்துக்கொள்ளும் முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்று இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நமக்குக் கற்பிக்கிறது. கடந்தகாலத்தோடு இருக்கும் தொடர்பை முறிக்கும்போதுதான் புதிய வாழ்க்கையையும் புதிய பணியையும் தொடங்க முடியும். அருள்பணி நிலையில் இணையும் ஒருவர் தன் குடும்பத்தோடு இணைந்திருக்கும் இணைப்பை முறிக்கிறார். புதிய வாழ்வைத் தொடங்குகிறார். திருமண உடன்படிக்கையில் இணையும் மணமக்கள் தத்தம் குடும்பங்களோடு உள்ள உறவுகளை முறிக்கும்போதுதான் தங்களுக்கிடையே உள்ள குடும்ப உறவைத் தொடங்குகிறார்கள்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். 1 அர 19:16,19-21) எலியா தன்னுடைய இறைவாக்குப் பணியை நிறைவு செய்கிறார். பணியின் இறுதியில், நிம்சியின் மகன் ஏகூவை இஸ்ரயேலுக்கு அரசராகவும் சாபாற்றின் மகன் எலிசாவை இறைவாக்கினராகவும் அருள்பொழிவு செய்யுமாறு பணிக்கிறார் ஆண்டவராகிய கடவுள். எலிசா ஒரு விவசாயி. கடவுளால் உந்தப்பட்ட எலியா, தன்னுடைய உழவுத்தொழிலில் மூழ்கியிருந்த எலிசாவைச் சந்தித்து அவர்மேல் தன் போர்வையைப் போடுகின்றார். புதிய ஆடையை ஒருவர்மேல் போர்த்துவது என்பது புதிய பணிக்கு ஒருவரை அனுப்பவது என்பது பொருளாகும். ஆகையால்தான், அருள்பணியாளர் திருநிலைப்படுத்தப்படும் நிகழ்விலும் அவருக்கு புதிய திருவுடை அணிவிக்கப்படுகிறது. அந்தத் திருவுடையும் ஏறக்குறைய போர்வையைப் போலத்தான் இருக்கிறது. தன்மேல் போர்வை போர்த்தப்பட்டவுடன் தன் வாழ்வு மாற வேண்டும் என்பதை உடனடியாக உணர்கிறார் எலிசா.

ஆகையால், எலியாவின் அனுமதியின்பேரில் அவர் தன்னுடைய எருதுகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு, தன் பெற்றோர்களை முத்தமிட - பிரியாவிடை கொடுக்க - வீட்டிற்குச் செல்கின்றார். அந்தக் காலத்தில் வீடுகளும் தோட்டங்களும் தூரமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இவருடைய பிரியாவிடை இவருடைய குடும்பத்தின்மேல் உள்ள உறவை முறிக்கும் நிகழ்வாக அமைகிறது. தன்னுடைய உழவுத் தொழிலுக்கு இன்றியமையாதவையாக இருந்த ஏரை விறகாக்கி, மாடுகளை உணவுப் பொருளாக்கி தன் மக்களுக்கு விருந்து படைக்கின்றார் எலிசா. தன்னுடைய ஏரை உடைப்பதாலும், எருதுகளைக் கொல்வதாலும் தன்னுடை கடந்த காலத்தோடு தான் கொண்டுள்ள உறவை முறிக்கிறார் எலிசா. இனி அவர் நிலத்தை உழப்போவதில்லை. தான் தன்னுடைய ஏர் மற்றும் எருதுகளால் சமைத்த உணவை மக்களுக்குக் கொடுத்ததன் வழியாக, இனி தான் காய்கறிகளும் தானியங்களும் அவர்களுக்குத் தரப் போவதில்லை என்றும், இறைவார்த்தையே இனி அவர்களுக்கு அவர் வழங்கும் உணவாக இருக்கும் என்றும் உருவகமாக முன்னுணர்த்துகின்றார். எலிசாவின் இச்செயல்கள் அவர் தன்னுடைய வாழ்வுப் பாதையை முற்றிலும் மாற்றியதை உருவகங்களாக உணர்த்துகின்றன. இந்த மாற்றத்தின் முதல்படி தன்னுடைய பழைய வாழ்விலிருந்து அவர் தன்னையே முறித்துக்கொண்டதுதான்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். கலா 5:13-18), பவுல் தன்னுடைய வாழ்வில் எடுத்த மிகப்பெரிய முடிவின் சூழலைப் பின்புலமாகக் கொண்டுள்ளது. கலாத்தியருக்கு எழுதும் திருமுகத்தில் பவுல், ஒருவர் கடவுள் முன் எப்படி ஏற்புடையவராகிறார் என்பதைப் பற்றி அதிகம் பேசுகிறார் பவுல். இயேசுவைச் சந்திக்குமுன் பவுல் யூதச் சட்டத்தையும், முறைமைகளையும் கடைப்பிடிப்பவராக இருக்கிறார். ஏனெனில், கடவுளுக்கு பணி புரிவதற்கும் அவருக்கு ஏற்புடையவர் ஆவதற்கும் இதுவே சரியான மற்றும் ஒரே வழி என அவர் எண்ணினார். ஆனால், உயிர்த்த கிறிஸ்துவைச் சந்தித்தவுடன் அவருடைய வாழ்க்கை தலைகீழாகிறது. ஒரு காலத்தில் சட்டத்திற்கு மிகவும் பிரமாணிக்கமாக இருந்த பவுல் இயேசுவின் திருத்தூதராகிறார். மேலும், கிறிஸ்துவின்மேல் கொண்ட நம்பிக்கையால் மட்டுமே ஒருவர் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகின்றார் என்று அறிவிக்கத் தொடங்குகிறார். இப்படியாக அவருடைய வாழ்வு முற்றிலும் மாறுகிறது. திருச்சட்டத்தின் மேல் வெறிகொண்ட பரிசேயராக இருந்த பவுல் கிறிஸ்துவின் அர்ப்பணமிக்க பணியாளனாக மாறுகிறார்.

இன்றைய வாசகத்தில் - ஒட்டுமொத்த திருமடலில் குறிப்பிடுவதுபோல - கிறிஸ்துவின் மேல் நம்பிக்கை கொண்டாலும் யூதச் சட்டத்தையும் மரபுகளையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று சொன்ன சில யூத கிறிஸ்தவர்களை எதிர்க்கின்றார். 'கிறிஸ்து அடிமை நிலையிலிருந்து - சட்டத்திலிருந்து - நம்மை விடுவித்துள்ளார்' என்று சொல்லும் இடத்தில் 'சட்டத்தை,' 'அடிமைத்தளை எனும் நுகம்' என்கிறார். இச்சுதந்திரத்தில் நம்பிக்கையாளருக்குத் தேவையானதெல்லாம் கிறிஸ்துவின்மேல் கொள்ளும் நம்பிக்கை மட்டுமே. கிறிஸ்துவில் நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்கு ஒட்டுமொத்த யூதச் சட்டமும், 'உன்மீது நீ அன்புகூர்வதுபோல உனக்கு அடுத்திருப்பவர் மீது அன்புகூர்வாயாக' என்ற ஒரே கட்டளையில் அடங்கிவிடுகிறது. கிறிஸ்தவ வாழ்வை உந்தித்தள்ளுவது யூதச்சட்டம் அல்ல. மாறாக, தூய ஆவி. கிறிஸ்தவ வாழ்விற்கான அடித்தளங்களின் மேல் அழுத்தம் கொடுக்கும் பவுல், தன்னுடைய பரிசேயக் கடந்த கால வாழ்வோடு தனக்குள்ள உறவை முறித்துக்கொள்வதோடு, கலாத்திய நகர் திருச்சபையும் அவ்வாறே தன்னுடைய யூதச் சட்ட பிரமாணிக்கத்தை முறித்துக்கொள்ள அழைக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். லூக் 9:51-62), இயேசுவின் வாழ்வில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனை வருகிறது: 'விண்ணேற்றம் அடையும் நாள் நெருங்கி வரவே எருசலேமை நோக்கிச் செல்லத் தீர்மானித்து, தன் பயணத்தைத் தொடங்குகிறார்.' தன்னுடைய இறப்பு அங்கே காத்திருக்கிறது என்றாலும் துணிவுடன் இப்பயணத்தை மேற்கொள்கிறார் இயேசு. இப்படிச் செய்வதன் வழியாக தன்னுடைய அமைதியான, வெற்றிகரமான கலிலேயப் பணியை முறித்து, தன்னுடைய இறப்பு மற்றும் உயிர்ப்பு நோக்கி நகர்கின்றார். இனி இவர் யாருக்கும் நலம் அளிக்கமாட்டார். இறையாட்சி பற்றி அறிவிக்க மாட்டார். மாறாக, சீடத்துவம் பற்றிப் போதித்து, தன்னுடைய இறப்புக்காக தன்னையும் தன் சீடர்களையும் தயாரிப்பார்.

இன்றைய வாசகத்தின் இரண்டாம் பகுதி நோக்கு மாற்றத்தை மையமாகக் கொண்டிருக்கிறது. எலியா மற்றும் எலிசா நிகழ்வின் கூறுகள் இங்கேயும் காணப்படுகின்றன. முதலில், இயேசுவின் சீடர்கள் யாக்கோபும் யோவானும், எலியாவைப் போல சமாரிய நகர் மேல் நெருப்பு பொழியப்பட விரும்புகின்றனர் (காண். 2 அர 1:10). ஆனால், எலியாவுக்கு மாறாக, இயேசு, சீடர்களைக் கடிந்துகொள்வதுடன் பகைவர்க்கும் அன்பு என்ற கட்டளையின் அடிப்படையிலேயே அவர்கள் நடக்க வேண்டும் என்று மறைமுகமாக உணர்த்துகின்றார்.

தொடர்ந்து, இயேசு எருசலேம் நோக்கிச் சென்றபோது மூன்று நபர்களைச் சந்திக்கின்றார். முதலாமவர் தானாகவே முன்வந்து இயேசுவைப் பின்பற்ற விரும்புகின்றார். தன்னைப் பின்பற்றுபவர்கள் நிராகரிப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என அறிவுறுத்துகின்றார் இயேசு. இயேசு தன்னுடைய மக்கள் மட்டுமல்ல சமாரியர்களின் நிராகரிப்பையும் அனுபவித்தார். அவருக்கு 'தலை சாய்க்க இடமில்லை.' அவரைப் பின்பற்றுபவர்களும் அதே நிலைக்க ஆளாகத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அடுத்ததாக, தன்னைப் பின்பற்றுமாறு ஒருவரை அழைக்கிறார் இயேசு. ஆனால், அவர் தன்னுடைய தந்தையை அடக்கம் செய்ய அனுமதி கோருகின்றார். அவர் எலிசாவைப் போல தன்னுடைய குடும்பத்தின் உறவை முறிக்க நினைக்கின்றார். ஆனால், இது ஒரு சாக்குப்போக்காக இருக்கின்றது. தன்னுடைய தந்தை இருக்கும் அளவு இயேசுவைப் பின்பற்றுதல் சாத்தியம் இல்லை என்று மறைமுகமாகச் சொல்கின்றார் அந்த நபர். இவருடைய பதிலிலிருந்து இவர் தன்னுடைய குடும்பத்தையே முதன்மைப்படுத்துவது தெரிகிறது. எலிசா தன்னுடைய குடும்ப உறவை முறித்ததுபோல இவர் செய்ய மறுத்ததால் இவர் தகுதியற்றவராக மாறுகிறார். மூன்றாம் நபர் இயேசுவைப் பின்பற்றுவதற்கு மிகவும் ஆர்வமாக இருக்கிறார். ஆனாலும், தன் வீட்டாரிடம் பிரியாவிடை பெற அனுமதிக்குமாறு வேண்டுகிறார். 'கலப்பையில் கை வைத்தபின் திரும்பிப்பார்ப்பவர்' உருவகத்தின் வழியாக, இயேசு அவரை முன்நோக்கிப் பார்க்க அழைக்கிறார். இவ்வாறாக, இயேசுவைப் பின்பற்றும் சீடர்கள் தங்களுடைய கடந்த காலத்தை முறித்தவர்களாகவும், தங்களுடைய முதன்மைகளை மறுவரையறை செய்பவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

ஆக, இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு கடினமான சவாலை நமக்குக் கொடுக்கிறது. சீடத்துவத்துடன் இணைந்துவரும் 'முறிவு என்னும் முடிவை' நமக்கு வலியுறுத்துகிறது. தன்னுடைய அமைதியான உழவுத் தொழிலை முறிப்பதால்தான் எலியா இறைவாக்கினராக மாறுகிறார். பவுல் தன்னுடைய பரிசேய பிரமாணிக்கத்தையும், யூத சட்டத்தையும் முறித்தால்தான் இயேசுவின் திருத்தூதராக மாற முடிகிறது. இயேசு தன்னுடைய பணி வாழ்வை முறித்துக்கொண்டதால்தான் அவரால் தன்னுடைய பாடுகள் நோக்கி பயணம் செய்ய முடிகிறது. மேலும், தன்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் தன் சீடர்களும் முறித்துக்கொள்ள வேண்டியவை பற்றி அவர்களுக்குக் கற்பிக்கின்றார் இயேசு. கடவுள் நம் வாழ்வைத் தன் கைக்குள் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், நாம் கைகளை உதறிவிட்டு நம் கைகளை அவரை நோக்கி நீட்டுவது அவசியம். தங்களுடைய கடந்த காலத்தை முறித்துக்கொள்ளும் ஒருவரே புதிய வாழ்க்கை நோக்கி, புதிய பணியை நோக்கி முன்னேறிச் செல்ல முடியும். இப்படிப்பட்ட ஒருவரின் மனநிலையைத்தான் இன்றைய பதிலுரைப்பாடலில் ஆசிரியர், 'வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர். உமது முன்னிலையில் எனக்கு நிறைவான மகிழ்ச்சி உண்டு' (காண். திபா 16:11) என்று பாடுகின்றார்.

நம் வாழ்வில் முறிவுகளை முடிவுகளாக எடுப்பது எப்படி?
1. எலிசா போல நம்முடைய பாதுகாப்பு வளையத்தை உடைக்க வேண்டும்
எலிசா ஒருவேளை தன்னுடைய ஏரை உடைக்காமல், எருதுகளைக் கொல்லாமல் இருந்திருந்தால் என்ன நடக்கும்? தனக்கு ஒரு ஃபால் பேக் வைத்திருப்பார். தன்னுடைய இறைவாக்குப் பணி தோல்வியாக இருந்த நேரத்தில் உழவுத்தொழிலுக்குத் திரும்பியிருப்பார். அல்லது இதைச் செய்து கொண்டே அதைச் செய்யலாமே என்று இரண்டையும் செய்ய முயற்சித்து விரக்தியடைந்திருப்பார். அல்லது இவர் இறைவாக்குப் பணி செய்யும்போது இவருடைய எண்ணமெல்லாம் ஏரின் மேலும் எருதுகள்மேலும்தான் இருக்கும். 'ஆனால் தேவையானது ஒன்றே' என்பது வாழ்வின் பாடமாக இருக்கிறது. தாயின் வயிற்றில் இருப்பது குழந்தைக்கு என்றும் பாதுகாப்பு தான். ஆனால், அந்தப் பாதுகாப்பு வளையம் முறியவில்லை என்றால் அது குழந்தைக்கே ஆபத்தாக முடியும். இன்று அருள்பணி நிலையில் இருக்கும் நான் எனக்கென உருவாக்கி வைத்திருக்கும் ஃபால் பேக் மெக்கானிஸம் எவை? என்னுடைய குடும்பமா? நட்பு வட்டமா? படிப்பா? இன்று இறைப்பணி செய்யும்போது என்னுடைய மனம் எங்கே செல்கிறது? என்னுடைய மனம் செல்லும் இடத்திற்காக நான் என் பணியோடு சமரசம் செய்கிறேனா? என்னுடைய பாதுகாப்பு வளையத்தை நான் உறுதியாக்கிக்கொள்வதில் கருத்தாயிருக்கிறேனா? அல்லது வளையத்திலிருந்து வெளியே வர முயற்சிக்கிறேனா?

2. பவுல் போல துணிச்சல்
இரண்டு தெரிவுகளுக்கு இடையே நிற்பது நமக்கு மனஉளைச்சலை உண்டாக்குவதோடு, 'ஒன்றுக்கொன்று எதிராக உள்ளதால் நீங்கள் செய்ய விரும்புவதை உங்களால் செய்ய இயலவில்லை' என்கிறார் பவுல். நாம் பழையது ஒன்றை முறித்து முன்னே செல்வதை ஆங்கிலத்தில் 'ப்ரேக் த்ரூ' என்கிறார்கள். அதாவது, ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஓடுகிற ஒருவர் தன்னுடைய பழைய சாதனையை முறிக்கும்போது 'ப்ரேக் த்ரூ' அடைகிறார். இதை அவர் அடைவதற்குச் செய்ய வேண்டிய ஒன்று, 'ப்ரேக்கிங் வித்.' தன்னுடைய பழைய பழக்கம், அல்லது பழைய செய்முறையை அவர் விட வேண்டும். 'ப்ரேக்கிங் வித்' செய்வதற்கு நிறைய துணிச்சல் தேவை.

3. இயேசு போல சமநிலை
கலிலேயாவில் இயேசுவின் பணி நன்றாக இருக்கிறது. நிறையப் பேர் குணம் பெறுகிறார்கள். அவருடைய புகழ் எங்கும் பரவுகிறது. இதைக் கண்டு தேங்கிவிடவில்லை அவர். தன்னுடைய இலக்கில் அவர் தெளிவாக இருக்கின்றார். சமாரியாவைக் கடந்து செல்லும்போது எதிர்ப்பு வருகிறது. ஆனால், எதிர்ப்பைக் கண்டு அவர் பின்வாங்கவில்லை. கலிலேயர்களைத் திருப்திப்படுத்த அவர்களோடு தங்கவில்லை. சமாரியர்களை எதிர்த்து நேரத்தை வீணாக்க விரும்பவில்லை, பயப்படவில்லை. ஆக, யாரையும் திருப்திப்படுத்த நினைக்காத, யாரையும் கண்டு பயப்படாத ஒருவர் சமநிலை பெற்றிருப்பார். இந்தச் சமநிலை கொண்டு அவர் தன்னுடைய எந்த நிலையிலும் எதையும் முறித்து முன்னேறத் தயாராக இருப்பார்.

இறுதியாக,
ஒரு பழமொழி உண்டு: 'பறக்க நினைக்கின்ற புறா மண்ணிலிருந்து எழும்பி எறும்புப் புற்றில் அமர்ந்தால் அது பறந்தது என்றாகிவிடாது.' மண்ணும் எறும்பும் புற்றும் ஒன்றுதான். இன்று சீடத்துவத்திற்கு மட்டுமல்ல. நான் விட்டுவிடுகின்ற எந்த தீய பழக்கத்திற்கும் முறிவு மிக அவசியம். இன்று நான் இறைவனைப் பின்தொடர்வதிலிருந்து என்னைப் பின்னிழுக்கும் பழக்கம் எது? நான் இவ்வுலகில் மிகவும் மதிப்புக்குரியவர்கள் அல்லது அன்புக்குரியவர்கள் என்று யாரைக் கருதுகிறேன்? நான் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவதிலிருந்து இவர்கள் என்னைப் பின்நோக்கி இழுக்கிறார்களா? எல்லாரையும் சேர்த்து இழுத்துக்கொண்டு முன்னே செல்ல முடியும் என்கிறது மூளை. இல்லை முறித்துவிடத்தான் வேண்டும் என்கிறது மனம். மூளைக்கும் மனத்திற்குமான போராட்டத்திலேயே நகர்கிறது வாழ்க்கை.

முறிவுகளே முடிவுகள் ஆனால் முன்னேறுவது எளிதாகும்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இயேசுவின் வழியில் தொடர்ந்து நடப்போம்!

சமீபத்தில் நான் ஆங்கில முதுநிலைபட்டப் படிப்பு தேர்வுக்காக என்னை தயாரித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது ராபர்ட் பிராஸ்ட் என்பவர் எழுதிய " The road not taken " என்ற கவிதையைப் படித்தேன். அதாவது தேர்ந்துகொள்ளப்படாத பாதை அல்லது சாலை என நாம் இதை சற்று மொழிபெயர்க்கலாம். இக்கவிதையில் நமக்கு கூறப்பட்ட கருத்து என்னவெனில் நம் வாழ்க்கையில் நாம் ஒவ்வொரு முறையும் எதையாவது தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறோம். ஏனெனில் நமக்கு முன் பல தேர்வுகள் அதாவது Choices உள்ளன. நமக்கு சரியானதாக தோன்றியவற்றை நாம் தேர்வு செய்கிறோம். ஆனால் பல முறை நாம் தேர்வு செய்தபின் தடங்கல்களோ முட்டுக்கட்டைகளோ ஏற்பட்டால் தொடர்ந்து பயணிக்காமல் இடைநின்று விடுகிறோம். இத்தகைய மனநிலையில் நாம் வாழ்ந்தோமெனில் நம்மால் நமது எதிர்காலத்தை சரியாக அமைக்க இயலாது. மற்றவர் பயன்படுத்திய பாதையை தொடர்ந்து சென்று கரை சேருவதை விட நமக்கென்று வழியை உருவாக்கி தொடர்ந்து நடக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை கவிஞர் மிக அழகாக விளக்கியிருப்பார்.

இன்றைய வாசகங்களும் கவிஞரின் கருத்துக்களும் ஒருசேர பயணிப்பதை நான் உணர்கிறேன். அக்கருத்துக்களையே நான் இன்று உங்களோடு பகிர விரும்புகிறேன்.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு “கலப்பையில் கை வைத்தபின் திரும்பிப் பார்ப்பவர் எவரும் இறையாட்சிக்கு உட்படத் தகுதியுள்ளவர் அல்ல” என்று கூறுவதை நாம் வாசிக்கிறோம். அன்புக்குரியவர்களே நம் ஒவ்வொருவருக்குமே தனிப்பட்ட அழைப்பு தரப்பட்டுள்ளது. அது துறவு நிலையாக இருக்கலாம். குடும்பப் பணியாக இருக்கலாம்.அல்லது பல்வேறுட்ட சமூகப்பணிகளாக இருக்கலாம். எதுவாக இருந்தாலும் அதை நாம் தான் தேர்வு செய்கிறோம். இறைவேண்டல், ஆழ்ந்த சிந்தனை, மூத்தோரின் வழிகாட்டுதல் போன்ற பலரின் உதவிகள் இருந்தாலும் நம் நிலையை நாம் தேர்வு செய்யவில்லை என்றால் நம்மால் அதில் மகிழ்வோடு பயணிக்க இயலாது.

இருப்பினும் பல வேளைகளில் நாம் பின்னோக்கி பயணிக்கும் நிலை ஏற்படுவதை நம்மால் உணரமுடிகிறது. வாழ்க்கையில் ஏற்படும் சில சவால்கள், பொறுப்புச் சுமைகள் "நான் ஏன் இதைத் தேர்வு செய்தேன்? " என்ற எண்ணத்தை நமக்குள்ளே உருவாக்குவதை நாம் உணர்கிறோம். அவ்வுணர்கள் வருவதால் தவறில்லை. ஆனால் அதன்படி நாம் நடந்து பின்னோக்கி திரும்பிப் பார்த்துவிட்டால் இத்தனை நாளும் நாம் கடந்து வந்த பாதைக்கான உழைப்பும் நேரமும் வீண் அல்லவா. இறையாட்சிக்காக உழைக்க அழைக்கப்பட்டிருக்கும் கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் இத்தகைய மனநிலையைக் கொண்டிருந்தால் தந்தையின் ஊழியர்களாக வாழ நாம் தகுதியற்றவர்கள் ஆகிவிடுவோம் என்பதையே இயேசுவின் இவ்வார்த்தைகள் நமக்கு விளக்குகின்றன.

ஒரு பாதையில் நாம் பயணிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் நாம் நினைத்த இடம் சேரும்வரை அப்பாதையிலுள்ள மேடு பள்ளங்களையும் கற்களையும் முட்களையும் வேகத் தடைகளையும் கடந்தாக வேண்டும். அது போல இயேசுவின் பாதையில் நாம் பயணிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் நம் சொந்த விருப்பு வெறுப்புகள், அவற்றால் ஏற்படும் சவால்கள், நம் பலவீனச் சறுக்கல்கள், ஆர்வமின்மை, நம்பிக்கையின்மை போன்ற மனநிலைகள் என எல்லாவற்றையும் சமாளித்து தொடர்ந்து பயணிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நம்மால் இறையாட்சியை கட்டி எழுப்ப முடியும். சிலுவை எனும் கலப்பையில் கைவைத்த பின் இயேசு திரும்பிப்பார்க்கவில்லை. போராட்டத்தோடுதான் முன் சென்றார். இறுதியில் மீட்பை உலகிற்கு பெற்று தந்தார். நாமும் நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் திரும்பிப் பார்க்காமல் இயேசுவைப் பின் தொடர்ந்து செல்வோம். இறையாட்சிக்குத் தகுதியாவோம். இயேசுவை அடைய நமக்கென்று ஒரு பாதையை நாமே அமைத்துக்கொள்ள விழைவோம்.

இறைவேண்டல்
எம் வாழ்வின் வழிகாட்டியே! இயேசுவே! உம்மைப் பின் தொடர நாங்கள் எடுத்த முடிவில் தளர்ந்து போகாமலும் பின்வாங்காமலும் பயணிக்க வரமருளும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு