மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

கிறிஸ்துவின் திருஉடல்-திருஇரத்தம் பெருவிழா
3-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
தொடக்கநூல் 14:18-20 |1கொரிந்தியர்11:23-26 |லூக்கா 9:11ஆ-17

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


2001-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 26-ஆம் தேதி எவராலும் மறக்க முடியாத நாள். குஜராத் பூகம்பம். பல அழிவுகளைக் காட்டியிருந்தாலும், பல அற்புதங்களையும் நமக்கு விட்டுச் சென்றுள்ளது. பல ஆயிரக்கணக்கான மக்களையே பலி கொண்ட குஜராத் பூகம்பத்தில் பிழைத்தவர்கள் சிலரே! அதில் மிக அதிர்டவசமாக உயிர் பிழைத்தது ஒரு 8 மாத பச்சிளம் குழந்தை. பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த தாயின் தலையில் வீடே சரிந்து விழ அடுத்த சில நொடிகளில் மடிந்து போனாள் அந்தப் பெண். மடியில் புரண்டு பால் குடித்துக் கொண்டிருந்த குழந்தை தாய் இறந்தது தெரியாமல் அவள் மார்பில் வழிந்த இரத்தத்தையே பால் எனக் கருதி குடித்து 8 மணி நேரம் இடிபாடுகளிலேயே கதறிக் கதறி அழுது ஓய்ந்த பிஞ்சுக் குழந்தை மீட்புப் பணி படையினரின் கண்ணில் பட்டதால் உயிர் பிழைத்தது. (தின மலர் செய்தி)

அன்பின் தனித்தன்மையே வாழ்வு கொடுப்பதுதான். அந்த எட்டுமாத குழந்தைக்குத் தாயின் இரத்தம்தான் வாழ்வு கொடுத்தது. இன்று இயேசுவின் திருவுடல் திரு இரத்தப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடுகிறோம்.

நானே வானின்று இறங்கி வந்த வாழ்வு தரும் உணவு. இதை யாராவது உண்டால் அவன் என்றுமே வாழ்வான் (யோவா. 6:49- 51). என் சதையை உணவாகக் கொடுக்கிறேன். இது பழைய ஏற்பாட்டின் மன்னாவைப் போல் அல்ல. அவர்கள் உண்டார்கள். ஆனால் இறந்தார்கள். இயேசு தம் திருவுடலால், தன் திரு இரத்தத்தால் நமக்கு வாழ்வு கொடுக்கிறார். இதை உண்டு, குடித்தால் ஒழிய உங்களுக்கு நிலைவாழ்வு இல்லை (யோவா. 6:54). இது அன்பின் வெளிப்பாடு. இன்றைய நற்செய்தியிலே மக்கள் இயேசுவைத் தேடி வருகிறார்கள். இயேசு அவர்களுக்குப் போதிக்கிறார். பலரைக் குணமாக்குகிறார். அவர்கள் 3 நாட்களாக இயேசுவோடு உணவில்லாமல் தங்கிவிடுகிறார்கள். இயேசு அவர்கள் மீது இரக்கம் காட்டுகிறார். அந்த அன்பின் பிரதிபலனாக இயேசுவே அவர்களுக்கு வயிறார உணவளிக்கிறார். ஆனால் இயேசு சொல்கிறார் அழிந்துபோகும் உணவுக்காக உழைக்க வேண்டாம். நிலை வாழ்வு தரும் அழியா உணவுக்காக உழையுங்கள் (யோவா. 6:27). அவ்வுணவை மானிட மகன் உங்களுக்குக் கொடுப்பார் என்றார் அந்த உணவுதான் இந்த நற்கருணை. இது மிகப் பெரிய அன்பு.

இப்படி தன்னையே கொடுத்த ஆண்டவர் இயேசுவுக்கு நாம் எதைக் கொடுக்கப் போகிறோம்? நாம் தருவோம் என எதிர்பார்த்து அவர் நமக்குக் கொடுக்கவில்லை.

அன்பார்ந்தவர்களே! கொடுப்பதற்கு ஒன்றுமே இல்லை என்று மட்டும் நினைத்துவிடாதீர்கள். அவர் விரும்புவது நம் ஒவ்வொருவரிடத்திலும் உண்டு. நாம் விரும்பினால் இதே வினாடியில் அவருக்கு நாம் கொடுக்கலாம். கொடுத்துப் பேரின்பமாகிய அவரைப் பெற்றுச்செல்லலாம். என்ன என்று கேட்கிறீர்களா?

ஆம் உன்னிடம் இருக்கும் உயிரற்றப் பொருட்களைக் கொடுப்பதைவிட உயிருள்ள உன்னைக் கொடுப்பதுதான் கடவுளுக்கு விருப்பம்.

சக்கேயு தன்னையே கொடுத்தான். தந்தவனுக்கு இயேசு புதுவாழ்வு.

கல்வாரியில் தொங்கிய கள்வன் தன்னையே கொடுத்தான். இயேசு கொடுத்ததோ நித்திய வாழ்வு (நிலை வாழ்வு). இன்று இயேசு கேட்கிறார். மகனே மகளே உன்னை எனக்குத் தருவாயா? பதில் சொல்வோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நற்கருணையின் சிறப்பு

ஐரோப்பாவிலுள்ள பெல்ஜியம் நாட்டில் விவர்செல் என்ற ஊரில் ஹார்கன்ரோடு என்கின்ற துறவற இல்லத்தில் ஏறக்குறைய 700 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் புதுமை ஒன்று நடந்தது. ஓர் அருள்பணியாளர் நோயுற்றிருந்த ஒருவருக்கு நோயில் பூசுதல் என்ற திருவருள்சாதனத்தை அளிக்க கைப்பையில் எண்ணெயையும், சிமிழில் நற்கருணையையும் எடுத்துச்சென்றார். அவர் தனது கைப்பையை நோயாளியின் அறைக்கு வெளியே வைத்துவிட்டு அவர் அறைக்குள்ளே சென்றார். அந்த நேரத்தில் திருடன் ஒருவன் அருள்பணியாளர் வெளியே வைத்துவிட்டுச் சென்ற பையை எடுத்தான்; அதற்குள்ளேயிருந்த சிமிழை எடுத்தான் ; அந்த சிமிழுக்குள்ளேயிருந்த நற்கருணையை எடுத்து வெளியே வீசிவிட்டு சிமிழை மட்டும் எடுத்துச் செல்ல முயற்சித்தான்.

அப்போது அற்புதம் ஒன்று, அதிசயம் ஒன்று. புதுமை ஒன்று நடந்தது. அந்தத் திருடன் நற்கருணையை வெளியே எடுத்ததும், அதிலிருந்து இரத்தம் சொட்ட ஆரம்பித்தது. அதிர்ச்சியுற்ற திருடன் அந்தச் சிமிழிலேயே அந்த நற்கருணையை வைத்துவிட்டு ஓடிவிட்டான்.

அருள்பணியாளர் நோயாளிக்கு ஒப்புரவு அருள்சாதனத்தை வழங்கிவிட்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தார். நற்கருணை வைத்திருந்த சிமிழிலே இரத்தத்தைக் கண்டு அவர் அதிர்ச்சியுற்றார். அந்தத் துறவற மடாதிபதி சைமனிடம் அவர் நடந்ததைச் சொன்னார்.

அந்த மடாதிபதி நற்கருணையை தேவாலயத்தின் பீடத்தின் மீது வைத்தார். தேவாலயத்தில் கூடியிருந்த துறவிகள், அந்த நற்கருணையில் இயேசுவின் முள் முடி தரித்த திருமுகத்தைக் கண்டார்கள் : ஆச்சரியத்துடனும், பக்தியுடனும் அந்த நற்கருணையை அவர்கள் ஆராதித்தார்கள்.

இன்றும் இந்த நற்கருணையின் முன் மக்கள் மண்டியிட்டு மன்றாடுகின்றார்கள்: அவர்கள் வாழ்க்கையிலே அற்புதங்களும் அதிசயங்களும் புதுமைகளும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. பெல்ஜியத்தில் நடந்திருக்கும் இப்புதுமை இயேசு உண்மையிலேயே நற்கருணையில் பிரசன்னமாகியிருக்கின்றார் என்பதை நமக்குக் கற்பிக்கின்றது.

என் நினைவாக இவ்வாறு செய்யுங்கள் என்று அன்று இயேசு கூறியதற்கிணங்க (இரண்டாம் வாசகம்) இன்று அருள்பணியாளர், இது என் உடல் என்றும், இது என் இரத்தம் என்றும் கூறும்போது அப்பம் இயேசுவின் உடலாகவும். இயேசுவின் இரத்தமாகவும் மாறுகின்றது. அன்று பழைய ஏற்பாட்டில் மேகத்தூண் வழியாக தனது பிரசன்னத்தை வெளிப்படுத்தி இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு ஒளியாக விளங்கிய இறைவன் (முதல் வாசகம்) இன்று நம் நடுவே நற்கருணையில் பிரசன்னமாகி நமக்கு இருளகற்றும் ஒளிவிளக்காகத் திகழ்கின்றார். அது ஒரு பாலைவனம் ! அந்தப் பாலைவனத்தில் அங்கேயிருந்த மக்கள் ஒரு சோலைவனத்தைத் தேடினார்கள்.

இருந்ததோ ஐந்து அப்பங்களும், இரண்டு மீன்களும்! மக்களோ ஆயிரக்கணக்கில்! இத்தனை பேருக்கும் எப்படி உணவு அளிப்பது ? எல்லாருடைய மனத்திலும் ஒரே குழப்பம்.

இப்படிப்பட்டச் சூழ்நிலையிலே இயேசு புதுமை செய்யச் சித்தமானார். அவருடைய ஆசிரைப் பெறுவதற்கு முன் ஐந்து அப்பங்களும், இரண்டு மீன்களும், ஐந்து அப்பங்களும், இரண்டு மீன்களுமாகத்தானிருந்தன. ஆனால் இயேசுவின் ஆசியைப் பெற்றதும் அவைப் பலுகிப் பெருகின.

அன்று அப்படி புதுமை செய்த அதே இயேசுதான் இன்று நம் நடுவே நற்கருணை உருவிலே பிரசன்னமாயிருக்கின்றார்.

இன்று நம் வாழ்வில் எத்தனையோ பாழ்வெளிகள் !
தனிமை என்னும் பாழ்வெளி!
வறுமை என்னும் பாழ்வெளி!
நோய் என்னும் பாழ்வெளி!
பேய் என்னும் பாழ்வெளி!
மரணம் என்னும் பாழ்வெளி!
பயம் என்னும் பாழ்வெளி!
அநீதி என்னும் பாழ்வெளி!
அக்கிரமம் என்னும் பாழ்வெளி!
வஞ்சகம் என்னும் பாழ்வெளி!
சூழ்ச்சி என்னும் பாழ்வெளி!

பாழ்வெளி பால்வெளியாக மாற நமது நம்பிக்கை நிறைந்த கண்களை நற்கருணை ஆண்டவர் பக்கம் திருப்புவோம்! மேலும் அறிவோம் :

தனக்குவமை இல்லாதான் தாள்சேர்ந்தார்க்(கு) அல்லால்
மனக்கவலை மாற்றல் அரிது (குறள் : 7).

பொருள் :
தன்னிகரற்ற அருளாளனாகிய இறைவன் திருவடி சேர்வோர் உள்ளத்தில் துன்ப துயரங்கள் நீங்கிவிடும். ஏனையோர் மனக்கவலை மாறாது.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

தமிழ் ஆசிரியர் ஒருவர் பிரதீப் என்ற மாணவரிடம், "பிரதீப்! உன் இதயம் எங்கே இருக்கிறது?" என்று கேட்டதற்கு அவன், "சார்! மூன்றாவது பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும் சாந்தியிடம் இருக்கிறது" என்றான்.

ஒவ்வொருவருடைய இதயத்தையும் யாராவது ஒருவர் அல்லது ஏதாவது ஒன்று ஆட்கொண்டுள்ளது. திருச்சபையின் இதயம் எங்கே இருக்கிறது? நான்காம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆப்பிரிக்காவில் அபித்தினியா என்ற நகரில் வாழ்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் ஞாயிறு தோறும் ஒன்றுகூடி நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்தை நடத்தக்கூடாது என்று தடை செய்யப்பட்ட போது அவர்கள் கூறியது: "நற்கருணை இல்லாமல் எங்களால் வாழமுடியாது". எனவே, நற்கருணையே திருச்சபையின் இதயம்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார்: நற்கருணைக் கொண்டாட்டம் திருச்சபை கிறிஸ்துவிடம் இருந்து பெற்றுக் கொண்ட தொன்மையான மரபு: கிறிஸ்து கொடுத்த கட்டளை: ஆண்டவரின் இரண்டாம் வருகை வரை இக்கொண்டாட்டத்தில் அவரின் சாவு அறிவிக்கப்படும் (1 கொரி 11:23-26). சாவு மட்டுமல்ல. அவரின் உயிர்ப்பும் அறிவிக்கப்படும். "ஆண்டவரே தேவரீர் வருமளவும் உமது மரணத்தை அறிக்கையிடுகின்றோம்: உமது உயிர்ப்பையும் எடுத்துரைக்கின்றோம்"

எம்மாவுக்குச் சென்ற இரு சீடர்கள் கிறிஸ்து அப்பம் பிட்டபோது தான் அவரை அடையாளம் கண்டு கொண்டனர் (லூக் 24:30-31) தொடக்கக் காலக் கிறிஸ்தவர்கள் ஒன்று கூடிய போதெல்லாம் அப்பம் பிட்டனர்' (திப 2:24), 'அப்பம் பிட்குதல்' என்பது நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்தைக் குறிக்கின்றது. நற்கருணை இல்லாத திருச்சபையும் இல்லை; திருச்சபை இல்லாத நற்கருணையுமில்லை. இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் கூறுகிறது: நற்கருணை தான் கிறிஸ்தவ வாழ்வு அனைத்துக்கும் ஊற்றும் உச்சியும் ஆகும் (திருச்சபை, எண் 11).

"அன்பின் அருளடையாளம்' என்ற தலைப்பில் திருத்தந்தை 16-ஆம் பெனடிக்ட் வழங்கியுள்ள திருத்தூது அறிவுரையில், நற்கருணை பற்றிய மூன்று முக்கியமான உணமைகளைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். 1.நற்கருணை நம்பப்பட வேண்டிய மறைபொருள். 2.நற்கருணை கொண்டாடப்பட வேண்டிய மறைபொருள், 3. நற்கருணை வாழப்பட வேண்டிய மறைபொருள்.

நற்கருணையில் கிறிஸ்து உண்மையாகவே பிரசன்னமாய் இருக்கிறார். பலியாக ஒப்புக் கொடுக்கப்படுகின்றார்; உணவாக உட்கொள்ளப்படுகின்றார். இவற்றை நாம் நம்புகிறோம். இதில் பிரச்சினை இல்லை. அவ்வாறே. கதிரவன் தோன்றி கதிரவன் மறையும்வரை. உலகெங்கும் கடவுளின் மகிமைக்காகவும் மானிடரின் மீட்புக்காகவும் ஒவ்வொரு நாளும், குறிப்பாக ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் நற்கருணை கொண்டாட்டத்தை நிகழ்த்துகிறோம். இதில் நமக்குப் பெரிய பிரச்சனை ஏதுமில்லை.

ஆனால், நற்கருணை மறைபொருளை நம் வாழ்வில் வாழ்ந்து காட்டுகின்றோமா? இதுதான் நமது சிந்தனையைக் கிறைவேண்டிய ஒன்று. திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான்பால் தாம் சாவதற்குமுன் குருக்களுக்குப் பெரிய வியாழனன்று வழங்கிய மைய செய்தி: "இது உங்களுக்காக கையளிக்கப்படும் என் உடல்; இது உங்களுக்காகச் சிந்தப்படும் என் இரத்தம்". இவ்வார்த்தைகள் வெறும் வசீகர வாய்ப்பாடாக மட்டும் அமையாமல், வாழ்க்கை முறையாக அமைய வேண்டும்". எனவே நற்கருணைத் திருப்பலியை ஒப்புக் கொடுக்கும் குருக்களும் அதில் பங்கேற்றும் ஏனைய விசுவாசிகளும் தங்கள் வாழ்வையே பலியாக்க வேண்டும். நம்மைப் பிறருக்காகப் பிட்டுக் கொடுக்கவும். நமது இரத்தத்தைப் பிறருக்காகச் சிந்தவும் முன்வரவேண்டும்.

எவன் மனிதன்? கொடுப்பவன் மனிதன்; எடுப்பவன் மனிதன் அல்ல எவன் மனிதன்? பிறருக்காகக் கண்ணீரும் செந்நீரும் சிந்துபவன் மனிதன். கிறிஸ்து ஓர் இலட்சிய மனிதன். ஏனெனில் அவர் பிறருக்காகத் தம்மைப் பிட்டுக் கொடுத்தார்; பிறருக்காகத் தம்மைப் பிழிந்து கொடுத்தார்.

இன்றைய நற்செய்தியில், பசியால் வாடிய மக்களை அனுப்பிவிட விரும்பிய சீடர்களிடம் கிறிஸ்து. "நீங்களே அவர்களுக்கு உணவு கொடுங்கள்" (லூக் 9:13) என்கிறார். அவர்களிடமிருந்த ஐந்து அப்பங்களைக் கொண்டு ஐயாயிரம் பேருக்கு வயிறார உணவளிக்கிறார்; எஞ்சியிருந்த அப்பங்களை பன்னிரண்டு கூடைகள் நிறைய எடுத்தனர்.

இவ்வுலகில் எல்லாருக்கும் தேவையான உணவு இருக்கின்றது. ஆனால் உள்ளவர்கள் அதைப் பதுக்கி வைக்கின்றனர்; பகிர- மறுக்கின்றனர். திருத்தந்தை தமது திருத்தூது அறிவுரையில் (எண் 90) பின்வரும் கசப்பான உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளார். உலகமயமாக்குதல் என்ற பெயரில் பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையேயுள்ள இடைவெளி அதிகரிக்கின்றது. ஏழைகளின் அழுகைக் குரல் விண்ணை முட்டுகிறது. (யாக்கோபு 5:4). எத்தனையே போ அந்நியநாட்டில் அகதிகளாக வாழ்கின்றனர். அவர்கள் நமது சகோதரர்கள் சகோதரிகள், அவர்களுக்கும் முழுமையான மனித வாழ்வு வாழ உரிமையுண்டு. உலக நாடுகள், ஆயுதக் குளிப்புக்காகச் செலவிடும் பணத்தில் பாதிக்கும் குறைவாகச் செலவழித்தாலே ஏழைகளை வறுமையிலிருந்து விடுவிக்க முடியும். நமக்குத் தேவையானது அன்புக்கலாச்சாரம்; தொடக்கக்காலக் கிறிஸ்தவர்களிடையே நிலவிய பகிர்வு மனப்பான்மை (திப 4:32). உலகில் உள்ள உயிரனைத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டும். அதற்காக நமக்குள்ளதைப் பிறருடன் பகிர வேண்டும். பகிர மறுப்பது கொலை செய்வதற்கு சமம், நாம் பிறருக்குக் கொடுக்காததால் அவர்கள் இறந்தால், நாம் அவர்களைக் கொலை செய்தவர்கள் ஆவர்.

பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்
தொகுத்தவற்றுள் எவ்லாம் தலை (குறள் 322)

கடவுள் இவ்வுலகை எல்லாருக்காகவும் படைத்தார். தனிமனிதன் ஒருவருக்கு உணவில்லையென்றால், இவ்வுலகையை அழித்திடுவோம் என ஆவேசத்துடன் கொதிக்கின்றார் பாரதி.

இனியொருவிதி செய்வோம் அதை
எந்த நாளும் காப்போம்
தனியொருவனுக்கு உணவு இவ்வை எனில்
சகத்தினை அழித்திடுவோம்.

ஒரு சிறுவன் தன் அப்பாவிடம், "அப்பா! காக்கா கத்தினால் விருந்தாளிகள் வருவார்களா?” என்று கேட்டான். அப்பா அவனிடம், “காக்கா கத்தினால் விருந்தாளிகள் வருவார்கள் உன் அம்மா கத்தினால் விருந்தாளிகள் போய் விடுவார்கள்" என்றார்.

ஆண்களைவிடப் பெண்கள் தான் மணிமேகலை போன்று, அன்னை தெரசா போன்று ஏழை எளியவர்களுக்கு உணவளித்து தங்களது தாய்மைப் பண்பை வெளிப்படுத்த வேண்டும். “இரக்க மற்றவர்கள் மனிதர்கள் அல்ல. அவர்கள் நன்றாகத் தின்று கொழுத்த பன்றிகள்" - சாக்கரட்டீஸ்.

ஏழைகளின் உடலிலும் இரத்தத்திலும் இருக்கும் கிறிஸ்துவை மதிக்காதவர்கள் நற்கருணையில் இருக்கும் கிறிஸ்துவின் உடலையும் இரத்தத்தையும் மதிக்க முடியாது. வாழ்வுக்கும் வழிபாட்டுக்கும். இடையேயுள்ள முரண்பாடு களையப்பட வேண்டும். நற்கருணையை நாம் நம்பினால் மட்டும் போதாது; அதைக் கொண்டாடினால் மட்டும் போதாது; நற்கருணையை வாழ்வாக்க வேண்டும். ஏழைகளுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் அநீதி குற்றம் மட்டுமல்ல. அது இறைநிந்தனை; தேவ துரோகம்! பிறருக்காக வாழாத எந்தவொரு குருவுக்கும் திருப்பலி ஒப்புக்கொடுக்கும் தகுதியில்லை. அவ்வாறே பிறருக்காக வாழாத பொதுநிலையினருக்குத் திருப்பலியில் பங்கேற்கும். தகுதியில்லை.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

அங்கவர் மாய... திரு உடல் திரு இரத்தம்

‘எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி
இருந்ததும் இந்நாடே - அதன்
முந்தையர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து
முடிந்ததும் இந்நாடே" - இவை பிறந்த மண்ணின் பெருமை பாடும் வரிகள்! சிந்தையில் வளர்ந்த எண்ணங்கள், செம்மையான வாழ்க்கை முறைகள் இவற்றால் நம் முன்னோர் இந்த நாட்டை எப்படியெல்லாம் புகழின் சிகரத்துக்குக் கொண்டு சென்றார்கள் என்பதை நினைந்து நினைந்து தாய்த்திருநாட்டை வாழ்த்தி வணங்குகிறான் பாரதி. அந்த வீரவணக்க, வீர முழக்கப் பாடலின் கடைசி வரிகள் நம் கருத்தில் பதியட்டும். இப்படிப் பாடி முடிக்கிறான் பாரதி.

அங்கவர் மாய,, அவருடற் பூந்துகள்
ஆர்ந்ததும் இந்நாடே - இதை
வந்தே மாதரம் வந்தே மாதரம்
என்று வணங்கேனோ!
அங்கவர் மாய - அந்த மண்ணிலேயே அவர்கள் மடிய, அந்த மண்ணுக்காகவே அவர்கள் சாக, அவருடன் பூந்துகள் - அவர்களது உடலின் சிதைவுகள் இந்த மண்ணோடு மண்ணாகக் கலந்திருக்கின்றன. மண்ணோடு நிலைகொண்டு வாழ்கின்றன... என்பது கவிஞனின் சிந்தையில் சிலிர்த்தெழுகிறது! தாய் மண்ணே, வணக்கம் என்கிறான்.

இந்த வரிகள் நேரு பெருமகனார் தன் இறுதி ஆசைக்கு வடிவம் கொடுத்து எழுதிச் சென்ற உயிலை நினைவுப் படுத்துகின்றன: “நான் இறந்த பிறகு எனது சடலத்தை எரிக்க வேண்டும் - மதச்சடங்கு கருதி அல்ல. எரித்து நீறாக்கிய அந்தச் சாம்பலை எடுத்து இந்த நாடு முழுவதும் தூவி விட வேண்டும். இந்த நாட்டிலே வாழுகின்ற உழவர்கள் நிலங்களைக் கலப்பைகளால் கீறிப்பிளப்பார்களே, அதோடு அது கலக்க வேண்டும். என் சாம்பலும் இந்த மண்ணுக்குப் பயன்பட்டது என்பதை வரலாறு உணர வேண்டும்"

இதை எண்ணும் போது உடல் பூந்துகள் அதாவது உடலின் சிதைவுகள் இந்த மண்ணிலே நிலைக்க வேண்டும், மண்ணோடு மண்ணாகக் கலக்க வேண்டும், உரமாகித் தாவர இனங்கள் வளர, வாழ உதவ வேண்டும் என்ற நம் முன்னோரின் வேட்கை என்னே! இந்த மண்ணின் மீது அவர்கள் கொண்டிருந்த ஈடுபாடு என்னே! இந்த மண்ணுக்காக அவர்கள் செய்த அர்ப்பணம் என்னே! மேற்கொண்ட தியாகம் என்னே!

இன்று இயேசு சொல்கிறார்: "இதோ என் உடல் உங்களுக்காகச் சிதைக்கப்படுகிறது. இதோ என் இரத்தம் உங்களுக்காகச் சிந்தப்படுகிறது... என் சதையை உணவாக உலகு வாழ்வதற்காகக் கொடுக்கிறேன்"

இயேசுவின் வாழ்க்கையை –
1. மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இயேசு பசியைப் போக்கி உணவளித்தார். நோயை நீக்கி நலமளித்தார். வறுமை, வன்முறை, அடிமைத்தனம் போன்ற தளைகளிலிருந்து விடுவிக்கும் பிறரன்புப் பணிகள். திருச்சபை என்பது நன்கு திறம்பட நிர்வகிக்கப்படும் தர்ம சத்திரம் அல்ல. அதனால் தான் ஐந்து அப்பங்களைக் கொண்டு ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளித்த மறுநாள் தன்னைத் தேடி அலைந்த மக்கள் நோக்கத்தைக் கிண்டல் செய்கிறார். "நீங்கள் அரும் அடையாளங்களைக் கண்டதால் அல்ல. அப்பங்களை வயிறாற உண்டதால் தான் என்னைத் தேடுகிறீர்கள்" (யோவான் 6:26). கண்டனத்துக்குப்பின் அறிவுறுத்துகிறார்: "அழிந்து போகும் உணவுக்காக அல்ல நிலைவாழ்வு தரும் அழியாத உணவுக்காகவே உழையுங்கள். அவ்வுணவை மானிடமகன் உங்களுக்குக் கொடுப்பார்” (யோ.6:27).

2. சிறிது ஆழமாக நோக்கினால், சமுதாயச் சீர்கேடுகளுக்கும் அநீதிகளுக்கும் இயேசு தாமே பொறுப்பேற்கிறார். அதனால் தன் வாழ்வுக்கும் பிறரது வாழ்வுக்கும் ஒவ்வொருவரும் எவ்வாறு பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பது தெளிவாகும். அநீதியான சமூக, பொருளாதார, அரசியல் அமைப்புகளுக்கு அனைவருமே காரணம். அதனால் பிறரன்புச் செயல்களில் ஈடுபட்டதுடன் நிற்காமல் "மெய்யாகவே அவர் நம் பிணிகளைத் தாங்கிக் கொண்டார். நம் துன்பங்களைச் சுமந்து கொண்டார்... நம் தீச் செயல்களுக்காக (எசா.53:4-5) நொறுக்கப்பட்டார்... அவர்தம் காயங்களால் நாம் குணமடைந்தோம்”

3.மிக வேரோட்டமாகச் சிந்தித்தால் அனைத்துச் சீர்கேடுகளுக்கும் காரணமான ஆசை, ஆணவம் இவற்றினின்று விடுபட இயேசு தன்னையே வெறுமையாக்கினார். ஆசை ஆணவம் கொன்றார். "கடவுள் வடிவில் விளங்கிய அவர்... தம்மையே வெறுமையாக்கி அடிமையின் வடிவை ஏற்று மனிதருக்கு ஒப்பானார்" (பிலிப். 2:6-7). மீட்பின் திட்டத்தில் - பாவப் பரிகாரப் பணியில் தன்னையே வெறுமையாக்குவது ஒரு கட்டாயமாகும்.

4. அனைத்திற்கும் உச்ச கட்டமாக - நிறைவாகப் புதிய இறையாட்சிச் சமுதாயத்தைக் கட்டி எழுப்ப, இயேசு தன்னையே பலியாக்குகிறார். தன்னையே நமக்கு உணவாக்குகிறார். தன்னையும் தனக்குள்ளதையும் பகிர்ந்தளித்த வாழ்வு. இறைமக்கள் விடுதலைக்காகத் தன்னையே பலியாக்கிய வாழ்வு. அந்த இரத்தம் நமக்குள்ளே பாய வேண்டும். குடிபோதை தொடர்பான ஓர் ஆய்வு நடந்தது. ஒரு எலியைக் கூண்டில் அடைத்து ஒருநாள் பட்டினி போட்டு வெளியே ஒரு கிண்ணத்தில் கலங்கிய தண்ணீரும் இன்னொன்றில் தெளிந்த நன்னீரும் வைத்துக் கூண்டைத் திறந்தனர். தாகமுற்ற எலி விரைந்து ஓடி தெளிந்த நீரைப் பருகியது. இயல்பான உணர்வு. அடுத்து ஒரு கிண்ணத்தில் கலங்கிய நீர் இன்னொன்றில் தெளிந்த நீர், மற்றொன்றில் சாராயம்... எந்தக் கிண்ணம் நோக்கி ஓடியிருக்கும்? மீண்டும் தெளிந்த நீரை நோக்கித்தான். அடுத்து அந்த எலியின் உடலில் ஊசியால் சாராயத்தை உட்செலுத்தினார்கள். மறுநாள் அது சாராயம் இருந்த கிண்ணத்தை நாடியது. ஏன்? சாராயம் அதன் உடலில் இரத்தத்தோடு இரத்தமாகக் கலந்து விட்டதால்... அதற்கு அடிமையாகிவிடுகிறது. விடுபடுவது கடினமாகி விடுகிறது.

‘குடிப்பதில் என்ன தவறு? இயேசுவே கானாவூரில் தண்ணீரை இரசமாக்கி கொடுத்தாரே' என்று ஒருவர் கேட்டார். கொடுத்தார். தற்காலிக ஒரு கலாச்சாரத்தின் விளைவாக. ஆனால் அதற்கு அப்பால் அதே திராட்சை ரசத்தைத் தனது இரத்தமாக மாற்றிப் பருகுங்கள் வாழ்வீர்கள் என்றாரே! அந்த இரத்தம் நம் ரத்தத்தோடு ரத்தமாகி விட்டால் வேறு எதையும் தேட மாட்டோம். அப்போது நாமல்ல வாழ்வது இயேசு நம்மில் வாழ்வார். நாமாக வாழ்வார்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

“இதை என் நினைவாகச் செய்யுங்கள்”

கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறிய மன்னர்:

ஒரு காலத்தில் பிற தெய்வத்தை வழிபட்டவர் விட்டிகைன்ட் (Wittekind). ஜெர்மனியில் உள்ள சாக்ஸனி என்ற மாகாணத்தின் மன்னராக இருந்த இவர், பிரான்ஸ் நாட்டை ஆண்ட சார்லஸ் என்ற மன்னரோடு போர்தொடுக்கச் சென்றார். அவ்வாறு போர்தொடுக்கச் சென்றபோது அவருக்குள், ‘இந்தப் பிரான்ஸ் நாட்டுப் படை எப்படிப் போரில் தொடர்ந்து வெற்றி பெறுகின்றது?’ என்ற எண்ணமானது எழுந்துகொண்டே இருந்தது.

பிரான்ஸ் நாட்டுப் படை பாளையம் இறங்கிய இடத்திற்குச் சற்றுத் தொலைவில் வந்தும், விட்டிகைன்டும் அவரோடு ஒருசிலரும் வழிபோக்கர்களைப் போன்று மாறுவேடம் பூண்டு, அவர்கள் இருந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். அன்றைய நாளில் உயிர்ப்புப் பெருவிழா. அதனால் அருள்பணியாளர் திருப்பலி நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்க, மன்னர் சார்லசும் அவரது படைவீரர்களும் பக்தியோடு அதில் பங்கேற்றுக் கொண்டிருந்தனர். நற்கருணை வழங்கும் வேளையில், அருள்பணியாளர் ஒவ்வொருவருக்கும் நற்கருணையை வழங்கும்போது, மகிழ்ச்சியோடு அதை உட்கொண்டவர்களின் உள்ளத்திற்குள் இயேசு ஒளி வெள்ளத்தோடு செல்வதையும், ஏனோதானோவென்று நற்கருணையை வாங்கியவர்களின் உள்ளத்திற்குள் இயேசு வருத்தத்தோடு செல்வதையும் கண்டு விட்டிகைன்ட் வியந்துபோனார்.

இக்காட்சி அவருக்கு இரண்டு உண்மைகளை உணர்த்தியது. முதலாவதாக, பிரான்ஸ் நாட்டினரின் வெற்றிக்கு அவர்கள் உட்கொள்ளும் நற்கருணையே காரணம். இரண்டாவதாக, நற்கருணையைத் தகுதியில்லாமல் உட்கொள்வது இயேசுவுக்கு வருத்தத்தைத் தரும். இந்த உண்மைகளை நன்கு உணர்ந்த விட்டிகைன்ட் கிறிஸ்தவனார்.

ஆம், திருப்பலியில் நாம் உட்கொள்ளும் நற்கருணை, சாதாரண உணவு அல்ல, அது ஆற்றலையும் வாழ்வையும் அளிக்கின்ற உணவு. அதையே மேலே உள்ள நிகழ்வு நமக்கு உணர்த்துகின்றது. இன்று நாம் கிறிஸ்துவின் தூய்மைமிகு திரு உடலும் திரு இரத்தமும் என்ற விழாவைக் கொண்டாடுகின்றோம்.. இவ்விழா நமக்கு உணர்த்தும் செய்தி என்ன என்று சிந்திப்போம்.

தன்னையே தந்த இயேசு கிறிஸ்து:

“நற்கருணை வழியாக மூவொரு கடவுள் தன்னையே உணவாகத் தருகின்றார்” என்பார் குப்பெர்டினோ நகர்ப் புனித யோசேப்பு. இது உண்மை. பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் தூயகத்திற்குள் நுழையும் தலைமைக் குரு காளைகளையும் வெள்ளாட்டுக் கிடாய்களையும் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார். இதை அவர் ஒவ்வோர் ஆண்டும் செய்துவந்தார். இயேசுவோ வெள்ளாட்டுக் கிடையை அல்ல, தன்னையே ஒரே ஒருமுறை பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார். இவ்வாறு அவர் நம்மைத் தூயவராக்கினார் (எபி 10:10). இயேசு தம்மைப் பாவம் போக்கும் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தது மட்டுமல்லாமல், வாழ்வளிக்கும் உணவாகத் தந்தார். அதைக் கொரிந்தியருக்கு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் தெளிவாக நாம் வாசிக்கின்றோம்.

“ஆண்டவராகிய இயேசு காட்டிக் கொடுக்கப்பட்ட அந்த இரவில், அப்பத்தை எடுத்து, கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, அதைப் பிட்டு, “இது உங்களுக்கான உடல்” என்றார். அப்படியே கிண்ணத்தையும் எடுத்து, “இந்தக் கிண்ணம் என் இரத்தத்தால் நிலைப்படுத்தப்படும் புதிய உடன்படிக்கை” என்றார்” என்று பவுல் கூறுவதன் வழியாக இயேசு நமக்கு வாழ்வளிக்கும் உணவாகின்றார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

தொடக்க நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தில் சலேம் அரசர் மெல்கிசெதேக்குவைப் பற்றி வாசிக்கின்றோம். அப்பமும் திராட்சை இரசமும் கொண்டுவரும் கடவுளின் உன்னத அர்ச்சகரான இவர் அமைதியின் அரசர் என்றும், நீதியின் அரசர் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றார். மேலும், திருப்பாடல் 110:4, எபிரேயர் 7: 17 ஆகிய இரண்டு இறைவார்த்தைப் பகுதிகளை இவரோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது குருவும் அரசருமான இயேசுவை நமக்கு நினைவுபடுத்துகின்றார். இயேசு தமது உடலையும் இரத்தத்தையும் வாழ்வளிக்கும் உணவாகத் தந்தார். அந்த அடிப்படையில், அவர் தம்மையே நமக்காகத் தந்தார்.

உணவளிக்கும் இயேசு:

இயேசு தம்மையே நமக்கு வாழ்வளிக்கும் உணவாகத் தந்தது அவரின் அன்பின் ஒரு பரிமாணம் எனில், பசியோடு இருந்த மக்களுக்கு உணவளித்தது அவரது அன்பின் இன்னொரு பரிமாணம் ஆகும். இயேசுவின் பாடுகள், உயிர்ப்பு தவிர்த்து நான்கு நற்செய்தி நூல்களிலும் இடம்பெறும் ஒரே அரும் அடையாளம். இயேசு ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் கொண்டு ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளித்ததுதான் (மத் 14: 15-21; மாற் 6: 35-44; யோவா 6: 4-13). இயேசுவின் சீடர்கள் அவரைத் தேடிவந்த மக்களை அனுப்ப முயன்றபோது, இயேசு அவர்களிடம், “நீங்கள் அவர்களுக்கு உணவு கொடுங்கள்” என்கிறார். இயேசுவின் இவ்வார்த்தைகள் அன்று சீடர்களுக்கும், இன்று நமக்கும் இருக்க வேண்டிய சமூகக் கடமையை உணர்த்துகின்றது. இயேசுதான் மக்களுக்கு உணவு வழங்கினார் என்றாலும், அதைச் சீடர்கள் வழியாக அவர் வழங்கியது, அவரது சீடராக இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் பசியோடு இருக்கின்ற ஏழைகளுக்கு உணவளித்து, வறியோரின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்ற அழைப்பினைத் தருகின்றது.

இயேசுவின் இந்த அழைப்பினை இன்றைய இரண்டாம் வாசகப் பின்னணியில் பொருத்திப் பார்த்தால் இன்னும் பொருள் பொதிந்ததாக இருக்கும். இயேசு நற்கருணையை ஏற்படுத்தியது பற்றிப் பவுல் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் கூறினாலும், அவர் அதை எத்தகைய சூழலில் பொருத்திப் பேசினார் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. கொரிந்து நகரில் இருந்த பணக்காரர்கள் தாங்கள் கொண்டு வந்த உணவை ஏழைகளோடு பகிர்ந்து உண்ணாமல், தாங்கள் மட்டுமே உண்டுவிட்டு, ஏழைகளைப் பட்டினி கிடக்கச் செய்தார்கள். இத்தகைய பின்னணியில்தான் பவுல் இயேசு நற்கருணையை ஏற்படுத்தியதைப் பற்றிப் பேசுகின்றார். இயேசு தம்மையே தந்திருக்கும்போது, அவருடைய சீடர்கள் தங்களிடம் உள்ளதைப் பிறரோடு பகிரவில்லையே என்பதுதான் பவுலின் ஆதங்கமாக இருக்கின்றது.

இதை என் நினைவாகச் செய்ய அழைப்பு:

இயேசு தம்மையே ஆன்மிக உணவாகத் தந்தார்; பசியோடு இருந்த மககளுக்கு வயிற்றுக்கு உணவு தந்தார். அதை விடவும், “இதை என் நினைவாகச் செய்யுங்கள்” என்ற கட்டளை கொடுக்கின்றார். இதைப் பற்றி இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் வாசிக்கின்றோம்.

“இதை என் நினைவாகச் செய்யுங்கள்” என்று இயேசு சொல்வதன் மூலம் நமக்கு அவர் எதை உணர்த்துகின்றார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்கொள்வோம். முதலாவதாக, இயேசு இறையன்பை இவ்வுலகிற்கு வெளிப்படுத்தினார் (மத் 11:28). இரண்டாவதாக, இச 6: 5. லேவி 19: 18 ஆகிய இரண்டு இறைவார்த்தைப் பகுதிகளையும் இணைத்து, இறையன்புக்கு இணையானது பிறரன்பு (மத் 22: 39) என்றார். நிறைவாக, நமக்காகத் தன்னையே தந்து, இறப்புக்குப் புதிய அர்த்தம் தந்தார் (லூக் 9: 23-24). ஆகையால், இதை என் நினைவகச் செய்யுங்கள் என்று இயேசு சொல்வதை, இறையன்பை மக்களுக்கு வெளிப்படுத்துவதையும், பிறரன்புவோடு நாம் வாழ்வதையும், அதற்காகத் நாம் உயிரைக் கொடுப்பதையும் சொல்கின்றார் எனப் பொருள் கொள்ளலாம்.

எனவே, கிறிஸ்துவின் தூய்மைமிகு திரு உடலும் திரு இரத்தமும் பெருவிழாவைக் கொண்டாடும் நாம், அவரைப் போன்று நம்மையும் நம்மிடம் இருப்பதையும் பிறர் வாழ்வு பெறுவதற்காகத் தந்து, அவரது உண்மையான சீடர்களாவோம்.

சிந்தனைக்கு:
‘ஒரு மனிதனின் மதிப்பு அவனால் எதைப் பெறமுடியும் என்பதைவிட, அவனால் எதைக் கொடுக்க முடியும் என்பதைக் கொண்டே தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்’ என்பார் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன். எனவே, நாம் இந்த நன்னாளில் இயேசுவைப் போன்று பிறருக்காக நம்மையே கொடுப்போம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

முழுமையான அக்கறை

இன்றைய நாளில் நாம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவின் திருவுடல் திருஇரத்தப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடுகிறோம். நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து தன் உடலோடும், இரத்தத்தோடும் அப்ப, இரசத்தில் வீற்றிருக்கிறார் என்ற மறைபொருளே இன்றைய திருநாளின் பின்புலத்தில் இருக்கிறது. இருந்தாலும், இந்த நாள் மனிதர்கள் மிக அடிப்படையான ஓர் உணர்வான பசியோடு தொடர்புடையது. பசி என்ற மனித உணர்வை எதிர்கொள்கின்ற கடவுள், மனிதர்களின் ஆன்மாவிற்கு மட்டுமல்லாமல், உடலுக்கும் உணவு கொடுக்கிறார் என்பதே மறைபொருளின் நீட்சி.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். தொநூ 14:18-20) ஆபிராமும் அவருடைய சகோதரர் லோத்தும் நான்கு அரசர்களை வெற்றி கொண்ட நிறைவுப் பகுதியை வாசிக்கின்றோம். இந்த நான்கு அரசர்களும் லோத்து மற்றும் அவருடைய ஆள்களைக் கொண்டு, அவரையும் அவருடைய உடைமைகள் மற்றும் கால்நடைகளையும் சிறைப்பிடிக்கின்றனர் (காண். தொநூ 14:12). அவர்கள் தன்னைவிட வலிமை வாய்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், ஆபிராம் தன்னுடைய துணிச்சலாலும், இராணுவ யுத்தியாலும் ஆபிராம் அவர்களைத் தோற்கடிக்கின்றார். தோற்கடித்து வீடு திரும்பும்போது உள்நாட்டுக்காரர்கள் அவரை சிறப்பாக வரவேற்கின்றனர். உள்நாட்டின் அரசராக இருந்த சாலேம் அரசர் மெல்கிசெதேக்கும் அங்கே வந்து ஆபிராமை வாழ்த்துகின்றார். 'மெல்கிசெதேக்கு' என்பது ஓர் உருவகப் பெயர். 'நீதியின் அரசர்' என்பது இதன் பொருள். மேலும், 'சாலேம்' என்றால் 'அமைதி.' இவ்வாறாக, மெல்கிசெதேக்கு நீதியின், அமைதியின் அரசராக இருக்கும் இவர், உன்னத கடவுளின் அர்ச்சகராகவும் இருக்கிறார். அருள்பணியாளரின் முதல் ஆசீர் இப்பகுதியில்தான் வருகிறது. ஆபிராமிற்கு ஆசி வழங்குகின்ற இவர், ஆபிராமை வாழ்த்துவதோடு, ஆபிராமிற்கு வெற்றியைத் தந்த உன்னத கடவுளுக்கும் வாழ்த்துக் கூறுகிறார். மேலும், அப்பமும் திராட்சை இரசமும் கொடுத்து ஆபிராமையும் அவருடன் வந்தவர்களையும் வரவேற்கின்றார். போரினாலும், பசியாலும் துவண்டு போயிருந்து ஆபிராமுக்கும் அவருடைய வீரர்களுக்கும் இவ்வுணவு ஊட்டம் தருவதாக இருந்திருக்கும்.

ஆபிராமுக்கு மெல்கிசெதேக்கு அளித்த வரவேற்பு அவருடைய முழுமையான அக்கறையை வெளிப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. ஆபிராமையும் கடவுளையும் வாழ்த்தியதன் வழியாக, ஆபிராமின் வெற்றிக்குக் காரணம் உன்னத கடவுளே என்று வெற்றியின் ஆன்மீக அடித்தளத்தைக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார் மெல்கிசெதேக்கு. உன்னத கடவுள் ஆபிராமோடு உடன் இருந்ததால்தான் அவரால் போரில் வெற்றிபெற முடிந்தது. உன்னத கடவுளே அந்நான்கு அரசர்களையும் ஆபிராமின் கைகளில் ஒப்புவித்தார். மேலும், ஆபிராமுக்கு அப்பமும் திராட்சை இரசமும் கொடுத்ததன் வழியாக ஆபிராம் மற்றும் அவரோடு உடனிருந்தவர்களின் உடல் தேவையையும் நிறைவேற்றுகிறார் மெல்கிசெதேக்கு. இவ்வாறாக, கடவுள் அவருடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றுபவர்களின் ஆன்மாவுக்கும், உடலுக்கும் உணவு தந்து முழுமையாக அக்கறை காட்டுகிறார் என்பதை மெல்கிசெதேக்கின் செயல் நமக்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். 1 கொரி 11:23-26), பவுல், ஆண்டவரின் இறுதி இராவுணவு எப்படிக் கொண்டாடப்பட வேண்டும் என கொரிந்தியத் திருச்சபைக்கு அறிவுறுத்துகின்றார். இதன் பின்புலத்தில் இருப்பது கொரிந்து நகர மக்களின் பிறழ்வான செயல்பாடு? அது என்ன பிறழ்வான செயல்பாடு? இயேசுவின் இறுதி இராவுணவை நினைவுகூரும் வகையில் கொரிந்து நகர மக்கள் கூடி விருந்து உண்டனர். அந்த விருந்திற்கு ஆன்மீக மற்றும் சமூக அர்த்தம் இருந்தது. ஆன்மீக அர்த்தம் என்னவென்றால், அவர்கள் கூடி வரும் போது அந்த இடம் கூட்டு செபத்திற்கான இடமாகவும், இயேசுவின் பாடுகள் மற்றும் உயிர்ப்பு பற்றிய அறிவைப் பெறுகின்ற இடமாகவும் மாறியது. சமூக அர்த்தம் என்னவென்றால், உணவையும் பானத்தையும் சாதாரண மக்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் இடமாக அது இருந்தது.

ஆனால், காலப்போக்கில் ஆன்மீக அர்த்தம் மறைய ஆரம்பித்தது. பணக்காரர்கள் சிலர் தாங்கள் கொண்டு வந்ததை உண்டு குடித்து, மது மயக்கத்தில் இருந்ததோடு ஏழைகளுக்கும் எளியவர்களுக்கும் உணவு கிடைக்காமல் செய்துவிட்டனர். வேலை முடிந்து வந்து பார்க்கின்ற ஏழைகளும், அடிமைகளும் ஒன்றும் கிடைக்காமல் பசியால் வாடினர். ஆக, கிறிஸ்துவை மையமாக வைத்திருந்த கூடுகை மதுபானக் கூடுகையாக மாறிப் போனது (காண். 1 கொரி 11:17-22).

இந்தப் பின்புலத்தில் அவர்களுக்கு அறிவுறுத்துகின்ற பவுல், கூடுகையின் நோக்கம் இயேசுவின் பாடுகளையும் தியாகத்தையும் நினைவுகூறுவதே என்று நினைவூட்டுகிறார். இயேசு செய்ததை தாங்கள் செய்யும்போது அதனால் ஆன்மீக ஊட்டம் பெறுகிறார்கள் என்றும், இதை அவர்கள் இயேசு வரும் நாள் மட்டும் செய்ய வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்துகின்றார். ஆன்மீக அப்பமானது சாதாரண உணவிற்கு முன் அல்லது பின் உண்ணப்பட்டது. இப்படிப்பட்ட இடங்களில்தான் சாதாரண மக்கள் நல்ல விருந்து உண்ணும் வாய்ப்பு பெற்றனர். ஆக, நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்தின் நோக்கம் ஆன்மீக உணவு என்றாலும், உடல்சார் உணவும் பகிர்வும் முக்கியம் என்பதை அறிவுறுத்துகின்ற பவுல், ஒன்று மற்றதை விலக்கிவிட முடியாது என்கிறார். ஆக, ஆன்மீக அக்கறையும், உடல்சார் அக்கறையும் இணைந்தே செல்வதே முழுமையான அக்கறை.

இன்றைய நற்செய்தி (காண். லூக் 9:11-17), இயேசு அப்பம் பலுகும் நிகழ்வை லூக்கா பதிவு செய்யும் பகுதியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லா நற்செய்தியாளர்களும் ஏறக்குறைய ஒருமித்த கருத்தோடு எழுதப்படும் அறிகுறி இது ஒன்றுதான். தன்னுடைய போதனையைக் கேட்க வந்த மக்களுக்கு இயேசு உணவளிக்கின்றார். ஆக, ஆன்மாவுக்குப் பயன்படும் தன்னுடைய போதனையைப் போல, உடலுக்குப் பயன்படும் உணவும் முக்கியமானது என்பதை உணர்கின்ற இயேசு, அவர்களுக்குக் காட்டும் முழுமையான அக்கறையின் வெளிப்பாடே இந்த அற்புதம்.

இயேசு உணவளிக்கும் நிகழ்வு இரண்டு விடயங்களை அடிக்கோடிடுகிறது: ஒன்று, அப்பத்தை பலுகச் செய்யுமுன் இயேசு கடவுளுக்கு நன்றி கூறி செபிக்கிறார். உணவு என்பது கடவுளின் கொடை. அவரே, ஊட்டம் அனைத்தின் ஊற்று. இரண்டு, சீடர்களே உணவைப் பகிர்ந்து கொடுக்கிறார்கள். ஆக, கடவுளிடமிருந்து வருகின்ற உணவு மனிதர்கள் கைகளால் பகிரப்படுகின்றது. இங்கே, ஆன்மாவும் உடலும் ஒருசேர ஊட்டம் பெறுகிறது. தன்னுடைய திருத்தூதர்கள் பிற்காலத்தில் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதையும் இயேசு இதன்வழியாக அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறார். ஆகையால்தான், திருத்தூதர் பணிகள் நூலில் கைம்பெண்கள் விருந்தில் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இருந்தபோது திருத்தூதர்கள் உடனடியாகச் செயல்பட்டு திருத்தொண்டர்களை ஏற்படுத்துகின்றனர் (காண். திப 4:32-37).

ஆன்மாவின் அக்கறையும், உடலின் அக்கறையும் இணைந்தே செல்கின்றன என்பதை இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு இனிதே நமக்குக் கற்பிக்கிறது. ஆபிராமின் வெற்றி கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது என்று அவருக்கு நினைவூட்டுகிற மெல்கிசெதேக்கு ஆபிராமின் உடல் தேவைக்கான அப்பத்தையும் திராட்சை இரசத்தையும் வழங்குகின்றார். ஆண்டவருடைய பாடுகளின் உயிர்ப்பின் நினைவுகூறுதலோடு, எளியவர்க்கு உணவளிப்பதும் நற்கருணையின் நோக்கம் எனக் கொரிந்து நகரத் திருச்சபைக்கு வலியுறுத்திறார் பவுல் (காண். 1 கொரி 11:33). இயேசு தன்னுடைய இறையாட்சிப் போதனையைப் பற்றிக் கருத்தாய் இருந்தாலும், பசியால் வாடிய மக்களுக்கு உணவு தருகின்றார். ஆக, கடவுளின் அக்கறை ஆன்மாவையும், உடலையும் தழுவிய முழுமையான அக்கறையாக இருக்கிறது. இறைமனிதர்களான மெல்கிசெதேக்கு, பவுல், இயேசு போல, ஆன்மா-உடல் என்னும் முழுமையான அக்கறையைக் காட்டும் இஸ்ரயேல் அரசனையும், நம்மையும், 'மெல்கிசெதேக்கின் முறைமைப்படி நீர் என்றென்றும் குருவே' என அழைக்கிறது இன்றைய பதிலுரைப் பாடல் (திபா 110).

இன்றைய திருநாள் நமக்கு வைக்கும் பாடங்கள் எவை?

1. தேவையை அறிதலும், அக்கறை காட்டுதலும்

பசியால் இருக்கும் ஒருவருக்கு உணவும், நாடோடியாய் இருக்கும் ஒருவருக்கு பாதுகாப்பும், தனிமையாய் இருக்கும் ஒருவருக்கு அன்பும், தாழ்வு மனப்பான்மையில் இருக்கும் ஒருவருக்கு தன்மதிப்பும் தேவையாக இருக்கிறது. ஒவ்வொரு தேவையும் நிறைவு செய்யப்பட வேண்டும். தேவைகளில் ஆன்மா வேறு, உடல் வேறு என்றல்ல. பசியால் இருக்கும் வயிற்றுக்கு உணவுதான் முக்கியமே தவிர கடவுள் பற்றிய போதனை முக்கியமல்ல. ஆக, இன்று உடலையும், ஆன்மாவையும் நாம் ஒருசேர முக்கியமாக எடுத்து அக்கறை காட்ட வேண்டும். பல நேரங்களில் நம் ஆன்மாவைக் காக்கும் முயற்சியில் உடலை வதைக்கிறோம், வருத்துகிறோம். உடல் என்பது பாவத்தின் காரணி என்றும், பாவத்திற்கான வழி என்றும் கருதுகின்றோம். இது தவறு. உடல் இல்லாமல் நம் ஆன்மா இருக்க முடியாது. ஆன்மா இல்லாமல் உடல் உயிரற்றதாகிவிடும். இரண்டும் ஒன்று மற்றொன்றை நிரப்பக் கூடியது. ஆக, இரண்டம் சரியான விகிதத்தில் கவனிக்கப்பட வேண்டும். நற்கருணை நாம் பசிக்காக சாப்படவில்லை என்றாலும், அதில் உடலுக்கான உணவுதான் முதலில் இருக்கிறது. நற்கருணையை மட்டுமே உண்டு உயிர்வாழ்ந்த புனிதர்கள், மனிதர்கள் இந்த உலகில் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆக, இன்று நான் என் உடல்மேல் எப்படி அக்கறை காட்டுகிறேன்? என்பது முதல் கேள்வி. அத்தோடு இணைந்து, எனக்கு அருகிருப்பவரின் உடலை நான் எப்படிப் பார்க்கிறேன்? உடலை வெறும் பொருளாகப் பார்த்து அதை அடைய விரும்புகிறேனா? அல்லது உடலை நான் தீண்டத்தகாதவர் என்ற சாதீய அடிப்படையில் பார்க்கிறேனா? அல்லது குழந்தையின் உடலைப் பார்த்துவிட்டு, அவர்கள் வளர்ச்சியற்றவர்கள் என்று அவர்களை நடத்துகிறேனா? அல்லது பசி, நோய், முதுமை என்று உடல்சார் துன்பம் கொண்டவர்களை நான் எப்படி அணுகுகிறேன்?

அக்கறை காட்டுதல் என்பது கொடுத்தல். கொடுத்தல் எப்போதும் திரும்பப் பெறப்படுவதில்லை. அப்பமும் இரசமும் கொடுத்த மெல்கிசெதேக்கு அதைத் திரும்பப் பெறுவதில்லை. பத்தில் ஒரு பகுதி கொடுத்த ஆபிராம் அதைத் திரும்பப் பெறுவதில்லை. இயேசுவின் உடலாகவும் இரத்தமாகவும் மாறிய அப்பமும் இரசமும் திரும்ப பழைய நிலைக்குச் செல்வதில்லை. கொடுத்தல் ஒரு வழிதான். தன்னைப் பின்பற்றிய மக்களுக்கு உணவளித்த இயேசு திரும்பப் பெறுவதில்லை. வழியில் காயம்பட்டக் கிடந்தவனுக்கு செய்த உதவியை நல்ல சமாரியன் திரும்பப் பெறுவதில்லை. கொடுத்தல் எப்போதும் ஒருவழிப் பயணமாகவே இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் கொடுத்தலில் நிறைவு இருக்கும். நற்கருணை காட்டும் அக்கறை இதுதான். ஆன்மா-உடல் என்று முழுமையான அக்கறையை நான் எனக்கும் பிறருக்கும் கொடுக்கிறேனா?

2. வினைச்சொற்கள்

ஒரு குறிப்பிட்ட பலிபீடத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆடை அணிந்து, ஒரு குறிப்பிட்ட வழிபாட்டு ஃபார்முலாவை, ஒரு குறிப்பிட்ட டிகிரி கோணத்தில் நின்று சொல்லிக் கைகளை விரித்தால், அப்பமும், இரசமும், இயேசுவின் உடலாகவும், இரத்தமாகவும் மாறிவிடும் என்ற மேஜிக் சிந்தனையை நாம் விட வேண்டும். இந்த மேஜிக் சிந்தனை பல நேரங்களில் அருள்பணியாளரையும், மக்களையும் இயேசுவிடமிருந்து அந்நியமாக்கிவிடுகிறது. அதாவது, அருள்பணியாளராகிய நான், உடல் அல்லது மனதளவில் என் வாழ்க்கை நிலைக்குத் தகுதியற்று இருந்தாலும், கைகளை விரித்து மந்திரம் சொன்னால் அப்பம் இயேசுவின் உடலாகிவிடும் என்றால், என்னில் மாற்றம் வருவது சாத்தியமா? இல்லை. நான் எப்படி இருந்தாலும், எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை வாழ்ந்தாலும், மந்திரம் சொல்லி, கைகளை விரித்தால் எல்லாம் நடந்துவிடும் என்று நான் நினைப்பது தவறல்லவா? அதேபோலவே, இந்த அப்பம் பிட்குதலில் பங்கேற்கும் மக்களும் இதை ஒரு மேஜிக் நிகழ்வாகக் கருதக் கூடாது. அப்படி மேஜிக்காக நினைக்கும்போது, நாம் நம் வழிபாட்டு முறைமைகள் மட்டும் சடங்குகளுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறோம். ஒன்பது நாள் நற்கருணை உட்கொண்டால் நான் கேட்டது நடக்கும் என்றெல்லாம் சொல்லத் தொடங்கிவிடுகின்றோம். நற்கருணை விடுதலையின் விருந்து. அதை நாம் ஒரு சடங்காகப் பார்த்து அந்தச் சடங்கிற்கு அடிமையாகிவிடக்கூடாது.

நற்கருணை வழிபாட்டை நடத்தும் அருள்நிலை இனியவரும், அதில் பங்கேற்கும் பொதுநிலை இனியவர்களும் இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் காணும் ஐந்து வினைச்சொற்களை வாழ்வாக்குபவர்களாக இருக்க வேண்டும். அந்த ஐந்து சொற்கள் எவை? 'எடுத்தல்,' 'அண்ணாந்து பார்த்தல்,' 'ஆசிகூறுதல்,' 'உடைத்தல்,' 'கொடுத்தல்' இந்த ஐந்து சொற்களும், இயேசுவின் பிறப்பு, பணி, இறப்பு என்னும் மூன்று நிகழ்வுகளையும் உள்ளடக்கி நிற்கிறது. இயேசு மனுவுரு 'எடுத்தார்.' 'அண்ணாந்து பார்த்து' தன் தந்தையோடு இணைந்திருந்தார். எந்நேரமும் 'இறைவனைப் புகழ்ந்து அவரை ஆசீர்வதித்தார்.' தன் வாழ்வு முழுவதும் தன்னை மற்றவர்களுக்காக 'உடைத்தார்.' இறுதியில், தன்னையே நமக்காகக் 'கொடுத்தார்.'

இந்த ஐந்து சொற்களில் இன்று நமக்கு அதிகம் தேவைப்படுவது 'அண்ணாந்து பார்ப்பது.' ஏன்?

இன்றைய நம் தொடுதிரைக் கலாச்சாரம் நம்மை 'குனிந்தே பார்ப்பவர்களாக' மாற்றிவிட்டது. எல்லாவற்றையும் சின்ன சின்ன செயலிகளைக் (ஆப்ஸ்) கொண்டு செய்து முடிக்க நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது ஸ்மார்ட்ஃபோன். 'உனக்கு யார் துணையும் வேண்டாம் - கடவுளும் வேண்டாம், மனிதர்களும் வேண்டாம். என்னையே பார்த்துக் கொண்டிரு. உனக்கு எல்லாம் நடக்கும்' என்று சொல்கிறது தொடுதிரை என்னும் மாயக்கண்ணாடி. அந்த மாயக்கண்ணாடியில் நாம் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும், குனிந்து பார்க்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும், நாம் கடவுளுக்கும், மற்றவர்களுக்கும், ஏன், நமக்கு நாமே அந்நியமாகிவிடுகின்றோம். இக்கண்ணாடியை விட்டுவிட வேண்டும் என நான் சொல்லவில்லை. அப்பப்போ அண்ணாந்து பார்க்க வேண்டும் என்றே நான் சொல்கிறேன்.

3. 'யாரைப் போல பேசுகிறேன்?'

'எல்லாரையும் போகச் சொல்லுங்க!' 'இருட்டாயிடுச்சு!' 'இது பாலை நிலம்!' 'பாம்பு, பல்லியெல்லாம் வந்துடும்!' 'இங்க சாப்பாடு ஒன்றுமில்லை!' என்று இயேசுவுக்கு ரிமைண்டர் கொடுக்கின்றனர் சீடர்கள். 'நீங்களே அவர்களுக்கு உணவு கொடுங்கள்' என்று கட்டளை கொடுக்கின்றார் இயேசு.

இன்று நாம் இயேசுவைச் சந்தித்தபின், உட்கொண்டபின் அவரிடம் செபிக்கின்றோம். நம் செபங்கள் எல்லாம் ரிமைண்டர்களாகவே இருக்கின்றன. 'எனக்கு அது இல்லை. இது இல்லை. அவன் சரியில்லை. இவள் சரியில்லை. க்ளைமேட் சரியில்லை. சாப்பாடு சரியில்லை. சுகர் கூடிடுச்சு. பிரஷ்ஷர் கூடிடுச்சு. காசு இல்லை' - இப்படிப்பட்ட ரிமைண்டர்களை நாம் அவருக்குக் கொடுக்கும்போது அவர் சொல்லும் பதில் என்ன தெரியுமா? 'நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்!' நாம்தான் பார்க்க வேண்டும் நம் வாழ்க்கையை. ஆனால் அதில் என்ன அற்புதம் என்றால், நாம் நம் வாழ்வைப் பார்க்கத் தொடங்கிய உடனே அவர் அற்புதம் செய்யத் தொடங்குகிறார். 'ஆண்டவரே, இங்க பாருங்க ஐந்து அப்பங்கள், இரண்டு மீன்கள் இருக்கு!' என்று சொன்னவுடன், அவர் 'எல்லாரையும் அமரச் சொல்லுங்கள்' என அற்புதம் செய்கின்றார்.

ஆக, நற்கருணையை உண்டபின் நம் பதிலும் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்: 'ஆண்டவரே, இங்க பாருங்க சுகர் மாத்திரை இருக்கு!' 'ஆண்டவரே, இங்க பாருங்க பர்சில் கொஞ்சம் பணம் இருக்கு!' 'ஆண்டவரே, இங்க பாருங்க, கொஞ்சம் அரிசி இருக்கு!' என நம்மிடம் இருப்பவற்றை அவர்முன் கொண்டுவர வேண்டும். இல்லாத ஒன்றிலிருந்து புதிதாக புறப்பட்டு வருவது அல்ல நற்கருணை. ஏற்கனவே இருக்கும் அப்பமும், இரசமும் உருமாறுவதே நற்கருணை. ஆக, நம்மிடம் இருக்கும் ஒன்றிலிருந்துதான் அவரின் அற்புதம் தொடங்கும்.

இறுதியாக,
உணவு - மனித வாழ்வின் கையறுநிலையைக் குறிக்கும் ஒரு குறியீடு. பசி, தாகம் என்னும் உணர்வுகள்தாம் நாம் மற்றவர்களைச் சார்ந்து நிற்கிறோம் என்பதை நமக்கு நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருக்கின்றன. இந்த இரண்டு உணர்வுகளின் நீட்சிகள்தாம் மற்ற எல்லா உணர்வுகளும். இந்த அடிப்படை உணர்வுகளை நிறைவு செய்யத் தேவையான உணவு என்ற குறியீட்டையே தன் நிலையான உடன்படிக்கையின் அடையாளமாகத் தெரிந்துகொள்கிறார் இயேசு. ஆன்மாவும் உடலும் இணைவது உணவில்தான்.

நமக்குப் பசி இருக்கும் வரை இந்த உணவின் தேவை இருக்கும்! கையை நீட்டி இவரை உணவாகக் கொள்ளுமுன், என் கையை நீட்டி மற்றவருக்கு என்னையே உணவாக நான் தந்தால், நானும் அவரின் திருவுடல், திருஇரத்தமே!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

தன்னையே வழங்கிய இறைமகனைப் பின்பற்றுவோம்!

"தன்னையே வெறுமையாக்கும் தலைவனின் அன்பு இதோ
தருகின்ற செயலிலும் நிகரற்ற பண்புஇதோ
தகைமை எனக்கில்லையே அதை நான் புரிவதற்கு
தகுதி எனக்காகுமோ எனக்குள் அவர் வருவதற்கு "

என்ற அழகிய பாடல் வரிகளோடு இயேசுவின் திருஉடல் திருஇரத்தப் பெருவிழா வாழ்த்துக்களை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

அன்புக்குரியவர்களே இன்று நாம் திருஅவையோடு இணைந்து இயேசுவின் திருஉடல் திருஇரத்தப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடுகிறோம். இப்பாடல் வரிகள் உணர்த்துவதைப் போல இயேசு தன் உடலையும் இரத்தத்தையும் நமக்குத் தந்தது தன்னிகரற்ற பண்பு. அதை புரிந்து கொள்வது கடினம். ஆம் நம் அறிவால் அதைப் புரிந்து கொள்ளவது கடினம். ஆனால் நம் நம்பிக்கையால் அம்மறைபொருளை நாம் சற்று உணர முற்பட்டால் இவ்விழா நமக்கு விடுக்கும் வாழ்வியல் பாடத்தை நாம் கற்றுக்கொண்டு வாழ்வாக்க இயலும்.

இயேசுவின் திருஉடல் திருஇரத்தப் பெருவிழா நமக்கு உணர்த்தும் முதன்மையான மற்றும் முக்கியமான சிந்தனை தன்னைக் கொடுத்தல். அல்லது தன்னையே வெறுமையாக்குதல். இதை நாம் இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள நம் அனைவருக்கும் தெரிந்த உதாரணமான தாய்மையை எடுத்துக்கொள்வோம். தாயானவள் தன் குழந்தைக்கு தன் உடலையும் இரத்தத்தையும் தருகிறாள். கருவிலே குழந்தை உருவான உடன் முதலில் சிறு புள்ளிபோல்தான் இருக்கும். பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடல் உறுப்புகள் தோன்றி தசைகளும் வளர்கின்றன. அக்குழந்தை தன் தசையை தாயிடமிருந்தே எடுத்துக்கொள்கிறது. தாய் தன் கருவிலுள்ள குழந்தை வளர்வதற்காக பலவற்றை இழக்கிறாள். தன்னையே தருகிறாள். அதற்காக பல வேதனைகளைத் தாங்குகிறாள். பல தியாகம் புரிகிறாள். அதன்மூலம் குழந்தைக்கு உயிர்துடிப்பைத் தருகிறாள். எல்லா ஊட்டச்சத்துகளையும் தன்மூலம் வழங்குகிறாள். குழந்தை பிறந்த பிறகும் கூட தன் இரத்தத்தைப் பாலாக்கி கொடுக்கிறாள்.

ஆம் தன்னையே வழங்குதற்கு தாய் சிறந்த உதாரணம். அந்த தாயின் அன்பை எவ்வாறு நம்மால் புரிந்து கொண்டு விளக்க இயலாதோ அதைப்போலத்தான் தன்னையே வெறுமையாக்கிய தன் உடலையும் இரத்தத்தையும் வழங்கிய இயேசுவின் அன்பை நம்மால் ஒருபோதும் புரிந்து கொள்ளவும் விளக்கவும் முடியாது. இயேசு நமக்கு வழங்கிய இந்த உன்னதமான கொடை நம் ஆன்மாவிற்கு ஆரோக்கியம் அளிக்கிறது.அவ்வப்போது பாவங்களால் இறந்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் உயிரளிக்கிறது. தாயின் அன்பை விட ஆயிரமாயிரம் மடங்கு மேன்மையான அன்பின் சின்னம் இவ்வுலகில் இதைவிட வேறு இல்லை எனலாம்.

இதை நாம் உணர்ந்தால் மட்டும் போதாது. அவரின் உடலையும் இரத்தத்தையும் பெறும் நாம் அவருடைய உடலாகவும் இரத்தமாகவும் மாறவேண்டும். நம்மையே தர வேண்டும். நம்முள்ளே இருக்கும் தாயுள்ளத்தை பிறக்கு நம்மால் இயன்ற பகிர்வின் மூலம் வெளிப்படுத்த வேண்டும். சின்ன சின்ன முறையிலாவது பிறர் நலனுக்காக நம் விருப்பங்களை, நம் உடைமைகளை, இழக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அப்போது நாமும் இயேசுவின் திருஉடலாக இரத்தமாக உலகிலே திகழ முடியும்.தன்னிடமுள்ள ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் ஒலு சிறுவன் இழக்கத் துணிந்தான். அது ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவானது. எனவே நம்மை இழக்கத் துணிவோம். பிறருக்கு நம்மை இயேசுவைப் போல வழங்குவோம். தன்னையே வழங்கும் இயேசுவைப் பின்பற்ற தயாரா?

இறைவேண்டல்
அன்பு இயேசுவே! உம்மைப் போலவே பிறர் நலனுக்காக எங்களை இழக்கும் வரமருளும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு