மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக் காலத்தின் 14-ஆம் ஞாயிறு
இரண்டாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
எசேக்கியேல் 2:23-24: | 2 கொரிந்தியர் 12:7-10 | மாற்கு 6:1-6

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்





உன்னை அழைக்கிறார்.

1993-ஆம் ஆண்டிலே நம் பாரத பூமியிலே மகாராஸ்டிரா மாநிலத்தில் லாத்தூர் என்ற மாவட்டத்தில் நடந்த பூகம்பம் நாம் எல்லோரும் அறிந்த ஒன்று. 50,000-க்கு மேற்பட்ட மக்கள் உயிர் இழந்தார்கள். மரங்கள் வீடுகள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டு எல்லாம் சுடுகாடாய் மாறிய சம்பவம் நம்மை எல்லாம் அதிர வைத்தது. மக்கள் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருக்கும் அதிகாலை நேரம். அந்த நேரத்தில் பூமியானது அதிர்ந்தது, பிளந்தது, மக்கள் மடிந்தார்கள். இப்படிப்பட்ட ஒரு கோர நிகழ்ச்சி நடக்கும் என்று மட்டும் அவர்கள் தெரிந்து அல்லது உணர்ந்து இருப்பார்கள் என்றால் ஒரு வேளை விழிப்போடு காத்திருந்து தங்கள் உயிரையாவது காப்பாற்றி இருக்கலாம். இப்படிப்பட்ட நிகழ்ச்சி நடக்கும் என்றும் அங்கும் இங்கும் வதந்திகள் பரவின. முன் அறிவிப்புக்களும் தரப்பட்டன. ஆனால் அவைகள் எல்லாம் இவர்களின் உணர்வுக்கு எட்டவில்லை. இப்படிப்பட்ட நிகழ்ச்சி இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இன்று நடப்பவை.

மனிதன் கடந்த கால நிகழ்ச்சி பற்றிக் கவலை கொள்வதில்லை. இன்றைய நிகழ்ச்சியும் இவனது கவனத்தில் இடம் பெறுவதில்லை. நாளைய வாழ்வு எனக்கு எப்படி இருக்கும் என ஆவலோடு நோக்குகிறான். வான நட்சத்திரங்கள் என்ன சொல்லுகின்றன? என் கைரேகையில் எனக்கு என்ன எழுதியுள்ளது? இந்த சோசியன் என்ன சொல்லுகிறான்? இந்தப் பறவை, கிளி எடுக்கும் பகுதியில் என்ன எழுதியுள்ளது என்று படித்தவனும் சரி, படியாதவனும் சரி இன்று தேடும் படலம் குறைந்தபாடில்லை. இப்படிப்பட்ட சோசியங்கள் எல்லாம் வாழ்வின் நிகழ்ச்சிகளோடு முழுமையாக நிறைவு பெறுவதில்லை.

ஆம் அன்புக்குரியவர்களே! எதிர்காலம் எனக்கு எப்படி இருக்கும் என அறிய ஆசிக்கிறீர்களா? இதற்குத் தகுந்த பதில் தருவதுதான் விவிலியம். பழைய ஏற்பாட்டில் எத்தனையோ இறைவாக்கினர்கள் தோன்றினார்கள். இன்றைய வார்த்தை வழிபாட்டிலே தரப்பட்டிருப்பதுபோல, எசேக்கியேல் என்பவரும் ஓர் இறைவாக்கினர்தான். இந்த இறைவாக்கினர்கள் எல்லாம் இறைவனுக்கும் மக்களுக்கும் பாலமாக வாழ்வைக் கட்டி எழுப்பும் கலைஞர்களாக இருந்தார்கள். காலத்தின் குறிகளைச் சரியாகக் கணக்கிட்டு இறைவனின் குரலுக்குச் செவிமடுத்தார்கள். வீரத்தோடும் மனபலத்தோடும் மக்களிடம் எடுத்துரைத்தார்கள். மக்களின் கடின உள்ளத்தைக் கடிந்துகொண்டார்கள். மக்களின் இன்ப துன்பத்தில் பங்கெடுத்தார்கள். நீதிக்கும், உண்மைக்கும் சான்றாகத் திகழ்ந்தார்கள். இதனால் உலகம் இவர்களை வெறுத்தது. ஆனால் யாருக்கு அழிவு? பூமியானது அதிரும் என்று கூறியவர்களுக்கா? அல்லது ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தவர்களுக்கா?

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் நாசரேத் என்ற சிற்றூரிலே மனிதனாகத் தோன்றினார் இயேசு என்ற நாமம் கொண்ட இந்தப் பெரிய இறைவாக்கினர். இறைவாக்கினர்கள் எல்லாம் இவரைப் பற்றித்தான் முன் அறிவித்தார்கள். மனிதனை இறைமயமாக்க மனிதனாகத் தோன்றினார். வீரத்தோடு போதித்தார். உண்மைக்குச் சான்று பகர்ந்தார். இருட்டடிப்பு வாழ்க்கை நடத்தும் பணக்காரர், பதவிக்காரர், அதிகாரம் படைத்தோர், உயர்ந்தோர் எனத் தன்னையே உயர்த்திய தன்னலவாதிகள் அனைவரையும் சாடினார். அவரது ஞானத்தைக் கண்டு வியந்தது ஒரு மக்கள் கூட்டம். ஆனால் உண்மையை ஏற்க மறுத்த கூட்டத்திற்கு இயேசு தடைக்கல் ஆனார். இதைப் பற்றித்தான் மாற்கு நற்செய்தியிலே 6ஆம் அதிகாரத்திலே ஒன்று முதல் 6 வசனங்கள் அழகாக விவரிக்கின்றன. வாசித்துப் பாருங்கள். உலகம் வாழ்வு பெறத் தன்னையே பலியாக்கியவர் இந்த இயேசு பெருமான்.

இன்றைய திருவார்த்தைக்குச் செவிமடுக்கும் நண்பனே! உன்னிடம் இன்று ஒரு கேள்வியை எழுப்ப விரும்புகிறேன். இறைவன் உன்னை அழைக்கலாம். எதற்காக? ஒரு இறைவாக்கினராக! இத்தகைய அழைப்புக்கு நீ உரியவன் என்றால் நீ தயார்தானா? உண்மைக்கு, நீதிக்குச் சான்று பகர நீ தயார்தானா?

இறைவன் தன் அன்பை உன் மூலமாக மக்களுக்குத் தர விரும்பினால் அதை மறுக்காதே! மறுத்தால் உன் வாழ்வில் மாபெரும் கொடையை இழந்து நிற்பாய்! நீ ஒரு இறைவாக்கினராக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் தேவன் உன்னை இறைவாக்கினரின் குரலுக்குச் செவிமடுக்க அழைக்கலாம். உன் இருண்ட வாழ்வில் இருந்து உன்னை ஒளிமிக்க வாழ்வுக்குக் கொண்டு வர அழைக்கலாம். அசட்டையாக இராதே! காலமும் தாழ்த்தாதே! லாத்தூர் மாவட்டத்தில் நடந்த பூகம்பத்தை உன் நினைவுக்குக் கொண்டு வா! உலக வாழ்வை அதன் இன்பத்தைக் கண்டு மதி மயங்கி ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்துவிடாதே. இறைவன் உன்னை இன்று அழைக்கிறார் எதற்காக? நாம் பரிசுத்தராய் இருப்பதுபோல நீங்களும் இருங்கள் (1 பேதுரு 1:15. 16) என்று புனித பேதுரு மூலமாக அறிவிக்கும் செய்திக்குச் செவிமடுப்போம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

எது அர்த்தமுள்ள வழிபாடு?

இயேசுவின் காலத்தில் அவரைப் பார்த்து எத்தனையோ பேர் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

இயேசு அப்பங்களைப் பலுகச் செய்தபோது (யோவா 6:1-13) மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

இயேசு நோயாளிகளைக் குணமாக்கியபோது (மத் 9:27-31) மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

இயேசு ஊமைகளைப் பேசவைத்தபோதும் (மத் 9:32-33), முடவர்களை நடக்க வைத்தபோதும் (மத் 9:1-7), பாவங்களை மன்னித்தபோதும் (லூக் 7:36-50), பேய்களை ஓட்டியபோதும் (மாற் 1:21-28), இறந்தவர்களை உயிர்ப்பித்தபோதும் (யோவா 11:1-44) மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

ஆனால் இப்படி ஆச்சரியப்பட்டவர்கள் அத்தனை பேரின் வாழ்விலும் இயேசு புதுமை செய்யவில்லை. யார் யார் இயேசுவை ஆண்டவராக, கடவுளாக ஏற்றுக்கொண்டார்களோ அவர்கள் வாழ்க்கையில் மட்டும்தான் அற்புதங்கள் புரிந்தார்.

இன்றைய நற்செய்தியிலே நாசரேத்து மக்கள் இயேசுவைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவதைப் பார்க்கின்றோம். ஆனால் அவரைக் கடவுளாக ஏற்றுக்கொள்ள பலர் மறுத்ததால் அங்கே அவர் அதிகமான புதுமைகளை நிகழ்த்தவில்லை.

இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை வைக்காதது மட்டுமல்ல, பழைய ஏற்பாட்டு மக்களின் குணம் படைத்தவர்களாய் (முதல் வாசகம்) அவரைக் கொலை செய்யவும் நாசரேத்து மக்கள் துணிந்தார்கள் (லூக் 4:28-30). இயேசுவைக் கண்டு மக்கள் வியப்புற்றார்கள்; இயேசுவோ அவர்களது நம்பிக்கையின்மையைக் கண்டு வியப்புற்றார் (மாற் 6:6அ).

நாமெல்லாம் இயேசுவைக் கடவுளாக ஏற்றுக்கொள்கின்றவர்கள்தான்! ஆனால் இன்னலிலும், நெருக்கடியிலும் நாம் தத்தளித்துத் தடுமாறும்போது இயேசுவைக் கடவுளாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகின்றோம்.

கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற விரும்பிய ஒருவர் தனது விருப்பத்தை அவரது கிறிஸ்தவ நண்பரிடம் தெரிவித்தார். அவரது நண்பர் அவரை கோயிலுக்கு அழைத்துச்சென்று சிலுவையிலே தொங்குகின்ற இயேசுவை சுட்டிக்காட்டி, இவர்தான் நீ வழிபட விரும்பும் இயேசு என்றார். அவரது நண்பரோ அதிர்ச்சி அடைந்து, இயேசுவுக்கே இந்தக் கதி என்றால், எனக்கு என்னென்ன நேருமோ! இப்படி சிலுவையிலே இறந்து கிடக்கும் இயேசுவை வழிபட நான் விரும்பவில்லை என்று சொல்லிச் சென்றுவிட்டார்.

புனித பவுலடிகளாரைப் போல கிறிஸ்துவோடு (இரண்டாம் வாசகம்) பாடுபடத் தயாராக இருப்பவர்களால் மட்டுமே இயேசுவை ஆண்டவராகவும் கடவுளாகவும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். அவர்கள் வாழ்வில் மட்டுமே புதுமைகள் நடக்கும்.

இதுவே நமது செபமாக இருக்கட்டும்: இயேசுவே! உம்மீது நாங்கள் கொண்டிருக்கும் பக்தி முழுமையானதாக அமைய, எங்கள் வழிபாடு அர்த்தமுள்ளதாக அமைய, எங்கள் நம்பிக்கையை விசாலப்படுத்தும். உம்மைப் பெரிய இறைவாக்கினராக மட்டுமல்ல, இறைவனாகவும் ஏற்று வாழ வரம் தாரும். ஆமென்.

மேலும் அறிவோம் :

கற்றதனால் ஆய பயன்என்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின் (குறள் : 2).

பொருள் : நூல்கள் பலவற்றைக் கற்று அறிஞராக விளங்குபவர், தூய தத்துவப் பேரறிஞனாகிய இறைவனது திருவடிகளைத் தொழுது பயன்பெற வேண்டும். அத்தகைய பணிவு இல்லையென்றால் கல்வியறிவால் உரிய பயன் கிடைக்காது.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

ஓர் இறைவாக்கினராகவோ மெசியாவாகவோ ஏற்க மறுத்தனர்

ஒரு கிராமத்திற்கு அருகில் 'சர்க்கஸ்' நடந்து கொண்டிருந்தது. 'சர்க்கஸ்' கூடாரம் ஒருநாள் திடீரென்று தீப்பிடித்துக் கொண்டது. அந்த 'சர்க்கஸில்' கோமாளியாக நடித்தவன் ஊருக்குள் ஓடி வந்து, தீயை அணைக்கும்படி ஊர் மக்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டான். ஆனால் அவ்வூர் மக்கள் அவனை நம்ப மறுத்தனர். அந்தக் குள்ளன் தங்களை ஏமாற்றுவதாக நினைத்தனர். சிறிது நேரத்தில் தீயானது ஊருக்குள் பரவி, ஊரில் பெரும்பகுதியை எரித்துவிட்டது. அவ்வூர் மக்கள் கோமாளியின் வெளித்தோற்றத்தை வைத்து அவனை எடைபோட்டதால் ஏமாந்தனர்.

ஒருவருடைய வெளித்தோற்றத்தைக் கண்டு அவரை ஏளனம் செய்யலாகாது. ஏனெனில், அவர் மாபெரும் தேரிலே சிறிய அச்சாணி போன்று இருக்கலாம், பிரமாண்டமான தேரும் அச்சாணி இல்லாமல் முச்சாணும் ஓடாது. இது வள்ளுவரின் வாய்மொழி.

"உருவுகண்டு எள்ளாமை வேண்டும் உருள்பெருந்தேர்க்கு
அச்சாணி அன்னார் உடைத்து" (குறள் 667)

இன்றைய நற்செய்தியில், கிறிஸ்து தம் சொந்த ஊராகிய நாசரேத்தில், ஓய்வு நாளன்று, தொழுகைக் கூடத்தில் மக்களுக்குப் போதிக்கிறார், அவரது போதனையைக் கேட்ட மக்கள் வியப்படைந்த போதிலும், அவர்கள் அவரை ஓர் இறைவாக்கினராகவோ மெசியாவாகவோ ஏற்க மறுத்தனர், ஏனெனில் அவர் ஒரு தச்சர்: அவருக்குப் படிப்போ, பட்டமோ, பதவியோ ஏதுமில்லை, அவரது உறவினர்களும் சாமானிய மக்கள்.

நாசரேத்தூர் இயேசுதான் மெசியா என்று பிலிப்பு நத்தானியேலிடம் கூறியபோது, "நாசரேத்திலிருந்து நல்லது எதுவும் வர முடியுமா?" (யோவா 1:46) அன்று அவர் ஏளனமாகக் கேட்டார். இயேசுவின் ஊரை வைத்து அவரை எடைபோட்டார் நத்தானியேல்.

"எப்பொருள் எத்தன்மைத்து ஆயினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு" (குறள் 355)

என்ற உண்மையை மறந்துவிட்டார் அவர்,
கடவுளுடைய எண்ணங்களும் வழிமுறைகளும் மனிதருடைய எண்ணங்களிலிருந்தும் வழிமுறைகளிலிருந்தும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை (எசா 55:8-9). மேலும், மனிதர் முகத்தைப் பார்க்கின்றனர்; கடவுளோ அகத்தைப் பார்க்கின்றார் (1சாமு 16:13). மக்களுக்கு முன்பாகத் தங்களை நேர்மையாளர்களாகக் காட்டிக் கொண்ட பரிசேயர்கள் கடவுளின் பார்வையில் அருவருப்புக்குரியவர்கள் (லூக் 16:14).

கலக்காரர்களும் வணங்காக்கழுத்தினரும் கடின இதயம் கொண்டவர்களுமான இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு, அவர்கள் கேட்டாலும் கேட்காவிட்டாலும், இறைவாக்கு உரைக்கும்படி கடவுள் எசேக்கியேலை இன்றைய முதல் வாசகத்தில் கேட்கிறார் (எசே 2:2-5) இறைவன் பெயரால் இறைவாக்குரைப்பது இறைவாக்கினரின் கடமை. அதை ஏற்பதும் ஏற்காதிருப்பதும் மக்களைப் பொறுத்தது. நாற்பது ஆண்டுகளாக இஸ்ரயேல் மக்கள் பாலைநிலத்தில் கடவுளுடைய குரலைக் கேட்டும் தங்கள் இதயத்தைக் கடினப்படுத்திக் கொண்டனர் (திபா 95:8-10).

இருப்பினும், கடவுள் தாம் பேசுவதை நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. முற்காலத்தில் முன்னோர்களிடம் இறைவாக்கினர் வாயிலாகப் பேசிய கடவுள், இறுதியாகத் தம் மகன் வாயிலாகப் பேசினார் (எபி 1:1). ஆனால் இஸ்ரயேல் மக்கள் கடவுள் மகன் இயேசு கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர் தமக்குரியவர்களிடம் வந்தார். அவருக்குரியவர்கள் அவரை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை " (யோவா 1:11), ஏனெனில், அவர்கள் அவரை ஊனக்கண்கொண்டு. அதாவது, மனித முறையில் பார்த்தனர்; எடைபோட்டனர்: புறக்கணத்தனர்.

நமது பார்வை எத்தகைய பார்வை? நாம் மற்றவர்களை எப்படிப் பார்க்கிறோம்? மதிப்பீடு செய்கிறோம்? மனித முறையிலா? அல்லது நம்பிக்கை அடிப்படையிலா? திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார். "இனிமேல் தாங்கள் எவரையும் மனித முறைப்படி மதிப்பிடுவதில்லை . முன்பு தாங்கள் கிறிஸ்துவையும் மனித முறைப்படிதான் மதிப்பிட்டோம். ஆனால் இப்போது அவ்வாறு செய்வதில்லை " (2கொரி 5:16).

நாம் இன்னும் மனித முறைப்படிதான் மற்றவர்களைப் பார்க்கிறோம், ஒருவருடைய பணம், பதவி, பட்டம், ஊர், சாதி ஆகியவற்றைக் கொண்டே அவரை மதிப்பிடுகிறோம். ஏழைகளுக்கு ஒருவிதமான வரவேற்பும் பணக்காரர்களுக்கு ஒருவிதமான வரவேற்பும் கொடுத்து. ஆள் பார்த்துச் செயல்படாதிருக்க நமக்கு அறிவுறுத்துகிறார் யாக்கோபு (யாக். 2:1-4).

திருப்பணியாளர்களையும் நாம் மனித முறையில் தான் காண்கிறோம். ஓர் இளைஞனிடம், "நீ ஏன் பூசைக்குச் செல்வதில்லை" என்று கேட்டதற்கு, “அவன் பூசைக்கு எவன் போவான்?' என்றான், அவன் தனது பங்கு குருவை மனித முறையில் பார்த்ததால், அவருடைய குறைகளைத்தான் கண்டான், அந்தப் பங்கு குரு வழியாகக் கடவுள் செயல்படுவதை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை.

குருக்களின் தகுதியுடமை அவர்களிடமிருந்து வரவில்லை : அது கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது, அவர்களுடைய வலுவின்மையில் கடவுளுடைய வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படுகிறது (2கொரி 12:9). "பேதுரு திருமுழுக்குக் கொடுக்கட்டும்; இயேசுதான் திருமுழுக்குக் கொடுக்கிறார்; யூதாசு திருமுழுக்குக் கொடுக்கட்டும், இயேசுதான் திருமுழுக்குக் கொடுக்கிறார்" என்ற புனித அகுஸ்தீனாரின் கூற்றை நாம் மறந்து விடக்கூடாது.

"முகத்தில் கண் கொண்டு காணும் மூடர்காள், அகத்தில் கண்கொன்டு காண்பதே ஆனந்தம்" என்கிறார் திருமூலர், முகக்கண் கொண்டு பார்ப்பது முட்டாள் தனம்; அகக்கண் கொண்டு. அதாவது. நம்பிக்கைக் கண்கொண்டு காண்பதே அறிவுடமை; அதுவே கடவுளைக் காணும் பேரின்பத்திற்கு வழிவகுக்கும்.

பரிசேயர்களும் மறைநூல் அறிஞர்களும் தலைக்கனம் கொண்டவர்களாய், தங்களுக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும் என்ற மமதை கொண்டவர்களாய், இயேசுவைத் தச்சனான யோசேப்பின் மகன் என்று ஏளனம் செய்து, அவரை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருளிலே மடிந்தனர். அத்தகைய ஆபத்திற்கு நாம் இலக்காகாமல் எச்சரிக்கையுடனும் விழிப்புடனும் வாழக் கற்றுக்கொள்வோமாக.

மன்றாட்டு
எல்லா உண்மைகளும் எனக்குத் தெரியும் என்ற தலைக்கனத்திலிருந்தும், புதிய உண்மைகளைக் கண்டு பின் வாங்கும் கோழைத்தனத்திலிருந்தும். அரைகுறை உண்மைகளுடன் திருப்தி கொள்ளும் அசட்னடத் தளத்திலிருந்தும் உண்மையின் இறைவா! எங்களை விடுவித்தருளும்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

முறியட்டும் முனசாா்ப்பு‌ எண்ணம்

நம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்கு எந்த அடையாளமும்‌ தேவையில்லை. நம்பிக்கை இல்லாதவர்களுக்கு எத்தனை அடையாளம்‌ தந்தாலும்‌ பயனில்லை.

“அணுவைக்‌ கூடப்‌ பிளந்து விடலாம்‌. ஆனால்‌ மனிதருக்குள்‌ பதுங்கியிருக்கும்‌ முன்‌ சார்பு எண்ணங்களை முறிப்பது கடினம்‌" என்பார்‌ தான்‌ வாழ்ந்த நூற்றாண்டின்‌. மனிதராகத்‌ திகழ்ந்த ஆல்பெர்ட்‌ ஐன்ஸ்டீன்‌. மனித சமுதாயம்‌ ஒவ்வொருவருக்கும்‌ ஒரு முத்திரை குத்தி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது தான்‌ கண்கூடான உண்மை.

நாசரேத்து ஊரைச்‌ சுற்றி வாழ்ந்த மக்களெல்லாம்‌ இயேசுவின்‌ வார்த்தையைக்‌ கேட்டு, வல்ல செயல்களைக்‌ கண்டு அவர்‌ மீது நம்பிக்கை கொண்டனர்‌. ஆனால்‌ அவருடைய சொந்த ஊரிலோ மக்கள்‌ யாரும்‌ அவர்‌ மீது நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. காரணம்‌? அவர்கள்‌ மெசியாவிடம்‌ விளங்க வேண்டிய பண்புகளாக எதிர்பார்த்தவைகள்‌ இயேசுவிடம்‌ காணப்படவில்லை. ஆகவே புறக்கணித்தார்கள்‌.

இங்கிலாந்து நாட்டின்‌ முதல்வராக இருந்த வின்ஸ்டன்‌ சர்ச்சில்‌ ஒரு தலைசிறந்த பேச்சாளர்‌. அவரது பேச்சுவன்‌மையைப்‌ பற்றிக்‌ கேள்விப்பட்ட ஒரு வாடகைக்கார்‌ ஓட்டுனர்‌ அவர்‌ உரையைக்‌ கேட்க விரும்பினான்‌. ஆனால்‌ அவரை இவன்‌ பார்த்ததில்லை. சர்ச்சில்‌ பேசப்‌போகும்‌ மன்றம்‌ இருக்கும்‌ பகுதிக்குச்‌ சவாரி கிடைக்குமா என்று ஆவலாய்க்‌ காத்திருந்தான்‌. அப்போது பருத்த உடலும்‌, கனத்த கழுத்தும்‌ தடித்த உதடுகளுமாய்‌ ஒருவர்‌ சவாரிக்கு அழைத்தார்‌. சர்ச்சில்‌ சொற்பொழிவு ஆற்ற இருக்கின்ற மன்றம்‌ உள்ள திசையில்‌ மட்டுமே போவேன்‌ என்று டிரைவர்‌ சொல்ல அந்த மன்றத்திற்குத்தான்‌ போகவேண்டும்‌ என்றார்‌ அந்த மனிதர்‌. டிரைவருக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. பணமும்‌ கிடைத்தது. சொற்பொழிவைக்‌ கேட்க வாய்ப்பும்‌ கிடைத்து விட்டதே!

கூட்டம்‌ தொடங்கியது; டிரைவர்‌ நிமிர்ந்து பார்த்தார்‌. தன்‌ கண்களையே அவரால்‌, நம்ப முடியவில்லை. தனது டாக்சியில்‌ வந்தவர்தான்‌ சர்ச்சிலா? வியந்து நின்றார்‌. சர்ச்சில்‌ எப்படி இருப்பார்‌ என்று 'அந்த டிரைவர்‌ கற்பனை செய்திருந்தாரோ அப்படி சர்ச்சில்‌ இல்லாததால்‌ அவனுக்கு ஒர்‌ அதிர்ச்சி! ஏமாற்றம்‌!

இவ்வாறு மெசியா பற்றி யூதர்கள்‌ தீட்டியிருந்த உருவம்‌ வேறு. உண்மையான மெசியாவான இயேசுவில்‌ கண்ட எதார்த்தம்‌ வேறு. அவர்களின்‌ எதிர்பார்ப்புக்கு முற்றிலும்‌ மாறாக, முரணாக இயேசு தோன்றுகிறார்‌. செயல்படுகிறார்‌. ஏமாற்றத்துக்கு ஆளானவர்கள்‌ எதிர்பபினை வெளிப்படுத்துகின்றனர்‌.

தாங்கள்‌ நடத்தும்‌ பள்ளிகளில்‌ தங்கள்‌ பிள்ளைகளைச்‌ சேர்ப்பதில்லை. தாங்கள்‌ நடத்தும்‌ மருத்துவமனையில்‌ தங்கள்‌ குடும்பத்தினருக்கு மருத்துவம்‌ செய்வதில்லை. காரணம்‌ கைக்கு எட்டும்‌ கனி இனிக்காது. இயேசு சொந்த ஊரிலேயே மதிக்கப்படவில்லை. நம்மில்‌ ஒருவன்தானே எனும்‌ மெத்தனப்‌ போக்கும்‌, குறுகியபார்வையும்‌ இயேசுவுக்குள்‌ இருந்த மெசியாவை அவர்கள்‌ பார்வையில்‌ மறைத்து விட்டன. கையிலே வெண்ணெய்‌ இருக்க நெய்க்கு அலைவதுபோல நம்மிடையே இருப்பவர்களின்‌ திறமைகளை நாம்‌ கண்டு கொள்வதில்லை. ஏற்றுப்‌ பாராட்டுவதில்லை. ஒருவரின்‌ திறமைகளை மனித மாண்பின்‌ அடிப்படையில்‌ காண வேண்டும்‌.

தாமரை சேற்றில்‌ முளைத்ததால்‌ தரம்‌ தாழ்ந்துவிட்டதா?
தேசியப்‌ பூவாக மதிக்கப்படவில்லையா? நம்‌ பார்வைகள்‌ மாறட்டும்‌.

நாசரேத்தூரில்‌ இயேசு சந்தித்த புறக்கணிப்பினை நற்செய்தியாளர்‌ மார்க்‌ இரு கோணங்களில்‌ புலப்படுத்துகிறார்‌.

1. நம்பிக்கையின்மையை வெளிப்படுத்தும்‌ வியப்பு.
“இவருக்கு இவையெல்லாம்‌ எங்கிருந்து வந்தன? என்னே இவருக்கு அருளப்பட்ட ஞானம்‌! என்னே இவருடைய கைகளால்‌ ஆகும்‌ வல்ல செயல்கள்‌!” (மார்க்‌. 6:2). எளிய ஏழைக்குள்ளே கடவுளின்‌ மெசியாவா? பாமரத்‌ தொழிலாளிக்குள்ளே இறையாற்றலும்‌ ஞானமுமா? மக்களின்‌ புருவங்கள்‌ உயர்ந்தன. உள்ளங்கள்‌ உயரவில்லை. விரியாத, விரிய விரும்பாத பார்வை! இந்த இறுகிய மனமும்‌ குறுகிய பார்வையும்‌ நமக்குள்ளும்‌ சிறகடிக்கத்தான்‌ செய்கின்றன.

யூத ,சமுதாயத்தில்‌ இயேசுவின்‌ வாழ்வு எதிர்நீச்சல்‌ போடும்‌ ஒரு வீரப்‌ பயணம்‌. இறையரசின்‌ இலட்சியங்களை முழங்கித்‌ தடைச்‌சுவர்களைத்‌ தாண்டிச்‌ செல்லும்‌ இலட்சியப்‌ பயணம்‌.

2. சூழிவுயடுத்தும்‌ ஏளனம்‌.
“இவர்‌ தச்சன்‌ அல்லவா, மரியாவின்‌ மகன்தானே!” (மார்க்‌. 6:3). தொழிலை வைத்து, தாயின்‌ பெயரால்‌ ஒருவரை அழைப்பது யூத கண்ணோட்டத்தில்‌ இழிவுபடுத்துவதாகும்‌, அப்பன்‌ பெயர்‌ தெரியாத பிள்ளை என்பது போல.

பலாவின்‌ வெளியே முள்கள்‌ உள்ளே. சுவையான சுளைகள்‌. அரளிச்‌ செடியில்‌ அழகான பூவும்‌ காயும்‌. ஆனால்‌ அவற்றில்‌ ஆளைக்‌ கொல்லும்‌ நஞ்சு. வெளித்தோற்றத்தை வைத்து மனிதரைத்‌ தவறாக எடைபோடுகிறோம்‌. ஒருவரின்‌ குடும்பப்‌ பின்புலத்தை வைத்துத்‌ தப்புக்‌கணக்குப்‌ போடுகிறோம்‌. எசாயா 61:1 ஐ வாசித்துத்‌ தன்‌ தூதுப்‌பணியின்‌ இயல்பை எடுத்துரைத்த இயேசுவின்‌ சுடர்விடும்‌ ஞானத்தைக்‌ கண்டு யூதர்‌ வியந்தனர்‌. ஆனால்‌ அதை மகிழ்ந்து அவர்களால்‌ ஏற்க முடியவில்லை. “அவர்‌ தமக்குரியவர்களிடம்‌ வந்தார்‌. அவருக்கு உரியவர்களோ அவரை ஏற்றுக்‌ கொள்ளவில்லை” (யோ. 1:71).

அதனால்‌ இழப்பு இயேசுவுக்கா? அல்ல. நம்பிக்கை இல்லாத நமக்கே! “அங்கே உடல்நலமற்றோர்‌ சிலர்‌ மேல்‌ கைகளை வைத்து குணமாக்கியதைத்‌ தவிர, வேறு வல்ல செயல்‌ எதையும்‌ அவரால்‌ செய்ய இயலவில்லை” (மார்க்‌. 6:5) "உடன்பிறந்தார்‌, சுற்றத்தார்‌ என்றிருக்க வேண்டா, உடன்‌ பிறந்தே கொல்லும்‌ வியாதி' என்ற அவ்வையாரின்‌ கூற்று இயேசுவுக்கு எப்படியெல்லாம்‌ பொருந்துகிறது!

உண்மையையும்‌ நீதியையும்‌ உறுதியுடன்‌ உரக்க உரைப்பவர்களே இறைவாக்கினர்கள்‌. அவர்களுக்கெல்லாம்‌ இந்தச்‌ சமுதாயம்‌ கட்டி எழுப்புவது கல்லறையே! அநீதியே நீதியாகிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே இறைவாக்கினர்‌ தோன்றுகின்றனர்‌. அப்படித்தான்‌ “கலக வீட்டாராகிய அவர்கள்‌ செவி சாய்த்தாலும்‌ சாய்க்காவிட்டாலும்‌ தங்களிடையே ஓர்‌ இறைவாக்கினர்‌ வந்துள்ளார்‌ என்பதை அறிந்து கொள்ளட்டும்‌” (எசேக்‌. 2:5) என்று வாழ்த்தி எசேக்கியேல்‌ அனுப்பப்படுகிறார்‌ (முதல்‌ வாசகம்‌).

இறைவாக்குப்‌ பணியின்‌ சுமை தன்னை அழுத்த, திருத்தூதர்‌ பவுல்‌ தனது வலுவின்மையை உணர்கிறார்‌. ஒப்புக்‌ கொள்கிறார்‌. “என்‌ அருள்‌ உனக்குப்‌ போதும்‌. வலுவின்மையில்தான்‌ வல்லமை நிறைவாய்‌ வெளிப்படும்‌" என்ற ஆண்டவரின்‌ வார்த்தையில்‌ உறுதி பெறுகிறார்‌. தனது எல்லாத்‌ துன்பங்களிலும்‌ துயரங்களிலும்‌ வலுவின்மையிலும்‌ கிறிஸ்துவை முன்னிட்டு மகிழ்வும்‌ மனஉறுதியும்‌ பெறுவதாகக்‌ கூறும்‌ பவுலின்‌ சாட்சியத்தை இரண்டாம்‌ வாசகம்‌ தெளிவும்‌ பொலிவும்‌ பெறச்‌ செய்கிறது.

பணி வாழ்வுப்‌ பாதை அத்துணை எளிதானதல்ல. இறைப்‌பணியாளர்களை இளப்பமாகக்‌ கருதி ஏளனம்‌ செய்பவர்கள்‌ இயேசுவின்‌ காலத்தில்‌ மட்டுமல்ல இன்றும்‌ எங்கும்‌ இருக்கவே செய்கிறார்கள்‌. ஏச்சுக்களையும்‌, எதிர்ப்புக்களையும்‌ புறக்கணிப்பவர்களையும்‌ புழுதி வாரித்‌ தூற்றுபவர்களையும்‌ பொருள்படுத்தாமல்‌ எங்கும்‌ எப்போதும்‌ இறைவாக்குப்‌ பணியில்‌ நாம்‌ தொய்வின்றி ஈடுபட வேண்டும்‌ என்பதை உணர்த்துவது இன்றைய வழிபாடு.

கிறிஸ்தவ வாழ்வு என்பது சாட்சிய வாழ்வு. அது ரோசா மலர்களின்‌ மேல்‌ படுத்துறங்கும்‌ சொகுசு வாழ்வு அல்ல. வெறும்‌ காலுடன்‌ ரோசா முள்களின்‌ மேல்‌ நடக்கும்‌ சிலுவைப்‌ பாதை வாழ்வு.

“நீதிக்காக நான்‌ போரிடும்‌ போது அவர்கள்‌ என்னை உதைத்து வதைக்கலாம்‌. சிறையில்‌ அடைக்கலாம்‌. இறுதியில்‌ கொலை செய்யலாம்‌. கிடைப்பதோ உயிரற்ற என்‌ பிணமே! என்‌ ஒப்புதல்‌ அல்ல” - அண்ணல்‌ காந்தி மன உறுதியோடு சொன்ன வார்த்தைகள்‌.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

வலுவின்மையில் வல்லமை

கடந்த சில நாள்களில் நம் தமிழகத் திருஅவையில் இரு புதிய ஆயர்கள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். மிகவும் மகிழ்ச்சியான செய்தி. ஆயர்கள் அறிவிக்கப்பட்ட செய்தி சமூக வலைத்தளங்களில் பரவும்போதெல்லாம் ஒருசேர இரண்டு வகையான பின்னூட்டங்களைப் பெற்றதை நாம் அறிவோம். முதல் வகையான பின்னூட்டம், ஆயர் தெரிவுக்கான வாழ்த்துச் செய்தி. இரண்டாம் வகையான பின்னூட்டம், அவர்களைப் பற்றிய எதிர்மறையான விமர்சனம். அவர்களின் குடும்ப பின்புலம், சாதி, பழக்கம், நட்பு வட்டம் ஆகியவற்றை விமர்சித்து பல எழுதப்பட்டன. ஒருவருடைய குடும்பமோ, சாதியோ, உறவுகளோ அவருடைய தெரிவு அல்லவே! அவருடைய வாழ்வில் அவர் செய்த நற்காரியங்கள், மேய்ப்புப் பணி, கல்விப் பணி ஆகியவை அப்படியே வழித்தெடுத்து தூக்கி எறியப்பட்டு மேற்காணும் எதிர்மறையானவை மட்டும் அவர்கள்மேல் ஒட்டப்படுவது நமக்கு வேதனை அளிக்கிறது.

இது ஆயர் பெருமக்களின் தெரிவுகளின்போது மட்டுமல்ல, மாறாக, எல்லா நேரங்களிலும் நடக்கிறது. துறவற சபையில் ஒரு மாநிலத் தலைவி தெரிவுசெய்யப்பட்டவுடன், பங்குத் தந்தை ஒருவர் புதிதாகப் பங்கிற்கு நியமிக்கப்பட்டவுடன் என எல்லா நேரங்களிலும் நடக்கிறது. கத்தோலிக்கக் கிறிஸ்தவ உலகில் மட்டுமல்ல. வெளி உலகிலும் நடக்கிறது. கடந்த ஆண்டு நடராஜன் என்பவர் கிரிக்கெட்டில் சில சாதனைகள் நிகழ்த்தியவுடன், கூகுள் எந்திரமே வியக்கும் அளவுக்கு அவருடைய சாதி தேடப்பட்டது என்பது நிதர்சனமான உண்மை. அதாவது, ஒருவர் உலகில் அல்லது திருஅவையில் மின்னுகிறார் என்றால், அந்த வெளிச்சத்துக்காக அவர் விழித்திருந்த இரவுகளை அப்படியே கூட்டி வெளியே தள்ளிவிட்டு, அவரிடம் இருக்கும் ஓர் இருட்டுப் பகுதியை முதன்மையாக வைத்து அவரை ஒட்டுமொத்தமாக இருட்டடிக்க நினைப்பது மிகப்பெரிய வன்மம் என்று நாம் சொல்லலாம்.

இந்த வன்மம் நம் எல்லாருடைய உள்ளங்களிலும் ஏதோ ஓரிடத்தில் அமர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

மனித இனத்தின் மனிதாபிமானமற்ற இந்த வன்மத்தை எதிர்கொண்ட மூன்று நபர்களை இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாட்டில் நாம் சந்திக்கின்றோம்: எசேக்கியேல் (முதல் வாசகம்), பவுல் (இரண்டாம் வாசகம்), இயேசு (நற்செய்தி வாசகம்).

இரண்டாம் வாசகத்திலிருந்து நம் சிந்தனையைத் தொடங்குவோம். கொரிந்தியத் திருஅவை பவுலின் கண்களில் விழுந்த தூசியாக, அவருடைய செருப்புக்குள் சிக்கிய சின்னக் கல்லாக உறுத்திக்கொண்டும் அழுத்திக்கொண்டும் இருக்கிறது. 'நீங்க எப்படியும் போங்கடா!' என்று சொல்லிவிட்டு ஓய்ந்துவிடவும் அவருக்கு மனமில்லை! 'உங்களுக்கு ஏதாச்சும் செய்யணுமே!' என்ற ஏக்கம் எதிர்பார்ப்பும் அவருக்கு இல்லை! பாவம் பவுல்! துப்பவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் தவிக்கிறார் பவுல். அப்படி என்ன பிரச்சினை கொரிந்து நகரில்? கொரிந்து நகரம் ஒரு மெட்ரோபோலிடன். புதுமை விரும்பிகள். புதிதாக எது வந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். கிறிஸ்தவத்தை அப்படித்தான் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆனால், தங்களின் 'கொரிந்து' வாழ்க்கை முறையை அவர்களால் விட முடியவில்லை. இது தொடர்பான முரண்களை பவுல் தன் முதல் திருமுகத்தில் கையாளுகின்றார். பவுல் கொரிந்து நகரை விட்டுச் சென்றவுடன், 'சூப்பர் திருத்தூதர்கள்' (இப்படித்தான் பவுல் அவர்களை அழைக்கின்றார்) என்னும் ஒரு குழுவினர் வந்து அவர்களின் மனத்தை மாற்றி, பவுல் அறிவித்த நற்செய்தியிலிருந்து அவர்களைத் திருப்புகின்றனர். அவர்களின் வாய்ஜாலம், சொற்பந்தல் அவர்களைக் கவர்ந்துவிடுகிறது. பவுலையும் அவர் அறிவித்த நற்செய்தியையும் தங்கள் புறங்கைகளால் தள்ளி விடுகின்றனர். தன் வாழ்க்கை முழுவதும் உண்மையாக, நேர்மையாக இருக்கின்ற பவுலால், அந்த மக்களின் நேர்மையற்ற இச்செயலை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. மிகவும் மனம் நொந்து போகிற அவர், 'என் உடலில் தைத்த முள் போல ஒன்று என்னை வருத்திக்கொண்டே இருக்கிறது' என்று மனம் திறக்கிறார்.

'உடலில் தைத்த முள்' என்பது பவுலின் உடல்நலக்குறைவு, பேச்சுத்திறமையின்மை, நிதிக்குறைபாடு, குழுமப் பிரச்சினை என பல பொருளில் புரிந்துகொள்ளப்பட்டாலும், பவுல் எதைச் சொல்ல வந்தார் என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால், 'உடலில்' என்று அவர் சொல்வதால் இச்சொல்லாட்சி அவருடைய உடல்நலக்குறைவு அல்லது இயலாமையைக் குறிப்பதாக இருக்கலாம். 'உடலில் தைத்த முள்' என்பது பவுலால் மறைக்க இயலாத ஒன்று என்று நாம் புரிந்துகொள்வோம். என் இடுப்பு சதையில் ஒரு முள் குத்தியிருக்கிறது என வைத்துக்கொள்வோம். நான் வெள்ளை அங்கி அணிந்திருக்கிறேன். முள் குத்தியதால் வரும் இரத்தம் என் அங்கி முழுவதும் படிகின்றது. அதைக் காணும் எவரும் என் உடலில் தைத்த முள் பற்றி அறிவர். ஆனால், இதில் என்ன விந்தை என்றால், பவுலின் உடலில் தைத்த முள்ளைக் கண்டவர்கள் எல்லாம் அவர்மேல் இரக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, அவருடைய வலுவின்மை கண்டு எள்ளி நகையாடினர். என் அங்கியில் வடியும் இரத்தத்தைக் கண்டு அதைத் துடைப்பதற்குப் பதிலாக, அங்கி அழுக்காக இருக்கிறது என்று குறைபட்டுக்கொள்வது போல.

பவுல் தன் திருத்தூதுப் பணியால், தன் எழுத்துக்களால் மிக உயர்ந்து நின்றாலும், உடலில் தைத்த ஒற்றை முள்ளால் கூனிக் குருகி, செருப்புத் தூசி போல உணர்கின்றார். எந்த அளவுக்கு அது அவருக்குத் தாழ்வு மனப்பான்மையைக் கொடுத்திருக்கும்! தன் கண்களில் தான் வீழ்ந்துவிட்டது போல அல்லவா அவர் நினைத்திருப்பார்! அந்த முள்ளை, 'சாத்தானால் அனுப்பப்பட்ட தூதன்' எனப் பவுல் வரையறுக்கிறார். பவுல் அனுபவித்த வலுவின்மை அவருக்கு மிகப்பெரிய அவமானமாக இருந்தது. அதுவே அவருடைய திருத்தூதுப்பணிக்கான தடையாக மாறியது.

இந்த வலுவின்மை தன்னிடமிருந்து நீங்க வேண்டும் எனப் பவுல் கடவுளிடம் வேண்டுகின்றார். தன் முயற்சிகள் எல்லாம் பலன் தராதபோது இறைவனிடம் சரணடைகிறது மனித மனம். தன் வலுவின்மையே இறைவன் செயல்படும் தளம் என உணர்ந்தார் பவுல். அந்த வலுவின்மையில் இறைவன் செயல்பட்டதால் அதுவே தன் வல்லமை என அறிக்கையிடுகின்றார். மேலும், இந்த நேரத்தில்தான், 'என் அருள் உனக்குப் போதும்!' என்ற இறைவனின் மேலான உடனிருப்பை அவர் உணர்கின்றார்.

ஆக, வலுவின்மை பவுலைப் பொருத்தவரையில் வல்லமையாக, இறைவனின் இயங்குதளமாக மாறுகிறது.

நற்செய்தி வாசகத்தில், இயேசு தன் சொந்த ஊருக்கு வருகின்றார். தொழுகைக் கூடத்தில் கற்பிக்கின்றார். கேட்டவர்கள் வியக்கிறார்கள். 'மரியாவின் மகன்தானே!' என அவரை அழைக்கின்றனர். இயேசு தூய ஆவியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுப் பிறந்தார் என்ற பேச்சு நாசரேத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பரவியது. அதனால்தான், அதையே கேலி செய்யும் விதமாக, 'யோசேப்பின் மகன்!' (வழக்கமாகச் சொல்லப்படுவது) எனச் சொல்லாமல், 'மரியாவின் மகன்!' என அழைக்கின்றனர். மேலும், 'தச்சர்!' 'நம்மில் ஒருவர்!' எனச் சொல்லி அவரைப் போதகராக ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகின்றனர்.

இயேசுவின் எளிமையான பிறப்பு அவருடைய உடலில் தைத்த முள்ளாக மற்றவர்களுக்குத் தெரிகிறது. இயேசுவின் இந்த எளிய பின்புலம் கண்டு அவர்மேல் இரங்காமல், அவரைப் பற்றி இடறல்படுகின்றனர். அவரைப் பற்றி அதிகம் தெரிந்தவர்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்கினார்கள் என்பதுதான் உச்சகட்ட முரண். அவர்களுடைய பொறாமை அல்லது குறுகிய மனப்பான்மையால் அவர்கள் இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறார்கள். அவர்களின் எதிர்ப்பும் நிராகரிப்பும் எந்த அளவுக்கு இருந்தது என்றால், 'இயேசுவால் வேற வல்ல செயல்கள் செய்ய இயலவில்லை' என்று எதார்த்தத்தை அப்படியே பதிவு செய்கின்றார் மாற்கு. அவர்களுடைய நம்பிக்கையின்மை கண்டு இயேசு வியப்புறுகின்றார். மற்ற ஊர்களுக்குப் புறப்படுகின்றார். தன் ஊராரின் மனநிலை கண்டு, அறியாமை கண்டு, இழிநிலை கண்டு இயேசு மனதிற்குள் சிரித்திருப்பார். அவர்கள்மேல் அவருக்குக் கோபம் இல்லை. மாறாக, அவர்களின் இயலாமை கண்டு இரக்கமே கொள்கின்றார்.

ஆக, இயேசுவின் குடும்பப் பின்புலம் மற்றும் அவருடைய தச்சுத் தொழில் அவருடைய வலுவின்மையாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், இயேசு சில வல்ல செயல்களைச் செய்துவிட்டு, தன் பணியைத் தொடர அங்கிருந்து புறப்படுகின்றார்.

இன்றைய முதல் வாசகம் இறைவாக்கினர் எசேக்கியேலின் அழைப்பு பற்றிய பகுதியாக இருக்கிறது. இறைவாக்கினரைக் கடவுள், 'மானிடா' என அழைக்கிறார். கடவுளின் திருவுளத்தை அறிவிக்கவும் கடவுளின் செயல்களைச் செய்யவும் ஏற்படுத்தப்பட்ட மிகச் சாதாரண மனிதரே இறைவாக்கினர் எனக் காட்டுவதற்காக, 'மானிடா' என்ற சொல்லாடல் இங்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது. சிலைவழிபாடு செய்துகொண்டு, பிளவுபட்ட மனத்தினராய் வாழ்ந்த இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு எசேக்கியேல் உரைத்த செய்தி அவர்களைத் தொடவில்லை. ஒலி கேட்காதவர்போல இருந்துகொள்கின்றனர். இறைவாக்கினர் அறிவிக்கும் தீங்கு எதுவும் தங்களுக்கு நேரிடாது என அவர்கள் நினைத்துக்கொள்கின்றனர். அவர்களின் எதிர்ப்பு மனநிலை இறைவாக்கினர் எசேக்கியேலுக்கு நெருடலாக இருந்திருக்கும். தன் பணி ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதது பற்றி அவர் விரக்தியும் சோர்வும் அடையலாம். இந்த நேரத்தில்தான், ஆண்டவராகிய கடவுள் தன் உடனிருப்பை அவருக்கு உறுதி செய்கின்றார். இறைவனின் பிரதிநிதியாக அவர் அவர்கள் நடுவே இருக்கிறார் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்துகொள்வார்கள் என்று ஆறுதல் தருகின்றார் ஆண்டவர்.

ஆக, மக்களின் நிராகரிப்பை இறைவாக்கினர் தன் வலுவின்மையாக உணர்ந்தாலும், இறைவாக்குப் பணியின் வழியாக இறைவன் தரும் உடனிருப்பே எசேக்கியேலின் வல்லமையாக மாறுகிறது.

இவ்வாறாக,
'உடலில் தைத்த முள்' அதைச் சுமப்பவருக்கு வலியைத் தந்தாலும், அதைப் பார்ப்பவர்களுக்கு அது ஒரு குறையாகவே தெரிகிறது.

வலுவின்மையும் எதிர்ப்பும் நிராகரிப்பும் வெற்றிக்கான தடைகள் என நாம் பல நேரங்களில் எண்ணுகின்றோம். ஆனால், இவை மனித வாழ்வின், கிறிஸ்தவ வாழ்வின் எதார்த்தங்கள். இவையே நம் கடவுளின் இயங்குதளங்களாக மாறுகின்றன.

'வலுவின்மையில் வல்லமை' நம் வாழ்வில் செயல்படுவது எப்படி?

(அ) என் உடலில் தைத்த முள் எது?
நம் எல்லாருடைய உடலிலும் ஒரு முள் தைத்துள்ளது. உடல்சார்ந்த, பொருளாதாரம் சார்ந்த, பின்புலம் சார்ந்த, திறன்சார்ந்த என எவ்வளவோ முள்கள் நம்மைத் தைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. சதை என்று இருந்தால் முள் குத்தத்தானே செய்யும்! எனக்கு அடுத்திருப்பவரின் உடலில் தைத்துள்ள முள்ளைக் காண்பதற்கு முன் நான் என் உடலில் தைத்த முள் எது என்பதை அறிய வேண்டும். அறிந்த நான் அதையே என் இறைவனின் வல்லமை செயலாற்றும் தளமாக உணர வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, இச்சைநிறை பார்வை. இது என் உடலில் தைத்த முள்ளாக இருக்கலாம். என் இறந்தகால வாழ்க்கை முள்ளாக இருக்கலாம்.

(ஆ) நிறைய இரக்கம்
அடுத்தவர் உடலில் தைத்துள்ள முள்ளைச் சுட்டிக்காட்டி, அதை விமர்சிப்பதை விடுத்து, அதை எடுக்க முடியாவிட்டாலும் அவர் அனுபவிக்கின்ற துன்பம் கண்டு கொஞ்சம் இரக்கம் காட்டுதல் நலம். ஒருவர் 10 நல்ல விடயங்கள் செய்தாலும், அவருடைய 1 வலுவின்மையே நமக்குப் பெரிதாகத் தெரிகிறது. நல்ல விடயங்கள் செய்தால் வலுவின்மைகளை மறைத்துவிடலாம் என்று நான் சொல்லவில்லை. கொஞ்சம் இரக்கம் போதும் என்றே நான் சொல்கின்றேன்.

(இ) இறைவனிடம் எடுத்துச்செல்வது
பவுல் தன் வலுவின்மை பற்றி இறைவனிடம் முறையிடுகின்றார். அதை எடுத்துவிடுமாறு மூன்று முறை வேண்டுகின்றார். இறைவனின் பார்வையில் அனைத்தும் ஒரே நேரம்தான். நம்மை ஒற்றை நொடியில் இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என அளவிடக்கூடியவர் அவர். 'ஆண்டவரே! இதுதான் நான்! இவ்வளவுதான் நான்!' என எடுத்துச்செல்வது நலம். அவர்முன் இறுமாப்பும், 'என்னால் முடியும்! நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்!' என்ற தற்பெருமையும் தேவையில்லை.

இறுதியாக, எசேக்கியேல், இயேசு, பவுல் ஆகியோர் வரிசையில், இன்றும் நம் முன் நிற்பவர்கள் அனைவரும், நாங்களும் நீங்களும் உடலில் முள்கள் தைத்து நிற்கிறோம்.

முள் இருக்கும் இடத்தில் அருளும் இருக்கிறது என்பதை மறந்துவிட வேண்டாம்.

முள்ளும் அருளும் இணைந்தே நிற்பதுதான் நாம்.

திருப்பாடல் ஆசிரியர் கூறுவது போல (காண். திபா 123), 'ஆண்டவரே, எமக்கு இரங்கும்வரை, எம் கண்கள் உம்மை நோக்கியிருக்கும்!' என்று இறைவேண்டல் செய்வோம். அவரின் இரக்கம் பெற்ற நாம், அதே கண்களை இரக்கத்தின் கண்களாக மற்றவர்கள்மேல் பதிய வைப்போம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இறைவனின் இறைவாக்கினர்களா நாம்?

இறைவாக்கினர்கள் கடவுளின் நாவுகளாக செயவ்படுகிறவர்கள். அவருடைய வார்த்தைகளை தைரியத்துடன் மிகைப்படுத்துதலின்றி அறிவிக்கக் கூடியவர்கள். கடவுளோடு நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டுள்ளவர்கள். அவர்கள் கடவுளுக்கும் மக்களுக்கும் இடையில் இணைப்பாளர்களாக இயங்கக் கூடியவர்கள். கிறிஸ்தவர்களான நாம் அனைவரும் இன்றைய இந்த உலகில் இறைவாக்கினர்களாக வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ளோம் என்பதை இன்றைய வாசகங்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

முதல் வாசகத்தில் கடவுள் எசேக்கியேலை இஸ்ரயேலர்களிடையே ஒரு இறைவாக்கினராக அனுப்புகின்ற நிகழ்வைக் காண்கிறோம்.கடவுள் எசேக்கியேலை சிறப்பாகத் தயார் செய்வதையும் வாசிக்கிறோம். ஒரு இறைவாக்கினரின் வார்த்தைகளுக்கு மக்கள் செவிகொடுத்தாலும் செவிகொடுக்காவிட்டாலும் அவருடைய இருத்தலே கடவுளுடைய உடனிருப்பை சுட்டிக்காட்டுவதாக அமைகிறது என்கிற உண்மையைத் தெளிவுபடுத்தி துணிவுடன் இறைவார்த்தைகளை உரக்கச் சொல்ல வேண்டும் என கடவுள் எசேக்கியேலைப் பணிக்கிறார். இது ஒரு இறைவாக்கினரின் கடமையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது, மக்களின் அலட்சியம் பற்றி கவலைப்படாமல் கடவுளுடைய செய்தியை உண்மையுடனும் துணிச்சலுடனும் அறிவிக்க நாமும் கடைமைப் பட்டுள்ளோம் என்ற மனநிலையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அதே போல இறைவார்த்தை அறிவிக்கப்படும் போது அலட்சியம் செய்யாமல் செவிகொடுத்துக் கேட்டு அதன்படி வாழ்பவர்களாகவும் நாம் இருக்க வேண்டும்.

இயேசு தனது சொந்த ஊரில் புறக்கணிக்கப்படுவதை இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் காண்கிறோம். அவர் ஞானத்துடன் கற்பித்தாலும், மக்கள் அவருடைய குடும்ப வரலாற்றைக் கொண்டு அவரைத் தீர்ப்பளித்தனர். அவர் அறிவித்த நற்செய்தியை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவும் நம்பவும் தவறினர். எனவே, இயேசுவால் தம்முடைய சொந்த மக்கள் நடுவில் வல்ல செயல்கள் செய்ய இயலவில்லை. சில நேரங்களில் நமக்கும் இவ்வகை அனுபவங்கள் ஏற்படக்கூடும். நம்முடைய சொந்த மக்களால் நாம் புறக்கணிக்கப்படலாம். ஆனால் நாம் இறைவாக்கினராகப் பணி செய்யவும், நற்செய்தியைப் பரப்பவும் இவ்வனுபவங்கள் நமக்கு தடைகளாக இருக்கக்கூடாது.

நாம் அனைவரும் பலவீனமான மனிதர்கள். ஆயினும் கடவுள் நம் அனைவரையும் அவருடைய இறைவாக்கினர்களாகப் பணி செய்யத் தேர்வு செய்கிறார். நற்செய்தியை நம் வாழ்வாலும் வார்த்தைகளாலும் எடுத்துரைப்பதே நமக்கான அழைப்பு.பிறர் நம்மை அலட்சியம் செய்யலாம். ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். சில சமயங்களில் புனித பவுல் கூறுவதைப் போல நம்முடைய சொந்த பலவீனங்களே கடவுளின் பணியைத் தொடரவிடாமல் தடையாய் இருக்கலாம். அந்த நேரங்களில் நாம் கடவுளின் வல்லமையை நம்ப வேண்டும். அவருடைய பலம் நம் பலவீனத்தில் வெளிப்பட நாம் அனுமதிக்க வேண்டும். அப்போது தீமை நிறைந்த இந்த உலகில் நாம் அனைவரும் உண்மையான இறைவாக்கினர்களாக இருக்க முடியும்.இறைவனின் வாக்கை உரைக்கத் தயாரா?

இறைவேண்டல்
அன்புள்ள ஆண்டவரே, உமது அருளை எங்கள் மீது நிறைவாகப் பொழிந்தருளும் . நாங்கள் உம்முடைய இறைவாக்கினர்களாக உழைத்து உமது வார்த்தைகளைத் துணிச்சலுடன் எடுத்துரைக்கத் தேவையான வரமருளும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

புறக்கணிப்புகளால் உருவாகும் புதுவாழ்வு

2020ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 30ஆம் தேதி Feminism in India என்ற இணையதளப் பக்கத்தில் திருநங்கை ஒருவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றி வாசித்தேன். தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அவர் இன்று உலக அரங்கில் பெருமைக்குரியவராகவும், திருநங்கைகளின் உரிமைக்காய் போராடும் சமூகப் போராளியாகவும், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் எழுச்சி தீபமாகவும்;, எழுத்தாளராகவும், மறுக்கும் மானிட உரிமைக்களுக்கு குரல் கொடுப்பவராகவும் உருமாறியிருக்கிறார். இத்தகை நிலைக்கு இவர் உயர்ந்தது அவ்வளவு எளிதான செயல் அல்ல. குடும்பம், சமூகம், சுற்றத்தார், அண்டை வீட்டார் என பலரின் புறக்கணிப்புகளை அடுத்தடுத்து எய்யப்பட்ட அம்புகளாக தன் உடலில் தாங்கியவர். மனநல மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட வேண்டியவள் இவள் என்று அன்று சொல்லப்பட்ட மதிப்புக்குரிய இத்திருநங்கை முதல் திருநங்கை பொறியாளர் என்ற சிறப்புத் தகுதியைப் பெற்றுள்ளார். ஒரு தனியார் கல்லூரியில் பொறியியல் மாணவியாக சேர்ந்து படிப்பை முடித்து, இன்று தலைசிறந்த பொறியாளராகவும், மற்றவர்களை வாழ்வின் இலட்சியத்தை அடைய வழிகாட்டும் விண்மீனாகவும் இருக்கிறார். இந்த சிறப்புக்குரிய தகுதிகள் எல்லாம் வெறுமனே ஒரு இரவில் வந்துவிடவில்லை. தொடாந்து எழுந்த புறக்கணிப்புகளாலும், நீக்க முடியாத நிராகரிப்புகளாலும், தட்டிவிட முடியாத தடைகளாலும், அணுக முடியாத அவமானங்களாலும் உருவானது என்பதை திறந்த புத்தகமாய் நம்முன் வைக்கிறார் இந்த வெற்றி நங்கை. பள்ளி தொடங்கி எல்லா இடங்களிலும் ஏற்பட்ட புறக்கணிப்புகள், நிராகரிப்புகள், வெறுப்புகள், விரட்டியடிப்புகள் அனைத்துமே எனக்குள் புதுவாழ்வை உருவாக்க வழியமைத்தன. இவர்களுக்கு மத்தியில் வாழ வேண்டுமா என்ற தற்கொலை எண்ணத்திற்குள் செல்லாமல், இவர்களுக்கு முன் வாழ்ந்து காட்ட வேண்டுமென்று வெறியோடு வெற்றியை நோக்கிப் பயணித்தவர். இன்று எல்லாராலும் பாராட்டப்படும் வண்ணம், பல்வேறு விருதுகளுக்கு சொந்தக்காரியாக வலம் வருகிறார். இவரின் பெயர்தான் புறக்கணிப்புகள் மத்தியில் புதுவாழ்வைக் கண்ட புதுமை நங்கை மரியாதைக்குரிய திருநங்கை கிரேஸ் பானு அவர்கள்..

இறைஇயேசுவில் இனியவர்களே,
வாழ்க்கையை அணுகும் ஒவ்வொரு மனிதர்களுக்குமே இரண்டு விதமான பக்கங்கள் இருக்கின்றன. அதில் ஒன்று எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒன்றாக இருக்கும். இன்னொன்று சிலருக்கு மட்டும் தெரிந்ததாக அல்லது யாருக்குமே தெரியாத ஒன்றாக இருக்கும். உதாரணமாக, ஒருவர் சிரிக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் சிரிப்பது மட்டும்தான் தெரியும். சிரிப்புக்குப் பின்னால் இருக்கும் அழுகை நமக்கு தெரியாது. இதுதான் மனித வாழ்க்கை. இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு இத்தகைய சிந்தனையைத்தான் நமக்குத் தெளிவாக வழங்குகின்றன. ஒருவருக்கு தெரிந்த ஒன்றும், ஒருவருக்கு தெரியாத ஒன்றும் உண்டு என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன ஞாயிறு வாசகங்கள். இன்று நாம் மூன்று மனிதர்களைச் சந்திக்க இருக்கின்றோம். ஒன்று, எசேக்கியேல், இரண்டு புனித பவுல், மூன்று இறைமகன் இயேசு கிறிஸ்து. இம்மூவருமே தெரிந்த ஒன்றினால் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். அதனால் தெரியாத ஒன்றை மக்கள் இழக்கிறார்கள். வாசிக்கும் போதே புரியாத புதிராக அல்லது புதிருக்கு விடை தேடுவது போன்று இருக்கிறது. பரவாயில்லை விரைவில் புரிந்துகொள்வீர்கள். முதல் வாசகத்தில், இறைவன் எசேக்கியேல் இறைவாக்கினரை அழைத்து தன்னைப் புறக்கணித்து சென்ற மக்களுக்கு இறைவாக்குரைக்க அழைக்கிறார். அவர்கள் வன்கண்ணும், கடின இதயமும் கொண்ட மக்கள், இருப்பினும் நீ அவர்களுக்கு இறைவாக்கு அறிவி என்று அனுப்புகின்றார். அவர்கள் செவிசாய்த்தாலும், செவிசாய்க்காவிட்டாலும், தங்களிடையே ஓர் இறைவாக்கினர் தோன்றியுள்ளார் என அறியட்டும் என்று சொல்கிறார் கடவுள். எசேக்கியேல் மக்களுக்கு முன்பாக செல்கிறார். இறைவாக்கு உரைக்கிறார். அவர் மக்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டார். அவர் வார்த்தையை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இவையனைத்தும் தெரிந்த ஒரு செயல். ஆனால் அவர் அனுபவித்த துன்பங்கள், வேதனைகள், வெறுப்புகள் புறக்கணிப்புகள் இவற்றின் அடிப்படையில் அவர்கள் இழந்த அருளும், புதுவாழ்வும் அம்மக்களுக்கு தெரியாத ஒன்று. தெரிந்தே எசேக்கியேலைப் புறக்கணித்த மக்கள் அவர் வழியாக கடவுள் கொடுக்க நினைத்த புதுவாழ்வையும், அருளையும் இழந்துபோயினர்.

இரண்டாம் வாசகத்தில், புனித பவுல் கொரிந்து நகர மக்களுக்க இறைவார்த்தையைப் போதிக்கிறார். எப்போதுமே புதுவிரும்பிகளாகவும், புதியதை தேடி அணுகிற மக்களாக இருக்கின்ற அவர்கள் புனித பவுலின் போதனை புதியதாக இருப்பதால் முதலில் அள்ளி அணைக்கிறார்கள். பின்னர் இயேசுவைக் குறித்த பார்வையில் தடம் மாறி செல்ல ஆரம்பிக்கின்றனர். எனவே பவுல் "தாம் நிலையாக நிற்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர் விழுந்து விடாதபடி பார்த்துக் கொள்ளட்டும்" (1 கொரி 10: 12) என்று எச்சரிக்கிறார். தன் உடலில் தைத்த முள் ஒன்றைக் குறித்து வருத்தப்படும் பவுல், அத்தகைய முள்ளும் தன் முன் நிற்கும் மனிதர்களும் தன்னைப் புறக்கணிக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து வருந்தியவராக கடவுளிடத்தில் தஞ்சமடைகிறார். தன் இயலாமையைக் குறித்து கடவுளிடம் முறையிடுகிறார். கடவுளோ அங்கே அவருக்கு புதுவாழ்வு தருகிறார். "என் அருள் உனக்குப் போதும்; வலுவின்மையில்தான் வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படும்" (2கொரி 12:9). இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது: தெரிந்தது – பவுலின் புறக்கணிப்பும், புடமிட்டிருந்த முள்ளும். தெரியாதது – கடவுளின் அருளும், அவரின் அரவணைப்பும். நற்செய்தியிலே, இயேசு தன் சொந்த ஊரில் புறக்கணிக்கப்படுகிறார். விண்ணிலிருந்து மண்ணக விடியலாய் உதித்த இயேசுவைத் தன் சொந்த மண்ணில் மண்ணோடு மண்ணாய் போட்டு மிதிக்கும் ஒரு மாபெரும் நிகழ்வு நடந்தேறுகிறது. இவர் மரியாவின் மகன் தானே! இவர் தச்சர் அல்லவா! என்று வசைமொழி பாடும் கூட்டம், ஏன் பாடுகிறது என்றால், கூட்டமாய் கூடிய தொழுகைக் கூடத்தில் புருவங்கள் உயர இயேசுவின் மெய்சிலிர்க்க வைத்த பேச்சும், அவரின் போதனையும்தான். லூக்கா நற்செய்தியில் காணப்படும் (4:16-19) இவ்வாசகப்பகுதிதான் இயேசு அன்றைய நாளில் தொழுகைக்கூடத்தில் வாசித்த பகுதி. இதை வாசித்த பின்பு, "நீங்கள் கேட்ட இந்த மறைநூல் வாக்கு இன்று நிறைவேறிற்று" (லூக் 4:21) என்று பார்வைக்கு தெரிந்த இயேசுவிடமிருந்து வந்த வார்த்தைகளால் அவர் அங்கே புறக்கணிக்கப்படுகிறார். அவரின் வழியாக கொடுக்க இருந்த கண்ணுக்கு தெரியாத இறைவல்லமையை அந்த மக்கள் நிராகரித்துவிட்டனர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எனவே அவர்களது நம்பிக்கையின்மையைக் கண்டு இயேசு வியப்புற்றார் என்று பார்க்கின்றோம். சிலர் மேல் கைகளை வைத்துக் குணமாக்கியதைத் தவிர வேறு வல்ல செயல் செய்யவில்லையென மாற்கு நற்செய்தியாளர் முடிவுரை எழுதுகிறார்.

வாழ்வில் நாம் கையாளும் ஒவ்வொரு புறக்கணிப்புகளும் நம் கண்ணுக்கு தெரிந்ததை முன்னிருத்தி, கண்ணுக்குத் தெரியாத, புதுவாழ்வு கொடுக்க இருக்கின்ற புண்ணியங்களை நாம் தவறவிட்டு விடுகிறோம் என்பதுதான் மூன்று வாசகங்களிலும் மூவர் எதிர்கொண்ட மக்கள் கற்பிக்கும் பாடமாக இருக்கின்றன. அந்த மக்களில் நாமும் ஒருவர் என்பதால்தான் இந்த வாசகங்கள் நமக்கும் பொருந்துகிறது என்று நினைக்கின்றேன்;. கண்ணுக்கு முன் வந்த எசேக்கியேலையும், பவுலையும், இறைமகன் இயேசுவையும் மட்டும் மக்கள் புறக்கணிக்கவில்லை. மாறாக, அம்மூவரும் கொண்டுவந்த இறையன்பை, மன்னிப்பை, இரக்கத்தை, பரிவை, அருளை, ஆறுதலை, புதுவாழ்வை அம்மக்கள் இழந்துவிட்டனர். நீங்களும் நானும் இவ்வாறுதான் இறைவனின் அருளை முழுவதுமாக இழந்து நிற்கின்றோம். இருப்பினும், வலுவின்மையில்தான் வல்லமை நிறைவாய் வெளிப்படும் என்ற கடவுளின் வார்த்தையை வாழ்வாக்க முயற்சிக்கும் போது புறக்கணிப்புகள் மறைந்து புதுவாழ்வு நம்மில் பூக்கும். இதை எவ்வாறு பெறுவது?

அவமானம் தவிர்த்து, இலக்கை அடைதல்
எசேக்கியேல் அம்மக்களால் துன்புறுத்தப்பட்டார். ஏனெனில் "அவர்கள் தலைக்கனமும் கல்நெஞ்சமும் கொண்டவர்கள்" (எசே 3:7). இருப்பினும் அவர்கள் கொடுத்த அவமானங்களையெல்லாம் எப்படி தாங்கினார் என்றால், "ஆண்டவரது ஆற்றல்மிகு கைவன்மை என்மேல் இருந்தது" (எசே 3:14) என்ற நம்பிக்கையும், ஆண்டவர் அழைத்து செல்வார் என்ற அவரின் பராமரிப்பையும் நினைத்து தன் இலக்கை நோக்கி சென்றார் இறைவாக்கினர் எசேக்கியேல்.

2. விரக்தியை விரட்டி, விடியல் காணுதல்
தன்னுள் தைத்;த முள்ளைக் கவனித்து பவுல் கவலைப்பட்டாலும், அது அவரின் விரக்தியாய் மாறினாலும், அவருக்குள் இருந்த இறைவனை நம்பும் இதயமும், ஆண்டவரிடம் தன்னை ஒப்படைக்கும் மனமும் விரக்தியை விரட்டி, விடியல் காண செய்தது. எனவேதான் அவரால், " எனக்கு வலுவு+ட்டுகிறவரின் துணைகொண்டு எதையும் செய்ய எனக்கு ஆற்றல் உண்டு" (பிலி 4:13), " இனி வாழ்பவன் நானல்ல; கிறிஸ்துவே என்னுள் வாழ்கிறார்" (கலா 2:20) என்றெல்லாம் சொல்ல முடிந்தது. தன் வாழ்வில் விடியலைக் கண்டு அள்ளி அணைக்க முடிந்தது.

3. புறக்கணிப்பைத் தள்ளி, புதுவாழ்வு பெறுதல்
எசேக்கியேலும், பவுலும் மக்களால் வந்த புறக்கணிப்புகளை ஆண்டவரின் பெயரால் அள்ளிக் கொள்ளாமல், தள்ளி விட்டதால் புதுவாழ்வினைப் பெறுகிறார்கள். இதற்கு ஒரே ஒரு காரணம்தான் உண்டு: "தூய ஆவியின் செயல்பாட்டைத் தடுக்க வேண்டாம். இறைவாக்குகளைப் புறக்கணிக்க வேண்டாம். அனைத்தையும் சீர்தூக்கிப் பாருங்கள். நல்லதைப் பற்றிக் கொள்ளுங்கள். எல்லா வகையான தீமைகளை விட்டு விலகுங்கள்" (1தெச 5: 19-22). இவற்றை இருவரும் செய்தார்கள். புதுவாழ்வின் புதல்வர்களாய் வாழ்ந்தார்கள்.

4. எண்ணத்தை மாற்றி, ஏற்றம் உருவாக்குதல்
இயேசு தன் சொந்த ஊரில் மதிக்கப்படாததால் மனமுடைந்து ஓரத்தில் உட்காரவில்லை. தான் பிறந்து, வளர்ந்த ஊரில் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என சிந்தித்துகொண்டே சிதைந்து போகவில்லை. அவர்களுக்கு கொடுத்துவைத்தது அளவுதான் என்று சிலரைக் குணப்படுத்திவிட்டு, அவ்விடத்தைவிட்டு கடந்து போகிறார் என்றால், தன் எண்ணத்தை மாற்றி, மற்ற இடங்களில் மக்களின் ஏற்றத்திற்காக தன் வாழ்வை முழுவதுமாய் செலவழிக்க செல்கிறார் என்பதை அவரின் மூன்று ஆண்டுக்கால பணிவாழ்வே நமக்குத் தெளிவாய் எடுத்துரைக்கின்றன. "அவர் தமக்குரியவர்களிடம் வந்தார். அவருக்கு உரியவர்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை" (யோவான் 1:11). ஆனால் இயேசுவின் எண்ணம் ஏற்றுக்கொள்பவர்களின் ஏற்றத்தை நோக்கியிருந்தன.

பிரியமானவர்களே,
இன்றைய இறைவாக்குகள் அனைத்துமே நமக்கு புதுவாழ்வினை நாம் சந்திக்கும் புறக்கணிப்புகள் வழியாக கொடுக்க விரும்புகின்றன. எத்தகைய புறக்கணிப்புகளை நாம் எதிர்கொண்டாலும் அத்தகைய புறக்கணிப்புகளுக்கு மத்தியில் புதையலாக புதுவாழ்வு இருக்கின்றது என்ற இறைச்சிந்தனையைத்தான் இன்று இயேசு நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். அதைப் பெற்றுக்கொள்ள வழியமைத்தும் தருகிறார்;. பின்வரும் ஐந்தும் நம்மிடத்தில் இருந்தால் நாமும் எளிதாய் புறக்கணிப்பை வென்று, புதுவாழ்வின் அடையாளங்களாய் அவனியில் வலம் வரலாம். அவை, 1.ஆண்டவரின் ஆற்றலை நாடும் குணம், 2. ஆண்டவரிடத்தில் தன்னை ஒப்படைக்கும் குணம், 3. அனைத்தையும் சீர்தூக்கிப் பார்க்கும் குணம், 4. ஏற்றுக்கொள்பவர்களை ஏமாற்றாத குணம், 5. கடந்து செல்லும் குணம். இறுதியாக, நீங்களும் நானும் ஆண்டவரின் முழுமையான அன்பையும், இரக்கத்தையும் சுவைக்க இவ்வுலகம் கொடுக்கும் அருமையான வாய்ப்பு நம்மில் ஏற்படும் புறக்கணிப்பு என்பதை யார் ஒருவர் உணர்கிறாரோ, அவர் பவுலைப் போன்று, 'வலுவின்மையில்' என் வல்லமை வெளிப்பட்டது, அது கடவுளால் வழங்கப்பட்டது என பெருமையோடு எண்ண முடியும். அதற்கான வரத்தை இறையிடம் கேட்போம். புறக்கணிப்புகள் எழுந்தாலும் புன்முறுவலோடு ஏற்று புதுவாழ்வை அடைவோம்!

ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு