மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

தவக்கால 4-ஆம் ஞாயிறு
இரண்டாம் ஆண்டு

இன்றைய வாசகங்கள்:-
2 குறிப்பேடு 36: 14-16, 19-23 | எபேசியர் 2: 4-19 | யோவான் 3: 14-21

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்












நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் தனிப்பட்ட வாழ்விலோ, குடும்ப வாழ்விலோ, சில நேரங்களில் துன்பங்கள், தோல்விகள், ஏமாற்றங்களை அனுபவித்து வருகிறோம். இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் தான் மனித பலவீனத்தில் பல கேள்விகள் வருவதுண்டு! கடவுள் உண்டா ? கடவுள் காக்கின்றவரா? கடவுள் அன்பு செய்பவரா?

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நம் நாட்டு ஆகாய விமானம் நாடு கடத்தப்பட்டு 159 பயணிகளை ஆப்கானிஸ்தானத்தில் இறக்கிய கொடுமை நாம் எல்லோரும் கேள்விப்பட்ட செய்தி. புதுமண தம்பதிகளாகத் தேனிலவு காணச் சென்ற தன் கணவன் தீவிரவாதிகளால் விமானத்தில் சுட்டுக் கொலையுண்ட காட்சி கண்டு துடித்தாளே ராசனா கபியாள். அந்த நேரத்தில் அன்பு செய்யும், காக்கும் கடவுள் ஒருவர் உண்டு என்று அந்தப் பெண்ணாலோ, அல்லது நாடு கடத்தப்பட்டு 8 நாட்களாக அந்தச் சிறிய விமானத்திலே அடைபட்டுக் கிடந்த பயணிகளாலோ நினைத்திருக்க முடியுமா? ஆம், இதே நிலை நமக்கும் நடந்தால் பதில் கூற முடியாத நிலைதான் ஏற்படும். ஏன் கிறிஸ்தவ பாதிரியாரான தந்தையையும், இரு மகன்களையும் தீயிட்டுக் கொளுத்தினார்களே ஒரிசாவில் கயவர்கள். மனைவியின் மனநிலை எப்படி இருந்திருக்கும்?

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் பாருங்கள். கொடுத்த வாக்குறுதியில் தவறிய இஸ்ரயேல் மக்களை இறைவன் தண்டித்தார். நாடு கடத்தினார். ஆனால் நாடு கடத்தப்பட்ட நிலையோடு முடியவில்லை கடவுளின் செயல்! மனம் திரும்பியபோது கடவுள் சைரஸ் என்ற மன்னன் மூலம் மீட்புக்கு வழிகாட்டினார். ஆலயத்தைக் கட்ட வைத்தார். இழந்த நாட்டைத் திருப்பிக் கொடுத்தார். அன்பும், அரவணைப்பும் கொடுக்கும் கடவுளாக அங்கே காட்சி தருகின்றார்.

அன்பார்ந்தவர்களே! துன்பம் உடலால் அனுபவிப்பதாக இருக்கலாம். அல்லது, ஆன்மிகம் சம்பந்தமாக இருக்கலாம். ஆனால் அது மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட இரகசியம். இரகசியத்திற்குத் தீர்வு காண முடியாது. இதைத்தான் நம் ஆண்டவர் நமக்கு வாழ்ந்து காட்டிக் கற்பித்தார்.

பிரான்ஸ் நாட்டிலே ஒரு பிச்சைக்காரன் வாழ்ந்து வந்தான். கல்லில் கலை வண்ணம் காண்பதில் கைதேர்ந்தவன். உலகிலே தலைசிறந்த சிலையொன்றைச் செய்ய வேண்டும் என்ற தீராத ஆசை. எனவே களி மண்ணைக் கொண்டு சிலையைச் செய்யத் தொடங்கினான். மெய்வருத்தம் பாராது, பசி நோக்காது, கண் துஞ்சாது, கருமமே கண்ணாயிருந்து நாளும் பொழுதும் தன் கனவை நனவாக்கினான். ஆனால் சிலையை முடித்த இரவு, மேகம் இருண்டு வர மழை மேகங்கள் மழைத் துளிகளைத் தெளிக்க, அது சிற்பியின் சிலையின் மீது விழுகிறது.

எந்த இடமும் கிடைக்காத அந்தப் பிச்சைக்காரன் எப்படியாவது தன் உயிரைவிட அதிகமாக நேசித்த சிலையைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று தன் குளிர் போக்க வைத்திருந்த போர்வையைச் சிலையில் போர்த்தி, அந்தச் சிலையை அரவணைக்க விரும்பினான். மழையால், குளிரால் சிலையைக் கட்டி பிடித்த நிலையில் அவனும் உயிரற்றச் சிலையாக மாறிவிட்டான். பார்த்த மக்கள் பரவசத்தோடு தன் உயிர் கொடுத்து மண் உயிரைக் காத்தானே என்று பேசிச் சென்றார்கள்.

இதேபோல்தான் மீட்பின் வரலாற்றிலே நடந்தது அற்புத நிகழ்ச்சி ஒன்று. தன்னிகரில்லா சிற்பி, அவர்தான் நம் ஆண்டவர் இயேசு . மனிதன் மீது பாவம் என்ற மழைத் துளி பட்டபோது, அவனைக் காப்பாற்றத் தன் அன்பு என்னும் போர்வையில் அரவணைத்துத் தன்னுயிர் தந்து மண்ணுயிர் காத்தார் சிலுவை மரத்தில். இதைத்தான் தம் ஒரே பேரான மகன் மீது நம்பிக்கைக் கொள்ளும் எவரும் அழியா வாழ்வைப் பெரும் பொருட்டு அந்த மகனையே அளிக்கும் அளவுக்குக் கடவுள் உலகின் மீது அன்பு கூர்ந்தார் (யோவா. 3:16) என்கிறோம். ஆம் கடவுள் இந்த உலகத்தை அழிக்க அல்ல, வாழ வைக்கவே, காக்கவே திரும்பத் திரும்பத் தன் தூதுவர்களை அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தார் (2 குறிப்பேடு 36:15). நான் நோயுற்றவருக்கே தேவை (லூக். 5:31-34) என்றார்.

அன்புக்குரியவர்களே புனித பவுல் அடிகளார் எபேசியருக்கு எழுதிய மடலில் (எபே. 2:10) கூறுவதுபோல் நாம் கடவுளின் கைவேலைப்பாடு. அவர் அனைத்து தீய சக்திகளினின்றும் நம்மைக் காக்க ஒரு போதும் தவறுவதில்லை . மனிதன் வேண்டுமானால் இறைவனின் கையைப் பற்றிக்கொள்ள மறுக்கலாம். ஆனால் இறைவன் ஒருபோதும் தம் கையை நீட்ட மறுப்பதில்லை , மறப்பதும் இல்லை . புனித பவுல் அடிகளார் கூறுவதுபோல , ஆதி மனிதனால் பாவம் நுழைந்தது, சாவும் பிறந்தது இந்த உலகில். இரண்டாம் ஆதாமால் மீட்பு கிடைத்தது. எனவே ஒவ்வொரு துன்பமும் ஒரு சிறு சாவுதான்.

எப்படிக் கிறிஸ்துவின் துன்பங்கள், பாடுகள், மரணம் மூலம் உலகிற்கு மீட்பு கிடைத்ததோ, அதேபோல் இந்த உலகில் மற்றவரின் துன்பமும் மீட்பாக மாறும்.

கடவுள் நம் தந்தை . நம்மைக் காக்கின்றவர். நமது குறுக்குக் கோடுகளையும் நேராக்குபவர்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

மூன்றாவது கை தேவை

சில மனிதர்களின் இதயங்கள்
ஈசல்களின் இறகுகள்!
கொஞ்ச நேரம்
படபடத்து விழுந்துவிடுகின்றன!
காரணம்? தனிமனித வாழ்க்கையிலும், சமூக வாழ்க்கையிலும் அவர்களுக்கு உண்டாகும் நெரிசல்கள், மனவடுக்கள், மோதல்கள். முரண்பாடுகள், நோய்கள், நொடிகள், ஏமாற்றங்கள், குழப்பங்கள்!

இதோ, வாடிவதங்கிக் கிடப்பவர்களுக்கு இன்று இயேசு வழிகாட்டுகின்றார். அவர் நம் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து : என்மீது நம்பிக்கைக் கொள். நீ அழியாத நிலைவாழ்வு பெறுவாய் என்கின்றார் (நற்செய்தி).

நம்பிக்கை என்றால் என்ன? காயப்படுத்தும் இறைவன் குணமாக்குவார் என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பெயர்தான் நம்பிக்கை. கல்தேயரின் மன்னன் வழியாக கோயிலை எரித்த கடவுள், பாரசீக மன்னன் சைரசு வழியாக அதைக் கட்டியெழுப்ப ஏற்பாடு செய்ததாக 2 குறி 36:14-23 கூறுகின்றது. காயப்படுத்தினாலும் கட்டுப் போடுபவர் அவரே; அடித்தாலும் ஆற்றுகின்ற கை அவரதே என்கின்றது யோபு நூல் (யோபு 5:18). புனித பவுலடிகளாரோடு இணைந்து கடவுள் மிகுந்த இரக்கம் உடையவர், அவர் நம்மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டுள்ளார் (எபே 2:4) என்று அறிக்கையிடுவதற்குப் பெயர்தான் நம்பிக்கை.

நம்பிக்கை நம்மை நலமாக்கும் என்பதற்கு இதோ ஓர் உதாரணம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் மும்பையில் அருங்கொடை மாநாடு மூன்று நாள்கள் நடைபெற்றது. இறுதி நாளில் குணமளிக்கும் வழிபாட்டில் கலந்துகொள்ள அந்நகரைச் சேர்ந்த, முடக்குவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண் வெகு ஆவலாய் இருந்தாள்.

இயேசு தன்னைக் குணப்படுத்துவார் என்று நம்பினாள். அவளை அவளது உறவினர் செபக்கூட்டம் நடக்கும் இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர். போகும் வழியில் ஒரு கடையில் தன் கால்களுக்கு ஏற்ற ஒரு ஜோடி காலணிகளை அவள் வாங்கினாள். குணம் பெற்று திரும்பி நடந்து வரும்போது அவை வேண்டுமே என அவள் எண்ணினாள். அவளின் நம்பிக்கை வீண்போகவில்லை. குணமளிக்கும் வழிபாட்டில் அவள் பூரண சுகமடைந்து நடக்க ஆரம்பித்தாள். திரும்பிச் சென்றபோது காலணிகளை அணிந்துகொண்டு வீட்டுக்குச் சென்றாள்.

உடல் நலமற்றோர் சிலர்மேல் கைகளை வைத்துக் குணமாக்கியதைத் தவிர இயேசுவால் அவரது சொந்த ஊரில் வேறு வல்ல செயல் எதையும் செய்ய இயலவில்லை. அவர்களது நம்பிக்கையின்மையைக் கண்டு அவர் வியப்புற்றார் என்று நற்செய்தியில் படிக்கின்றோம் (மாற் 6:5-6அ).

நாம் நமது மன்றாட்டின் வழியாக நலம் பெற நமக்கு இரண்டு கைகள் இருந்தால் பற்றாது ; மூன்றாவது கை ஒன்று வேண்டும் - அதுதான் நம்பிக்கை. மேலும் அறிவோம் :

உறுபசியும் ஓவாப் பிணியும் செறுபகையும்
சேராது இயல்வது நாடு (குறள் : 734).

பொருள் : கொடிய பசி, நீங்காத நோய், அழிவு செய்யும் பகை ஆகிய தீமைகள் வராமல் அமைதியாக இயங்குவதே நல்ல நாடாகும்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

சாமிநாதர் சபைக்குருவும், இயேசு சபைக்குருவும், கப்புச்சின் சபைக் குருவும் உணவறைக்குச் சென்றனர். அங்கு ஒரு பெரிய பொரித்த மீன் மட்டும் இருந்தது. ஒரு பாத்திரத்தில் குழம்பும் இருந்தது. பொருத்தமான விவிலிய வசனத்தை யார் சொல்லுகிறாரோ, அவர் மட்டும் அந்த மீனைச் சாப்பிடலாம் என்று மூவரும் ஒத்துக்கொண்டனர். சாமிநாதர் சபைக்குரு கத்தியை எடுத்து "முதலும் முடிவும் நானே" என்று சொல்லி, மீனின் தலையையும் வாலையும் வெட்டி எடுத்துக் கொண்டார். இயேசு சபைக்குரு, "நானோ உயர்த்தப்பட்டபின் அனைத்தையும் என்பால் ஈர்த்துக்கொள்வேன்" என்று சொல்லி மீதியிருந்த மீன் முழுவதையும் எடுத்துக் கொண்டார், கப்பூச்சின் சபைக்குரு வேறு வழியின்றி, தனது நீண்ட தாடியைக் குழம்பில் தோய்த்து, "ஆண்டவரே! ஈசோப் புல்லினால் என்மேல் தெளித்தருளும்" என்றார்.

இயேசு சபைக்குரு கூறிய விவிலிய வாக்கு இன்றைய நற்செய்தியில் முக்கிய இடம் பெறுகிறது. 'மானிட மகன் உயர்த்தப்பட வேண்டும்' பழைய உடன்படிக்கையில் பாலைவனத்தில் கடவுளுக்கும் மோசேக்கும் எதிராகப் பேசியவர்கள் கொள்ளிவாய்ப் பாம்புகளால் கடிபட்டு இறக்கும் நிலையில் இருந்தனர். கடவுள் கேட்டுக் கொண்டபடி, மோசே வெண்கலப் பாம்பு ஒன்றைச் செய்து, அதை ஒரு கோலில் உயர்த்திப் பிடித்தார், அப்பாம்பைப் பார்த்தவர்கள் உயிர் பிழைத்தனர் {எண் 21:4-9). கிறிஸ்து இந்நிகழ்ச்சியை நினைவிற் கொண்டு நிக்கதேமுவிடம் "மானிட மகனும் உயர்த்தப்பட வேண்டும்" என்கிறார்.

ஒத்தமைவு நற்செய்திகளில் கிறிஸ்து தம் பாடுகளை மூன்று முறை முன்னறிவிக்கின்றார் (எ.கா. மத் 16:21; 17:22; 20:18). ஆனால் யோவான் நற்செய்தியில் இயேசு மும்முறை மானிட மகன் உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்று குறிப்பிடுகிறார்,

"மானிட மகனும் உயர்த்தப்பட வேண்டும்" (யோவா 3:14); "நீங்கள் மானிட மகளை உயர்த்திய பின்பு, இருக்கிறவர் நானே , , என்பதை அறிந்து கொள்வீர்கள்" (யோவா 8:28); "நான் மண்ணிலிருந்து உயர்த்தப்படும்போது அனைவரையும் என்பால் ஈர்த்துக் கொள்வேன்" (யோவா 12:32), யோவானின் இறையியல் கண்ணோட்டத்தில் கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்படவில்லை, மாறாக உயர்த்தப்பட்டார், அதாவது மாட்சிமையடைந்தார். சிலுவைச்சாவு மகிமையின் வாயில், கிறிஸ்து பாடுபடவேண்டிய நேரம் அண்மையில் வந்தபோது, "மானிட மகன் மாட்சிமை பெற வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது” என்றார்

(யோவா 12:23), துன்புறும் இறை ஊழியனைப் பற்றிய கவிதையிலும் இறைவாக்கினர் எசாயா, "இதோ, என் ஊழியர் சிறப்படைவார்; அவர் மேன்மைப்படுத்தப்பட்டு, உயர்த்தப்பட்டு, பெரிதும் மாட்சியுறுவார்" என்று கூறியுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது (எசா 52:13).

சிலுவையானது யூதருக்குத் தடைக்கல்; பிற இனத்தவருக்கு மடமை. ஆனால், உண்மையில் சிலுவை கடவுளின் வல்லமை, கடவுளின் ஞானம் (1 கொரி 1:23 24). கடவுள் தம் மக்களை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை. கடவுளைக் கைவிட்ட இஸ்ரயேல் மக்கள் பாபிலோனில் அடிமைகளாக வாழ்ந்த இக்கட்டான காலத்திலும், கடவுள் பிற இன மன்னர் சைரசு வழியாக அவர்களுக்கு விடுதலையை அளிக்கிறார். அவர்கள் திரும்பவும் தங்கள் தாயகமாகிய எருசலேம் செல்ல மன்னர் அனுமதிக்கிறார் (முதல் வாசகம்).

கடவுள் மிகுந்த இரக்கம் உடையவர்; அவர் நம்மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டுள்ளார் (இரண்டாம் வாசகம் எபே 2:4). இத்தகைய அன்பும் இரக்கமும் கொண்ட கடவுள், எவரும் அழியாமல் நிலை வாழ்வு பெறத் தம் ஒரே மகனையே கையளிக்கும் அளவுக்கு உலகின்மேல் அன்பு கூர்ந்தார் (யோவா 3:16), ஆனால் அந்த அன்பு மகன் துன்புறும் ஊழியனாகச் சிலுவையின் வழியாகவே உலகை மீட்க வேண்டுமென்பதே, அவர் வகுத்த வழி, கிறிஸ்து கடவுளின் திட்டத்தை ஏற்று. சாவை ஏற்கும் அளவுக்கு. அதுவும் சிலுவைச் சாவையே ஏற்கும் அளவுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார். எனவேதான் கடவுள் அவரை உயிர்ப்பின் மூலம் உயர்த்தி மாட்சி பெறச் செய்தார் (பிலி 2:6-11), நாம் மீட்படைய கடவுளின் திட்டத்தை ஏற்கவேண்டும், சிலுலை வாயிலாகவே நமக்கு மீட்பு உண்டு. சிலுவையிலிருந்து விடுதலை அளிக்காமல், சிலுவையின் வாயிலாகவே விடுதலையளித்தார் கிறிஸ்து.

புனித வெரோனா பீட்டர் ஒரு காட்சி கண்டார். அக்காட்சியில் இயேசு ஒரு பாரமான சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு ஒரு பேராலயத்தின் வாயிலிலிருந்து பீடத்தை நோக்கி நடந்தார், பீடத்தை அடைந்தவுடன் அவருடைய சிலுவையே சிம்மாசனமாக மாற, அதில் அவர் அமர்ந்தார். அவரைப் பின்தொடர்ந்து அன்னை மரியாவும் இலட்சக்கணக்கான மக்களும் தங்களுடைய சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு பீடத்தை அடைந்தவுடன், அவர்களுடைய சிலுவைகளும் சிம்மாசனங்களாக மாற, அவர்களும் அவற்றில் அமர்ந்தனர். சிலுவையே மகிமையின் வழி என்பதை இக்காட்சி மூலம் அறிந்தார் வெரோனா பீட்டர். இவ்வுலகில் இருக்கும்வரை நம் வாழ்வில் சிலுவை, துன்பங்கள் ஏதாவது ஒரு வடிவத்தில் வந்தே தீரும். அச்சிலுவையை நாம் வாழ்வின் வைகறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். பாபிலோனில் அடிமைகளாக வாழ்ந்த காலத்தில், இஸ்ரயேல் மக்களால் ஆண்டவருடைய பாடலை அன்னிய நாட்டில் பாட முடியவில்லை; அவர்களுடைய தாயகமாகிய எருசலேமை மறக்க இயலவில்லை (பதிலுரைப்பாடல், திபா 137:4-5).

விண்ணக எருசலேமை நோக்கிப் பயணிக்கும் நாமும் ஒருவகையில் இவ்வுலகிற்கு அன்னியர்களாக இருக்கின்றோம். "இவ்வுலகில் நீங்கள் அன்னியராய் வாழும் காலமெல்லாம் அவருக்கு அஞ்சி வாழுங்கள் " (1 பேது. 1:17), விசுவாசத்திற்காகத் தங்கள் வாழ்வையே பணயம் வைத்தவர்கள், "இவ்வுலகில் தாங்கள் அன்னியர்கள் என்பதையும் தற்காலிகக் குடிகள் என்பதையும் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். அவர்கள் சிறப்பான ஒரு நாட்டை அதாவது விண்ணக நாட்டையே நாடுகிறார்கள்” (எபி 11:13,16).

விண்ணகமே நமது தாய்நாடு (பிலி 3:28), எனவே பயணம் செய்யும் திருச்சபையில் வழிப்போக்கர்களாய் உள்ள தாம், ஒருபோதும் சிலுவைக்குப் பகைவர்களாக வாழாமல் (பிலி 3:18), சிலுவையின் மறைபொருளை மேன்மேலும் ஆழமாக உணர்ந்து அதற்கேற்ப வாழ்வோம்,

பாலைவனத்தில் பாம்பால் கடிபட்டவர்கள் உயர்த்தப்பட்ட வெண்கலப் பாம்பைப் பார்த்துக் குணமடைந்தனர். அந்த வெண்கலப் பாம்பு சிலுவையின் முன்னடையாளம். சிலுவையில் உயர்த்தப்பட்டவரை, நம் பாவங்களுக்காக ஊடுருவக் குத்தப்பட்டவரை உற்று நோக்கி (யோவா 19:37), பாவக் காயங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்று, திறை வாழ்வடைவோம் சிலுவையே மகிமையின் வாயில்.

'ஆண்டவரே, உலகின் மீட்பரே எங்களை மீட்டருளும்; உமது சிலுவையினாலும் உயிர்ப்பினாலும் எங்களை மீட்டவர் நீரே."

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

சிலுவையில் தொங்கும் இயேசுவைப் பார்

சில ஆலயங்கள் வழிபாட்டுக்குரிய புனிதத் தலங்களாக மட்டுமல்ல கருத்தாழமிக்கக் கலைக் கூடங்களாகவும் காட்சி தருகின்றன.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னே இங்கிலாந்து நாட்டில் ஆக்ஸ் ஃபோர்டு பல்கலைக் கழகச் சிற்றாலயம் ஒன்றில் அமைந்திருந்த கண்ணாடிச் சித்திரம் அதற்குச் சான்று. பீடத்துப் பின் சுவரில், நுழைந்ததும் கண்ணில் பட்டு ஈர்க்கும் வகையில் இருந்தது அந்த ஒவியம். கண்ணாடியின் வெளிப்புறம் பழைய ஏற்பாட்டு நிகழ்வும் 12.ள்புறம் அதற்கு இணையான புதிய ஏற்பாட்டு நிகழ்வும் ஓவியங்களாகத் தீட்டப்பட்டிருந்தன. வெளியிலிருந்து ஒளி கண்ணாடியை உடுருவுகிற போது இரண்டு காட்சிகளும் ஒருங்கிணைந்து ஒன்றுக் கொன்று நிறைவும் பொருள் விளக்கமும் தருவதாகத் தெரியும்.

ஆலயத்தில் உள்ளே இருந்து அந்தக் கண்ணாடியை உற்றுப் பார்த்தால், மோரியா மலையில் ஆபிரகாம் தன் மகன் ஈசாக்கைப் பலி கொடுக்க ஓங்கிய கையோடு இருப்பது மென்மையான ஒளியின் பின்னணியில் தெரியும். அதே நேரத்தில் கல்வாரிச் சிலுவையும் தெரியும். சிறிது அசைந்து வேறொரு கோணத்தில் கம்பத்தில் உயர்த்திய வெண்கலப் பாம்பையும் பார்க்கலாம்.

இயேசுவின் தியாக மரணம் பழைய ஏற்பாட்டில் நிழலாடும் நிகழ்வாகவும் புதிய ஏற்பாட்டில் நிறைவு காணும் நிகழ்வாகவும் இறைவனின் ஒட்டு மொத்த மீட்புத் திட்டத்தை எப்படித் தெளிவு படுத்துகின்றன!

திருவிவிலியம் முழுவதுமே மனித மீட்புக்காகத் தன்னுயிர் ஈந்த இயேசுவின் சிலுவையை நோக்கியது, மையமாகக் கொண்டது. கொள்ளி வாய்ப் பாம்புகளால் கடியுண்ட இசரயேல் மக்கள் சாவினின்று விடுதலை பெற கோவில் உயர்த்திய வெண்கலப் பாம்பை நோக்கியது போல, நிலைவாழ்வு காண சிலுவையில் தொங்கும் இயேசுவை நோக்கி மனத்தைத் திருப்பத் தவக்காலம் நம்மை அழைக்கிறது.

"பாம்புகளும் ஏணிகளும் என்ற விளையாட்டு தெரியுமா? வீடு நோக்கிய பயணம். பாதை முழுவதும் சிறிதும் பெரிதுமாக பாம்புகளும் ஏணிகளும், தாயத்தை உருட்டிப் போட அதில் வரும் எண்களுக்கேற்ப, காயை நகர்த்துகிறோம், யார் முதலில் வீட்டை அடைவது என்பதுதான் போட்டி. காய் ஏணியைத் தொட்டால் மேலே கிடுகிடுவென ஏறும். பாம்பின் வாயில் பட்டால் மடமடவெனக் கீழே இறங்கும், வீட்டை நெருங்கிய நேரத்தில் கூட பாம்பால் கடியுண்டு கீழே படுபள்ளத்தில் இறங்க நேரிடும்.

வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். நமக்குப் பாம்பு எது, ஏணி எது?

பழைய உடன்படிக்கையில் பாலைவனத்தில் இறைவனுக்கும் மோசேக்கும் எதிராகக் கைகளை உயர்த்தியவர்களை, குரல் எழுப்பியவர்களைக் கொள்ள வாய்ப் பாம்புகள் கடிக்க, இறைவனின் ஆணைப்படி மோசே வெண்கலத்தால் பாம்பு ஒன்றைச் செய்து அதை உயர்த்திப் பிடித்தார். அதை உற்று நோக்கியவர்கள் உயிர் பிழைத்தனர் (எண்.24:4-9)

உலக மருத்துவத் துறை தனது சுகம் அளிக்கும் தொழிலின் அடையாளச் சின்னமாகக் கொண்டிருப்பது இந்தக் "கோலில் சுற்றிய பாம்பு”.

விவிலியத்தில் பாம்பு 1. பாவத்தின் சின்னமாகச் சித்திரிக்கப் படுகிறது. (ஏதேன் தோட்டத்தில் ஏவாளை வஞ்சித்த காரணத்தால்) 2. பாவத்தின் தண்டனையாகக் குறிக்கப்படுகிறது. (கொள்ளிவாய்ப் பாம்புகளைக் கொண்டு இசர யேலரைக் கடிக்க வைத்ததால்) 3.பாவத்தின் கழுவாயாக ஆக்கப்படுகிறது (வெண்கலப் பாம்பை பார்த்தவர்களை சாவினின்று விடுவித்ததால்). இந்த நிகழ்ச்சியுடன் தொடர்புபடுத்தி, மனித இனம் வாழ்வு பெற "பாலை நிலத்தில் மோசே யால் பாம்பு உயர்த்தப்பட்டது போல மானிட மகனும் உயர்த்தப்பட வேண்டும்" என்கிறார் இயேசு.

சிலை வழிபாட்டை வீரியத்துடன் எதிர்த்த இறைவன் வெண்கலப் பாம்பைச் செய்ய ஆணையிட்டது வியப்பைத் தருகிறது. இதனால் வெண்கலப் பாம்பைச் சிலுவையின் முன் அடையாளமாக இறைவன் மனத்திலிறுத்தி இந்த ஆணையைத் தந்திருக்க வேண்டும்,

நிழலின் அருமை வெயிலில் தெரியும். இறைவனின் அன்பு சிலுவையில் தெரியும். சிலுவை ஒருபக்கம் பாவத்தின் கொடுமையை வெட்ட வெளிச்சமாக்குகிறது. மறுபக்கம் எல்லையற்ற இறையன்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

மீட்பு என்பது என்ன? இறையன்பின் அரவணைப்பிலிருந்து விலகிச் சென்ற நாம், மீண்டும் மனந்திரும்பி அந்த அன்பின் அரவணைப்புக்குள் வருவதுதான். அதற்குப் பாலைவனப் பாம்பாக இயேசு சிலுவையில் உயர்த்தப்படுகிறார். அவரைப் பார்த்து அவரோடு ஒன்றிக்கும்போது நாம் மீட்படைகிறோம்.

யோவானின் இறையியல் பார்வையில் இயேசு சிலுவையில் அறையப் படவில்லை; உயர்த்தப்பட்டார். அதாவது மாட்சிமை அடைந்தார். சிலுவைச் சாவு இயேசுவுக்கு மகிமையின் வாயில், மரணமடையும் நேரத்தை மாட்சிமை பெறும் நேரம் என்றே சொல்வார் (யோ. 12:23) துன்புறும் இறைஊழியன் பற்றி கவிதையிலும் எசாயா அதே சிந்தனையைத் தருவார் (எசா.52:13)

கிறிஸ்து மூன்றுமுறை தன் பாடுகளை முன்னறிவிப்பதாக மத்தேயு எழுதுகிறார் (மத்.16:21, 17:33, 20:18). இயேசு மூன்று முறையும் உயர்த்தப்படுவதாகவே குறிப்பிடுகிறார். (யோ. 3:14, 8:28, 12:32)

சிலுவையில் உயர்த்தப்பட்டவரை உற்றுநோக்குங்கள் பாவ நஞ்சு நீங்கும், உயிர் பெற்று வாழ்வோம்.

பாவ இருளின் பிடியில் நாம் சிக்கி அழியா வண்ணம் “நாம் வாழ்வு பெறும் பொருட்டுக் கடவுள் தம் ஒரே மகனை உலகிற்கு அனுப்பினார். இதனால் கடவுள் நம்மீது வைத்த அன்பு வெளிப்பட்டது. தம் மகனை நம் பாவங்களுக்குக் கழுவாயாக அனுப்பினார் என்பதில் தான் அன்பின் தன்மை விளங்குகிறது” (1 யோ.4:9,10)

அன்பே கடவுள். நம்பிக்கையே வாழ்வு.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நம்பிக்கையும் நிலைவாழ்வும்

நிகழ்வு

அமெரிக்காவைச் சார்ந்த மிகப்பெரிய எழுத்தாளர் எர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே (1899-1961). இவர் எழுதிய கிழவனும் கடலும் (The Old Man and the Sea) என்ற நாவலுக்காக 1954 ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசு கிடைத்தது. இவர் பெரிய பணக்காரர், விளையாட்டிலும் வேட்டையாடுவதிலும் வீரதீரச் செயல்களைச் செய்வதிலும் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தவர். மட்டுமல்லாமல், இவர் தான் படைத்த கதாப்பாத்திரங்களைக்கூட வீரதீரச் செயல்களை செயபவர்களாகப் படைத்தவர். இவர் விமானத்தில் பயணம் செய்யும்பொழுது, விமானம் மோதி மூன்றுமுறை உயிர்பிழைத்தவர்.

இப்படிப் பல்வேறு சிறப்புகளுக்குச் சொந்தக்காரரான இவர் கடவுள் நம்பிக்கையில்லாதவர் என்பதுதான் வியப்புக்குரிய செய்தி. 1961 ஆம் ஆண்டு இவருக்குப் புற்றுநோய் வந்தது. வீரதீரச் செயல்களில் ஈடுபடும் இவர், எப்படியும் புற்றுநோயிலிருந்து மிக எளிதாக மீண்டுவிடுவார் என்றுதான் எல்லாரும் நினைத்தார்கள்; ஆனால், இவர் யாருமே நினைத்துப் பார்த்திராதவகையில், துப்பாக்கியை எடுத்துத் தன்னையே சுட்டுக்கொண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டார்.

ஒருவர் எவ்வளவு பெரிய திறமைசாலியாக இருந்தாலும், அவர் கடவுள்மீது நம்பிக்கையில்லாமல் இருக்கும்பொழுது, அவரது முடிவு மிகக் கொடியதாகவே இருக்கும் என்பதற்கு எழுத்தாளர் எர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வேவின் வாழ்க்கை ஒரு மிகப்பெரிய எடுத்துக்காட்டு. தவக்காலத்தின் நான்காம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை ஆண்டவர் இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொள்வோர் நிலைவாழ்வு பெறுவார் என்ற செய்தியை நமக்கு எடுத்துரைக்கின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம்.

ஆண்டவரிடம் நம்பிக்கைகொள்ளாத இஸ்ரயேல் மக்கள்

“இறுதிவரை மன உறுதியுடன் இருப்பவரே மீட்புப் பெறுவர்” (மத் 24: 13). இது ஆண்டவர் இயேசு சொல்லக்கூடிய மிக முக்கியமான வார்த்தைகள். இவ்வார்த்தைகளை இஸ்ரயேல் மக்களோடு அதிலும் குறிப்பாக இன்றைய முதல் வாசகத்தோடு இணைத்துப் பார்க்கின்றபொழுது, அவர்கள் ஆண்டவர்மீது கொண்ட நம்பிக்கையில் இறுதிவரை மனவுறுதியோடு இருக்கவும் இல்லை, மீட்புப் பெறவும் இல்லை என்பது புரிந்துவிடும்.

ஆண்டவராகிய கடவுள் இஸ்ரயேல் மக்களுக்குப் பத்துக்கட்டளைகளைக் கொடுத்தார் (விப 20: 1-7). அந்தப் பத்துக் கட்டளைகளைக் கொடுப்பதற்கு முன்பாக அவர் அவர்களிடம், “நீங்கள் என் வார்த்தைக்குச் செவிசாய்த்து, என் உடன்படிக்கையைக் கடைப்பிடித்தால்..... நீங்களே எல்லா மக்கள் இனங்களிலும் என் தனிச் சொத்தாவீர்கள்” (விப 19: 5) என்பார்; ஆனால், இஸ்ரயேல் மக்கள் ஆண்டவரின் வார்த்தைக்குச் செவிசாய்க்கவும் இல்லை, அவரது உடன்படிக்கையைக் கடைப்பிடிக்கவும் இல்லை. மாறாக வேற்று தெய்வங்களை வழிபட்டு, எருசலேமிலிருந்த திருக்கோயிலை மேலும் தீட்டுப்படுத்தினார்கள். இதனால் ஆண்டவரின் சினம் அவர்கள்மேல் கனன்று எரிந்தது. அதன்பொருட்டே கி.மு. 586 ஆம் ஆண்டு ஆண்டு, ஆகஸ்ட் 14 ஆம் நாள் அவர்கள் பாபிலோனுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார்கள்.

ஒருவேளை இஸ்ரயேல் மக்கள் மட்டும் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கைகொண்டு, அவர் தங்களோடு செய்திருந்த உடன்படிக்கையைக் கடைப்பிடித்திருந்தால் பாபிலோனுக்கு நாடுகடத்தப்படல் என்ற ஒன்று நடந்திருக்கவே நடந்திருக்காது. அவர்கள் அவ்வாறு நடந்துகொள்ளாததாலேயே பாபிலோனுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார்கள்.

இறந்தவர்களாயிருந்தவர்களை அன்பினால் உயிர்பெறச் செய்த கடவுள்:

“விடியாமல்தான் ஓர் இரவேது; வடியாமல்தான் வெள்ளம் கிடையாது”. இவை மறைந்த கவிஞர் நா.முத்துக்குமாரின் வரிகள். இஸ்ரயேல் மக்கள் தனது வார்த்தைக்குச் செவிசாய்க்காமலும், தன்னோடு செய்துகொண்ட உடன்படிக்கையைக் கடைப்பிடிக்காமலும் இருந்ததால், அவர்கள் பாபிலோனுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டாலும், ஆண்டவர் அவர்களைக் கைநெகிழ்ந்து விடவில்லை. மாறாக, ஆண்டவர் அவர்களைப் பாரசீக மன்னர் சைரசு வழியாக மீட்டு, அவர்களது சொந்த நாட்டில் குடியமர்த்துகின்றார். இது குறித்து இன்றைய முதல் வாசகத்தின் இரண்டாவது பகுதியில் நாம் வாசிக்கின்றோம். இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில், “குற்றங்களின் காரணமாக இறந்தவர்களாகயிருந்த நாம், அன்பின் மூலம் இணைந்து உயிர்பெறச் செய்தார் கடவுள்” என்கிறார் புனித பவுல்.

திருப்பாடல் ஆசிரியர் சொல்வது போல், கடவுள் நம் குற்றங்களை மனத்தில் கொண்டிருந்தால் யாரும் அவர்முன் நிலைத்து நிற்க முடியாது. அவர் மன்னிப்பு அளிப்பவர் (திபா 130: 3-4) என்பதால்தான் இறந்தவர்களாக இருந்த நம்மை உயிர்த்தெழச் செய்தார். கடவுள் நம் குற்றங்களை மன்னிப்பவர் மட்டுமல்ல அல்லது அவர் நம்மீது இரக்கம் கொண்டிருப்பவர் மட்டுமல்ல. மாறாக அவர் நம்மீது பேரன்பு கொண்டிருப்பவர்.. அவர் நம்மீது பேரன்பு கொண்டிருப்பவர் என்பதன் அடையாளம்தான், அவர் தன் ஒரே மகனை இவ்வுலகிற்கு அளித்தது. இது குறித்து இன்றைய நற்செய்தியில், “தம் ஒரே மகன்மீது நம்பிக்கை கொள்ளும் எவரும் அழியாமல் நிலைவாழ்வு பெறும்பொருட்டு, அந்த மகனையே அளிக்கும் அளவுக்குக் கடவுள் உலகின்மேல் அன்புகூர்ந்தார்” என்று வாசிக்கின்றோம்.

அவ்வாறெனில் கடவுள்மீது நம்பிக்கை கொள்வோருக்கு நிலைவாழ்வும் அவர்மீது நம்பிக்கை கொள்ளாதவருக்கோ தண்டனைத் தீர்ப்பும் உண்டு என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம். நாம் இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை கொண்டு நிலைவாழ்வு பெறவேண்டும் எனில், அதற்கு ஒரு முக்கியமான செயலைச் செய்யவேண்டும். அது என்னவென்று சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

நற்செயல்கள் புரிவதற்கென்றே படைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம்

தன்னால் இயன்ற மட்டும் ஏதாவதொரு நல்ல செயலை ஒவ்வொரு நாளும் செய்து வந்த ஒரு பெரியவரிடம் இளைஞன் ஒருவன், “உங்களால் மட்டும் எப்படி ஒவ்வொரு நாளும் ஏதாவதொரு நல்ல செயலைச் செய்ய முடிகின்றது?” என்று கேட்டதற்குப் பெரியவர், “நான் சிறுவனாக இருக்கும்போது என் தாய் என்னிடம், “என்றைக்கு நீ எந்தவொரு நன்மையையும் செய்யாமல் இருக்கின்றாயோ, அன்றைக்கு உன் இறந்த நாள்’ என்றார். அதனால்தான் நான் ஒவ்வொரு நாளும் ஏதாவது ஒரு நன்மையைச் செய்துகொண்டிருகின்றேன்” என்றார்.

ஆம், நன்மைகள் செய்யாத நாள், இறந்த நாளுக்குச் சமமே. குற்றங்களின் காரணமாக இறந்தவர்களாகிருந்த நம்மை, கடவுள் தம் பேரன்பினால் உயிர்பெறச் செய்தார் எனில், நாம் ஒவ்வொருவரும் அவர்மீது நம்பிக்கைகொண்டு நற்செயல்கள் புரிந்து வாழவேண்டும். இதற்காகவே நாம் கிறிஸ்து வழியாய்ப் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம் என்று இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுல் மிகத் தெளிவாக எடுத்துக் கூறுகின்றார். இன்றைக்குப் பலர் தாங்கள் நற்செயல் புரிவதற்கென்றே படைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம் என்ற உண்மையை உணராமல், தீச்செயல் புரிந்துகொண்டிருக்கின்றார்கள். இது வேதனையிலும் வேதனையான செயல். இறைவன்மீது நாம் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கின்றோம் எனில், அந்த நம்பிக்கை நற்செயல் புரிவதில் வெளிப்பட வேண்டும். அதுதான் உண்மையான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை; அதுவே நமக்கு நிலைவாழ்வினை அளிக்கும். நாம் நற்செயல் புரிகின்றோமா? சிந்திப்போம்.

சிந்தனை

‘நமது நம்பிக்கை அன்புநிறைந்த வார்த்தைகளாலும் செயல்களாலும் வெளிப்பட வேண்டும்’ என்பார் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ். எனவே, நாம் நம்பிக்கைக்குச் செயல்வடிவம் கொடுத்து, இறைவன் அளிக்கும் நிலைவாழ்வையும் அவரது அருளையும் நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

தூரமும் இனிமையே!

தவக்காலத்தின் நான்காம் ஞாயிறு, 'மகிழ்ச்சி ஞாயிறு' என அழைக்கப்படுகின்றது. 'மகிழ்ச்சியின் ஞாயிறான' இன்றைய பதிலுரைப் பாடல், அதற்கு நேர் எதிரான உணர்வைப் பதிவு செய்வது போல உள்ளது: 'பாபிலோனின் ஆறுகள் அருகே அமர்ந்து, நாங்கள் சீயோனை நினைத்து அழுதோம் ... எருசலேமே நான் உன்னை மறந்தால் என் வலக்கை சூம்பிப் போவதாக!' (காண். திபா 137). 'நாடுகடத்தப்பட்டோரின் புலம்பல்' என அழைக்கப்படும் இத்திருப்பாடலில் இஸ்ரயேல் மக்களின் சோகம், விரக்தி, தவிப்பு, எருசலேமுக்கான ஏக்கம், அந்நிய நாட்டின் வலி, அந்நிய நாட்டின்மேல் கோபம், தங்களின் கையறு நிலை என எல்லாம் தெரிந்தாலும், இவற்றை எல்லாம் தாண்டி, 'எங்களை மகிழ்ச்சிப்பா இசைக்குமாறு கேட்டனர்' என்னும் அவர்களுடைய வார்த்தைகளில், 'மகிழ்ச்சி' இன்னும் மறைந்துவிடவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.

இந்தப் பாடலின் பின்புலம் என்ன என்பதை விளக்குகிறது இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். 2 குறி 36:14-16,19-23). குறிப்பேடுகள் ஆசிரியர் வரலாறு என்பது இணைச்சட்டவியலாளர் வரலாற்றின் (யோசுவா முதல் 2 அரசர்கள் வரை உள்ள நூல்கள்) தொடர்ச்சியாக இருந்தாலும், குறிப்பேடுகள் நூல் ஆசிரியர் இறைவனின் இரக்கத்தையும், பரிவையும் முதன்மைப்படுத்தி, அவரின் அருள்கரம் எப்படி வரலாற்றில் செயலாற்றியது என்பதை எடுத்துரைக்கின்றார். குறிப்பேடுகள் 2ஆம் நூலின் இறுதிப் பகுதியே இன்றைய முதல் வாசகம். இங்கே, ஆதாம் முதல் சைரசு அரசன் வரை நடந்த நிகழ்வுகளை ஒரே மூச்சில் நினைவுகூரும் ஆசிரியர், இஸ்ரயேல் மக்கள் செய்த பாவங்களைச் சுட்டிக்காட்டுவதோடு, மனித பிரமாணிக்கமின்மையையும் கடந்த கடவுளின் பிரமாணிக்கமும் நம்பகத்தன்மையும் மேலோங்கி நிற்பதை உறுதிபடக் கூறுகின்றார்.

இன்றைய முதல் வாசகம் இஸ்ரயேல் மக்கள் அனுபவித்த மூவகைத் தூரங்களை எடுத்துரைக்கின்றது: (அ) குருக்களும் தலைவர்களும் உண்மையற்றவர்களாக நடந்து இறைவனை விட்டுத் தூரமாகப் போயினர். இங்கே, குருக்கள் என்பவர்கள் லேவி குலத்தைச் சார்ந்தவர்கள், தலைவர்கள் என்பவர்கள் யூதா குலத்தில் தாவீதின் வழி வந்த அரசர்கள். இவர்கள் தங்களின் உடன்படிக்கை பிரமாணிக்கத்தை மறந்துவிட்டனர். இவர்களது தவறு யூதா மக்களின் அழிவுக்கும் வழி வகுக்கின்றது. (ஆ) இறைவாக்கினர்களின் குரலுக்குச் செவிகொடுக்க மறுத்து தூரமாயினர். குருக்கள் மற்றும் அரசர்களின் பிரமாணிக்கமின்மையை எரேமியா போன்ற இறைவாக்கினர்கள் வழியாகக் கண்டிக்கின்றார் ஆண்டவராகிய கடவுள். ஆனால், அவர்கள் இறைவாக்கினர்களின் குரலுக்குச் செவிகொடுக்க மறுக்கின்றனர். (இ) பாபிலோனியாவுக்கு (கல்தேயாவுக்கு) நாடுகடத்தப்படுகின்றனர். நெபுகத்னேசர் அரசர் தலைமையில் படையெடுத்து வருகின்ற பாபிலோனியர்கள் எருசலேம் நகரத்தையும் ஆலயத்தையும் தீக்கிரையாக்கியதோடு மக்களையும் அடிமைகளாகத் தங்கள் நாட்டிற்கு எடுத்துச் செல்கின்றனர்.

தங்களுடைய பிரமாணிக்கமின்மையால், செவிட்டுத்தன்மையால், நாடுகடத்தப்பட்டதால் இஸ்ரயேல் மக்கள் தூரமாக இருந்தாலும், ஆண்டவராகிய கடவுள் அத்தூரத்திலும் செயலாற்றுகின்றார். பாரசீக மன்னன் சைரசு வழியாக அவர்களை மீண்டும் தங்கள் சொந்த நாட்டிற்கு அனுப்பி வைக்கின்றார். இதுவும் இறைவனின் செயலே. இறைவன் புறவினத்து அரசர் வழியாகச் செயலாற்றி, தன் சொந்த மக்களைத் தன்னோடு மீண்டும் அணைத்துக்கொள்கின்றார்.

இவ்வாறாக, இஸ்ரயேல் மக்களுடைய வாழ்வில் தூரமும் இனிமையாக மாறுகிறது இறைவனின் உடன்படிக்கைப் பிரமாணிக்கத்தால்!

இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். எபே 2:4-10), 'நீங்கள் மீட்கப்பட்டிருப்பது கடவுளின் அருளாலேயே' என எபேசு நகர இறைமக்களைப் பார்த்து மொழிகின்றார் புனித பவுல். இந்த வாசகத்திற்கு முந்தைய பகுதியில், 'உங்களுடைய குற்றங்களையும் பாவங்களையும் முன்னிட்டு நீங்கள் இறந்தவர்களாய் இருந்தீர்கள்' என அவர்களுடைய பழைய மற்றும் கடந்த கால வாழ்வை நினைவுறுத்துகின்றார். அதாவது, தங்களுடைய பாவச் செயல்களாலும், தீய நாட்டங்களாலும், உடல் மற்றும் மனத்தின் ஆசைகளாலும் கடவுளிடமிருந்து தூரமாக இருந்த எபேசு நகர இறைமக்கள், தூரமாக இருந்த நிலையில் கடவுளின் அருளைக் கண்டுகொள்கின்றனர்.

இவ்வாறாக, எபேசு நகர மக்கள் அனுபவித்த தூரமும் இனிமையாக மாறுகிறது இறைவனின் அருள்கொடையால்!

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். யோவா 3:14-21), இயேசு-நிக்கதேம் உரையாடலின் பிற்பகுதியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. உரையாடல் போன்று தொடங்குகின்ற வாசகப்பகுதி இறுதியில் உரைவீச்சாக முடிகின்றது. இந்த உரைவீச்சில் முரண்சொற்களை மிகுதியாகக் கையாளுகின்றார் யோவான்: 'அழிவு - நிலைவாழ்வு,' 'உலகு - கடவுள்,' 'தண்டனைத் தீர்ப்பு - மீட்பு,' 'நம்பிக்கை கொள்ளாதோர் - நம்பிக்கை கொள்வோர்,' 'தீச்செயல்கள் செய்வோர் - உண்மைக்கேற்ப வாழ்வோர்'. இம்முரண் சொற்களில் முதன்மையாக வரும் சொற்கள் அனைத்தும் தூரத்தைக் குறிப்பனவாக உள்ளன. ஒவ்வொரு பகுதியாக இந்த வாசகத்தைப் புரிந்துகொள்வோம். 'மானிட மகன் உயர்த்தப்பட வேண்டும்' என்கிறார் இயேசு. இங்கே உயர்த்தப்படுதல் என்பது, நேரிடையாக, 'இயேசுவின் சிலுவைச் சாவையும்,' மறைமுகமாக, 'அவரின் உயிர்ப்பையும்' குறிக்கின்றது. 'நிலைவாழ்வு' என்பது மறுவாழ்வு அல்லது இறப்புக்குப் பின் வாழ்வு என்றும் புரிந்துகொள்ளப்படலாம். இவ்வுலகிலேயே ஒருவர் பெறுகின்ற 'நிறைவாழ்வு' என்றும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். பிந்தைய பொருளே மிகவும் பொருத்தமானது. 'உலகு' என்பது யோவான் நற்செய்தியைப் பொருத்தவரையில், 'கடவுளின் இயங்குதளம்,' 'மனிதர்களின் வாழ்விடம்,' மற்றும் 'கடவுளுக்கு எதிரான மனநிலை.' இங்கே 'உலகு' என்பது கடவுளின் இயங்குதளமாக இருக்கிறது. ஆனால், கடவுளை விட்டுத் தூரமாக இருக்கிறது.

கடவுளுக்கும் உலகுக்கும் உள்ள தூரம் மூன்று நிலைகளில் முன்மொழியப்படுகிறது: ஒன்று, உலகு நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை. அதாவது, கடவுளின் ஒரே மகனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மேல் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை. இரண்டு, உலகு இருளால் நிறைந்திருந்தது. இருள் என்பது பாவம் அல்லது தீமையைக் குறிக்கிறது. மூன்று, தீய செயல்கள் செய்வோரின் உறைவிடமாக அல்லது தீய செயல்கள் நிறைந்த இடமாக இருந்தது.

இவ்வாறாக, உலகு கடவுளைவிட்டுத் தூரமாக இருந்தாலும், 'தம் ஒரே மகன்மீது நம்பிக்கை கொள்ளும் எவரும் நிலைவாழ்வு பெறும் பொருட்டு அந்த மகனையே அளிக்கும் அளவுக்குக் கடவுள் உலகின்மேல் அன்புகூர்கின்றார்.' கடவுள் இவ்வுலகை அன்புகூர்ந்ததால் உலகு இனிமையை அனுபவிக்கின்றது.

தவக்காலத்தின் நான்காம் ஞாயிற்றில், நாம் உயிர்ப்பு விழாவுக்கு 'அருகில்' வந்துவிட்டோம். ஆனால், நம் உடலும் உள்ளமும் இன்னும் இறைவனை விட்டுத் தூரமாக இருக்கலாம். ஆனால், தூரமும் இனிமை என்பதே நாம் இன்று கற்கும் பாடம். தங்கள் பாவத்தால் கடவுளிடமிருந்து நம் முதற்பெற்றோர் தூரமாகிப் போனதால்தான், நாம் மீட்பர் கிடைக்கப் பெற்றோம். இதையே, நாம் பாஸ்காப் புகழுரையில் 'பாக்கியம் பெற்ற குற்றமே!' என்று பாடுகிறோம். காணாமற் போன இளைய மகன் தன் இல்லத்தின் தூரத்தில்தான் தன்நிலை உணர்கின்றார். அருகிலேயே இருந்த மூத்த மகனோ வாழ்வைக் கசப்பாக வாழ்கின்றார். தன் கண்கள் பிடுங்கப்பட்டு எதிரியின் அரண்மனையில் கேலிப் பொருளாய் தூரத்தில் நின்ற சிம்சோன் இறைவனை நோக்கிக் குரல் எழுப்ப இறைவன் அவருக்குச் செவிகொடுக்கின்றார். புனித அகுஸ்தினார் தன் வாழ்வின் தூரத்தில்தான் இறைவனின் இனிமையைக் கண்டு, 'அழகே, இனிமையே, இறைவனே!' என்று சரணாகதி அடைகின்றார். இன்று நம் வாழ்விலும் நாம் இஸ்ரயேல் மக்கள் போல, எபேசு நகர மக்கள் போல, இந்த உலகம் போல இறைவனிடமிருந்து தூரமாகி நிற்கலாம். ஆனால், தூரமும் இனிமையே என உணர்தல் இறைவன்தரும் செய்தி.

தூரமும் இனிமையே என்பதை நாம் எப்படி நம் வாழ்வில் உணர்வது?

1. எல்லாவற்றிலும் இறைவனின் கரத்தைக் காண்பது

பாரசீக நாட்டு அரசர் சைரசு புறவினத்தாராக இருந்தாலும், தாங்கள் இருக்கும் மண் புறவினத்து மண்ணாக இருந்தாலும், அங்கே கடவுளின் கரத்தைக் காண்கின்றார் குறிப்பேடுகள் நூல் ஆசிரியர். எல்லாவற்றிலும் இறைவன் கரத்தைக் காண்பவர்கள் இறைவனின் கரம் எத்துனை தூரம் என்பதை உணர முடியும். புனித மோனிக்கா தன் அடக்க நிகழ்வு பற்றிச் சொல்கின்ற பகுதியில், 'என்னை எங்கே வேண்டுமானாலும் அடக்கம் செய்யுங்கள். இறைவனின் கரம் எப்போதும் எனக்கு அருகில். எவ்வளவு தூரமாக நான் இருந்தாலும் என்னை அள்ளிக்கொள்வதில் அவர் வல்லவர்' என்று சொன்னதாக புனித அகுஸ்தினார் எழுதுகின்றார்.

2. நற்செயல்கள் செய்வது

நாம் தூரத்தில் இருந்தாலும் நம் செயல்கள் நற்செயல்களாக இருக்க வேண்டும். நம்பிக்கை கொண்ட எபேசு நகர இறைமக்கள் தங்கள் நம்பிக்கைக்கேற்ற நற்செயல்கள் செய்ய வேண்டும். தூரமாய் இருந்த இளைய மகன் தன் தந்தையின் இல்லம் பற்றி எண்ணிப் பார்த்ததே அவர் செய்த நற்செயல். எந்த இடத்தில், எந்த நிலையில் நாம் இருந்தாலும் நாம் கொண்டிருக்கின்ற நம்பிக்கை நற்செயல்களுக்கு நம்மைத் தூண்டி எழுப்பினால் தூரம் இனிமையே.

3. ஒளியைத் தெரிவு செய்வது

நான் எதை விரும்புகிறேனோ அதையே தெரிவு செய்கிறேன். அல்லது எனது தெரிவில் என் விருப்பம் வெளிப்படுகிறது. உலகில் இருக்கும் ஒருவர் முன் இருளும் ஒளியும் இருக்கிறது. ஒளியைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஒருவர் தான் செய்யும் அனைத்தையும் கடவுளோடு இணைந்து செய்பவர் ஆகிறார். கடவுளோடு இணைந்து செய்யப்படும் அனைத்தின் இறுதியும் இனிமையே.

தூரத்திலிருந்து அடிக்கப்படும் பந்து மிக அதிகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது!

தூரமாக ஓங்கி அடிக்கப்படும் ஆணி ஆழமாகப் பதிகிறது!

அறுத்து அறுத்துக் கட்டப்படும் கயிற்றின் இரு முனைகளும் வேகமாக அருகில் வருகின்றன.

கடவுளைவிட்டுத் தூரமாக நாம் நின்றாலும் அவருடைய மகிழ்ச்சிப் பா நம் உதடுகளில் இருந்தால் நலம். இல்லையென்றால், 'நம் நா மேல் வாயோடு ஒட்டிக்கொள்வதாக!' (திபா 137).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

"தவக்காலம் - நம்பிக்கையின் காலமா!"

தவக்காலம் நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வுக்கு வழிகாட்டுகின்றது. நம்பிக்கை இல்லையென்றால் கிறிஸ்துவ வாழ்வே கிடையாது. நம்பிக்கையில் தான் கிறிஸ்தவம் அடங்கியுள்ளது. எனவேதான் ஒரு குழந்தை திருமுழுக்கு பெறுகின்ற பொழுது நம்பிக்கை அறிக்கையை பெற்றோரும் ஞானப் பெற்றோரும் சொல்லி தங்களுடைய நம்பிக்கை வெளிப்படுத்துகின்றனர். திருஅவையால் நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட ஏழு அருள்சாதனங்களும் நாம் நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வு வாழ நமக்கு வழிகாட்டுகின்றன. "இயேசு தூய ஆவியின் வல்லமையால் கன்னிமரியிடமிருந்து பிறந்தார். 30 ஆண்டுகள் தன்னையே ஆயத்தப்படுத்தி யோர்தான் ஆற்றங்கரையில் திருமுழுக்கு யோவானிடம் திருமுழுக்குப் பெற்றார். அதன்பிறகு நாற்பது நாட்கள் அலகையால் சோதிக்கப்பட்டார். சோதனையை வென்ற பிறகு மூன்றாண்டுகள் இறையாட்சி பணியினைச் செய்தார். இந்த உலகம் மீட்புப் பெற கொடூரமான சின்னமாகக் கருதப்பட்ட சிலுவைச் சாவை ஏற்றார். இறந்த பிறகு கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டு, மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்தார். அவர் விண்ணகம் சென்று தந்தையின் வலப்பக்கத்தில் வீற்றிருந்து வாழ்வோருக்கும் இறந்தவருக்கும் தீர்ப்பினை வழங்க வந்திடுவார்" போன்றவை கிறிஸ்தவ வாழ்வின் அடிப்படை நம்பிக்கையாக இருக்கின்றது. மேற்கூறியவற்றை நாம் ஆழமாக நம்பினால் மட்டுமே நாம் கடவுளை முழுமையாக அன்பு செய்து நம்பிக்கை வாழ்வில் நிலைத்திருக்க முடியும்.

நம்பிக்கை வாழ்வு என்பது பேரளவில் கிறிஸ்தவராக இருப்பதல்ல; மாறாக, உயிர்த்துடிப்புள்ள நம்பிக்கையாளராக இருப்பது. நம்முடைய நம்பிக்கை வெறும் கோட்பாடாக மட்டும் இருக்காமல் செயலாக்கம் பெற வேண்டும். இதைத்தான் திருத்தூதர் யாக்கோபு தன்னுடைய திருமுகத்தில் "செயலற்ற விசுவாசம் செத்த விசுவாசம் "என கூறியுள்ளார். நம்முடைய நம்பிக்கை செயலாக்கம் பெற வேண்டும். அதிலும் குறிப்பாக நம்முடைய அன்றாட வாழ்வில் சமூகம், அரசியல், பொருளாதாரம், கல்வி, முழு மனித விடுதலைக்கான செயல்பாடுகள் போன்றவற்றில் நம்முடைய இறைநம்பிக்கை வெளிப்பட வேண்டும். தவக்காலத்தில் நம்முடைய நம்பிக்கை வாழ்வை இன்னும் ஆழமாக வாழ நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

கொரோனா என்ற தீநுண்மியின் தாக்கத்தின் காரணமாக உலகத்தில் வாழும் எண்ணற்ற மக்கள் கடந்த ஒரு வருடமாக பல்வேறு பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாகி வருகின்றனர். பல நபர்கள் தங்களுடைய உறவுகளை இழந்து, நம்பிக்கையை இழந்து தவித்து வருகின்றனர். பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்கள் தங்களின் இயல்பான கற்றல் முறையினை இழந்து, இணையவழி வகுப்பின் வழியாக கல்வி கற்று வருகின்றனர். அதனால் இவர்கள் கல்வியில் இன்னும் ஆழப்பட பற்பல வாய்ப்புகளை இழந்துள்ளனர். இதன் வழியாக நன்றாக படிக்க வேண்டும் என்ற இலட்சியத்தோடு பயணித்த மாணவர்களின் அறிவு மழுங்கடிக்கப்பட்டுள்ளது. எண்ணற்ற மாணவர்கள் தங்களுடைய நம்பிக்கை இழந்து வருகின்றனர். சாதாரண ஏழை எளிய மக்கள் தங்களுடைய வாழ்வாதாரத்தை இழந்து வருகின்றனர். ஆளும் அரசுகள் அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி ஊரடங்கு என்ற பெயரில் மக்களை ஒடுக்கி வருகின்றனர். மக்களுக்கு பெருந்தொற்று ஏற்படக்கூடாது என்று அரசுகள் நினைத்தால், அரசியல் கூட்டங்களுக்கு அனுமதி கொடுப்பது ஏன்? போன்ற சிந்தனைகளை எல்லாம் பாதிப்படைந்த மக்கள் எழுப்புகின்றனர். இவ்வாறாக மக்கள் பலதரப்பட்ட வகையில் நம்பிக்கையிழந்து துன்பப்பட்டு வருகின்றனர். இப்படிப்பட்ட சூழலில் இந்தத் தவக்காலம் நம்மை நம்பிக்கை நிறைந்தவர்களாக வாழ அழைப்பு விடுக்கின்றது.

இன்றைய நற்செய்தியில் "தம் ஒரே மகன் மீது நம்பிக்கை கொள்ளும் எவரும் அழியாமல் நிலைவாழ்வு பெறும் பொருட்டு அந்த மகனையே அளிக்கும் அளவுக்குக் கடவுள் உலகின்மேல் அன்பு கூர்ந்தார்."(யோவான்3:16) என்ற வார்த்தைகளை நாம் வாசிக்கிறோம். இவ்வார்த்தைகளை ஆழ்ந்து தியானித்தால் நம்பிக்கை கொண்ட அனைவருக்கும் கடவுள் தன் மகன் வாயிலாக நிலைவாழ்வு அளிக்கக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்ற உண்மை புலப்படுகிறது.

ஒருமுறை எனது நண்பர் அவருடைய வாழ்வில் நடந்த இச்சிறுநிகழ்வைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவருடன் பணிபுரியும் ஒரு ஏழைப் பெண்மணி சற்று கவலையாக தொலைப்பேசியில் பேசிவிட்டு தன்னுடைய வேலையைத் தொடர்ந்தார். அவருடைய கணவர் இரு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஏற்பட்ட ஒரு விபத்தின் காரணமாக வேலைக்குச் செல்ல இயலாத நிலையில் இருந்தார். இரு குழந்தைகளின் படிப்பு செலவு, கணவரின் மருந்து செலவுகள், வீட்டுத் தேவை அனைத்தையும் தான் வாங்கும் சிறு சம்பளத்தைக் கொண்டு சமாளிக்க மிகவும் திணறினார் அப்பெண்மணி.திடீரென அவரையே அறியாமல் அவருடைய சேமிப்பிலிருந்து ஒரு சிறு தொகையை அப்பெண்ணிடம் கொடுத்தார் என் நண்பர். கண்களில் கண்ணீருடன் "நாளை என் பிள்ளைகளுக்கு உணவு கொடுக்கக்கூட பணமில்லாமல் இருந்தேன். சாலையில் நடந்து வரும் போது ஆண்டவரே நீர்தான் எனக்கு வழிகாட்டவேண்டும். நான் வீட்டிற்கு செல்லும் போது ஏதாவது ஒரு வகையில் நீர் உதவ வேண்டும் என்று நம்பிக்கையோடு ஜெபித்துக்கொண்டு வந்தேன். என் நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை. நான் கேட்காமலேயே நீங்கள் உதவியிருக்கிறீர்கள் "எனச் சொல்லி நன்றியுடன் அத்தொகையைப் பெற்றுக்கொண்டார். அன்று அப்பெண்மணியின் நம்பிக்கை அவருக்குப் பாடமாக இருந்ததாகத் தன் பகிர்வினை நிறைவு செய்தார்.

கடவுள் மீது நம்பிக்கை கொள்பவர்கள் மட்டுமே கடவுளின் அன்பையும் அருளையும் இரக்கத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் நிறைவாகப் பெறமுடியும். பழைய ஏற்பாட்டில் நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வுக்கு பல உதாரணங்களைக் கூறலாம். குறிப்பாக நோவா நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வுக்கு முன்னுதாரணமாக இருக்கிறார். நோவாவின் காலத்தில் அவர் காலத்து மக்கள் கடவுளுக்கு எதிராக பல பாவங்கள் செய்து, கடவுளின் அருளை இழந்தனர். எனவே கடவுள் இந்த உலகத்தை அழிக்க வேண்டும் என்று நினைத்த பொழுது, நோவாவின் நம்பிக்கையும் நேர்மையும் கடவுளின் பார்வையில் உயர்ந்ததாய் இருந்தது. எனவே கடவுள் நோவாவையும் அவரின் குடும்பத்தையும் காப்பாற்றினார். நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வுக்கு ஆபிரகாம் மிகச் சிறந்த உதாரணம் ஆவார். ஆபிரகாமின் நம்பிக்கையின் உச்சம் தன்னுடைய ஒரே மகன் ஈசாக்கை பலியிட முன்வருவதன் வழியாக வெளிப்படுகின்றது. பல ஆண்டுகளாக காத்திருந்து, வயதான தன்னுடைய மனைவி சாராவின் வழியாகக் கொடையாகப் பெற்ற தன் மகன் ஈசாக்கை கடவுள் பலியாக கேட்டபொழுது, ஒரு தந்தையாக துன்பப்பட்டாலும் கடவுளின் நம்பிக்கையாளராக பலியிட முன்வந்தார். எனவே கடவுள் ஆபிரகாமையும் அவரின் வழிமரபையும் மென்மேலும் ஆசீர்வதித்தார். இதன் வழியாக நாம் அறிந்து கொள்வது ஆழமான நம்பிக்கைதான், நமக்கு நிறைவான ஆசீர்வாதத்தை கொடுக்கும் என்பதே. ஆனால் அந்த நிறைவான ஆசீர்வாதத்தை பெற்றுக் கொள்ள, துன்பத்தின் மத்தியிலும் சோதனைகளை வென்று நம்பிக்கைக்குச் சான்று பகர வேண்டும். தாவீது நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வுக்கு முன்னுதாரணமாக இருக்கிறார். கோலியாத்தை எதிர்த்துப் போராட பயந்து நடுங்கிய இஸ்ரயேல் மக்கள் மத்தியில், சிறுவன் தாவீது கடவுள் மீது ஆழமான நம்பிக்கை வைத்து கடவுளின் ஆற்றலால் வலிமை வாய்ந்த கோலியாத்தை வீழ்த்தினார். இதைப்போல புதிய ஏற்பாட்டிலும் நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வுக்குப் பல நபர்கள் முன்னுதாரணமாக இருக்கின்றனர்.நூற்றுவர் தலைவன், பெரும்பாடு பட்டு இயேசுவின் ஆடைவிளிம்பைத் தொட்டு குணமான பெண், இயேசுவின் பெயரால் அருஞ்செயல்கள் புரிந்த திருத்தூதர்கள் என வரிசைப்படுத்திக்கொண்டே செல்லலாம். அதே வேளையில் இயேசுவின் மேல் நம்பிக்கை கொள்ளாததால் அவருடைய சொந்த ஊர் மக்களிடையே இயேசு அருஞ்செயல்கள் புரியவில்லை எனவும் நாம் விவிலியத்தில் வாசிக்கிறோம்.

நம்பிக்கை கிறிஸ்தவ வாழ்வின் அடிப்படை.

நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வு மட்டுமே எத்தகைய துன்பங்களும், இடர்களும், பெருந்தொற்றுகளும் நம் வாழ்வில் வந்தாலும், அதை முறியடிக்கக் கூடிய ஆற்றலைக் கொடுக்கும். நம்பிக்கை நமக்கு நிலைவாழ்வைக் கொடுக்கும். எனவே கடவுள் நம்மை அன்பு செய்கிறார் என உணர்ந்து, அவ்வன்பை தன் மகன் வாயிலாக நமக்கு வெளிப்படுத்தி நமக்கு நிலையான நிறைவான வாழ்வை வாக்களிக்க காத்திருக்கிறார் என நம்பி நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்வோம். இந்த தவக்காலத்தில் நாம் நம்பிக்கை மக்களாக எந்நாளும் திகழ்ந்து இயேசுவின் மதிப்பீடுகளுக்கு சான்று பகர தேவையான அருளை வேண்டுவோம்.

இறைவேண்டல்

அன்பு இறைவா! நாங்கள் உம்மேல் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையில் ஒவ்வொரு நாளும் ஆழப்பட அருள் தாரும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு