மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

தவக்கால 2-ஆம் ஞாயிறு
இரண்டாம் ஆண்டு

சாம்பல் புதன்
இன்றைய வாசகங்கள்:-
தொடக்கநூல் 22:1-2, 9-13, 15-18 | உரோமையர் 8:31ஆ-34 | மாற்கு 6: 1-6

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்












இயேசுவின்‌ உருமாற்றம்‌

நம்‌ ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து தபோர்‌ மலையில்‌ உருமாற்றம்‌ பெற்ற காட்சியை இன்று வாசிக்கக்‌ கேட்டோம்‌. இயேசு தபோர்‌ மலையில்‌ மட்டும்‌ விண்ணகத்‌ தந்தையால்‌ வெளிப்படுத்தப்‌ படவில்லை. வானதூதர்கள்‌ வழியாக, சாத்தான்‌ வழியாக, திருமுழுக்கு யோவான்‌ வழியாகவும்‌ ஆண்டவர்‌ இயேசு, மெசியா, கடவுளின்‌ பரிசுத்தர்‌, அன்பார்ந்த மகன்‌, பாவம்‌ போக்கும்‌ செம்மறி என்‌றெல்லாம்‌ வெவ்வேறு இடங்களில்‌ வெளிப்படுத்தப்படுகிறார்‌.

இன்றைய நற்செய்தியைக்‌ கவனித்தால்‌ நான்கு கேள்விகளுக்கு விடைதரும்‌ நிகழ்ச்சியாக அமைகிறது. நான்‌ யார்‌? எங்கிருந்து வந்தேன்‌? எதற்காக இங்கே வந்தேன்‌? எங்கே போகிறேன்‌? என்பதைத்‌ தெளிவுபடுத்தும்‌ நிகழ்ச்சியாகத்தான்‌ இந்த தபோர்‌ மலை அனுபவம்‌. பல தடவை தன்‌ பணி வாழ்வில்‌ தன்னை வெளிப்படுத்திய இயேசு, தான்‌ இறுதியாக எதிர்கொள்ள இருக்கும்‌ துன்பத்தில்‌ பெற இருக்கும்‌ சக்தியை தன்‌ சீடர்கள்‌ அறிய வேண்டும்‌ என பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான்‌ மூவரையும்‌ மலைக்கு அழைத்துச்‌ சென்று அவர்கள்‌ முன்‌ உருமாறி தன்‌ தெய்வீக இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறார்‌. புனித மாற்கு குறிப்பிடுவதுபோல, எந்த சலவைக்காரனும்‌ இதுவரை வெளுக்க முடியாத அளவுக்கு அவரது ஆடைகள்‌ ஒளி வீசின என வாசிக்கிறோம்‌.

  • சிங்கநடை போட்டு சிகரத்தில்‌ ஏறுபவர்கள்‌, அதற்கு முன்பாகத்‌ துன்ப நடை போட வேண்டியுள்ளது.
  • கனவை நனவாக்கி இலட்சிய வாழ்வில்‌ தலைசிறந்த வீரனாக, ... வீராங்கனையாக மாற, தியாகம்‌ செய்து, உறுதி கொண்ட நெஞ்சத்தை உருவாக்கிக்‌ கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
  • உளி பட்ட பாறை தான்‌ உண்மையான சிலையாக மாறுகின்றது.
  • அறுபட்டு, துளைக்கப்பட்ட மூங்கில்தான்‌ புல்லாங்குழலாக மாறுகிறது. அறுபட்டு துளைக்கப்படும்போது அழகை இழக்கிறது. ஆனால்‌ பிறருக்கு பயனாக மாறுகிறது.

பிரசவ வேதனை அனுபவிக்கும்‌ ஒரு பெண்தான்‌ சமுதாயத்தில்‌ அம்மா என்ற உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியும்‌.

ஆம்‌! வாழ்வில்‌ துன்பத்தைத்‌ தழுவாதவர்‌ இன்பத்தைக்‌ காண முடியாது. சோதனைகள்‌, வேதனைகள்‌ நம்மை நெருங்கும்‌போது தான்‌ நாம்‌ வலிமை பெறுகிறோம்‌. ஆபத்துகள்‌ நெருங்கும்‌ போதுதான்‌ நாம்‌ வீரம்‌ பெறுகிறோம்‌. அச்சமும்‌ நாணமும்‌ கொண்டிருந்த கண்ணகிதானே ஓர்‌ அரசை கவிழ்த்தாள்‌. ஊரையே எரித்துச்‌ சாம்பலாக்கினாள்‌. தன்‌ கணவன்‌ கள்வன்‌ என்று அநீதியாகப்‌ பழி சுமத்தப்பட்டுக்‌ கொலையுண்ட. போது துன்பமும்‌, துயரமும்‌, வேதனையும்‌ அவளது ஆற்றலை வெளிப்படுத்தியது. ஆம்‌! துன்பங்கள்‌ நம்மை கூர்தீட்டும்‌ சாணைக்‌ கற்கள்‌. இன்பங்கள்‌ மட்டுமல்ல. துன்பத்தை மகிழ்வோடு ஏற்றுக்கொள்வதுதான்‌ உருமாற்றம்‌. நிலைப்பாடு எடுப்பதுதான்‌ உருமாற்றம்‌. கனவுகளை நனவாக்கத்‌ திட்டமிடுவதுதான்‌ உருமாற்றம்‌. ஒரு முடிவில்‌ மற்றொரு தொடக்கம்‌ உண்டு. விதை தரையிலே விழுந்து மடிவது முடிவு அல்ல. அதிலிருந்து பயிர்‌ முளைப்பது தொடக்கம்‌. அதிலிருந்து மரம்‌ உண்டாகி, கனி கொடுப்பது தொடக்கம்‌.

இயேசுவின்‌ உருமாற்றம்‌ நம்‌ வாழ்வின்‌ தொடக்கம்‌. மக்கள்‌ மீட்புப்‌ பெற இயேசு உருமாற்றம்‌ பெறுகிறார்‌. எப்படி? தபோர்‌ மலையில்‌ மாட்சியுடன்‌ காட்சி கொடுத்த இயேசு, இன்பமயமாக, ஒளி மயமாக உருமாற்றம்‌ பெற்ற இயேசு ஒலிவ மலைக்குக்‌ கடந்து சென்றார்‌. அங்கே இரத்த வியர்வையிலே கிடக்கிறார்‌. தன்னோடு மூன்று ஆண்டுகள்‌ இருந்த யூதாஸ்‌ அங்குதான்‌ காட்டிக்‌ கொடுக்கிறான்‌ தன்‌ தலைவரை. உணர்ச்சி வசப்பட்ட பேதுருவும்‌ கொலை வெறி கொண்டு காவலனின்‌ காதைத்‌ துண்டித்தார்‌. இயேசு கைதியாக விலங்கிடப்பட்டதும்‌ இந்த ஒலிவ மலையில்தான்‌. இதோடு நிற்கவில்லை. மாறாகக்‌ கல்வாரி மலைக்கும்‌ சென்று நமக்காக உயிர்‌ கொடுக்கிறார்‌. நாம்‌ உருமாற்றம்‌ பெறத்‌ தன்‌ உருவை இழக்கிறார்‌. ஆம்‌! இந்த தபோர்‌ மலை அனுபவம்தான்‌ ஒலிவ மலைக்குச்‌ சென்று இரத்த வியர்வை அடையவும்‌, கல்வாரியில்‌ உயிர்‌ கொடுக்கவும்‌ துணிவைத்‌ தந்தது இயேசுவுக்கு.

துன்பத்தின்‌ வழியாகத்தான்‌, சிலுவைச்‌ சாவின்‌ வழியாகத்தான்‌ மீட்பின்‌ மகிமை என்பதை இயேசுவின்‌ உருமாற்றம்‌ அறிவிக்கிறது. கோழைகளாக வாழாது புனித பவுல்‌ அடிகளாரைப்‌ போல அஞ்சா நெஞ்சம்‌ கொண்டவர்களாக வீழ்ந்தாலும்‌, அழிந்துபோக மாட்டேன்‌ என்ற நிலைப்பாட்டிற்கு நம்‌ வாழ்வை மாற்ற வேண்டும்‌.

இறுதியாகச்‌ சொல்ல விரும்புகிறேன்‌

ஒரு பணக்கார மனிதன்‌ அனைத்து வசதிகளோடு வாழ்ந்து வந்தான்‌. தன்‌ இளம்‌ வயதில்‌ வேண்டினான்‌, இறைவா! இந்த போலித்தனமான உலகத்தில்‌ மக்கள்‌ அனைவரும்‌ சுயநலவாதிகளாக வாழ்கிறார்கள்‌. இந்த உலகத்தை மாற்றும்‌ என்று வேண்டினான்‌.

சில ஆண்டுகள்‌ கழித்து நடுத்தர வயதில்‌, இறைவா! என்‌ உறவினர்‌, என்‌ பிள்ளைகள்‌, எம்‌ ஊர்‌ மக்கள்‌ மோசமானவர்கள்‌. இவர்களை மாற்றும்‌ என்று மன்றாடினான்‌.

ஆனால்‌ காலம்‌ கடந்து வயதான காலத்தில்‌, இறைவா! முதலில்‌ என்னை மாற்றும்‌, என்‌ சுயநல ஆசைகளிலிருந்து விடுவித்தருளும்‌ என மன்றாடினார்‌. இதிலிருந்து நாம்‌ அறிவது, மாற்றம்‌ என்பது முதலில்‌ என்னில்‌, உன்னில்‌ தொடங்க வேண்டும்‌. தன்னில்‌ நிறைவு கண்டால்தான்‌ சமூகத்தை மாற்ற முடியும்‌. இத்தகைய மாற்றத்திற்காக தந்தையின்‌ ஒப்புதலைப்‌ பெற தபோர்‌ மலை சென்றார்‌ இயேசு. நாமும்‌ உள்ளம்‌ உருமாற்றம்‌ பெற இயேசுவின்‌ ஒப்புதலைப்‌ பெறுவோம்‌. அவரது குரலுக்குச்‌ செவிமடுப்போம்‌. போலி மாற்றங்களைக்‌ களைந்து உண்மை உருமாற்றம்‌ பெற நமது உள்ளத்திற்கு வேகத்‌ தடை போட்டு நின்று நிதானமாகச்‌ செயல்படுவோம்‌.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

கீழ்ப்படிதலே பெரிது !

கடவுளின், பரமதந்தையின் அன்புக்குரியவர்களாக வாழ விரும்பினால் நாம் என்ன செய்யவேண்டும்? என்பதற்கு இன்றைய வாசகங்கள் பதில் தருகின்றன.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் ஆபிரகாம் எப்படி இறைவனின் அன்புக்கு உரியவரானார் என்பதைப் பற்றி நாம் படிக்கின்றோம். அவர் கடவுளின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்ததால், இறைவனுடைய விருப்பத்தின்படி அவர் நடக்க முன்வந்ததால் அவர் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவரானார்.

இன்றைய நற்செய்தியிலே இறைத் தந்தை, இயேசுவைக்குறித்து, "என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே; இவருக்குச் செவிசாயுங்கள்" (மாற் 9:7) என்கின்றார். இதற்குக் காரணம் இயேசு சாவை ஏற்கும் அளவுக்கு, அதுவும் சிலுவைச் சாவையே ஏற்கும் அளவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து தம்மையே தாழ்த்திக்கொண்டார் (பிலி 2:8). இயேசு, என்னை அனுப்பியவரின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதும் அவர் கொடுத்த வேலையைச் செய்து முடிப்பது மே என் உணவு (யோவா 4:34) என்கின்றார். யோவா 5:30-இல் "என் விருப்பத்தை நாடாமல் என்னை அனுப்பியவரின் விருப்பத்தையே நாடுகின்றேன்” என்கின்றார் இயேசு.

கடவுளுக்கு மிகவும் பிரியமானது கீழ்ப்படிதலே (1 சாமு 15:22). பரம தந்தை விரும்பிய கீழ்ப்படிதலை அவருக்குக் கொடுத்த இயேசு, அவரின் அன்புக்குரியவரானார்.

கீழ்ப்படிதலின் தாயாக விளங்குவது எது? நம்பிக்கைதான் கீழ்ப்படிதலின் தாய். நம்பிக்கை என்றால் என்ன? இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுல் அடிகளார் கேட்பதுபோல, "கடவுள் நம் சார்பில் இருக்கும்போது, நமக்கு எதிராக இருப்பவர் யார்? தம் சொந்த மகனென்றும் பாராது அவரை நம் அனைவருக்காகவும் ஒப்புவித்த கடவுள், தம் மகனோடு அனைத்தையும் நமக்கு அருளாதிருப்பாரோ?" (உரோ 8:31-32) என்று கேட்பதற்குப் பெயர்தான் நம்பிக்கை. பால் குடிக்கும் தன் மகவைத் தாய் மறப்பாளோ? கருத்தாங்கியவள் தன் பிள்ளை மீது இரக்கம் காட்டாதிருப்பாளோ? இவர்கள் மறந்திடினும், நான் உன்னை மறக்கமாட்டேன் (எசா 49:15) என்ற இறைவார்த்தைகளை நமது வாழ்வின் மையமாக்கிக்கொள்வதற்குப் பெயர்தான் நம்பிக்கை.

கடவுள்மீது நம்பிக்கை வைப்பவர்களை எந்தச் சக்தியாலும் எதிர்க்க முடியாது !

ஓர் அடர்ந்த காட்டின் வழியே ஒரு வழிப்போக்கன் சென்றுகொண்டிருந்தான். திடீரென அவன் முன்னே வந்த ஒரு பெரிய பூதம் அந்த மனிதனைப் பார்த்து, "உன்னை நான் ஒரு கேள்வி கேட்பேன். அதற்குச் சரியான பதிலைச் சொன்னால் உன்னை விட்டுவிடுகின்றேன்” என்றது. அதற்கு அந்த மனிதன், "சரி, கேள்" என்றான். அந்தப் பூதம் அவனைப் பார்த்து, இந்த உலகத்திலேயே மிகவும் பலம் வாய்ந்த மனிதன் யார்?” என்றது.

"கடவுள் மீது முழுநம்பிக்கை வைத்திருப்பவனே, இந்த உலகத்திலேயே பலம் வாய்ந்த மனிதன்” என்று பதில் வந்தது. அதைக் கேட்டதும், அந்தப் பூதம், “இவன் மீது கைவைத்தால், என் மீது கடவுள் கைவைத்துவிடுவார்” எனச் சொல்லி அந்த இடத்தைவிட்டு மறைந்துவிட்டது.

நம்பிக்கை என்பது கடையில் கிடைக்கும் பொருள் அல்ல; மாறாக, அது ஒரு தெய்வீக வாழ்வு (1 கொரி 12:9): அது கேட்பவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் (லூக் 11:9-13).
நமது மனத்திலே நம்பிக்கை விதை முளைக்குமானால், அது செடியாக வளருமானால், அச்செடியில் கீழ்ப்படிதல் என்னும் மலர் மலர்வது உறுதி !
கீழ்ப்படிதல் இருக்கும் இடத்திலே இறை அன்பு
பாரங்களுக்குப் பாதமாக வரும்!
தோல்விகளுக்குத் தோளாக வரும்!
பாமரர்க்குப் பாரியாக வரும்!
இறை அன்பு - அது
நிழலை நிஜமாக்கும்!
சோதனையைச் சாதனையாக்கும்!
துயரத்தை மகிழ்ச்சியாக்கும்!

மேலும் அறிவோம் :

ஆற்றுவார் ஆற்றல் பணிதல் ; அதுசான்றோர்
மாற்றாரை மாற்றும் படை (குறள் : 985).

பொருள் : செயல் திறமை என்று போற்றப்படுவது எல்லாருக்கும் பணிந்து நடக்கும் பண்பாகும்! அந்தப் பணிவே சால்புடைய பெருமக்களின் பகைவரையும் நண்பராக மாற்றும் ஆற்றல் வாய்ந்த படைக் கருவியும் ஆகும்!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

சிறுவன் ஒருவன் பள்ளிக்குச் சென்று கொண்டிருந்போது, பெரியவர் ஒருவர் அவனிடம், 'பள்ளிக்குச் செல்ல உனக்குப் பிடிக்கிறதா?' என்று கேட்டதற்கு, அச்சிறுவன், "பள்ளிக்குச் செல்லவும், பள்ளியிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பவும் பிடித்திருக்கிறது. ஆனால், இந்த இரண்டிற்கும் இடையே நடப்பதுதான் {வகுப்புகள்) எனக்குப் பிடிக்கவில்லை" என்றான்.

நம்மில் பலருக்குக் கிறிஸ்துவின் பிறப்பும் உயிர்ப்பும் பிடித்திருக்கிறது, ஆனால், இந்த இரண்டிற்கும் இடையே நடந்த அவருடைய பாடுகளும் சிலுவை மரணமும் பிடிக்கவில்லை. கிறிஸ்து முதன் முறையாகத் தமது பாடுகளை முன்னறிவித்தபோது, அவருடைய சீடர்களுக்கு அது பிடிக்கவுமில்லை, விளங்கவுமில்லை. எனவேதான் பேதுரு கிறிஸ்துவைத் தனியாக அழைத்து அவரைக் கடித்து கொன்டார் (மாற் 8:32). மெசியாவின் சிலுவையும் சிலுவை மரணமும் சீடர்களுக்கு மாபெரும் இடறவாக இருந்தன.

எனவே, சிலுவையின் இடறலைச் சீடர்களுடைய மனதிலிருந்து அகற்ற, இயேசு பேதுரு, யாக்கோப்பு, யோவான் ஆகிய மூவருடன் ஒக் உயர்ந்த மலைக்குச் சென்று அவர்கள் முன்பாகத் தோற்றம் மாறி, தமது தெய்வீக மாட்சிமையை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். இந்த மூன்று சீடர்கள் தான் இயேசு கெத்சமனித்தோட்டத்தில் இரத்த வேர்வை வேர்க்கும்போதும் இயேசுவுடன் இருக்கப் போகின்றவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

உயர்ந்த மலையும் ஒளிரும் மேகமும் இறைப்பிரசன்னத்தின் வெளிப்பாடாகும். இயேசுவுடன் மோசேயும் எலியாவும் தோன்றுகின்றனர், பழைய உடன்படிக்கையில் சட்டமும் இறைவாக்குகளும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன, சட்டத்தின் பிரதிநிதியாக மோசேவும் இறைவாக்கினார்களின் பிரதிநிதியாக எலியாவும் தோன்றுகின்றனர். இவ்வாறு சட்டமும் இறைவாக்கும் இயேசுதான் மெசியா என்று சான்று பகர்கின்றன. அத்துடன் தந்தையாகிய கடவுளும் இயேசு தம் அன்பார்ந்த மகன் எனச் சான்று பகர்கிறார். உயர்ந்த மலையில் நிகழ்ந்தது ஓர் இறைத் தோற்றம் அல்லது திருக்காட்சியாகும் (Theophathy).

மோசேயும் எலியாவும் இயேசுவுடன் அவர் எருசலேமில் படவேண்டிய அவருடைய பாடுகளைப் பற்றிச் பேசினர் என லூக்கா குறிப்பிடுகின்றார் (லூக் 9:31). மெசியா பாடுபட்டே மாட்சிமை அடைய வேண்டும் (லூக் 24:26) என்ற இறையியல் உண்மை அப்போது வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

தவக்காலத்தில் சிலுவையின் மறைபொருளை நன்குணரவேண்டும். இறைவனுடைய மீட்புத் திட்டம் இயேசுவின் சிலுவை வழியாகவே நிறைவேறுகின்றது. இயேசுவைப் பின்பற்ற விரும்புவோர் சிலுவை சுமந்தே அவரைப் பின்பற்ற வேண்டும். இயேசுவின் சீடர்களுக்குச் சிலுவை விருப்பப்பாடமில்லை, கட்டாயப்பாடமாகும். ஒருவர் தம்மை இழந்தால்தான் வாழ்வு பெறமுடியும், தம் வாழ்வைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள விரும்புபவர் அதை இழந்துவிடுவார் (மத் 16:24-25).

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் ஆபிரகாம் தமது ஒரே மகன் ஈசாக்கை இழக்க முன்வந்தார். எனவேதான் அவர் தம் மகனை மீண்டும் பெற்றுக்கொண்டார் இயற்கையில் எந்தவொரு பொருளும் தனது பழைய உருவத்தை இழந்த பின்னர்தான் புதிய உருவைப் பெற இயலும். கோதுமை மணி முளைப்பதற்குமுன் அது மண்ணில் விழுந்து மடிய வேண்டும். சந்தனக் கட்டை மணம் கொடுப்பதற்கு முன் அது அரைக்கப்படவேண்டும், கரும்பு வெல்லமாக மாறுவதற்கு முன், அது பிழியப்படவேண்டும். மெழுகுதிரி ஒளி தருவதற்கு முன் அது கரைந்து உருகவேண்டும், பால் சுவை தருவதற்குமுன் அது காய்ச்சப்பட வேண்டும், தங்கம் ஆபரணமாவதற்குமுன் அது நெருப்பில் சுடப்பட வேண்டும். பெண் பிள்ளைப்பேறு அடைவதற்குமுன் அவர் பேறுகால வேதனையுற வேண்டும். அவ்வாறே நாம் கிறிஸ்துவில் புதுப்படைப்பாக மாறுவதற்குமுன், நமது ஆனவமும் சுயநலமும் இறத்து புதைக்கப்பட வேண்டும்.

அரச பக்திமிக்க ஓர் இளைஞன் ஒவ்வொரு நாளும் தனது உடலிலிருந்து பல துளி இரத்தமெடுத்து, அதைக் கொண்டு அரசருடைய உருவப்படத்தை வரைந்து, அதை அரசருடைய பிறந்த நாளன்று பிறந்தநாள் பரிசாக அவருக்குக் கொடுத்தான். நாமும் அவ்வாறே இரத்தம் சிந்தி, அதாவது தியாகங்கள் செய்து தியாக இரத்தத்தைக் கொண்டு இயேசுவின் உருவத்தை வரைய வேண்டும், அதாவது இயேசுவின் சாவுக்கு ஒத்தவர்களாக உருமாற்றமடைய வேண்டும். " இப்போது நாம் அனைவரும் , ஆண்டவரின் மாட்சிமையைப் பிரதிபலிக்கிறோம். இவ்வாறு மேன்மேலும் மாட்சிமை பெற்று, அவர் சாயலாக மாற்றமடைகிறோம்." ( 2கொரி 3:18).

காக்கா என்றும் கறுப்பாக இருப்பதற்குக் காரணம் என்ன? அது இன்னும் உஜாலாவுக்கு மாறவில்லையாம்! உஜாலா சொட்டு நீலம் ஆடைகளை வெண்மையாக்குகிறது, இயேசு உருமாற்றமடைந்தபோது, அவருடைய ஆடைகள் இவ்வுலகில் எந்தச் சலவைக்காரரும் வெளுக்க முடியாத அளவுக்கு வெண்மையாக ஓளிவீசின (மாற் 8:4).

நாம் திருமுழுக்குப் பெற்றபோது நமது மேன்மையின் அடையாளமாகத் திருச்சபை நமக்கு ஒரு வெண்ணிற ஆடையைக் கொடுத்து அதை மாசு படாமல் விண்ணக வாழ்வுக்குக் கொண்டு, போகும்படி பணித்தது, மீட்படைந்தோர் விண்ணகத்தில் வெண்ணிறஆடை அணிந்திருப்பர். (திவெ 7:9), இவர்கள் தங்கள் ஆடைகளைச் செம்மறியின் இரத்தத்தில் தோய்ந்து வென்மையாக்கிக் கொண்டனர் (திவெ 7:14), இயேசுவின் இரத்தம் நம்மை எல்லாவிதப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவித்து நம்மைத் தூய்மையாக்க வல்லது. இத்திருப்பலியில் நாம் இயேசுவின் திருவுடலை உட்கொள்ளும் போதெல்லாம் திடமடைகிறோம், அவரது இரத்தத்தைப் பருகும்போதெல்லாம் கழுவப்படுகிறோம். இதன் விளைவாக நாம் இயேசுவின் சாயலுக்கு ஒத்தவர்களாய் உருமாறவேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும், நமது வாழ்க்கைச் சூழலில், தன்னலம் மறந்து பிறருக்காக வாழ்ந்து நம்மையே நாம் இழக்கும்போது நாம் இயேசுவாக மாறுகிறோம். அந்நிலையில் வாழ்வது நாமல்ல, கிறிஸ்துவே நம்மில் வாழ்கிறார் (கலா 2:20).

நாம் சாவுக்குப் பயப்படத் தேவையில்லை, ஏனெனில், நாம் சாகமாட்டோம், வேற்றுருப் பெறுவோம், அழிவிற்குரிய நம் உடல் அழியாமையையும், சாவுக்குரிய நம் உடல் சாகாமையையும் அணிந்து கொள்ளும் (1 கொரி 15:51-54), இயேசுவின் இரண்டாம் வருகையின்போது, படைப்பனைத்தும் புத்துயிர் பெறும்போது, நாமும் அவரைப்போலவே இருப்போம்; ஏனெனில் அவர் இருப்பதுபோலவே அவரைக் காண்போம் (1 யோவா 3:2).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

உருமாற்றத் திருக்காட்சி

என்றோ எங்கோ படித்த புதுக்கவிதை இது!
''இன்றுகூட எல்லாரும்
அரிச்சந்திரன்களாக இருக்க முடியும்.
இறுதியில் இறைவன் வந்து
அருள் புரிவதாய் இருந்தால்!”

ஆபிரகாமின் விசுவாசம் அப்படி ஒரு நம்பிக்கையையா அடிப்படையாகக் கொண்டது? இறுதியில் இறைவன் தன் மகனைப் பரிகொடுக்க விடமாட்டார் என்ற எதிர்பார்ப்பா ஒரேப் மலையை நோக்கி அரை நடக்க வைத்தது?

இருட்டிலே நடந்தார் - எது நேர்ந்தாலும் சரி, இறை விருப்பப்படி எல்லாம் நடக்கட்டும் என்ற மனத் தெளிவோடு! நீதிமானை வாழ பாவக்கும் விசுவாச உறுதியோடு!

அவர் கண்முன்னே நம்பிக்கை ஒளி!

விசுவாசத்தால் மலைகளை அசைக்கலாம், பெயர்க்கலாம், அகற்றலாம், மலைபோல துன்பங்களையும் சோதனைகளையும் கடுகளவு நம்பிக்கை காணாமல் செய்து விடும்.

ஆபிரகாமைப் பொருத்தவரை - கண்ணால் காண முடியாததை யெல்லாம் காண வைக்கும் கண் விசுவாசம், காதால் கேட்க முடியாததை யெல்லாம் கேட்கச் செய்யும் காது விசுவாசம். கரத்தால் தொட்டு உணர முடியாததையெல்லாம் தீண்ட வைக்கும் கரம் விசுவாசம். இயலாது, நடக்க முடியாது என்று எண்ணுவதையெல்லாம் சாத்தியமாக்கும் ஆற்றல் விசுவாசம்.

பறவைகளால் பறக்க முடிகிறது. நம்மால் முடிவதில்லை. ஏன் தெரியுமா? பறவைகளுக்கு நிறைய விசுவாசம் உண்டு. விசுவாசம் என்பது இறக்கையாகும். To have faith is to have wings. விசுவாசமுள்ள மனிதனுக்கு விடிவதெல்லாம் புதுப்பிக்கப்பட்ட நம்பிக்கைகளில்! அவன் விழித்து எழுவதெல்லாம் புத்துணர்வு கலந்த எதிர்பார்ப்புக்களில்!

வானத்து விண்மீன்கள் போல உன் இனம் பலுகும் பெருகும் என்பது வாக்குறுதி. ஆனால் இருக்கும் ஒரே மகனையும் எனக்குப் பலிகொடு என்பது எதார்த்தம். இது எப்படி?

கடவுள் என்ன நரபலி கேட்கும் பயங்கரப் பேர் வழியா? ஆபிரகாம் வாழ்ந்த காலத்தில் பல சமயங்களிலும் தங்கள் தெய்வங்களுக்கு நரபலி கொடுக்கும் வழக்கம் இருந்திருக்க வேண்டும். அதனால்தான் இறைவன் ஆபிரகாமின் நம்பிக்கையைச் சோதிக்க அவர் மகனைப் பலியிட வேண்டும் என்று கேட்ட போது அது அவருக்குப் பெரும் சோதனையாகத் தோன்றியதே தவிர பெரிய தவறாகத் தோன்றவில்லை.

முடிவில் கதையின் கருவும் நிறைவும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. அதன் உச்சம் ஈசாக் பலியாகவில்லை என்பது தானே! நெஞ்சுருக்கும் அந்த நிகழ்வின் நோக்கம் என்ன?

ஆபிரகாம் எவ்வளவு உண்மையும் நம்பிக்கையும் உள்ளவர், எவ்வளவு பிரமாணிக்கமானவர் என்பதை அறிந்து கொள்ள அல்ல; (முக்காலமும் உணரும் கடவுளுக்கு அது முன்கூட்டியே தெரியும்) மாறாகக் கடவுள் எவ்வளவு பிரமாணிக்கம் உள்ளவர், வார்த்தை தவறாதவர் என்பதை ஆபிரகாமுக்கு உணர்த்தவே இந்தச் சோதனை. ஒவ்வொரு சோதனையிலும் சோதிக்கப்படுவது மனிதன் மட்டுமல்ல, கடவுளும் தான்!

ஈசாக்கை எரிபலியாக்கும் நிகழ்வு தந்தையான கடவுளின் பேரன்புப் பிரதிபலிப்பு. இறைமகன் இயேசு சிலுவையில் பலியான மீட்பு வரலாற்று நிகழ்ச்சிக்கு ஒரு முன்னோட்டம். அதனால்தான் "தம் சொந்த மகனென்றும் பாராது அவரை நம் அனைவருக்காகவும் ஒப்புவித்த கடவுள்" (உரோமை 8:32) ஆபிரகாமின் பலியை மறுசிந்தனை செய்தார். மாற்றுப் பலிப்பொருளுக்கு ஏற்பாடு செய்தார். ஆனால் தன்மகன் இயேசு கல்வாரியில் பலியாக வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். அதற்கு மாற்றுப் பலிப்பொருள் பற்றி சிந்திக்க விரும்பவில்லை. சாவிலும் கூடத் தன் உடன்படிக்கையை முறிக்காத அன்பு இது. இப்படிப்பட்ட அன்பு எப்படி சாக முடியும்? அதனால்தான் அது உயிர்த்தெழுந்தது. அன்பே நிரந்தரம் என்பதற்குச் சாட்சியாக நம் நடுவே அது உயிர் வாழ்கிறது.

மீட்புப் பயணம் சிலுவை வழியே - இறைமகன் இயேசுவுக்கு மட்டுமல்ல, அவரது சீடர்களுக்கும் கூட.

சிலுவை இயேசுவுக்குச் சுமையாகக் கனத்தது;

சீடர்களுக்கு இடறலாக இருந்தது!

இயேசு தபோர் மலையேற... இரு நோக்கங்கள்:

தன் சிலுவையைச் சுமக்க இறையாற்றல் தேடி... தன் தந்தையைப் பார்த்துச் செபிப்பதற்காக. விண்ணரசுக்குக் குறுக்கு வழியில்லை. குறுகிய வழிதான் உண்டு. குறுக்கு வழி சிலுவையைத் தவிர்ப்பது; குறுகிய வழி சிலுவையைச் சந்திப்பது! சவாலாக ஏற்பது! துன்பத்தைக் குடித்துச் சமாளி - இது பாமரன் நிலை! துன்பத்தைச் சிரித்துச் சமாளி! (“இடுக்கண் வருங்கால் நகுக”) - இது வள்ளுவர் தத்துவம் (திருக்குறள் 621) துன்பத்தைச் செபித்துச் சமாளி - இது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை முறை. சிலுவையின் இடறலை நீக்கித் தன் சீடர்களை நம்பிக்கை வாழ்வில் வலுப்படுத்த... அனுபவிக்கப் போகும் எதிர்கால மகிமையை அவர்களுக்கு உணர்த்தி அவர்களை உறுதிப்படுத்த. சிலுவை யூதர்களுக்கு இடறல். கிரேக்கர்களுக்கு மடமை. அழைக்கப்பட்ட நமக்கோ கடவுளின் ஞானமல்லவா! தெய்வ வல்லமையல்லவா! இறைவனின் பேரன்பு அல்லவா! (1 கொரி.1:2329). சிலுவையின்றி மகிமை ஏது? தியாகமின்றிச் செழுமை ஏது? "அவருடைய துன்பங்களில் நாம் பங்கு பெற வேண்டும். அப்போது தான் அவரோடு மாட்சியிலும் பங்கு பெறுவோம்". (ரோமை 8:17).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

“ஆம் ஆண்டவரே!”

நிகழ்வு

ஒரு பங்கில் இளம் அருள்பணியாளர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் திருவழிபாட்டை வழிநடத்துவதிலிருந்து மக்களை ஒருங்கிணைப்பது வரை, யாவற்றையும் மிகச் சிறப்பாக செய்து வந்தார். அவர் செய்துவந்த இப்பணிகளைப் பார்த்துவிட்டுப் பலரும், ‘இந்தச் சிறுவயதில் இவ்வளவு சிறப்பாக எல்லாவற்றையும் செய்து வருகின்றாரே!’ என்று வியந்துபோயினர்.

இதற்கு நடுவில் அந்த அருள்பணியாளரை மிக அருகிலிருந்து கவனித்து வந்த பெரியவர் ஒருவர் அவரிடம், “சுவாமி! எல்லாவற்றையும் நீங்கள் மிகச்சிறப்பாகச் செய்து வருகின்றீர்களே! உங்களுடைய இந்த வெற்றிக்குக் காரணம் என்ன?” என்று கேட்டார். அதற்கு அருள்பணியாளர் அவரிடம், “ஆம் ஆண்டவரே’ என்று சொல்லிக் கடவுளின் திருவுளத்திற்குப் பணிந்து நடப்பேன்; அதுதான் எனது வெற்றிக்குக் காரணம்” என்றார் (The Next 500 Stories – Frank Mihalic, SVD)

இந்த நிகழ்வில் வரும் அருள்பணியாளர் தன்னுடைய விருப்பத்தை அல்ல, கடவுளின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்து, அவரது விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வாழ்ந்தார். அதுதான் அவரது வெற்றிக் காரணமாக இருந்தது. தவக்காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறான இன்று நாம் படிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, கடவுளின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்து வாழவேண்டும், அவரது திருவுளத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற சிந்தனையை நமக்குத் தருகின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

கடவுளின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்த ஆபிரகாம் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் ஒருமுறை இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “கடவுளுக்குக் கீழ்ப்படிவது என்பது, அவரது குரலுக்குச் செவிசாய்ப்பது, அவர் எந்த வழியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றாரோ அந்த வழியில் திறந்த மனத்தோடு நடப்பது.”

திருத்தந்தை பிரான்சிசின் இவ்வார்த்தைகளை இன்றைய இறைவார்த்தையோடு இணைத்துச் சிந்தித்துப் பார்க்கும்பொழுது, அதற்கு முதலில் அப்படியே பொருந்திப் போகிறவர் ஆபிரகாம். ஆண்டவராகிய கடவுள் ஆபிரகாம் – சாரா தம்பதிக்கு அவர்களது முதிர்ந்த வயதில் ஒரு குழந்தையைக் கொடுத்தார், அந்தக் குழந்தையைக்கூட அவர் பலியிடுமாறு சொல்கின்றார். ஆண்டவர் ஆபிரகாமிடமிருந்து சொன்னதற்கு அவர் மறுப்பேதும் சொல்லாமல், தன் ஒரே மகனைப் பலியிட முன்வருகின்றார். அப்பொழுதுதான் கடவுள், “நீ என் குரலுக்குச் செவிகொடுத்ததனால் உலகின் அனைத்து இனத்தவரும் உன் வழிமரபின் மூலம் தங்களுக்கு ஆசி கூறிக்கொள்வர்” என்கிறார்.

ஆண்டவர் ஆபிரகாமிடம் அவரது ஒரே மகனான ஈசாக்கைப் பலியிடுமாறு சொன்னது, அவருக்கு மிகுந்த வேதனையையும், தாங்கிக்கொள்ள முடியாத துயரையும் நிச்சயம் தந்திருக்கும். ஆனாலும், அவர் ஆண்டவரின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்து வாழவேண்டும் என்பதற்காக அவ்வாறு செய்கின்றார். இவ்வாறு ஆபிரகாம் கீழ்ப்படிதலுக்கும் நம்பிக்கைக்கும் மிகப்பெரிய எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகின்றார்.

கடவுளின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்த, அவரது திருவுளம் நிறைவேற்றிய இயேசு

இன்றைய முதல் வாசகம், ஆபிரகாம் கடவுளின் குரலுக்கு எப்படிச் செவிகொடுத்து வாழ்ந்தார் என்பதை எடுத்துச் சொல்கின்ற வேளையில், இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் தந்தையின் ஒரே மகனான இயேசு எப்படி அவரின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்து, அவரது திருவுளத்தை நிறைவேற்றினார் என்பதை எடுத்துச் சொல்கின்றது.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசுவின் தோற்றமாற்ற நிகழ்வானது இடம்பெறுகின்றது. இதில் பழைய ஏற்பாட்டுச் சட்டப் பிரதிநிதியான மோசேயும், இறைவாக்கினரின் பிரதிநிதியான இறைவாக்கினர் எலியாவும் இடம் பெறுகின்றார்கள். இவர்கள் இருவருமே இறைவாக்கினர் ஒருவரைக் குறித்து முன்னறிவித்தார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது (இச 18: 15-19; மலா 4: 5-6) மேலும் இவர்கள் இருவரும், எருசலேமில் நிறைவேறவிருந்த இயேசுவின் இறப்பைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது (லூக் 9: 31).

இயேசுவின் தோற்றமாற்ற நிகழ்வில் மேகத்தினின்று ஒலிக்கும் குரல் சொல்லும், “என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே; இவருக்குச் செவிசாயுங்கள்” என்ற வார்த்தைகள் மிகவும் கவனிக்கத்தக்கவை. ஒருவர் தன் தந்தையின் அன்பார்ந்த மைந்தராக எப்பொழுது ஆக முடியும் எனில், அவர் இயேசு சொல்வது போல், தன் தந்தையின் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்து வாழ்கின்றபொழுது மட்டுமே! (யோவா 14: 15). இயேசு தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தந்தையின் கட்டளை அல்லது அவரது திருவுளத்தை நிறைவேற்றி வாழ்ந்தார் (லூக் 2: 49, 22: 42; யோவா 4: 34). அதனாலேயே அவர் தந்தையின் அன்பு மைந்தர் ஆனார். முன்பு இயேசு திருமுழுக்குப் பெறும்பொழுது, “என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே. இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகின்றேன் (மத் 3: 17) என்ற வார்த்தைகள் ஒலித்தன. இப்பொழுது இயேசு தோற்றமாற்றம் அடைகின்றபொழுது ஒலிக்கின்றன. இயேசு தொடர்ந்து தந்தையின் குரலைக் கேட்டு, அவரது திருவுளத்தை நிறைவேற்றி வந்தாலேயே இத்தகைய வார்த்தைகள் தொடர்ந்து ஒலித்தன என்பதை நாம் நினைவுகூரத் தக்கது நல்லது.

இயேசுவுக்குச் செவிகொடுத்து வாழ அழைப்பு

மேகத்திலிருந்து ஒலித்த குரல், “என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே” என்று சொன்னதோடு நின்றுவிடவில்லை; தொடர்ந்து, “இவருக்குச் சாவியுங்கள்” என்கின்றது. இக்குரல் ஒலித்தபின்பு, பேதுரு, யோவான், யாக்கோபு ஆகிய மூவரும் சுற்று முற்றும் பார்க்கும்பொழுது, அவர்கள் அருகில் இயேசு ஒருவரைத் தவிர வேறு எவரையும் காணவில்லை. அப்படியெனில், அவர்கள் மூவரும், இன்று நாமும் இயேசுவின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்து வாழ அழைக்கப்படுகின்றோம்.

திருவிவிலியத்தில் ‘செவிசாய்த்தல்’ என்றால் கேட்பது மட்டும் கிடையாது; கேட்டதன்படி நடப்பதும் ஆகும். “இன்று நீங்கள் அவரது குரலுக்குச் செவிகொடுத்தால் எத்துணை நலம்” (திபா 95: 7) என்ற இறைவார்த்தை இந்த உண்மையையே நமக்கு உணர்த்துகின்றன. “இவருக்குச் செவிசாயுங்கள்” என்ற தந்தையின் குரல் கேட்டு சீடர்கள் இயேசுவுக்குச் செவிசாய்த்து, அவரது திருவுளத்திற்கேற்ப வாழ்ந்தது போன்று, நாம் ஒவ்வொருவரும் இயேசுவுக்குச் செவிசாய்த்து, அவரது திருவுளத்தை நமது வாழ்வில் கடைப்பிடித்து வாழவேண்டும். நமது விருப்பத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, இறைவனின் திருவுளத்தின்படி நாம் வாழ்கின்றபொழுது நமக்கு இயேசுவுக்கு வந்ததுபோல் துன்பங்களும் போராட்டங்களும் நிச்சயம் வரலாம். அத்தகைய தருணங்களில் நாம் இறுதிவரை மன உறுதியோடு இருக்க வேண்டும் (மத் 24: 13). அதுவே நாம் செய்யவேண்டிய தலையாய செயல். நாம் இறுதிவரை மன உறுதியோடு இருந்து, தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றி, அவரது அன்பு மக்களாக இருக்கின்றோமா? சிந்திப்போம்.

சிந்தனை

‘உம் கட்டளைகள் காட்டும் நெறியில் என்னை நடத்தும்; ஏனெனில் அதில் நான் மகிழ்ச்சி அடைகின்றேன்’ (திபா 119: 35) என்பார் திருப்பாடல் ஆசிரியர். எனவே, நாம் இயேசுவின் கட்டளைகளின் படி... தந்தைக் கடவுளின் திருவுளத்தின்படி நடப்போம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இறந்து உயிர்த்தெழுதல்

'நீவிர் செய்ததை என்னென்போம்! உயிரோடிருந்த குழந்தைக்காக நீர் உண்ணாமல் அழுதீர். ஆனால், குழந்தை இறந்ததும் எழுந்து உணவு கொண்டீரே!' என்று தாவீதின் பணியாளர்கள் அவரிடம் கூறினர்.

'குழந்தை உயிரோடிருந்தபோது ஒருவேளை ஆண்டவர் இரங்குவார், அவனும் பிழைப்பான் என்று நினைத்து, நான் உண்ணா நோன்பிருந்து அழுதேன். இப்போது அவன் இறந்துவிட்டான். இனி நான் ஏன் உண்ணா நோன்பு இருக்க வேண்டும்? என்னால் அவனைத் திருப்பிக் கொண்டுவர முடியுமா? நான்தான் அவனிடம் செல்ல முடியுமே ஒழிய, அவன் என்னிடம் திரும்பி வரமாட்டான்' என்று தாவீது கூறினார். (2 சாமு 12:21-23)

மேற்காணும் விவிலியப் பகுதி நமக்கு அறிமுகமான பகுதியே. தாவீது பத்சேபாவுடன் உறவு கொள்கின்றார். தன் தவற்றை மறைக்க மும்முறை முயற்சிகள் எடுத்துத் தோற்றுப் போக, பத்சேபாவின் கணவரான உரியாவைக் கொலை செய்கின்றார். தாவீதின் இச்செயல் ஆண்டவரின் கண்களில் தீயதெனப்பட அவர் நாத்தான் இறைவாக்கினரை அனுப்பி, அவரைக் கடிந்துகொள்கின்றார். இந்த உறவில் பிறக்கும் குழந்தை இறக்கும் என்று தாவீதுக்குச் சொல்லப்படுகின்றது. தாவீது அக்குழந்தைக்காக நோன்பிருந்தாலும் குழந்தை இறந்துவிடுகிறது. இதுவே மேற்காணும் விவிலியப் பகுதியின் பின்புலம்.

தன் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட இடத்தில் உள்ள பெண்ணும் தனதே, அந்தப் பெண்ணின் கணவருடைய உயிரும் தனதே, போர்க்களமும் தனதே, படைத்தளபதியும் தனதே என எண்ணிக்கொண்டிருந்தவர் முதன்முறையாக, குழந்தையை உயிரோடு வைப்பது தனதன்று என்றும், அது தனக்கு அப்பாற்பட்டது என்றும், அனைத்தையும் செய்ய வல்லவர் ஆண்டவர் என்றும் கண்டுகொள்கின்றார். இதுவே தாவீது அடைந்த உருமாற்றம்.

விவிலிய ஆசிரியர் மிகவும் ஆச்சர்யம் தருகிறார். இறக்கும் இந்தப் பெயரில்லாக் குழந்தையைப் பற்றி இவ்வளவு வரிகள் எழுதிவிட்டு, சாலமோன் அரசரின் பிறப்பை ஒற்றை வாக்கியத்தில் எழுதி முடிக்கின்றார். ஏனெனில், இப்பகுதி குழந்தையைப் பற்றியது என்றாலும் இங்கே தாவீதைப் பற்றியே நாம் நிறைய அறிந்துகொள்கிறோம்.

தவக்காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறு நற்செய்தி வாசகம் இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வை நம்முன் கொண்டுவருகின்றது. மாற்கு நற்செய்தியாளர், உருமாற்ற நிகழ்வின் இறுதியில், சீடர்களால் இந்நிகழ்வைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்று பதிவு செய்கின்றார். மாற்கு நற்செய்தியாளரைப் பொருத்தவரையில், இயேசுவுக்கு அருகில் இருப்பவர்கள் அவரைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வார்கள், அல்லது புரிந்துகொள்ள இயலாமல் இருப்பார்கள். நற்செய்தி வாசகத்தின் இறுதியில், 'இறந்து உயிர்த்தெழுதல்' என்றால் என்ன என்று சீடர்கள் ஒருவர் மற்றவரோடு பேசிக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

இறந்து உயிர்த்தெழுதல் - இவ்விரண்டு வார்த்தைகளையே இன்றைய நம் சிந்தனைக்கு எடுத்துக்கொள்வோம்.

இயேசுவின் வாழ்வில் இறந்து உயிர்த்தெழுதல் என்பது ஒரு மீட்புச் செயல். இச்செயலின் வழியாகவே அவர் நம் பாவங்களிலிருந்து நமக்கு விடுதலை தந்தார்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். தொநூ 22), ஈசாக்கு பலியிடப்படும் (!) நிகழ்வை நாம் வாசிக்கின்றோம். ஈசாக்கு பலியிடப்பட்டாரா என்பது மறைபொருளாகவே இருக்கிறது. ஏனெனில், 'பையன் மீது கை வைக்காதே!' என்று ஆண்டவராகிய கடவுள் ஆபிரகாமைத் தடுக்கின்றார். ஆனால், 'பின் ஆபிரகாம் தம் வேலைக்காரரிடம் திரும்பி வந்தார். அவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து பெயர்சேபாவுக்குத் திரும்பிச் சென்றார்கள். அங்கேயே ஆபிரகாம் வாழ்ந்து வந்தார்' (காண். 22:19) என்று குறிப்பிடுகின்றார் ஆசிரியர். ஆபிரகாமும் பணியாளர்களும் திரும்பி வந்தார்கள் என்றால், ஈசாக்கு என்ன ஆனார்?

ஆண்டவராகிய கடவுள் ஆபிரகாமைச் சோதிக்கும் நோக்குடன் அவருடைய ஒரே மகனான ஈசாக்கைப் பலியிடுமாறு சொல்கின்றார். ஆனால், பலியிட முயன்ற ஆபிரகாமைத் தடுக்கின்றார். இந்த நிகழ்வின் பின்புலத்தில் இருப்பது, குழந்தைகள் பலியிடப்படல் நிகழ்வு. கானான் நாட்டில் வழக்கத்திலிருந்த தெய்வ வழிபாட்டில் குழந்தைகள் பலியிடப்படுதல் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாக இருந்தது. மழை, வறட்சி, குடும்பத்தில் செழிப்பு, போரில் வெற்றி போன்ற காரணங்களுக்காக குழந்தைகள் பலியிடப்பட்டனர் என்பதை தொல்பொருள் ஆராய்ச்சிகள் நமக்குச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. கானான் நாட்டினரின் இந்தப் பழக்கத்தால் இஸ்ரயேல் மக்களும் ஈர்க்கப்பட்டனர். மனாசே அரசரின் காலம் வரை இந்தப் பழக்கம் இஸ்ரயேலில் இருந்தது. ஆனால், கானானியரின் இந்த வழக்கம் இஸ்ரயேல் மக்களிடையே பரவ விரும்பாத ஆசிரியர், ஈசாக்கு பலியிடப்படும் நிகழ்வு வழியாக, 'ஆண்டவராகிய கடவுள் விரும்புவது கீழ்ப்படிதலைத் தவிர, பலியை அல்ல' என உணர்த்துகிறார். ஏனெனில், ஆண்டவராகிய கடவுள் குறுக்கிட்டுத் தடுத்துவிடுகின்றார். ஆனால், இதையொத்த இன்னொரு நிகழ்வில், நீதித்தலைவர் இப்தா தன் ஒரே மகளை, கன்னி மகளைப் பலியிடும் நிகழ்வில் கடவுளின் குறுக்கீடு எதுவும் இல்லை என்பதை நாம் மனத்தில் வைத்துக்கொள்வோம் (காண். நீத 11:39).

ஈசாக்கு பலியிடப்படும் நிகழ்வில், ஈசாக்கு இறந்து உயிர்த்தெழுகின்றார். அதாவது, பலியிடப்படுமாறு விறகுகளில் அமர்த்தப்பட்டவர் ஆண்டவராகிய கடவுளின் குறுக்கீட்டால் விடுவிக்கப்படுகின்றார். அதற்கும் மேலாக, ஆபிரகாம் தன் கீழ்ப்படிதலின் வழியாக, நம்பிக்கையில் உயிர்த்தெழுகின்றார். ஆபிரகாமுக்கு இது ஓர் இறந்து உயிர்த்தெழுகின்ற அனுபவமாக இருந்தது.

மேலும், இது ஆபிரகாமிற்கு வைக்கப்பட்ட சோதனை என்று சொல்வதை விட கடவுளுக்கு வைக்கப்பட்ட சோதனை என்றே நாம் சொல்லலாம். ஏனெனில் இங்கே சோதிக்கப்படுவது கடவுள் தான். எப்படி? ஆபிரகாம் ஒருவேளை தன் மகனைப் பலியிட்டிருந்தால், கடவுள் ஆபிரகாமிற்குத் தந்த 'உன் சந்ததி பெருகும்' என்ற வாக்குறுதி (தொநூ 12:1-13) பொய்யாகிவிடும். ஆகவே, கண்டிப்பாக கடவுள் தலையிட்டு இந்த பலியை நிறுத்துவார் என்பது வாசகருக்கும், கடவுளுக்கும் தெரியும். ஆனால், ஆபிரகாமிற்குத் தெரியாது. அங்கே தான் வருகிறது ஆபிரகாமின் நம்பிக்கை. 'கடவுள் குறுக்கிடுவார்' என ஆபிரகாம் நம்பவில்லை. மாறாக, இந்தப் பலியினால் ஈசாக்கு இறந்து போனாலும், கடவுளால் புதிய சந்ததியைத் தரமுடியும் என கடவுளின் வல்லமையை நம்பினார். ஆக, ஆபிரகாமின் நம்பிக்கை குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கை என்று சொல்ல முடியாது. இங்கே ஆபிரகாமின் மனம் மட்டும் வேலை செய்யவில்லை. மாறாக, அவரின் மூளைதான் அதிகம் வேலை செய்கிறது. ஆக, இந்த சோதனையினால் கடவுளும், ஆபிரகாமும் இன்னும் நெருக்கமாகின்றனர்.

இவ்வாறாக, ஆபிரகாம் இறந்து உயிர்த்தெழுகின்றார்.

இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். உரோ 8:31-34), கடவுளின் அன்பு பற்றி உரோமை நகரத் திருஅவைக்கு எழுதுகின்ற பவுல், 'கடவுள் நம் சார்பாக இருக்கும்போது, நமக்கு எதிராக இருப்பவர் யார்?' என்ற கேள்வியைத் தொடுத்து, அவரே விடையும் பகர்கின்றார். அதாவது, தன் மகனை நமக்காக ஒப்புவித்த கடவுள் அவரை உயிர்த்தெழச் செய்தார். அதாவது, இயேசு இறந்து உயிர்த்தெழுந்ததன் வழியாக நம்மோடு உடனிருக்கின்றார். இறப்பிலிருந்து உயிர்த்தெழச் செய்த, அதாவது, இறப்பின்மேல் வெற்றி கொண்ட கடவுள் நம்மோடு இருக்கும்போது எதுவும் நமக்கு எதிராக இருக்க முடியாது என்பது பவுலின் கருத்து. 'கடவுள் நம் சார்பாக இருக்கிறார்' என்ற சொல்லாடல் ஒரு 'மிலிட்டரி' சொல்லாடல். போருக்கும் செல்லும் நேரத்தில் மட்டும்தான் யார் யாரோடு இருக்கிறார்? யார் சார்பாக இருக்கிறார்? என்ற கேள்விகள் எழும். அவ்வகையில் எதிரியோடு போராடும் நம் சார்பில் கடவுள் இருக்கிறார் என அழுத்துமாகச் சொல்கிறார் பவுல்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் வெறும் நான்கு கேள்விகள் தாம்: (அ) நமக்கு எதிராக இருப்பவர் யார்? (ஆ) நமக்கு அருளாதிருப்பாரோ? (இ) யார் குற்றம் சாட்ட இயலும்? (ஈ) யார் தண்டனைத் தீர்ப்பு அளிக்க இயலும்? விடை தெரிந்தே கேட்கப்படும் கேள்விகள் இவை. இக்கேள்விகளின் பதில், 'இல்லை' என்ற வார்த்தை மட்டுமே.

பவுல் தன்னுடைய மனமாற்றத்திற்கு முன்பாக, தானே ஆண்டவருக்கு எதிராகப் புறப்பட்டுச் செல்கின்றார். அவரைத் தடுத்தாட்கொள்கின்ற ஆண்டவர் இப்போது தன்னோடு இருப்பதாகப் பவுல் எழுதுகிறார். பவுலைப் பொருத்தவரையில் இதுவே அவருடைய இறந்து உயிர்த்தெழுதல். ஆண்டவருக்கு எதிராக இருந்த சவுல், ஆண்டவரைத் தன் சார்பாகக் கொண்டவராக உயிர்த்தெழுகின்றார்.

இயேசுவின் உயிர்ப்பு நிகழ்வை உருமாற்ற நிகழ்வு என நற்செய்தியாளர்கள் பதிவு செய்துவிட்டனர் என்பதும், உருமாற்ற நிகழ்வு அவருடைய உயிர்ப்பு நிகழ்வின் முன்னோட்டம் என்றும் சில விவிலிய ஆசிரியர்கள் விளக்கம் தருகின்றனர். இஸ்ரயேல் மக்களைப் பொருத்தவரையில் இறப்பைத் தழுவாதவர்கள் மூன்று பேர்: ஏனோக்கு, எலியா, மற்றும் மோசே. 'மோசே இறந்துவிட்டார்' என்று நாம் இச 34இல் வாசித்தாலும், அவரின் கல்லறை எங்கிருக்கிறது என்று தெரியாததால் அவர் இறக்கவில்லை என்பதே பலருடைய கருத்து.

இன்றைய நற்செய்திப் பகுதி 'வெளிப்பாடு' இலக்கிய நடையைக் கொண்டிருக்கிறது.இயேசு தன் சீடர்களுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்துகின்றார். 'வெள்ளை வெளேரன ஆடை' (தானி 7:9, 12:3), மலையில் வெளிச்சம், குரல் (விப 24:15-18), கூடாரம் (விப 33:7-11) என்னும் முதல் ஏற்பாட்டு நிகழ்வுகள் இங்கே எதிரொலிக்கின்றன.

இந்த நிகழ்வில் இயேசு இறந்து உயிர்த்தெழுவது முன்னோட்டமாகக் காட்டப்பட்டாலும், அவருடைய சீடர்களே இறந்து உயிர்க்கின்றனர். உருமாற்ற நிகழ்வின் முதல் பகுதியில், எலியாவும் மோசேயும் சீடர்களுக்குத் தோன்றுகின்றனர். ஆனால், இறுதியில், 'தங்கள் அருகில் இயேசு ஒருவரைத் தவிர வேறு எவரையும் காணவில்லை.' இதற்கிடையில், பேதுரு, இயேசுவுக்கும் மோசேக்கும் எலியாவுக்கும் மூன்று கூடாரங்கள் அமைக்க விரும்புகின்றார். மேகத்தினின்று குரல் ஒலித்த போது திருத்தூதர்கள் இயேசுவைத் தவிர வேறு எவரையும் காணவில்லை.

திருத்தூதர்கள் இந்நிகழ்வில் இறந்து உயிர்க்கின்றனர். அதாவது, இயேசுவைப் பற்றிய தங்களுடைய பழைய புரிதலுக்கு இறந்து புதிய புரிதலுக்கு உயிர்க்கின்றனர். ஆனால், அதைப் பற்றிய தெளிவில்லாமல் இருக்கின்றனர்.

'இறந்து உயிர்த்தெழுதலை' இன்று நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

தவக்காலத்தின் முதல் வாரத்தில் நாம் தனிமையில் இருந்தோம். பாலைவனத்தில் தனித்திருந்த இயேசு, தான் சோதிக்கப்படும் நிகழ்வில் தன்னுடைய தனித்துவத்தைக் கண்டுகொள்கின்றார். தனித்திருக்கும் நாம் தன்னிறைவில், தனிமைத்தவத்தில் நாம் யார் என்று நம்மை அடையாளம் கண்டுகொள்கின்றோம்.

தவக்காலத்தின் இரண்டாம் வாரத்தில், நம் தனிமையை நாம் இறைமையோடு இணைத்துக் கொள்கின்றோம். முதல் வாசகத்தில், தன் பணியாளர்களையும் கழுதைகளையும் மலைக்குக் கீழே விட்டுச் செல்கின்ற ஆபிரகாம் இறையனுபவம் பெறுகின்றார். நற்செய்தி வாசகத்தில் தனக்கு மிகவும் நெருக்கமான மூன்று திருத்தூதர்களை மட்டும் அழைத்துச் செல்கின்ற இயேசு அவர்கள்முன் தோற்றம் மாறுகின்றார். திருத்தூதர்கள் அங்கே இறைமையைக் கண்டுகொண்டு, இறைவனின் குரலையும் கேட்கின்றனர்.

இறந்து உயிர்த்தெழுதல் நம் வாழ்வில் நடைபெற நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

1. இறை இணைப்பு

ஆண்டவராகிய கடவுளின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்ததன் வழியாக அவருடன் தன்னை இணைத்துக் கொள்கின்றார் ஆபிரகாம். உருமாற்ற நிகழ்வில் திருத்தூதர்கள் வானகத்திலிருந்து வந்த குரல் வழியாக இறைவனுடன் தங்களை இணைத்துக்கொள்கின்றனர். புனித பவுல் தமஸ்கு நகர் செல்லும் வழியில் ஆண்டவரோடு இணைக்கப்படுகின்றார். இறை இணைப்பு நம் வாழ்வில் ஏதாவது ஒரு வழியில் வரலாம். தாவீது அரசருக்கு அது நாத்தான் இறைவாக்கினர் வாயிலாக வருகிறது. புனித அகுஸ்தினாருக்கு அது ஒரு குழந்தையின் குரலாக வருகிறது. இறைவனோடு தான் இணைந்துள்ளதை அறியும் அந்த நொடி மாந்தர்களின் வாழ்வு உயிர்ப்பு பெறுகிறது. ஏனெனில், உயிர்ப்பு என்பதே இறைவனில் இணைவது தானே.

2. நொறுங்குதல்

தன் குழந்தை தன் கண்முன்னே இறக்கக் காண்கின்ற தாவீது நொறுங்கிப் போகின்றார். தன் மகன் தன் கண்முன் பலியிடப்படக் கிடத்தப்படுவதைக் காண்கின்ற ஆபிரகாம் உடைந்து போகின்றார். 'இந்த இயேசு யார்?' என்று புரிந்துகொள்ள இயலாமல் திருத்தூதர்கள் உடைந்துகிடக்கின்றனர். புனித அகுஸ்தினாரும் தன் உடல்சார் இன்பம், பேரார்வம், இறுமாப்பு ஆகியவற்றால் நொறுங்கிக் கிடக்கின்றார். நொறுங்குதல் நடைபெறும்போது நாம் நமக்குள்ளே இறக்கின்றோம். ஒரு கோதுமை மணி போல மடிகின்றோம். மீண்டும் புத்துயிர் பெற்று எழுகின்றோம்.

3. குன்றா எதிர்நோக்கு

'இனி வாழ்க்கை இனிமையாகச் செல்லும்' என்ற நம்பிக்கையில் உருவாகும் காத்திருத்தலே எதிர்நோக்கு. எதிர்நோக்குவதற்கு இடம் இல்லாதது போலத் தெரிந்தாலும் ஆபிரகாம் எதிர்நோக்கினார் என்கிறார் பவுல். என் வாழ்வு மாற்றம் பெறும் என்னும் எதிர்நோக்கு என்னை உந்தித் தள்ளிக்கொண்டே இருத்தல் வேண்டும்.

இறுதியாக,

உருமாற்றம் என்பது நம் வாழ்விலும் நடக்கின்ற ஒரு நிகழ்வு. மாற்றம் நல்லதை நோக்கியதாக இருந்தால் நாம் இறந்து உயிர்க்கின்றோம். கெட்டதை நோக்கியதாக இருந்தால் இறந்துபோகின்றோம். இறந்து உயிர்த்தெழுதல் நம் வாழ்வில் நடக்கும் தருணங்கள் பல. தவறான பழக்கவழக்கங்கள், தாழ்வு மனப்பான்மை போன்ற எதிர்மறை உணர்வுகள் போன்றவற்றலிருந்து நாம் இறந்து உயிர்த்தல் நலம். அப்போது நாமும் திருப்பாடல் ஆசிரியர் போல, 'உயிர் வாழ்வோர் நாட்டில் நான் ஆண்டவர் திருமுன் வாழ்ந்திடுவேன்' என்று சொல்ல முடியும்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

"தவக்காலம் தியாகத்தின் காலமா! "

ஏழை மாணவர் ஒரு ஊரில் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த பொழுது படிக்க பொருளாதார வசதி இல்லாமல் இருந்தார். அதைக் கண்ட ஒரு அருள்பணியாளர் அந்த மாணவரை தொடர்ந்து படிக்க வைக்க ஒரு வெளிநாட்டு உபகாரியை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். நல்ல உள்ளம் படைத்த அந்த வெளிநாட்டு உபகாரியின் உதவியோடு அனைத்து படிப்பை முடித்துவிட்டு பெரிய வேலையில் அமர்ந்தார். நல்ல வருமானம் ஈட்டி பொருளாதாரத்தில் முன்னேறினார். அவர் பொருளாதாரத்தில் முன்னேற முன்னேற பிறரைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளாமல், சுயநலத்தோடு வாழத் தொடங்கினார். அதேபோல வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த அந்த உபகாரியின் உதவியையும் தன்னுடைய ஆடம்பரத்திற்காகத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தி வந்தார். படிக்க வசதி இல்லாமல் இருக்கக்கூடிய ஏழை மாணவர்களை உற்சாகப்படுத்தி உதவி செய்யவேண்டும் என்ற மனநிலை இல்லாமல் இருந்தார். ஒருமுறை அவர் வெளிநாட்டிற்கு தன்னு டைய உபகாரியை சந்திக்கச் சென்றார். இவருக்கு உபகாரியின் பொருளாதாரத்தைப் பார்க்கவேண்டும் என்பது ஒருவிதமான ஆசையாகும். அந்த ஆசையோடு வெளிநாட்டில் அந்த உபகாரியின் முகவரியைத் தேடி சென்றார். ஒரு நபரிடம் உபகாரியின் முகவரியை காட்டி வழி கேட்டபொழுது, ஒரு சாதாரண குடிசை வீட்டை காட்டினார். அந்த வீட்டிலே நுழைந்து பார்த்தபொழுது, இவரின் புகைப்படம் இருந்தது. அந்த புகைப்படத்தின் கீழ் "என்னுடைய உழைப்பு முழுவதும் என் அன்பு மகனுக்கு. நான் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு வேளை மட்டும் உணவு உண்டு பணத்தை சேமிப்பேன். கடின உழைப்பில் பெற்ற பணத்தை சேமிப்பேன்" என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. இதை கண்டவுடன் அந்த நபர் ஒரு ஏழைத்தாயின் உதவியையும் உழைப்பையும் சுயநலத்தோடு பயன்படுத்தியதற்காக கண்ணீர் விட்டு அழுது உபகாரியின் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டார். அதன் பிறகு உதவி செய்வதற்கு பணம் தேவையில்லை ; மாறாக, தியாகம் நிறைந்த மனமேபோதும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். பின்பு தன்னுடைய நாட்டிற்கு வந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் இரண்டு ஏழை மாணவர்களைத் தேர்தெடுத்து படிக்க வழிகாட்டினார். அந்த மாணவர்களும் உண்மையான உழைப்பையும் தியாகத்தையும் சுட்டிக்காட்டி பிறர் நலத்தோடுபிறரை உருவாக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்துனார். தியாகம் நிறைந்த மனநிலைதான் கல்லான இதயத்தை கூட கனிவான இதயமாக மாற்றும். தவக்காலம் தன்னலமற்ற தியாகம் நிறைந்த வாழ்வை வாழத்தான் சிறப்பான விதத்தில் அழைப்பு விடுக்கின்றது. ஏனெனில் தவக்காலம் ஒரு தியாகத்தின் காலம்.

தவக்காலத்தில் அறச்செயல்களில் வழியாக இறை அனுபவத்தை பெற அழைக்கப்படுகிறோம். இறைவேண்டல், நோன்பிருத்தல் மற்றும் தானம் செய்தல் போன்றவற்றின் வழியாக இறை அனுபவத்தை முழுமையாகப் பெற முடியும். இந்த இறை அனுபவம்த நம்மைத் தியாகம் நிறைந்த வாழத் தூண்டுகின்றது. இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம் ஆபிரகாம். இன்றைய முதல் வாசகத்தில் ஆபிரகாமிடம் கடவுள் அவருடைய ஒரே மகன் ஈசாக்கை பலியாகக் கேட்டார். ஒரு தந்தையாக அவர் மிகுந்த துன்பம் அடைந்தாலும், கடவுளின் சிறந்த நம்பிக்கையாளராக கடவுளின் வார்த்தைக்குக் கீழ்படித்தார். அவர் மனதில் எண்ணற்ற கேள்விகள் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் எதையும் அவர் கடவுளிடம் கேட்காமல், கடவுள் கொடுத்தார் கடவுள் வழிநடத்துவார் என்று உறுதியாக நம்பினார். கடவுளை நம்பும் பொழுது எண்ணற்ற துன்பங்கள் நம் வாழ்வில் வரும். அவற்றை கடந்து கடவுளை உறுதியாக நம்பும் பொழுது நம் வாழ்வின் முழுமையை அடைய முடியும். இத்தகைய தியாகம் நிறைந்த நிலையை அடைவதற்கு இறை அனுபவத்தை நாம் பெற வேண்டும். இறை அனுபவம் மட்டுமே தியாகம் நிறைந்த வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும்.

பழைய ஏற்பாட்டில் பல நபர்கள் தியாகம் நிறைந்த வாழ்வுக்கு முன்னுதாரணமாக இருக்கின்றனர். இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம் இஸ்ரயேல் மக்களை எகிப்திலிருந்து விடுவித்து வழிநடத்திய தியாகம் நிறைந்த தலைவர் மோசே. இவர் அந்த மக்களை வழி நடத்துகின்ற பொழுது, எண்ணற்ற துன்பங்களை அனுபவித்தார். ஆனால் தியாகம் நிறைந்த உள்ளத்தோடு கடவுளுக்கும் மக்களுக்கும் மிகச்சிறந்த பணியினை செய்தார். இதற்கு அவர் பெற்ற இறை அனுபவமே அடிப்படையாக இருந்தது. எல்லா இறைவாக்கினர்களும் தியாகம் நிறைந்த வாழ்வுக்கு முன்னோடிகளாக இருக்கின்றனர். கடவுள் அழைத்த பொழுது தொடக்கத்தில் சற்று தயக்கம் காட்டினாலும், இறை அனுபவத்தை முழுமையாகப் பெற்றபிறகு, தியாக உள்ளத்தோடு மிகச் சிறப்பான இறைவாக்கு பணிகளைச் செய்து மக்களை இறைவன் பக்கம் திருப்பினார்கள்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் இயேசுவோடு நாம் உடனிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் "கடவுள் நமக்காக "என்ற சிந்தனையை வலியுறுத்தியுள்ளார். நம்மைப் படைத்து நம்மை முழுவதும் அன்பு செய்யும் கடவுளை, நாம் முழுமையாக அன்பு செய்து இறை அனுபவத்தை பெற அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். இயேசுவோடு நாம் இருக்கும் பொழுது இவ்வுலகம் சார்ந்த சாத்தானையும் சோதனைகளையும் வேதனைகளையும் வெற்றி கொள்ள முடியும். கிறிஸ்துவோடு உடனிருந்து அவரை முழுமையாக நம்பும் பொழுது, தீய சக்தியோ, பயமோ, துன்பமோ, தொல்லையோ நம்மை அணுகாது என்ற வாக்குறுதியை புனித பவுல் தன்னுடைய திருமுகத்தின் வழியாகச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். தியாகம் நிறைந்த மனநிலையில் வாழும் பொழுது, வருகின்ற அனைத்து சோதனைகளையும் இடையூறுகளையும் எதிர்கொள்ள இறையனுபவம் மட்டுமே வழிகாட்ட முடியும்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகமானது இறை அனுபவத்தின் உச்சத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறது. இயேசு ஒரு உயரமான மலையில் உருமாற்றம் அடைந்த நிகழ்வை வாசிக்கிறோம். இயேசுவின் உருமாற்றம் தாபோர் மலையில் நிகழ்ந்தது என்பது என்ற கருத்து பாராம்பரிய வழக்கத்தில் இருக்கின்றது . இயேசுவின் உருமாற்றத்தின் போது அவருடைய ஆடை வெண்மையாக ஒளி வீசியது. அப்போது மேகம் வந்து அவர் மேல் நிழலிட அந்த மேகத்திலிருந்து கடவுளின் குரல் " இவரே என் அன்பார்ந்த மகன் " என்று ஒலித்தது. இயேசுவின் இந்த இறை அனுபவம் சிலுவையின் வழியாக விண்ணக மகிமையைக் கொடுக்க ஆயத்தப்படுத்தும் அனுபவம். இந்த நிகழ்வைகக் கண்ட பேதுரு அந்த இடத்தில் தங்கி இறை அனுபவத்தோடு மட்டும் இருக்கலாம் என்று இயேசுவிடம் வெளிப்படுத்தினார். ஆனால் இயேசு சிலுவையின் வழியாகத்தான் இறை அனுபவத்தை பெற்று விண்ணகத்தின் முன் சுவையை அனுபவிக்க முடியும் என்று தன் சீடர்களுக்கு விளக்கினார். இந்த இறை அனுபவம் தான் இயேசவுக்கு தியாகம் நிறைந்த வாழ்வு வாழ வழிகாட்டியது.

இயேசுவின் வாழ்வை இரண்டு வகையான அனுபவங்களாக வகைப்படுத்தலாம். முதலாவதாக மலை அனுபவம் (இறை அனுபவம்), இரண்டாவதாக மக்கள் அனுபவம் (இறையாட்சிப் பணி). இந்த இரண்டு அனுபவங்கள் தான் இயேசு தியாகம் நிறைந்த மனநிலையோடு பற்பல போதனைகளையும் வல்ல செயல்களையும் செய்ய அடிப்படையாக இருந்தன. ஏழைகள், பாவிகள், ஒடுக்கப்பட்டோர், நோயாளர்கள், சமூகத்தில் புறந்தள்ளப்பட்டோர்போன்றோர் வாழ்வு பெற மனித நேயத்தோடு இயேசு இறையாட்சி பணி செய்தார்.இது இயேசுவின் தியாக மனநிலை வெளிப்படுத்துகிறது. தன் வாழ்வையே முழுமையாக நம்முடைய வாழ்வு மீட்புப் பெற தியாகம் செய்தார் இயேசு. யூத சமூகத்தில் கொடூரமான அடையாளமாகக் கருதப்பட்ட சிலுவைச் சாவை ஏற்று, இரத்தம் சிந்தி தியாகத்தோடு தன் உயிரைத் துறந்தார்.

நம்முடைய அன்றாட வாழ்வில் தியாகம் நிறைந்த மனநிலையோடு வாழும் பொழுது பல்வேறு துன்பங்களும் இடையூறுகளும் வரும். ஆனால் நம்முடைய அறச்செயல்கள் வழியாக இறை அனுபவத்தைப் பெற்று, வாழ்வில் பயணிக்கின்ற பொழுது வெற்றியை அடைய முடியும். துன்பத்தின் வழியாகத்தான் இன்பத்தை அடைய முடியும். தோல்வியின் வழியாகத்தான் வெற்றியை அடைய முடியும். சோதனைகளின் வழியாகத்தான் சாதனைகளை பெற முடியும். தியாகம் நிறைந்த வாழ்வின் வழியாகத்தான், மறுகிறிஸ்துவாக மாறமுடியும். எனவே இந்த தவக்காலத்தில் இறை அனுபவத்தை பெற்று, தியாக உள்ளத்தோடு பிறரின் வாழ்வை முன்னேற்ற பாதையில் வழிநடத்த முயலுவோம். அப்பொழுது தவக்காலம் நமக்கு ஒரு அருளின் காலமாகவும் மீட்பின் காலமாகவும் மகிழ்ச்சியின் காலமாகவும் நிறைவின் காலமாகவும் மாறும். தியாகம் நிறைந்த மனநிலையோடு பயணிக்கத் தேவையான இறை அனுபவத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள நம்மையே கடவுளிடம் அர்ப்பணிப்போம்.

இறைவேண்டல் :
தியாகத்தின் திருவுருவே எம் இறைவா! எங்களுடைய அன்றாட வாழ்வில் தியாகம் நிறைந்த உள்ளத்தோடு வாழ்ந்து எந்நாளும் உம்முடைய இறையாட்சி மதிப்பீட்டிற்க்குச் சான்று பகர தேவையான அருளைத் தாரும். நாங்கள் வாழ்வில் முன்னேற எங்கள் பெற்றோர்கள் தொடங்கி எண்ணற்றவர்கள் தங்கள் வாழ்வைத் தியாகம் செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களை நிறைவாக ஆசீர்வதித்தருளும். நாங்கள் தொடர்ந்து தியாகம் நிறைந்த வாழ்வின் வழியாக கிறிஸ்தவ மதிப்பீட்டிற்குச் சான்று பகர தேவையான அருளையும் ஞானத்தையும் தாரும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நம்பிக்கையால் இறைவனின் நண்பர்களாவோம்…

அன்பு நண்பர்களே! தவக்காலம் இரண்டாம் ஞாயிறில் இருக்கிறோம். கடந்த வாரம் ஆண்வர் என்றும் நம்மோடு இருக்கிறார் எனும் நம்பிக்கை மொழி தந்தார். இந்த வாரம் இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு வழியாக நம்மை நமது நம்பிக்கையினால் இயேசுவுக்கு நண்பர்களாக அழைப்பு விடுக்கிறார். இந்த புனிதமான காலத்தை, பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்தி இயேசுவின் நண்பர்களாவோம்.

இவ்வுலகில் வாழும் நாம் நமக்கு நண்பர்களாக இருக்க பல்வேறு நிலை (Status)களை உருவாக்கி வைத்துள்ளோம். பணக்காரன் பணக்காரர்களுடனே நண்பர்களாக இருக்க விரும்புவார். படித்தவர் தனக்கேற்றவாறு இருப்பவருடனே நண்பராக இருக்க விரும்புவார். ஆனால் நம் ஆண்டவர் இயேசு எல்லோருடனும் உறவு பாராட்டினார். எல்லோருடனும் அவர் நட்பு பாராட்ட காரணம், அவர்கள் அவரை நம்பினர். தொழு நோயாளர், நீர் விரும்பினால் என்னை நலமாக்க முடியும் என்று கூறியதற்கு காரணம் இயேசுவை நம்பியதே. செப்கூடத் தலைவரின் இறந்த மகளை இயேசு உயிர்ப்பிக்கச் சென்றதற்கு அவரின் நம்பிக்கையே. இவ்வாறு நம்பிக்கை என்பது இயேசுவின் வாழ்வில் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. இன்று நாமும் இதே நம்பிக்கையினால் இயேசுவோடு நண்பர்களாக இருக்க அழைக்கப்படுகிறோம்..

நம்பிக்கை என்பது என்ன? இறைவனால் வெளிப்படுத்தப்பட்டவைகளுக்கு நாம் கொடுக்கும் பதில்மொழியே நமது நம்பிக்கை. அப்படியென்றால் என்ன எனும் கேள்வியெழலாம். அதைத்தான் இன்றைய முதல் வாசகம் விளக்குகிறது. ஆபிரகாம் கடவுளுக்கு முழுவதும் கீழ்படிந்தார். எனவேதான் விசுவாசத்தின் தந்தையென அழைக்கப்படுகிறார். வயதான ஆபிரகாம், பிள்ளைப்பேறு இல்லாதவர், தன் சொத்துக்களுக்கு வாரிசு இல்லாதவருக்கு இறைவன்தாமே வாக்களித்து ஈசாக்கை பிறக்கச் செய்கிறார். ஒன்னே ஒன்னு கண்ணே கண்ணு என வைத்திருந்த அவனின் மழலை மொழிகேட்டு ;மகிழ்ந்த ஆபிரகாமை இறைவன் அழைத்து, நீ அன்பு கூறும் உன் ஒரே மகனை அழைத்துக் கொண்டு…. எரி பலியாக நீ அவனை எனக்குப் பலியிட வேண்டும் என்கிறார். தள்ளாதா வயதில் தான் பெற்றாலும், அவர் தந்தார், அவர் கேட்கிறார் என்பது போலவும் எபிரேயருக்கு எழுதப்பட்ட திருமுகம் 12:5-11-ன் படி “இறைவன் யாரை அன்பு செய்கிறாரோ அவர்களையே சோதிக்கிறார், கண்டிக்கிறார்” எனும் படிப்பினைக்கேற்ப தன் மகனையே கடவுளுக்காக பலியாகச் செலுத்த முன்வருகிறார். இறைவனின் திருவுளத்திற்கு நாம் கொடுக்கும் பதிலே நம்பிக்கை என்பதை நமக்கு பாடமாக கொடுத்து நாமும் அவரைப் போல நமது நம்பிக்கையினால் இறைவனுக்கு நண்பர்களாவோம்.

அதுபோல, எலியா கடவுளின் திருவுளத்துக்கு கீழ்படிந்து நடந்த இறைவாக்கினர் ஆவார். எலியா வாழ்க்கையில் இறைவனுக்கும் எலியாவுக்கும் இடையேயான உறவு நம்பிக்கையிலான உறவு. அரசர்கள் நூல் முதல் புத்தகம் 18ம் அதிகாரத்தில் எலியா பாகாலின் பொய் இறைவாக்கினர்களை வெட்டி வீழ்தியதனால், அரசன் ஆகாபு, ஈசபேல் அரசி அவரை கொலை செய்ய ஆணையிட்டதால் பயந்து ஓடி சீனாய் மலையில் தஞ்சம் புகுகிறார். அங்கு 1அரசர் 19: 4 – “ஆண்டவரே, நான் வாழ்ந்தது போதும்: என் உயிரை எடுத்துக் கொள்ளும்: நான் என் மூதாதயரைவிட நல்லவன் அல்ல” என மன்றாடினாலும் இறைவனை மெல்லிய காற்றில் சந்தித்த பின் இறைவனின் அழைப்பிற்கு பின் அவர் கடவுளின் பணியை முன்பை விட இன்னும் துணிந்து செய்யக் காரணம் என்ன? அவரின் நம்பிக்கை சார்ந்த பதில்மொழிகள். நாமும் இந்த எலியா போல நமது வாழ்க்கையின் மூலம் நாம் நம்பிக்கை நிறைந்த செயல்களால் இறைவனுக்கு பதிலளிக்க முடியாதா!

இயேசுவும் இன்று தன்னுடைய சீடர்களுக்கு அவர் நம்பிக்கை பயிற்சி அளிக்கிறார். அவர் தனக்கெனத் தேர்ந்தெடுத்தது மிகப் பெரிய மேதாவிகள் அல்ல. எளிய பாமர மக்கள். எளிய பாமர மக்களின் நம்பிக்கை மிகப் பெரியது எனினும் அதை முறைப்படுத்தும் நோக்குடனும், அவர் அவர்களுக்கு எதிர்காலத்தில் வழங்க இருந்த பொறுப்புகளின் அடிப்படையில் அவர்களின் நம்பிக்கையை இன்னும் மிகுதியாக்க அவர்களை மலைக்கு அழைத்துச் சென்று நம்பிக்கையால் இறைவனுடன் நெருக்கமான மோசே, எலியாவோடு உரையாடி அவர்களின் நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்தகிறார். இதன்பொருள், திருச் சட்டத்தின் நிறைவும், இறைவாக்கின் நிறைவும் இயேசுவே. எனவே வரவிருப்பவர் இவரே என்று எடுத்துக் கூறி அவர்களின் நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்த இயேசு எடுக்கும் இன்னொரு முயற்சி. இவர்களின் நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்த, இவர்கள் சரியாக இயேசுவைப் புரிந்து கொள்ளவே இயேசு இவர்களை தபோர் மலை அனுபவம், யாயீர் வீடு, கெத்சமணித் தோட்டம் போன்றவற்றுக்கு தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வதைப் விவிலியத்தில் வாசிக்கிறோம்.

இந்த நிகழ்வுகள் இவர்களின் வாழ்வை மாற்றியது. ஒரு புரிதலில் இருந்து இன்னொரு புரிதலுக்கு கடந்து செல்ல முடிந்தது. நாமும் நமது நம்பிக்கை தளர்வுகளால் புரிதலில்லாமையால் பல நேரம் கடவுளிடமிருந்து விலகி போகின்றோம். இந்த தவக்காலம் இரண்டாம் ஞாயிறின் வழி நமக்கு கொடுக்கும் அழைப்பு கடவுளை நம்பவும் அதனால் அவரின் சீடராகவும்.

நாம் செபிக்கிறோம் ஆனால் அவை நம்பிக்கையினால் உந்தப்பட்ட செபங்களா? அல்லது வீண் வார்த்தைகளா? சிந்தித்துப் பார்ப்போம். நமது செயல்பாடுகள் இறைவன் விரும்பும் வழியிலான செயல்களா? சிந்தித்துப் பார்ப்போம். நமது நம்பிக்கை தளர்வுகளாலே நாம் பல நேரங்களில் இறைவனிடமிருந்து விலகி விடுகிறோம். அவரை நம்புவோம். அந்த நம்பிக்கையை அவர் விரும்புவதுபோல செயலில் காட்டுவோம். இறைவன் விரும்பும் வழி நமது நம்பிக்கையினால் அவரின் நண்பர்களாக வாழ முயற்சிப்போம். இறையாசிர் நம்மோடு…

ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு