மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பெரிய வெள்ளி
(மூன்றாம் ஆண்டு)



இன்றைய வாசகங்கள்:-
I. எசாயா 52:13-53:12
II. எபிரேயர் 4:14-16, 5:7-9
III. யோவான் 18:1-19:42


இன்று ஏதோ ஒரு சோகம், கவலை நம் உள்ளத்திலே, நம் முகங்களிலே. யாரையோ நம் குடும்பத்தில் இழந்துவிட்டது போன்ற துக்கம். மனதிலே கலக்கம், சென்ற இடம் எல்லாம் நன்மையே செய்து கொண்டிருந்த நன்மை (தி.ப. 10:38)யின் நாயகன், இரக்கத்தின் ஊற்று, ஏழைகளின், ஒடுக்கப்பட்டோரின் தோழன், ஏய்த்துப் பிழைப்போரின் எதிராளி, பாவமே செய்யாதவர், வாழவேண்டிய வயதில் கொல்லப்பட்டதால் நம் உள்ளங்கள் இன்று கரைந்து கொண்டிருக்கின்றன.

இறைவாக்கினர் எசாயா கூறுவதுபோல, நம் குற்றங்களுக்காக அவர் காயப்பட்டார். நம் தீய செயலுக்காக அவர் நொறுக்கப்பட்டார். அவரது காயங்களால் நாம் குணம் அடைகின்றோம் (எசா. 53:5).

தலைமகனை இழந்து துயரத்தில் தாயாகிய திருச்சபை அலங்கோலமாக, ஆடம்பரமின்றி, வெறுமையாக இன்று காட்சி தருகின்றாள். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நிகழ்ந்த நம் அன்பரின் அகோர மரணம் இன்று நம்மை எவ்வாறு பாதிக்கிறது? ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்தப் பெரிய வெள்ளியை நாம் கொண்டாடுவதின் நோக்கம் என்ன? இப்படி பல கேள்விகள் நம் உள்ளத்தில் எழலாம்! இத்தகைய கேள்விகளுக்கு விடை காண நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்,

இயேசு கெத்செமனி தோட்டத்திற்கு வந்தார். ஏன்? துன்பத்தைத் தானாக முன் வந்து ஏற்க! ஏனெனில் அன்று சிங்காரத் தோட்டத்தில் ஆதாம் பாவத்தை ஆரம்பித்து வைத்தான். கெத்செமனி தோட்டத்தில் அந்தப் பாவத்தை வெற்றி கொள்ளும் பணி இரத்த வியர்வையில் ஆரம்பமாகிறது.

தொடக்க நூலில் சிறுவன் ஈசாக்? பலிக்குத் தேவையான விறகுக் கட்டையைத் தானே சுமந்து சென்றான் (ஆதி. 22:6) அவனே பலிப் பொருளாக அமைய. அவ்வாறே இயேசுவும் தான் பலியாகப் போகும் கழுமரத்தைத் தானே சுமந்து செல்கிறார். பாலைவனத்தில் கொள்ளி வாய்ப் பாம்புகளினால் கடியுண்ட இஸ்ரயேல் மக்கள் மோயீசன் உயர்த்திய வெண்கலப் பாம்பை நோக்கினர் நலம் பெற (எண், 21:9). அவ்வாறே நாம் மீட்படைய இயேசு கிறிஸ்து சிலுவை மரத்தில் ஏற்றப்பட்டார். இவரது பாடுகளும், மரணமும் வரலாற்றில் நடந்து முடிந்த நிகழ்ச்சி மட்டுமல்ல, இன்று நம் வாழ்வைப் பாதிக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி.

சாவு என்பது நம் அன்றாட வாழ்வில் காணும் நிகழ்ச்சி. இன்றைய செய்திதாள்கள், ரேடியோ, தொலைக்காட்சி போன்றவற்றின் மூலமாகக் கேள்விப்படுகிறோம். ஆபத்துகளால், கொடுமைகளால், போராட்டத்தால் நடக்கும் கொலைகள், மரணங்கள் அன்றாட செய்திகளாக மாறிவிட்டன. சில நேரங்களில் இவைகளை வாசிக்கும் போதும். சரி, கேட்கும்போதும் சரி, பாக்கும்போதும் சரி உணர்வற்றவர்களாக மாறிவிடுகின்றோம். ஆனால் நம் குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு திடீர் மரணம், ஆபத்து, படுகொலை, விபத்தில் உயிர் இழப்பு என்றால் நம் உடலையும் உள்ளத்தையும் பாதிக்கும் அல்லவா? நம் கொடுத்து எழுமே!

ஆம். நம் மூத்த சகோதரர், நமக்குச் சொந்தமானவர், நமக்கு உரிய நண்பர் என்றெல்லாம் அழைக்கும் நம் வாழ்வின் நாயகன் இயேசு இறந்த நாள் அல்லவா இன்று. இவரது துன்பம், இவரது சாவு நம்மைப் பாதிக்கிறது. ஏனெனில் சென்ற இடமெல்லாம் நன்மையே செய்துகொண்டே சென்றார் (திப 10:38). கடவுளின் உயிருள்ள வார்த்தையைப் போதித்துக் கொண்டே சென்றார். எசாயா கூறுவதுபோல, நம் குற்றங்களுக்காக அவர் காயப்பட்டார். நம் தீயச் செயலுக்காக அவர் நொறுக்கப்பட்டார் (எசா 53:5). அன்பு செய்யுங்கள். அன்பைப் பெறுவீர்கள் (யோவா. 15:11-17). மன்னியுங்கள் மன்னிக்கப்படுவீர்கள் (லூக். 637) என்று போதித்தார். இந்த உன்னத ஒப்பற்ற நல்ல மனிதரைத்தான் இந்த உலகம் அநியாயமாகத் தீர்ப்பிட்டுக் கொன்றது. இவரது இரத்தத்தில் நாம் பங்காளியாக உள்ளோம்.

அன்பார்ந்த சகோதரனே! சகோதரியே! நான் மட்டும் அன்று வாழ்ந்திருந்தால் இத்தகைய குற்றமற்ற புனிதரை இத்தகைய கொலைக்கு ஆளாக்கிய கூட்டத்தில் இருந்திருக்க மாட்டேன் என்று சொல்ல உங்கள் உள்ளம் துடிக்கிறதா?

இந்த இயேசுவின் பாடுகள், மரணம் போன்றவை, இன்று ஏழைகள், ஒடுக்கப்பட்டோர், பாவிகள், நலிந்தோர், குழந்தைகள், பெண்ணினம் இவர்களின் சாயலில் நடைபெறுவதை அறியாதவனாக நீ இருக்கின்றாயா? எத்தனை ஆயிரம் பெண்களின் கற்பு இன்று சூறையாடப்படுகின்றது என்பது உனக்குத் தெரியுமா? நமது பாராமுகத்தால், நமது சுய சுகபோக வாழ்க்கையால், நாம் வீணாக்கும் செல்வத்தால் நாம் இவர்களைச் சிலுவையில் அறைவதில்லையா (மத். 25:45)? ஆண்டவர் கூறுவது போல் நீ இந்தச் சின்னஞ்சிறிய ஒருவருக்குச் செய்யாத போதெல்லாம் அவருக்கே செய்யவில்லை.

சடங்கு முறையால் சஞ்சலம் அடையாமல் நமது பாவத்தால் . நாம் ஏற்படுத்திய காயங்களை நினைத்து அழ வேண்டிய நாள் இது. புனித பேதுரு சொல்வதுபோல் அவரது காயங்களால் நாம் குணமாக்கப் பெற்றோம் (1 பேதுரு 2:24)

புனிதம் மலரட்டும்

அன்று மோசேயால் செய்யப்பட்ட வெண்கலப் பாம்பைப் பார்த்தவர்கள் பாம்புக் கடியிலிருந்து தப்பித்தார்கள் (எண் 21:4-9). இன்று சிலுவை மரத்தில் தொங்குகின்ற இயேசுவை நம்பிக்கையோடு உற்றுப்பார்ப்பவர்கள் பாவத்திலிருந்து தப்பிப்பார்கள். பாம்பைவிட கொடியது பாவம்! ஆனால் பாவத்தின் பாதிப்பிலிருந்து நம்மை காப்பாற்றும் ஆற்றல் இயேசுவுக்கு உண்டு.

இதோ நற்செய்தியிலிருந்து சில உதாரணங்கள் !

யோவா 4:1-44 முடிய உள்ள பகுதி. சிக்கார் என்னும் ஊரிலிருந்த ஒரு கிணற்றருகே இயேசு அமர்ந்திருந்தார். அந்தக் கிணற்றுக்குத் தண்ணீர் மொள்ள பெண்ணொருத்தி வந்தார். அவர் ஒரு சமாரியப் பெண். அவரைப் பார்த்து இயேசு, தாகமாக இருக்கின்றது. கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடு என்றார். அவரோ, நீரோ யூதர். நானோ சமாரியப் பெண்! நீர் உயர்ந்தவர். நீர் எப்படி என்னிடம் தண்ணீர் கொடு என்று கேட்கலாம்? என்று கேட்கின்றார். இயேசுவோ, ஆணென்ன பெண்ணென்ன? நீயென்ன? நானென்ன? எல்லாரும் கடவுளின் குழந்தைகள்தான் பெண்ணே! ஆகவே தண்ணீர் கொடு என்கின்றார். இப்படிப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே இயேசு பெண்ணைப் பார்த்து, குடித்த பிறகு தாகமே எடுக்காத தண்ணீரை என்னால் உனக்குக் கொடுக்க முடியும் என்கின்றார். தொடர்ந்து அவர், நீ போய் உன் கணவரை அழைத்து வா என்கின்றார், அந்தப் பெண்ணோ , எனக்குக் கணவர் இல்லையே என்கின்றார். இயேசுவோ, உண்மையைச் சொன்னாய். நீ இதற்கு முன் ஐந்து பேரோடு வாழ்ந்திருக்கின்றாய். அந்த ஐந்து பேரும் உன் கணவர்கள் இல்லை! இப்போது ஒருவருடன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றாய்! அவரும் உன் கணவர் இல்லை என்கின்றார்.

இதைக் கேட்டதும் அந்தப்பெண் அதிர்ந்து போனார். அந்தப் பூவுக்குள்ளே ஒரு பூகம்பம்; மனம் மாறுகின்றார். அவர், நீர் உண்மையிலேயே ஓர் இறைவாக்கினர்தான் என்பதைக் கண்டுகொண்டேன் என்று சொல்லி, அவர் கண்டதையும் கேட்டதையும் போய் அவருடைய ஊர்மக்களுக்குச் சொல்லி ஒரு பெரிய நற்செய்தியாளராக மாறுகின்றார்.

ஒரு மாபெரும் பாவியை இயேசு மன்னித்து, அவரைப் பாவத்திலிருந்து விடுவித்ததை நாமிங்கே பார்க்கின்றோம்.

இதோ அன்று அந்தப் பாவியை மன்னித்த இயேசு இன்று நம் நடுவே சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றார். இதோ மற்றோர் எடுத்துக்காட்டு!

லூக் 19:1-10: அவர் பெயர் சக்கேயு! அவர் பெரிய திருடர்! மற்றவர்களின் பணத்தைத் திருடி பணக்காரராக மாறியவர். எல்லாருக்கும் ஆசை வரும். அவருக்கும் ஓர் ஆசை. அது என்ன ஆசை? இயேசுவைப் பார்க்கவேண்டுமென்ற ஆசை.

இயேசு நோயாளிகளுக்கு உடல்நலம் அளித்ததனால் அவரைப் பார்க்க ஆசை .

இயேசு பாவிகளுக்குப் பாவமன்னிப்பு அளித்ததனால் அவரைப் - பார்க்க ஆசை.

இயேசு இறந்தவர்களுக்கு உயிரை அளித்ததனால் அவரைப் பார்க்க ஆசை .

ஆசை! ஆசை! ஆசை மேல் ஆசை! ஆசைப்பட்ட அவரால் கூட்டத்தின் நடுவே நடந்து வந்த இயேசுவைப் பூமியில் நின்று பார்க்க - முடியவில்லை . ஆகவே மரத்திற்குச் சென்றார்; அதில் ஏறினார்; அதன் மீது அமர்ந்திருந்தார்!

சரியாக இயேசு சக்கேயு அமர்ந்திருக்கின்ற மரத்தடியிலே வந்து நின்று, சக்கேயுவே கீழே இறங்கி வா! உன் வீட்டில் நான் விருந்தாட வேண்டும் என்றார். அந்தப் பாவியோ, இந்தப் பாவிக்கு இப்படியொரு பாக்கியமா எனச் சொல்லி மரத்தை விட்டு, பாவத்தை விட்டுக் கீழே இறங்கி வந்தார். இயேசுவைப் பார்த்து, என் சொத்தில் பாதியை ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிடுகின்றேன்; நான் யாரையாவது ஏமாற்றி எதையாவது கவர்ந்திருந்தால், திருடியிருந்தால், அதை நான்கு மடங்காகத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுகின்றேன் என்றார். உடனே இயேசு அவர் பாவங்களை மன்னித்து, இவரும் ஆபிரகாமின் மகன்தானே! இன்று இந்த வீட்டிற்கு மீட்பு உண்டாயிற்று என்றார்.

இப்படி அன்று பெரிய பாவியான சக்கேயுவிற்கு பாவத்திலிருந்து விடுதலை அளித்த இயேசு இன்று சிலுவையிலே தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றார்.

எந்தக் குற்றத்திற்காக இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்தார்கள்?

நான்கு நாள்கள் கல்லறையிலிருந்த இலாசரை உயிர்ப்பித்தவர் இயேசு. ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் உணவாகக் கொடுத்தவர் இயேசு. ஆறு கல்தொட்டிகளிலிருந்த தண்ணீரை திராட்சை இரசமாக மாற்றியவர் இயேசு. முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளாய் படுத்தப்படுக்கையிலிருந்தவரை எழுந்து நடக்கச்செய்தவர் இயேசு. ஏழு பேய்களை மகதலா நகர் மரியாவிடமிருந்து ஓட்டியவர் இயேசு.

திப 10:38 கூறுவதுபோல இயேசு சென்ற இடமெல்லாம் நன்மையை மட்டுமே செய்தார்.

தீய சூழ்நிலைகளையெல்லாம் அடியோடு மாற்றி இயேசு பாலைவனங்களைச் சோலைவனங்களாக்கினார். மனிதர்களைப் புனிதர்களாக்கினார். அப்படிப்பட்ட நல்லவரை சில யூதர்கள் சிலுவையில் அறைந்தார்கள். ஆனால் இயேசு அவர்களை மன்னித்தார் (லூக் 23 : 34).

தந்தையே, இவர்களை மன்னியும். ஏனெனில் தாங்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை என்றார். பாவிகளுக்குப் பாவமன்னிப்புப் பெற்றுத் தந்தார்.

அன்று கல்வாரியில் சிலுவையில் தொங்கிய இயேசு இன்று நம் நடுவே சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றார்.

பாவத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்கக்கூடிய இயேசு இன்று இதோ நம் நடுவே சிலுவையிலே தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றார்.

இந்த அருமையான சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அவரிடமிருந்து பாவமன்னிப்புப் பெற்று புனிதர்களாவோம். புனித வெள்ளி நம் அனைவரையும் புனிதர்களாக்க வேண்டும்.

புனித பவுலடிகளார் உரோமையருக்கு எழுதியிருக்கும் திருமடலில் 3:9-18- இல் நாமெல்லாருமே பாவிகள்தான் என்கின்றார்.

நாம் பார்க்கக் கூடாததைப் பார்த்திருக்கின்றோம்.
கேட்கக் கூடாததைக் கேட்டிருக்கின்றோம்.
குடிக்கக் கூடாததைக் குடித்திருக்கின்றோம்.
எண்ணக் கூடாததை எண்ணியிருக்கின்றோம்.
பேசக் கூடாததை பேசியிருக்கின்றோம்.

எப்படி எப்படியெல்லாம் வாழக்கூடாதோ , அப்படி அப்படியெல்லாம் வாழ்ந்திருக்கின்றவர்கள் நாம். நாம் அத்தனை பேரும் பாம்மைவிட மோசமான பாவத்தால் தீண்டப்பட்டவர்கள்! நம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் இல்லத்திலும் நஞ்சு உண்டு.

இந்த நஞ்சு, பாவம் நமக்குள்ளிருந்தால் அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நமது உடலை, மனத்தை, உள்ளத்தைக் கொன்றுவிடும்.

நாம் சாகப் பிறந்தவர்கள் அல்ல, மாறாக நதியில் விளையாடி, கொடியில் தலைசீவி வாழப் பிறந்தவர்கள். ஆகவே மன்னிப்பின் மறு உருவமான இயேசுவை உற்றுப் பார்ப்போம்.

காலிலே முள் குத்திவிட்டால் அதை நமது கையால் எடுத்துவிடலாம். நம் உள்ளத்திலே பாவ முள் குத்திவிட்டால் அதை - இயேசுவால் மட்டும்தான் எடுக்க முடியும்.

இந்த 21-ஆம் நூற்றாண்டில் புற்றீசல்களைப் போல, சோதோம் - கொமோரா, நினிவே நகர்கள் முளைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் சிலுவையிலே தொங்கும் இயேசுவின் குரலுக்குச் செவிமடுப்போம். இயேசு இதோ சிலுவையிலிருந்து நம்மோடு பேசுகின்றார்:

பாவத்திற்கு உன் உடலுக்குள்ளோ, உள்ளத்திற்குள்ளோ, மனத்திற்குள்ளோ இடம் கொடுக்காதே! பாம்மைப் பாலூட்டி வளர்க்காதே அது ஒரு நாள் உன்னைக் கொத்திக் கொன்றுவிடும். பாவம் பாம்பு போன்றது.

தீய எண்ணங்களிலிருந்தும் தீய பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும் எல்லாவிதமான பாவங்களிலிருந்தும் உன்னை விடுவிக்கும் ஆற்றல் எனக்கு உண்டு. உன் நம்பிக்கை நிறைந்த கண்களை என் பக்கம் திருப்பு. அப்போது உன் வாழ்வில் எல்லாம் வசந்தமாகும்.

நமக்காகத் தம்மையே சாவுக்குக் கையளித்தவர் இயேசு (முதல் வாசகம்). இரக்கமே உருவானவர் இயேசு (இரண்டாம் வாசகம்). ஆகவே இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்குச் செவிமடுத்து மன்னிப்புப் பெறுவோம். நமது மனிதம் என்னும் தோட்டத்திலே புனிதம் என்னும் மலர் மலரட்டும்.

மேலும் அறிவோம் :
குற்றமே காக்க பொருளாகக் குற்றமே
அற்றம் தரூஉம் பகை (குறள் : 434). பொருள் : குற்றம் செய்வது பேரழிவைத் தரும் பகையாகும். எனவே குற்றம் எதுவும் தோன்றாமல், பொருளைப் பேணிக்காப்பது போன்று, தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

பாவத்துக்கான கூலி மரணம்

மனித சமத்துவத்தை நிலைநாட்டத் துடித்தவர் ஆபிரகாம் லிங்கன். அடிமை வணிகத்தை ஒழிக்க அரும்பாடுபட்டவர் அவர். இனவெறியன் ஒருவனின் துப்பாக்கிக் குண்டு அவரது உடலைத் துளைத்தது, குருதி கொட்டத் தரையில் சரித்தது.

1865 ஏப்ரலில் ஒரு நாள் . ஆபிரகாம் லிங்கனின் அந்தச் சிதைந்த சடலம் மக்கள் அஞ்சலிக்காக ஓஹையோ மாநிலத்தில் கிளிவ்லாந்து என்ற நகரில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. நீண்ட வரிசையில் மக்கள் திரள். அவர்களுக்கிடையில் இடுப்பில் தன் மகனோடு எழைக் கருப்பினப் பெண் ஒருத்தியும் நின்று கொண்டிருந்தாள். சடலத்துக்கு அருகில் வந்ததும், அவள் தன் மகனைத் தோளுக்கு மேல் தூக்கிப்பிடித்து "மகனே, பார், நன்றாக உற்றுப்பார். இந்த மனிதர் உனக்காகவும் எனக்காகவும் இறந்தார். நாம் வாழ்வு பெற வேண்டும் என்பதற்காக இறந்தார்''

சிலுவையில் தொங்கும் இயேசுவைச் சுட்டிக்காட்டி இதே வார்த்தைகளை நாம் ஒவ்வொருவரும் சொல்ல முடியும். இன்று

- நம் குற்றங்களுக்காக இயேசு காயப்பட்ட நாள்.
- நம் தீச்செயல்களுக்காக அவர் நொறுக்கப்பட்ட நாள்.
- அவர்தம் காயங்களால் நாம் குணமடைந்த நாள்.
ஒருவகையில் மனித வரலாற்றில் பெரிய வெள்ளி ஒரு கருப்பு நாள்தான். ஆனால் இயேசுவின் தியாகப்பலி சிலுவையை பெருமைக்கு உரிய சின்னமாக்கிவிட்டது. எனவே இன்றைய விழா வீழ்ச்சிக்கு அல்ல, வெற்றிக்கு! சாவுக்கு அல்ல வாழ்வுக்கு! துயரத்துக்கல்ல, மகிமைக்கு! இயேசு சிலுவையில் இறக்கவில்லை உயர்த்தப்பட்டார் என்பதுதானே யோவானின் பார்வை! அதனால்தான் "நானோ நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலுவையை அன்றி வேறு எதைப் பற்றியும் ஒருபோதும் பெருமை பாராட்டமாட்டேன்” (கலா.6:14) என்றார் திருத்தூதர் பவுல்.

ஒரு தாய் தன் மகனைப் புற்றுநோயிலிருந்து குணமாக்க இலட்சக் கணக்கில் செலவழித்தும் மகன் இறந்துவிட்டான். அந்தத்தாய் ''கடவுளே என் மகன் இறந்தபோது நீர் எங்கே இருந்தீர்?” என்று முறையிட்டாள். அதற்குக் கடவுள் ''என் மகன் சிலுவையில் இறக்கும் போது எங்கே இருந்தேனோ, அங்கேதான் உன் மகன் இறக்கும் போதும் இருந்தேன்” என்றார்.

தன் மகனையே துன்பத்துக்குக் கையளித்த கடவுள் நம்மையும் துன்புற அனுமதிப்பார்; ஆனால் தன் மகனை மாட்சிப்படுத்தியது போல் நம்மையும் மாட்சிப்படுத்துவார்!

இயேசுவின் சிலுவை மரணம், தந்தையான கடவுளின் நித்திய திட்டத்தால் நிகழ்ந்தது. தந்தையே அந்தச் சிலுவையைத் தன் மகனுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார். எப்பொழுதாவது இயேசு தனக்காக, தன் நலனுக்காகத் தந்தையைப் பார்த்து மன்றாடியிருப்பாரா? ஒருமுறை - ஒரேயொருமுறைதான் தனக்காக வேண்டினார். ''தந்தையே எல்லாம் உம்மால் இயலும். இத்துன்பக் கிண்ணத்தை என்னிடமிருந்து அகற்றும்” (மார்க்.14;36). அந்த ஒரே மன்றாட்டும் மறுக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்த நிலையில் இயேசு வலுப்படுத்தப்பட்டார். (லூக்.22:43)

"பாவத்துக்குக் கிடைக்கும் கூலி சாவு" (ரோமை 6:23) அப்படி யென்றால் மரணத்தை விலையாகக் கொடுத்துத்தான் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும். "எதிலிருந்து சாவு தோன்றியதோ அதிலிருந்தே புத்துயிர் எழவும், மரத்தினால் வெற்றி கண்டவன் மரத்தினாலேயே தோல்வி காணவும் வேண்டுமென்று இருந்தது" விலக்கப்பட்ட மரத்தின் மூலம் சாவு இவ்வுலகில் நுழைந்தது. அச்சாவினைக் கடவுள் சிலுவை மரத்தின் மூலமே அழித்தார். எனவே நன்றியோடும் மகிழ்ச்சியோடும் பாடுகிறோம்: ''திருச்சிலுவை மரம் இதோ! இதிலேதான் தொங்கினார் உலகின் மீட்பர். வாருங்கள் ஆராதிப்போம்”

இயேசுவைக் கொன்றது யார்? இந்தக் கேள்விக்கு வயது இரண்டாயிரத்துக்கும் மேலே. சூழ்ச்சியால் பரிசேயரா? துரோகத்தால் யூதாசா? கோழைத்தனத்தால் பிலாத்துவா? செயல்பட்டால் படை வீரரா? நாம் அனைவருமே கிறிஸ்துவின் மரணத்துக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் உலகில் வாழ்ந்த, வாழுகின்ற, வாழப் போகின்ற ஒவ்வொரு மனிதனின் பாவத்திற்காகவும் இயேசு பலியாக இறந்தார். அவனது மீட்புக்காக இரத்தத்தை , உயிரை விலையாகக் கொடுத்தார்.

அதனால்தான் எனக்காக இரக்கப்படவோ, வருத்தப்படவோ, அனுதாபப்படவோ, அழுது புலம்பவோ வேண்டாம் என்கிறார் இயேசு

. இயேசுவின் பாடுகளும் மரணமும் பரிதாபப்படுவதற்கல்ல, மாறாக நம்மைப் பக்குவப்படுத்துவதற்கே. எத்தனை பேரை அப்படிப் பக்குவப்படுத்திப் புனிதர்களாக்கி இருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டு : புனித மாக்சிமில்லியன் மரிய கோல்பே, நெல்சன் மண்டேலா. இயேசுவின் பாடுகளில் வெளிப்படும் பண்புகள் நம்மைப் பக்குவப்படுத்த வேண்டும். உதாரணத்திற்கு மன்னிப்பு. "தந்தையே இவர்களை மன்னியும்...'' (லூக். 23:34)

இன்றைய வழிபாட்டின் மையம் திருச்சிலுவை ஆராதனை. இன்று நாம் கடவுளுக்கு அளிக்க வேண்டிய காணிக்கை மனத்துயருடன் கூடிய கண்ணீ ர். நொறுங்கிய உள்ளம். (தி.பா.51:17)

ஆணி கொண்ட உன் காயங்களை அன்புடன் முத்தி செய்கின்றேன். பாவத்தால் உம்மைக் கொன்றேனே, ஆயனே என்னை மன்னியும். திருச்சிலுவையை நோக்கி தூய அகுசுதீனோடு சேர்ந்து செபிப்போம். "ஆண்டவரே, உம் திருக்காயங்களை என் நெஞ்சில் பதியச் செய்யும். துன்பம் நம்மைப் பாதிக்கிறது. அன்பும் நம்மைப் பாதிக்கிறது. இரண்டையும் இயேசுவிடம் கற்றுக் கொள்ளும் போது வாழ்வு அர்த்தம் பெறுகிறது.'

இயேசு இறந்தார் என்று ஏற்றுக் கொள்வது வரலாறு
இயேசு எனக்காக இறந்தார் என்று உணர்ந்து ஏற்பது மீட்பு
அந்த மீட்பும் விடுதலையும் புனித வெள்ளி தரும் பரிசு.


இன்று பெரிய வெள்ளி. மன்னுயிரை மீட்கத் தம் இன்னுயிரை ஈந்த கிறிஸ்துவின் தியாகத்தை நினைவுகூறும் நாள், "தாங்கள் ஊடுருவக் குத்தியவரை உற்று நோக்குவார்கள்" (யோவா 19:37) என்ற மறைநூல் வாக்கிற்கேற்ப, இன்று சிலுவையில் தொங்கும் கிறிஸ்துவை உற்று நோக்குவோம். விண்ணையும் மண்ணையும் படைத்தவர் விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் நடுவே தொங்குகிறார், ஆயிரம் ஆயிரம் மக்களுக்கு ஆதரவளித்த ஆண்டவர் அனாதையாகத் தொங்குகிறார், தலையிலே முள் முடி; உடலிலே கசை அடி; அங்கமெல்லாம் காயங்கள்; குருதி படிந்த நெற்றி; குளமாய் நிற்கும் கண்கள்; குத்தித் திறக்கப்பட்ட விலா...

கல்வாரிக் காட்சியைக் கண்டால்
கல்லும் கரைந்திடுமே; கண்ணும் கலங்கிடுமே;
உள்ளம் உருகிடுமே;
இதயம் இளகிடுமே;
நெஞ்சம் நெகிழ்ந்திடுமே!

பெரிய வெள்ளி நமக்கு உணர்த்தும் உண்மை: ஒன்று, கிறிஸ்து நமக்காக, நமது பதில் - ஆளாகச் சிலுவைச் சாவை ஏற்றார். இரண்டு, கிறிஸ்து தமது சாவின் மூலம் கடவுள் மனிதருடைய துன்பத்தில் நேரடியாக, முழுமையாக, உள்ளிருந்து பங்கேற்கிறார்.

கிறிஸ்துவின் சாவு ஒரு பதில் - ஆளின் சாவு, நாம் சாகாமல் இருக்க அவர் நமக்காக, நமது இடத்தில் சாவை ஏற்றார், பாவத்திற்குக் கூலி சாவு (உரோ 6:23), தொங்கவிடப்பட்டவன் கடவுளால் சபிக்கப்பட்டவன் (இச 21:23), கிறிஸ்து பாவமே அறியாதவர், பாவத்தின் விளைவை ஏற்று, சபிக்கப்பட்டவராக, நகர வாயிலுக்கு வெளியே (எபி 13:12) இறந்தார். அனைவருக்காகவும் ஒருவர் இறந்தார் என்பதை எண்ணும்போது, கிறிஸ்துவின் பேரன்பு நம்மை ஆட்கொள்கிறது (1 கொரி 5:14).

ஒரு சிறுவன் தன் அம்மாவின் முகத்தில் இருந்த பெரிய தழும்பைப் பார்த்து அவரை வெறுத்தான், ஆனால் அந்தத் தழும்பு எப்படி வந்தது? அவன் சிறு குழந்தையாகத் தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, வீடு தீப்பற்றிக் கொண்டது. அவன் அம்மா துணிச்சலுடன் தீ நடுவில் சென்று தூங்கிக்கொண்டிருந்த அவனை வெளியில் தூக்கிக்கொண்டு ஓடியபோது, அவரது முகத்தில் தீக்காயம் ஏற்பட்டது: காயம் ஆறியபின்னும், முகத்தில் தழும்பு மாறவில்லை . இதை அம்மா அவனிடம் எடுத்துச் சொன்னபோது, அவன் அம்மாவை அதிகமாக அன்பு செய்ய ஆரம்பித்தான்.

துன்புறும் இறை ஊழியனாகிய கிறிஸ்துவைப்பற்றி இன்றைய முதல் வாசகம் கூறுகிறது: "நாம் பார்ப்பதற்கேற்ப அமைப்போ அவருக்கில்லை, நாம் விரும்பத்தக்கத் தோற்றமும் அவருக்கில்லை" (எசா 53:2). ஏன்? ஏனென்றால், "அவர் நம் குற்றங்களுக்காகக் தாயப்பட்டார் ... அவர்தம் காயங்களால் குணமடைந்தோம்" (எசா 53:5).

மேலே கூறப்பட்ட நிகழ்வில், எவ்வாறு தன் குழந்தையைத் தீயிலிருந்து காப்பாற்ற அந்த அம்மா தீக்காயங்களுக்கு இரையாகி, தம் முகத்தில் மாறாத் தழும்பைச் சுமந்தாரோ, அவ்வாறே கிறிஸ்துவும் நம்மைப் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கக் காயப்பட்டார்; அழகை இழந்தார்; அருவருப்பான தோற்றத்தை அடைந்தார், அவர் உயிர்த்த பின்பும் அவருடைய கைகளிலும் கால்களிலும் விலாவிலும் தழும்புகள் இருந்ததை நாம் மறக்க முடியாது. எனவே நமக்காக காயப்பட்ட கிறிஸ்துவை நாம் எவ்வளவோ அதிகமாக அன்பு செய்ய வேண்டும்,

திருத்தூதர் பவுலுடன் இணைந்து நாமும், "கிறிஸ்து என்மீது அன்பு கூர்ந்தார், எனக்காகத் தம்மை ஒப்புவித்தார்" (கலா 2:20) என்று நன்றிப் பெருக்குடன் கூறுவேண்டும். "கிறிஸ்துவினுடைய அன்பின் அகலம், நீளம், உயரம், ஆழம் என்னவென்று உணரவேண்டும்" (எபே 3:18-19) "கிறிஸ்துவினுடைய அன்பிலிருந்து நம்மைப் பிரிக்கக்கூடியது எது? வேதனையா? நெருக்கடியா? இன்னலா? பட்டினியா? ஆடையின்மையா? இடரா? சாவா? எதுதான் நம்மைப் பிரிக்க முடியும்?" (உரோ 8:35) என்று சூளுரைக்க வேண்டும். இரண்டாவது, கிறிஸ்துவின் சாவு கடவுளின் சாவு. கடவுள் கிறிஸ்துவில் இறந்ததன் மூலம், அவர் மனிதருடைய துன்பத்தில் தம்மை முழுமையாக இணைத்துக் கெண்டார்; கடவுள் மனிதருடைய துன்பத்தில் உள்ளிருந்து பங்கேற்கிறார் என்பதையும் பெரிய வெள்ளி நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஒரு சித்திரவதை முகாமில் மூன்று யூதர்களைத் தூக்கிலிட்டனர். அவர்களில் இருவர் வயதானவர்கள்; உடனே இறந்துவிட்டனர். ஆனால் மூன்றாவது நபர் ஓர் இளைஞர்; அவர் அரைமணி நேரத்திற்குமேல் வேதனையால் புழுவாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தார். இந்தப் பரிதாபமான காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்களில் ஒருவர் தம் அருகில் இருந்தவரைப் பார்த்து, "எங்கே கடவுள்? கடவுள் எங்கே?" என்று கேட்டார். அதற்கு மற்றவர், "அவர்தான் அந்தத் தூக்குக் கயிற்றில் தொங்குகிறார்" என்றார். துன்பம் என்ற புரியாத புதிருக்கு இப்பதில் ஒன்றுதான் சரியான பதில். வேறு எந்தப் பதிலும் கடவுளை இரக்கமற்ற கொடுங்கோலனாகவே காட்டும்.

கிறிஸ்து சிலுவையில் தொங்கியபோது, ஒரு சிலர் "தொலைவிலிருந்து” பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள் (லூக் 23:49). கடவுள் மனிதருடைய துன்பத்தை விண்ணிலிருந்து வேடிக்கை பார்ப்பவர் அல்ல. மாறாக, அவரே மனிதருடைய துன்பத்தில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு துன்புறுகிறார், மனிதர் சிந்தும் கண்ணீர் கடவுளுடைய கண்ணீர், மனிதரின் சாவு கடவுளின் சாவு. கிறிஸ்துவே வறியவர்களில், பிணியாளர்களில், நசுக்கப் பட்டவர்களில் துன்புறுகிறார், இது உண்மை . இல்லையென்றால், "நான் பசியாய் இருந்தேன் உணவு கொடுத்தீர்கள்: தாகமாய் இருந்தேன், என் தாகத் தைத் தணித்தீர்கள் .” (மத் 25:35-36) என்று கிறிஸ்து கூறியதற்குப் பொருள் இல்லாமல் போய்விடும்.

எனவே மனிதரின் துன்பங்கள் அனைத்தும் கடவுளின் துன்பங்களே. ஏழைகளை நிந்திப்பது மனித நேயமற்ற செயல் மட்டுமல்ல, அது தெய்வ நிந்தனையாகும், கிறிஸ்துவே நம்முடன் துன்புறுகிறார், நமது சிலுவையை நம்மோடு இணைந்து சுமக்கிறார் என்பதை அறிந்து மன உறுதி கொள்வோம். அதே நேரத்தில் துன்புறுவோரிடம் கிறிஸ்துவை இனம் கண்டு அவர் துயர் துடைக்க ஆவன செய்வோம். இவ்வுலகில் ஒரே ஒரு மனிதர் உயிரோடு இருக்கும்வரை. அவர் வழியாகவே கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாதை தொடரும்!

ஆதாமின் கீழ்ப்படியாமையால் நாம் இழந்ததைவிட, கிறிஸ்துவின் கீழ்ப்படிதலால் நாம் பெற்றுக்கொண்டது அதிகம். "பாவம் பெருகிய இடத்தில் அருள் பொங்கி வழிந்தது" (உரோ 5:20) எனவே நாம் மனமுடைந்து போகாமல் மனமகிழ்வோம்.

"ஓ ஆதாமின் பாவமே! உன்னை அழிக்கக் கிறிஸ்துவின் மரணம் திண்ணமாய்த் தேவைப்பட்டது. இத்துணை மாண்புமிக்க மீட்பரை அடையப் பேறுபெற்றதால் பாக்கியமான குற்றமே" - பாஸ்கா புகழுரை.

கிறிஸ்துவின் சாவு ஒரு பதில் - ஆளின் சாவு, நாம் சாகாமல் இருக்க அவர் நமக்காக, நமது இடத்தில் சாவை ஏற்றார், பாவத்திற்குக் கூலி சாவு (உரோ 6:23), தொங்கவிடப்பட்டவன் கடவுளால் சபிக்கப்பட்டவன் (இச 21:23), கிறிஸ்து பாவமே அறியாதவர், பாவத்தின் விளைவை ஏற்று, சபிக்கப்பட்டவராக, நகர வாயிலுக்கு வெளியே (எபி 13:12) இறந்தார். அனைவருக்காகவும் ஒருவர் இறந்தார் என்பதை எண்ணும்போது, கிறிஸ்துவின் பேரன்பு நம்மை ஆட்கொள்கிறது (1 கொரி 5:14).

ஒரு சிறுவன் தன் அம்மாவின் முகத்தில் இருந்த பெரிய தழும்பைப் பார்த்து அவரை வெறுத்தான், ஆனால் அந்தத் தழும்பு எப்படி வந்தது? அவன் சிறு குழந்தையாகத் தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, வீடு தீப்பற்றிக் கொண்டது. அவன் அம்மா துணிச்சலுடன் தீ நடுவில் சென்று தூங்கிக்கொண்டிருந்த அவனை வெளியில் தூக்கிக்கொண்டு ஓடியபோது, அவரது முகத்தில் தீக்காயம் ஏற்பட்டது: காயம் ஆறியபின்னும், முகத்தில் தழும்பு மாறவில்லை . இதை அம்மா அவனிடம் எடுத்துச் சொன்னபோது, அவன் அம்மாவை அதிகமாக அன்பு செய்ய ஆரம்பித்தான்,

இதோ மனிதன்!

இயேசு முள்முடியும் செந்நிற மேலுடையும் அணிந்தவராய் வெளியே வந்தார். பிலாத்து அவரிடம், 'இதோ! மனிதன்!' என்றான் அவரைக் கண்டதும் தலைமைக் குருக்களும் காவலர்களும், 'சிலுவையில் அறையும், சிலுவையில் அறையும்' என்று கத்தினார்கள்.

நவம்பர் 18, 1998 அன்று அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் லிங்கன் சென்டரில் வயலின் கச்சேரி ஒன்று நடந்தது. அதனால் என்ன? அரங்கம் என்றால் கச்சேரிகள் நடக்கத்தானே செய்யும். அன்றைய நாளில் வயலின் வாசிக்க இட்ஸாக் பெர்ல்மன் என்பவர் அழைக்கப்பட்டிருந்தார். இவர் பெரிய வயலின் இசைக் கலைஞர். ஆனால், போலியோ நோயினால் அவதியுற்றதால் மிகவும் சூம்பிய கால்களை உடையவர். கைத்தடிகள் இன்றி அவரால் நடக்க முடியாது. அரங்கமே நிறைந்த அன்று தன் கைத்தடிகளை ஊன்றி மேடைக்கு வந்தார் இட்ஸாக். அனைவரின் கண்களும் இவர்மேல் இருந்தன. சபையோரை வணங்கிவிட்டு வயலினைக் கையில் எடுத்த இவர் வாசிக்கத் தொடங்கினார். வாசிக்கத் தொடங்கிய நொடியில் வயலினின் நான்கு கம்பிகளில் ஒன்று அறுந்து தொங்கியது. அரங்கம் சற்றென அதிர்கிறது. 'இவர் மறுபடியும் கைத்தடிகள் கொண்டு கீழே இறங்கி வந்து இதைச் சரி செய்து வாசிக்கத் தொடங்குவார்' என்று அவர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருந்த வேளையில், ஒரு நொடியும் இடைவெளி இல்லாமல் வெறும் மூன்று கம்பிகளைக் கொண்டு நாற்பத்தைந்து நிமிடங்கள் தொடர்ந்து அழகாக வாசிக்கின்றார் இட்ஸாக். அரங்கமே எழுந்து நின்று அவரை வாழ்த்துகிறது. 'ஒரு கம்பி அறுந்தவுடன் நீங்கள் அதை மாற்றிவிட்டுத்தான் வாசிப்பீர்கள் என்று நாங்கள் நினைத்தோம்' என்கிறார் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர். அதற்கு இட்ஸாக், 'நல்ல இசைக்கலைஞனின் இசை அவனுடைய கையில் இருக்கும் வீணையில் அல்ல. அவனிடம்தான் இருக்கிறது' என்றாராம்.

வயலினில் மூன்று நரம்புகள் இருந்தாலும் இனிமையாக வாசிக்க முடியும்!

குறை என்று அடுத்தவர்களின் கண்களுக்குப் படுவதையும் வைத்து நிறைவாக்க முடியும்!

இதுதான் இன்று நாம் கொண்டாடும் சிலுவையின் செய்தி.

'இவர் இறங்கி வந்து கம்பியை மாற்றிவிட்டுத்தான்' என்று நினைத்தவர்கள் நடுவில் தொடர்ந்து வாசித்த இட்ஸாக் போல, 'இவர் இறங்கி வந்தால்தான் நாங்கள் இவரை நம்புவோம்' என்று எண்ணிய மக்கள் நடுவில், சிலுவையில் மூன்று ஆணிகளில் தொங்கி இந்த உலகம் இன்று அனுபவிக்கும் மீட்பு என்னும் இசையைத் தந்தவர் இயேசு.

'இதோ! மனிதன்!'

- இப்படித்தான் இயேசுவை மக்களுக்கு அறிமுகம் செய்கின்றான் பிலாத்து.

'இதோ! கன்னி கருவுற்று ஒரு மகனைப் பெறுவார்!' 'இதோ! இயேசு!' 'இதோ! இறைமகன்!' 'இதோ! மெசியா!' 'இதோ! மீட்பர்!' என்று இயேசுவின் வாழ்விலும் பணியிலும் அவரைப் பற்றி மக்கள் சொன்ன தலைப்புக்கள் எல்லாம் மறைந்து போயின. இறுதியாக, 'இதோ! மனிதன்' என்ற பிலாத்துவின் அழைப்புதான் நிலைத்து நிற்கிறது.

'இதோ! மனிதன்'

யார் இந்த மனிதன்? இவரே துன்புறும் ஊழியன். இவரே நம் தலைமைக் குரு. இவரே யூதர்களின் அரசன். இவரே சிலுவையில் அறையப்பட்டவர்.

'இதோ! மனிதன்'

இன்று நாம் யாரையாவது இப் பெயர் கொண்டு அழைத்திருக்கிறோமா?

நாம் பார்க்கும் சினிமாவில் 'இதோ! அந்த நடிகன்!' என்கிறோம். அரசியலில், 'இதோ! அத்தலைவன்' என்கிறோம். விளையாட்டில், 'இதோ! பேட்ஸ்மேன்!' என்கிறோம். 'இதோ! என் தாய்!' 'இதோ! என் மகள்!' 'இதோ! என் அப்பா!' 'இதோ! ஒரு சிறைக்கைதி!' 'இதோ! இறந்தவர்!' 'இதோ! ஒரு நோயாளி!' 'இதோ! ஒரு குடிகாரர்!' 'இதோ! ஓர் ஏழை!' 'இதோ! ஆட்டோக்காரர்!' 'இதோ! தமிழர்!' 'இதோ! ஆடு!' என்று நாம் ஒருவருடைய இருப்பு, இறப்பு, உறவு, வேலை, இனம், பாலினம் போன்ற அடையாளங்களை வைத்து நாம் மனிதர்களையும் விலங்குகளையும் அழைக்கின்றோம்.

ஆனால், அடையாளங்கள் அகற்றப்பட்ட ஒருவன், நிர்வாணமாய் நிற்கும் ஒருவன், தனக்குப் பொருந்தாத முள்முடியையும், செந்நிற மேலுடையையும் அணிந்தவன் தான் மனிதன் என்கிறது இன்றைய நற்செய்தி வாசகம்.

'இதோ! மனிதன்!'

இவனை நாம் இன்று எங்கும் பார்க்கலாம்: தன் குழந்தைக்குப் பால் வாங்க முடியவில்லை என்று தவிக்கும் தாயின் தவிப்பில், இந்த ஆண்டு குழந்தைக்கு படிக்க இடம் கிடைக்குமா, பெண்ணுக்கு கல்யாணம் நடக்குமா, மகனுக்கு வேலை கிடைக்குமா என்று ஏங்கும் தந்தையின் தவிப்பில், பேருந்துக்குப் பணம் இல்லாமல் நடந்தே செல்லும் பயணியின் கால்களில், நீதி கிடைக்கும் வரை போராடும் போராளியில், தான் அடக்கப்பட்டாலும் எழுந்து நிற்கும் ஊமை மனிதரில், நம் தனிமையில், நம் நோயில், நம் வெறுமையில், மற்றவர்கள் நம்மை விமர்சிக்க நாம் சோர்ந்து விழும் நேரத்தில், தெருமுனைகளில், இரவின் நீண்ட பயணங்களில், நாட்டின் எல்கைகளில் இருக்கின்றான் இந்த மனிதன்.

ஆக, தன் வாழ்வில் முரண்களை அனுபவிக்கின்ற, உறுதியற்ற தன்மையை அனுபவிக்கின்ற, நொறுங்குநிலையை அனுபவிக்கின்ற எல்லாருமே 'இதோ! மனிதன்' என்று சொல்லப்படுபவர்களே.

இதையொத்த ஒரு சொல்லாடலை நாம் தொடக்கநூலில் பார்க்கின்றோம். ஆண்டவராகிய கடவுள் தாம் மனிதனிடமிருந்து எடுத்த விலா எலும்பை ஒரு பெண்ணாகச் செய்து மனிதனிடம் அழைத்து வரும்போது மனிதன், 'இதோ! இவளே என் எலும்பின் எலும்பும் சதையின் சதையும் ஆனவள். மனிதனிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டதால் மனுஷி என அழைக்கப்படுவாள்' என்கிறார் (காண். தொநூ 1:22-23). பெண்ணைக் கண்ட மனிதன், 'இதோ! மனுஷி!' என்கிறாள்.

'இதோ! மனிதன்' என்று பிலாத்து சொல்லும்போது, அவன் இதுவரை இயேசுவைப் பற்றிக் கேள்வியுற்ற அனைத்து அடையாளங்களையும் - 'இறைமகன்,' 'யூதர்களின் அரசன்,' 'மெசியா,' 'மானிட மகன்,' 'மீட்பர்' என்ற எல்லா அடையாளங்களையும் அகற்றி, 'இதோ! நிர்வாணம்!' 'இதோ! மனிதன்!' என்கிறான்.

இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனைத்தான் இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். எசா 52:13-53:12) நாம் பார்க்கிறோம். 'துன்புறும் ஊழியன்' பாடல் அல்லது 'நான்காவது பணியாளன் பாடல்' என்றழைக்கப்படும் இப்பாடல், நேர்மையாளர் ஒருவர் நேர்மையற்றவரின் கைகளில் அனுபவிக்கும் துயரங்களை எடுத்துரைக்கிறது. எசாயாவின் வாசகர்களைப் பொறுத்தவரையில் இப்பகுதி இஸ்ரயேல் மக்களையே குறித்தது. ஆனால், யூத நம்பிக்கையில் மிகவும் தேர்ந்திருந்த நற்செய்தியாளர்கள் (குறிப்பாக, யோவான்) இப்பகுதியை இயேசுவுக்குப் பொருத்தி எழுதுகின்றனர். இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் - பாடுகளின் வரலாற்றில் - நாம் வாசித்த பல சொல்லாடல்களை நாம் இங்கே பார்க்கின்றோம்: 'நாம் பார்ப்பதற்கேற்ற அமைப்போ அவருக்கில்லை. நாம் விரும்பத்தக்க தோற்றமும் அவருக்கில்லை. அவர் இகழப்பட்டார். மனிதரால் புறக்கணிக்கப்பட்டார். வேதனையுற்ற மனிதராய் இருந்தார். இழிவுபடுத்தப்பட்டார். நம் பிணிகளைத் தாங்கிக் கொண்டார். நம் துன்பங்களைச் சுமந்துகொண்டார் ... ஒடுக்கப்பட்டார். சிறுமைப்படுத்தப்பட்டார். ஆயினும் அவர் வாய் திறக்கவில்லை. கைது செய்யப்பட்டு, தீ;ர்ப்பிடப்பட்டு, இழுத்துச் செல்லப்பட்டார். கொலையுண்டார். வன்செயல் யாவும் அவர் செய்ததில்லை.'

எசாயா இறைவாக்குப் பகுதியில் நாம் சந்திக்கும் இந்த மனிதன் முழுக்க முழுக்க மற்றவர்களின் கையில் இருக்கிறார். அதாவது, இவருக்கென்று எந்த விருப்பு வெறுப்பும் இல்லை. இவராக எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாது. இவர் எதுவும் பேசவில்லை.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். எபி 4:14-16, 5:7-9) இயேசுவின் இரண்டு முகங்களைக் காண்கிறோம்: ஒரு முகம் நம் பக்கம் திரும்பி நமக்கு இரக்கம் காட்டுவதாக, நம் வலுவின்மையில் பங்கேற்பதாக இருக்கிறது. மறுபக்கம், கடவுளிடம் திரும்பி அவரை நோக்கிக் கண்ணீர் எழுப்புவதாக, அவரிடம் மன்றாடி வேண்டுவதாக, இறுதியில், இருப்பதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதாக இருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம், மகிமையின் அல்லது மாட்சிமையின் நூல் என்று சொல்லப்படும் யோவான் நற்செய்தியின் இறுதியிலிருந்து எடுக்கப்படுகிறது. பிலாத்துவுக்கும் இயேசுவுக்குமான உரையாடலை மிக நீண்டதாகப் பதிவு செய்பவர் யோவான் மட்டுமே. யோவானின் பிலாத்து மதில்மேல் பூனையாக, உள்ளும் வெளியும் ஆடும் கதவாக மக்களுக்கும் இயேசுவுக்கும் இடையே ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார். 'உள்ளே' 'வெளியே' என்று நிகழும் கதையமைப்பின் மையமாக இருப்பது, 'இதோ! மனிதன்' என்ற பிலாத்துவின் வார்த்தைகள்தாம். பல நேரங்களில் நாம் இயேசுவை, 'இதோ! கடவுள்' என்று நினைப்பதிலேயே மும்முரமாய் இருப்பதால் இயேசுவின் இந்த முகம் நமக்கு அரிதாக இருக்கிறது. பசியற்றவராக, எல்லாவற்றையும் தாங்கிக் கொள்பவராக, அவமானத்தைப் பொறுத்துக்கொள்பவராக, நோயற்றவராக இயேசுவை நாம் நினைத்து அவரைக் கடவுளாக கொண்டாடுவது மிக எளிதானது. ஆனால், நாம் இப்படிச் செய்யும்போதெல்லாம் அவரை நாம் நம்மிடமிருந்து அந்நியப்படுத்திவிடுகின்றோம். ஆனால், இயேசு நம்மை மீட்கக் காரணமாக இருந்தது அவருடைய 'மனிதன்' நிலையே.

தன்னுடைய நற்செய்தியின் தொடக்கத்தில், 'வாக்கு மனிதர் ஆனார். நம்மிடையே குடிகொண்டார்' (காண். யோவா 1:14) என்று தான் சொன்ன வார்த்தைகளை வைத்தே, 'இதோ! மனிதன்' என்று தன் நற்செய்தியை நிறைவுசெய்கின்றார் யோவான்.

'இதோ! மனிதன்!' என்று சொன்ன பிலாத்துவின் வார்த்தைகளில் அங்கு கூடியிருந்த ஒவ்வொருவரும், தங்களின் பிரதிபலிப்பைப் பார்த்தார்கள். தங்களின் அவமானத்தைப் பார்த்தார்கள். தங்களின் அப்பா, அம்மா, அண்ணன், தம்பி, நண்பன், நண்பி, துரோகி என தாங்கள் வாழ்வில் சந்தித்த அனைவரையும் அந்த நொடியில் பார்த்தார்கள். தாங்கள் தங்களையே பார்த்தது அறுவறுப்பாக இருந்ததால்தான், 'சிலுவையில் அறையும் சிலுவையில் அறையும்' என்று கத்துகிறார்கள்.

தொடக்கநூலில் போல, கனியை உண்டு பாவம் செய்த ஆதாமும் ஏவாளும், 'இதோ! மனிதன்!' 'இதோ! மனுஷி!' என்று தங்களைத் தாங்களே பார்த்ததால்தான் மரத்தின் பின்னால் தாங்களே தங்களைக் கொண்டு போய் அறைந்துகொள்கிறார்கள்.

இன்று இயேசு தருகின்ற ஒற்றை வாழ்க்கைப்பாடம் இதுதான்: 'இதோ! மனிதன்' என்று நம்மையே ஏற்றுக்கொள்வது.

'இதோ! மனிதன்' என்று தங்களையே ஏற்றுக்கொள்ளாததால்தான் முதல் மனிதனும் மனுஷியும், 'கடவுளைப் போல ஆக விரும்பிக்' கனியை உண்ணக் கைநீட்டுகின்றனர்.

'இதோ! மனிதன்!' - இந்த மனிதன் எப்படிப்பட்டவன்?

இவன் அவமானத்திற்கு உள்ளாவான். அதே போல இவன் 'இளந்தளிர் போல ஆண்டவர் திருமுன் வளர்வான்.'

இவன் கூக்குரலிட்டு அழுவான். இவன் இரக்கத்தையும் காட்டுவான்.

இவன் சிலுவையில் இறப்பான். இவன் மூன்றாம் நாளில் உயிர்ப்பான்.

இவன் தன் சகோதரர்களால் விற்கப்படுவான். இவன் ஆளுநராக மாறி அவர்கள் எல்லாருக்கும் உணவளிப்பான்.

இவன் எகிப்தியனைக் கொல்வான். எகிப்து நாட்டிலிருந்து மக்களை அழைத்து வருவான்.

இவன் சிங்கத்தையும் கையால் பிளப்பான். யாரையும் எளிதாக நம்பி தன் ஆற்றலை இழப்பான்.

இவன் இன்னொருத்தியை மனைவியாக்கி அவளுடைய கணவனைக் கொல்வான். இவன் ஆண்டவருக்காக ஆலயம் கட்ட முற்படுவான்

. இவன் கடவுளிடம் ஞானம் கேட்பான். இவனே சிலைவழிபாடும் செய்வான்.

இவன் காட்டிக் கொடுப்பான். இவன் கண்ணீர் சிந்துவான்.

இவன் மூன்று முறை மறுதலிப்பான். இவனே மூன்று முறை, 'நான் உன்னை அன்பு செய்கிறேன்' என்பான். இவன் ஒரு முரண். சிலுவையைப் போல இவன் ஒரு முரண். நேராக நிமிர்வான். குறுக்காக படுத்துக்கொள்வான்.

இவனிடம் மூன்று கம்பிகளே இருந்தாலும் இவன் தன் வாழ்வை இனிய இசையாக்குவான்.

'இதோ! மனிதன்!' என்ற வெறுமையும் இவனுக்குத் தெரியும்.

'இதோ! உன் தாய், இதோ! உன் மகன்' என்ற உரிமையும் இவனுக்குத் தெரியும்.

வாழ்வின் முரண்களில் தெரியும், வாழ்வின் வெறுமையில் தெரியும், வாழ்வின் வெற்றியில் தெரியும் இவன் விமர்சனம் செய்யப்பட வேண்டியவன் அல்லன்.இவன் கொண்டாடப்பட வேண்டியவன்.

ஏனெனில்,

'இதோ! மனிதன்!'

ஆக, நம் வீட்டில் இன்று நம் குழந்தைகள் தவறு செய்தால், 'இதோ! மனிதன் - கடவுள் இல்லையே!', நண்பன் துரோகம் செய்தால், 'இதோ! மனிதன் - கடவுள் இல்லையே,' என்ன நிலையில் யார் இருந்தாலும், 'இதோ! மனிதன்' என்ற நாம் ஏற்றுக்கொண்டால் நம் வாழ்வில் விரக்திகளாவது குறையும்.

கடவுளைப் போல இருக்க நினைத்து பாவம் செய்து மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்தவர்களை, மனிதர்களைப் போல இருப்பதும் நல்லது என்று சொல்ல மரத்தின் முன்னால் தன்னை அறைந்துகொள்கிறார் 'இந்த மனிதன் இயேசு!'

அவர் நமக்காக மரித்தார்


அமெரிக்காவில் உள்நாட்டுப்போர் ஏற்பட்டபோது, அந்நாட்டு அரசாங்கமானது, தன்னுடைய நாட்டிலிருந்த பெரும்பாலான ஆண்களை இராணுவத்தில் சேர்ந்து போர்புரிய வேண்டுமென்று கட்டாயப்படுத்தியது.

தன்னுடைய மனைவியை இழந்து, ஒரே ஒரு மகனோடு வாழ்ந்து வந்த விவசாயி ஒருவரையும் அமெரிக்க அரசாங்கமானது விட்டுவைக்க வில்லை. அவரும் இராணுவத்தில் சேர்ந்து, போர்புரியுமாறு அவரைக் கட்டாயப்படுத்தியது.

அவருக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. மனைவி இல்லாமல், தன்னுடைய மகனை வளர்க்க மிகவும் கஷ்டப்பட்ட அந்த விவசாயி, ஒருவேளை தானும் இராணுவத்தில் சேர்ந்து நாட்டுக்காகப் போர்புரியும் பட்சத்தில், தன்னுடைய மகனை யார் பராமரிப்பார் என்ற குழப்பத்தில் இருந்தார்.

அந்த நேரத்தில் தனக்கென்று எந்த ஒரு சொந்தமும் இல்லாது இருந்த இளைஞன் ஒருவன், அந்த விவசாயிக்காக தான் இராணுவத்தில் சேர்ந்து, போர்புரிய முன்வந்தான். இராணுவமும் அதற்குச் சரி என்று ஏற்றுக்கொண்டது.

போர்க்களத்திற்குச் சென்ற அந்த இளைஞன், முதல்கட்டமாக நடந்த போரில் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு உயிரிழந்தான். இந்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட விவசாயி கண்ணீர்விட்டு அழுதார். பின்னர் போர்களத்திற்குச் சென்று, இறந்த அந்த இளைஞனின் உடலை எடுத்து வந்து, தன்னுடைய வீட்டுக்குப் பின்புறம் இருந்த கல்லறைத் தோட்டத்தில் அவனைப் புதைத்தான். அந்தக் கல்லறையின் மேலே இப்படியாக எழுதி வைத்தார் “இவன் எனக்காக மரித்தான்” என்று. (He Died For Me).

யாரோ ஒரு விவசாயிக்காக அந்த இளைஞன் தன்னுடைய உயிரையே தந்தது போன்று, பாவிகளாகிய நமக்காக ஆண்டவர் இயேசு தன்னுடைய இன்னுயிரையே தந்தார். அதைதான் இன்றைக்கு ‘பாடுகளின் பெரிய வெள்ளியாக நினைவுகூர்ந்து பார்க்கின்றோம்.

ஜான் பேஜ் என்ற அறிஞர் இவ்வாறு எழுதுவார், “கிறிஸ்தவ மதம் என்பது மீட்பின் மதம். இம்மதத்தின் வேதநூலாகிய விவிலியத்தின் நடுநாயகமாக இருப்பவர் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து. மேலும் அவருடைய வாழ்வின் நடுநாயகமாக இருப்பது அவருடைய பாடுகளே “ என்று குறிப்பிடுவார். ஆம், இயேசுவின் சிலுவை மரணமும், அவருடைய பாடுகளும்தான் அவருடைய வாழ்வின்/ கிறிஸ்தவ வாழ்வின் மையமாக இருக்கின்றது. அவர் தனக்காக அல்ல, நமக்காக தன்னுடைய இன்னுயிரையே தந்தார்.

இந்த நாளில் நாம் படிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தையின் அடிப்படையில் ஒருசில கருத்துகளை சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

எசாயாப் புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தில் துன்புறும் ஊழியன்/ இயேசு என்னும் மெசியா எப்படியெல்லாம் துன்பத்தை அனுபவிப்பார் என்று பற்றிச் சொல்லப்படுகின்றது. அவர் இகழப்பட்டார்; மனிதரால் புறக்கணிக்கப்பட்டார்; காறி உமிழப்பட்டார்; சாட்டையால் அடிக்கப்பட்டார்; மனித சாயலே இல்லாத அளவுக்குத் துன்புறுத்தப்பட்டார். இவையெல்லாம் யாருக்காக? பாவிகளாகிய நமக்காக. அதனால்தான் எசாயா இறைவாக்கினர் தொடர்ந்து சொல்வார், “அவரோ நம் குற்றங்களுக்காகக் காயமடைந்தார்; நம் தீச்செயல்களுகாக நொறுக்கப்பட்டார்; நமக்கு நிலைவாழ்வை அளிக்கத் தண்டிக்கப்பட்டார்” என்று.

ஆம், இயேசு நமக்காகவும், நம்மைப் பாவங்களிலிருந்து மீட்பதற்காகவுவே இப்படிப்பட்ட ஒரு கொடிய சிலுவை மரணத்தை சந்தித்தார். இப்படிப்பட்ட ஒரு சாவை இயேசுவைத் தவிர வேறு எந்த மனிதரும் சந்தித்ததில்லை. இயேசுவைப் போன்று யாரும் இப்படி பிறருக்காகத் தன்னுயிரைத் தந்ததில்லை. இதை நாம் மனதில் இருத்தி சிந்திக்கவேண்டும்.

ரஷ்யாவை ஸ்டாலின் ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த தருணம். அப்போது இராணுவ ஆட்சி ரஷ்யாவில் அமுல்படுத்தப்பட்டிருந்தது. அப்படிப்பட்ட நேரத்தில், ஒரு வயதான பெண்மணி, தேவாலயத்திற்குச் சென்று, அங்கிருந்த இயேசுவின் பாடுபட்ட சிரூபத்தையும், குறிப்பாக, அவருடைய கால்களில் ஆணிகளால் ஏற்பட்ட காயத்தையும் முத்தி செய்துகொண்டிருந்தார். இதைப் பார்த்த ஒரு இராணுவ வீரன் அவர் அருகே வந்து, “உங்களால் இதுபோன்று ஸ்டாலினுடைய பாதங்களை முத்தி செய்யமுடியுமா?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்தப் பெண்மணி, “என்னால் முடியும். எப்போது என்றால், ஸ்டாலின் எனக்காக சிலுவை மரத்தில் இரத்தம் சிந்தி, உயிர் துறக்கின்றபோது, என்னால் அவருடைய பாதங்களை முத்திசெய்ய முடியும்” என்றார். இதைக் கேட்ட அந்த இராணுவ வீரன் வாயடைத்து நின்றான்.

ஆம், இயேசு ஒருவரைத் தவிர வேறு எவரும் நமது மீட்புக்காக, நமது பாவத்திற்குக் கழுவாயாக, சிலுவை மரத்தில் இரத்தம் சிந்தியதில்லை. அவர் ஒருவரே நம்முடைய பாவத்திற்காக சிலுவை மரத்தில் கழுவாயானர். ஆதாலால், நாம் ஒவ்வொருவரும் இயேசுவின் அளவு கடந்த அன்பை உணர்ந்து அவருக்குப் பிரமாணிக்கமாக இருக்கவேண்டும்.

தூய பவுல் எபேசியருக்கு எழுதிய திருமுகம் அதிகாரம் 3 இறைவாத்தை 18 ல் கூறுவார், “இறைமக்கள் அனைவரோடும் சேர்ந்து கிறிஸ்துவின் அன்பின், அகலம், ஆழம், நீளம், உயரம் என்னவென்று உணர்ந்து, அறிவுகெட்டாத இந்த அன்பை அறிந்துகொள்ளும் ஆற்றல் பெறுவீர்களாக” என்று. ஆகவே நாம் ஒவ்வொருவரும் இயேசு நம்மீது வைத்திருக்கும் அளவுகடந்த அன்பை உணர்ந்துகொண்டு, நாமும் நம்மோடு வாழும் மக்களை அன்பு செய்யவேண்டும்.

ஜான் நியூட்டன் என்ற ஆங்கிலக் கவிஞர் ஒருமுறை இவ்வாறு குறிப்பிட்டார். “நான் சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவைப் பார்க்கின்றபோது அவர் என்னிடம் “உன்மீது கொண்ட அன்பினால்தான் இப்படிச் சிலுவையில் அறையப்பட்டுக் கிடக்கிறேன் என்று சொல்வதுபோன்று இருக்கும்” என்பார். தொடர்ந்து அவர் சொல்வார், “நான் ஒவ்வொருமுறையும் சிலுவையைப் பார்க்கின்றபோது அதிலிருந்து நான் திடம் பெறுகின்றேன், இயேசுவைப் போன்று எல்லாரையும் நிபந்தனையின்றி அன்புசெய்யவும் அழைக்கப்படுகின்றேன்” என்பார்.

ஆதலால், இயேசுவின் சிலுவை மரணத்தை, அவரது பாடுகளைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்க்கும் இந்த தருணத்தில் நாமும் ஒருவர் மற்றவரை நிபந்தனையற்ற விதத்தில் அன்பு செய்ய அழைக்கப்படுகின்றோம்.

அதே வேளையில் எபிரேயருக்கு எழுதப்பட்ட திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் கேட்பதுபோன்று, ‘இயேசு இறைமகனாக இருந்தும் துன்பங்களின் வழியாகக் கீழ்ப்படிதலைக் கற்றுக்கொண்டதுபோல, நாம் ஆண்டவர் ஒருவருக்கே கீழ்படிந்து, அவர் அளிக்கும் மீட்பினைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஏனென்றால், ஆண்டவராகிய இயேசு கெத்சமணித் தோட்டத்தில் தந்தையை நோக்கி, “தந்தையே, இந்தத் துன்பக் கிண்ணம் என்னைவிட்டு அகலட்டும், ஆனாலும் என்னுடைய விரும்ப அல்ல, உம்முடைய விருப்பத்தின்படியே நிகழட்டும்” என்று சொல்லி தந்தைக்குக் கீழ்படிந்து நடந்தார். கடவுளும் எல்லாருக்கும் மேலாக அவரை உயர்த்தி, எப்பெயருக்கும் மேலான பெயரை அவருக்கு அருளுக்கின்றார் (பிலி 2:9). நாமும் கடவுளுக்குக் கீழ்படிந்து, அவர்காட்டும் வழியில் நடக்கும்போது கடவுள் நம்மையும் உயர்த்துவார்.

ஆகவே, இயேசுவின் பாடுகளை சிறப்பாக நினைவுகூர்ந்து பார்க்கின்ற இந்த வேளையில் நாமும் இயேசுவைப் போன்று எல்லா மக்களையும் அளவுகடந்த விதமாய் அன்புசெய்வோம். இறைவனுக்குக் கீழ்படிந்து அவரது திருவுளத்தின்படி நடப்போம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாய் பெறுவோம்.



sunday homily



A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com