மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

உயிர்ப்பின் பெருவிழா-காலைத் திருப்பலி
3-ஆம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
திருத்தூதர் பணிகள் 10:34அ-37-43|கொலோ: 3:1-4(அ)1கொரிந்தியர் 5:6ஆ-8 | யோவான்:20:1-9

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்


  1. ஒரு குருவானவர் பாஸ்கா வாரத்தில் மறைக்கல்வி நடத்திக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, "உன் வாழ்வில் ஈஸ்டர் பற்றி விவரிக்கும் ஒரு அடையாளத்தை வரை” என்ற போட்டியைத் தொடங்கினார்.
  2. ஒரு பையன் ஒரு எரியும் பாஸ்கா மெழுகுதிரி வரைந்தான்.
  3. ஒருவன் திருமுழுக்குத் தொட்டியும் அதற்கு அருகில் தீர்த்தம் நிறைந்த பாத்திரத்தையும் வரைந்தான்.
  4. ஒருவன் காலியான கல்லறையை வரைந்து உயிர்த்தார் இயேசு அல்லேலூயா என்று எழுதினான். இப்படிப் பலரும் பலவிதமாக வரைந்தனர்.
ஆனால் ஒருவன் எரியும் சிறிய விளக்கை வரைந்து அதன் அருகில் அழுகின்ற குழந்தையை மடியில் இட்டு அழாதே என்று தாலாட்டும் தாயை வரைந்து பயப்படாதே மகனே! எல்லாம் சரியாகிவிட்டது என்று தாய் கூறுவதுபோல் வரைந்தான்.
  1. ஆம்! இதைத்தான் இன்று உயிர்த்த நம் ஆண்டவர் பெருவிழா நமக்குத் தெரிவிக்கிறது.
  2. ஆண்டவர் இயேசு உயிர்த்த பின் அம்மா! ஏன் அழுகிறாய் என்று

    மரிய மதலேனாளுக்கு ஆறுதல் தருகின்றார்.

சீடர்கள் தனியாகக் கதவுகளைப் பூட்டிப் பயந்து உள்ளே இருந்தபோது அஞ்சாதீர்கள் - உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக என்றார் (யோவா. 20:2 லூக், 24:38). ஏன் பயப்படுகிறீர்கள்? அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டு, மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழ வேண்டும் என்று சொன்னாரே (லூக். 24:7). அவர் உயிருடன் எழுப்பப்பட்டார் என்று வானதூதர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்.

மரிய மதலேனாள் வெறுமையான கல்லறையைக் கண்டாள். பயந்தாள். அழுதாள். இராயப்பர் கல்லறையைக் கண்டார். ஆனால் கலங்கினார். பெரிய வெள்ளிக்கிழமை மனப்பான்மையில் இருந்தார். ஆனால் அருளப்பரோ வெறுமையான கல்லறையைக் கண்டார். விசுவாசம் கொண்டார்.

ஆம்! நாம் பாவத்தை விட்டால்தான் உயிர்த்த இயேசுவைக் காண முடியும். உலகிற்குச் சாட்சி பகர முடியும்.

இதைத்தான் புனித பவுல் அடிகளார் மேலே உள்ளவற்றை நாடுங்கள் (1 கொரி. 3:1-2) என்கிறார். மேல் உள்ளவைகளை நாட நாம் பாவத்தை விட்டுவிட வேண்டும். முந்த முந்த இறைவனின் இறையரசை நாம் தேட வேண்டும்.

புனித யோவான் கூறுவதுபோல, கண்ணால் காணக்கூடிய நம் சகோதரனை நாம் ஏற்று அன்பு செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் கண்ணால் காணமுடியாத அந்த உயிர்த்த ஆண்டவரை நாம் காண முடியும். அன்பு செய்ய முடியும் (1 யோவா. 4:18-20).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

மகிழ்வோம்

மறைக்கல்வி வகுப்பு ஒன்றில் மறைக்கல்வி ஆசிரியர் ஒருவர் +2 படிக்கும் மாணவ மாணவிகளைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்டார்.

மாணவ மாணவிகளைப் பார்த்து, உங்களுக்குக் கிறிஸ்துவ மறையைப் பிடிக்குமா? என்றார். எல்லாரும், பிடிக்கும் என்றார்கள். உங்களுக்குக் கிறிஸ்துவ மறையைப் பிடிக்க என்ன காரணம் என்று சொல்ல முடியுமா? என்றார்.

ஒரு மாணவி, விண்ணகத்தை அடைய மிக எளிமையான வழியை, அன்பு வழியை எனக்குக் கிறிஸ்துவ மறை தந்திருக்கின்றது என்றாள்.

ஒரு மாணவன், உலக மக்களைத் திருத்த அழுத்தம் திருத்தமாக கிறிஸ்துவ மறை பத்துக்கட்டளைகளையும் திருச்சபைக் கட்டளைகளையும் கொடுத்திருக்கின்றது என்றான்.

இப்படிப் பல பதில்கள் வந்தன! கடைசியாக ஒரு மாணவன் எழுந்து, கிறிஸ்துவ மறை மகிழ்ச்சியோடு, கிறிஸ்து பிறப்போடு துவங்கி, மகிழ்ச்சியோடு, கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்போடு முடிகின்றது. எனக்கு மகிழ்ச்சி என்றால் மிகவும் பிடிக்கும்! ஆகவே கிறிஸ்துவ மறையை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்றான்.

ஆசிரியர். அவனைப் பாராட்டி அனைவரையும் சிந்திக்க வைக்கும் பதில் இது என்றார்.

கிறிஸ்துவ மறையைப் பொறுத்தவரையில் துன்பம் என்பது இரண்டு மகிழ்ச்சி நிகழ்வுகளுக்கு இடையே வருகின்ற ஓர் இடை வேளை!

கிறிஸ்து பிறந்தபோது வானதூதர் இடையர்களைப் பார்த்து, அஞ்சாதீர்கள், இதோ எல்லா மக்களுக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சியூட்டும் நற்செய்தியை உங்களுக்கு அறிவிக்கின்றேன் என்று சொல்லி இடையர்களை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் மிதக்க வைத்தனர்.

கிறிஸ்து உயிர்த்தபோது வானதூதர்கள் நறுமணப் பொருள்களோடு கல்லறைக்கு வந்தவர்களைப் பார்த்து, உயிரோடு இருப்பவரைக் கல்லறையில் தேடுவதேன்? அவர் இங்கே இல்லை, அவர் உயிருடன் எழுப்பப்பட்டார் (நற்செய்தி) என்று சொல்லி இயேசுவைத் தேடியவர்களை ஆனந்தம், ஆனந்தம், ஆனந்தம், பேரானந்தம் எனப் பாடவைத்தனர்! மகிழ்ச்சியில் துவங்கி மகிழ்ச்சியில் முடியும் அழகான மறை கிறிஸ்துவ மறை.

வாழ்க்கை என்பது ஓர் அழகிய பழ மரம் போன்றது! அதில் பழம் ஒன்று பழுத்த பிறகு அது பழம் தருமா? தராதா? என்ற சந்தேகமே நமது மனத்தில் எழக்கூடாது!

இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை வைப்பவர் அனைவருமே அவரைப் போலவே உயிர்த்தெழுவர் (யோவா 11:25 ). இந்த உண்மை, நமக்கு சாவு இல்லை என்ற நம்பிக்கையை உருவாக்கி நம்மை மகிழ்ச்சியோடு வாழவைக்க உதவி செய்ய வேண்டும்! உறங்கி விழிப்பது போன்றது சாவு.

மோசே வழியாக விண்ணகத் தந்தை இஸ்ரயேல் நாட்டு மக்களுக்கு உதவி செய்தது போல, சாவு என்னும் கடலைக் கடக்க இயேசுவின் வழியாக நமக்கு உதவி செய்வார்! இயேசுவை நம்புவோர் அனைவரும் உயிர்த்தெழுந்து முடிவில்லா மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பர்.

கிறிஸ்து உயிர்த்து விட்டார். அவர் இனிமேல் இறக்கமாட்டார் (உரோ 6:9). தன்னிடம் இல்லாததை ஒருவரால் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க முடியாது! இயேசுவிடம் உயிர்ப்பு இருக்கின்றது. ஆகவே அந்த உயிர்ப்பை நமக்கு அவரால் கொடுக்க முடியும்.

ஆண்டவரே என் ஆயர்; எனக்கேதும் குறையில்லை; பசும்புல் வெளிமீது அவர் எனை இளைப்பாறச் செய்வார்; அமைதியான நீர்நிலைகளுக்கு என்னை அழைத்துச் செல்வார்; அவர் எனக்கு புத்துயிர் அளிப்பார் என திருப்பாடல் (திபா 23:1-3அ) ஆசிரியரோடு பாடி மகிழ்வோம்.

மேலும் அறிவோம் :

கற்றதனால் ஆய பயன் என்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின் (குறள் : 2).

பொருள் :
நூல்கள் பலவற்றைக் கற்று அறிஞராக விளங்குபவர், தூய தத்துவப் பேரறிஞனாகிய இறைவனது திருவடிகளைத் தொழுது பயன்பெற வேண்டும். அத்தகைய பணிவு இல்லையென்றால் கல்வியறிவால் உரிய பயன் கிடைக்காது.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

பக்திமிக்க ஒருவரிடம் கடவுள், “ஏதாவது இரண்டு வரங்கள் கேளுங்கள். ஆனால், சாகாவரம் மட்டும் கேட்கக் கூடாது" என்றார். பக்தர் கடவுளிடம். "கடவுளே! நான் தூங்கும் போது சாக வேண்டும்' என்று கேட்டார். கடவுள் அவரிடம், “சரி, நீங்கள் தூக்கத்தில் சாவீர்கள், இரண்டாவது வரம் என்ன?" என்று கேட்டதற்கு அவர், "கடவுளே! எனக்குத் தூக்கமே வரக் கூடாது" என்று கேட்டுக் கடவுளையே குழப்பிவிட்டார்.

நாம் அனைவருமே சாகாமல் இருக்க விரும்புகிறோம். ஆனால், கடவுள் ஆதாமுக்குக் கொடுத்த சாபம்: "நீ மண்ணாய் இருக்கிறாய்; மண்ணுக்குத் திரும்புவாய்" (தொநூ 3:19), கடவுள் மனிதனுக்குக் கொடுத்த சாபத்தைக் கிறிஸ்து எற்றுக் கொண்டு அவரே சாபத்துக்கு உள்ளானார். "மரத்தில் தொங்கவிடப்பட்டோர் சபிக்கப்பட்டோர்" (இச 21:23: கலா 3:13). ஆனால் அவர் இறந்த மூன்றாம் நாள் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தார். "உயிரைக் கொடுக்கவும் எனக்கு அதிகாரம் உண்டு; அதை மீண்டும் பெற்றுக் கொள்ளவும் அதிகாரம் உண்டு" (யோவா 10:18). கிறிஸ்து தமது சாவினால் நமது சாவை அழித்தார். "சாவே கடைசிப் பகைவன். அதுவும் அழிக்கப்பட வேண்டும்" (1 கொரி 15:26).

திருமணமான ஒருவர் குளவியினால் கொட்டப்பட்டு இறந்தார். அவர் இறந்த ஒருவாரம் கழித்து அவரைக் கொட்டிய அதே குளவி அவருடைய சிறுமகனைக் கொட்ட வந்தது. அவன் பயந்து கொண்டு அம்மாவைக் கட்டிப்பிடித்தான். அம்மா அவனிடம், "மகனே! பயப்படாதே; உன் அப்பாவை இக்குளவி கொட்டிய போது அது தன் கொடுக்கை இழந்துவிட்டது. உன் அப்பா அதன் கொடுக்கைக் கொண்டு போய் விட்டார். இனிமேல் இக்குளவியால் உனக்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியாது" என்றார்.

ஆம், கிறிஸ்து இறந்தபோது சாவின் கொடுக்கை முறித்துவிட்டார். "சாவு முற்றிலும் ஒழிந்தது. வெற்றி கிடைத்தது. சாவே உன் வெற்றி எங்கே? சாவே உன் கொடுக்கு எங்கே?" (1 கொரி 15:54-55) கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்பு கிறிஸ்தவ வாழ்வின் அடித்தளம். நற்செய்தி கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்பை விளக்குகிறது என்பதைவிடக் கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்பே நற்செய்தியை விளக்குகிறது. ஏனெனில் கிறிஸ்து உயிர்க்கவில்லையென்றால், நமது நம்பிக்கை பொருளற்றது (1 கொரி 15:14)

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் உள்ளபடி, பேதுருவின் போதனையின் சுருக்கம்: “கிறிஸ்து கழுமரத்தில் அறையப்பட்டு இறந்தார்; கிறிஸ்து மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தார். அதற்கு நாங்கள் சாட்சிகள்" (திப 10:39-41).

கிறிஸ்து உயிர்த்ததைக் காணும் பேறு இரவுக்கு மட்டுமே கிடைத்தது. "ஓ மெய்யாகவே பாக்கியம் பெற்ற இரவே! கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்த காலத்தையும் நேரத்தையும் அறிய நீ மட்டுமே பேறுபெற்றாய்" (பாஸ்கா புகழுரை). ஆனால், இன்றைய நற்செய்தியில் திருத்தூதர் யோவான் காலியாகக் கிடந்த கல்லறைக்குள் சென்றார். கண்டார், நம்பினார்" (யோவா 20:8), காலியாகக் கிடந்த கல்லறை கூறிய செய்தி: "உயிரோடு இருப்பவரைக் கல்லறையில் தேடுவதேன்? அவர் இங்கே இல்லை. அவர் உயிருடன் எழுப்பப்பட்டார்" (லூக் 24:6), மறைநூலின் சாரம்: "மெசியா துன்புற்று இறந்து மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழ வேண்டும்" (லூக் 24:45).

கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்பு நமது உயிர்ப்புக்கு ஓர் அச்சாரம், நாம் கல்லறையில் புதைக்கப்படுவதில்லை; மாறாக, விதைக்கப் படுகிறோம். “நாம் யாவரும் சாகமாட்டோம்; ஆனால் அனைவரும் வேற்றுருப் பெறுவோம்..... அழிவுக்குரிய இவ்வுடல் அழியாமையை அணிந்தாக வேண்டும். சாவுக்குரிய இவ்வுடல் சாகாமையை அணிந்து கொள்ள வேண்டும்" (1 கொரி 15:51-53).

உயிர்ப்பின் மகிமையை இம்மையிலேயே நாம் பெற்று விட்டோம் என்பது நற்செய்தியாளர் யோவானின் புதுமையான செய்தியாகும். "என் வார்த்தையைக் கேட்டு என்னை அனுப்பியவரை நம்புவோர்...... ஏற்கெனவே சாவைக் கடந்து வாழ்வுக்கு வந்துவிட்டார்கள்" (யோவா 5:24), கடவுளை நம்பிக் கிறிஸ்துவின் வார்த்தையைக் கடைப்பிடிப்போர் இம்மையிலேயே மறுமையின் மகிமையை முன் சுவைக்கின்றனர்.

உயிர்த்த ஆண்டவர் என்றும் நம்மோடு இருக்கிறார். “இதோ! உலக முடிவு வரை எந்நாளும் நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன" (மத் 28:20).

ஒருநாள் நான் வீதியில் அங்கி அணிந்து சென்றபோது ஒருவர் என்னைப் பார்த்தவுடன் தனது காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு, சிலுவை அடையாளம் வரைந்து, “இயேசு ஜீவிக்கிறார்; அல்லேலூயா" என்றார். அதைக் கேட்டபோது எனக்கு அளவு கடந்த மகிழ்ச்சி உண்டானது. ஆம், இயேசு உயிர் வாழ்கிறார்; நம்முடன் இருக்கிறார்; நம்மோடு உடன் நடக்கிறார்; மறை நூல் விளங்கும்படி நமது மனக்கண்களைத் திறந்து விடுகிறார். நாம் உயிர்ப்பின் மக்கள். நமது கீதம் அல்லேலூயா, இயேசுவின் உடனிருப்புக்கு நாம் அடையாளங்களாகத் திகழ்வோம்.

ஒருவர் உயரமான ஒரு கொடிக் கம்பத்தில் ஏறிவிட்டு, கீழே தரையைப் பார்த்தபோது அவர் தலை சுற்றியது. "ஐயோ! செத்தேனே" என்றார். கீழே இருந்தவர்கள் அவரிடம், "கீழே பார்க்காமல், மேலே பார்த்துக் கொண்டே இறங்கு" என்றனர். அவரும் அவ்வாறே செய்தார் நாம் மண்ணைப் பார்த்தால் மயக்கம் தான் வரும். நாம் விண்ணைப் பார்ப்போம். இன்றைய இரண்டாம் வாசகம். நாம் மேலுலகை நோக்கும் படி நம்மை அழைக்கிறது. ஏனெனில் அங்குதான் கிறிஸ்து கடவுளின் வலப்பக்கத்தில் வீற்றிருக்கிறார் (கொலோ 3:1-3).

பாஸ்கா ஞாயிறு நமது திருமுழுக்கின் ஆண்டு நினைவுநாள். இன்று நாம் அனைவரும் நமது திருமுழுக்கு வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பிக்கின்றோம். ஒருமுறை குளித்தவர்கள் மீண்டும் குளிக்கத் தேவையில்லை; காலடிகளைக் கழுவினால் போதுமானது (யோவா 13:10), அவ்வாறே. ஒருமுறை திருமுழுக்குப் பெற்றவர்கள் மீண்டும் திருமுழுக்குப் பெறத் தேவையில்லை. திருமுழுக்கு வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பித்தாலே போதுமானது. குழந்தைத் திருமுழுக்கில் பொதிந்துள்ள இறையியல் உண்மை: "நாம் கடவுளைத் தெரிவு செய்யும் முன்பே அவர் நம்மைத் தெரிவு செய்து கொண்டுள்ளார். " இது கடவுளின் முன் செயல். நம் கண்ணுக்கு வியப்பே!

திருமுழுக்கு வாயிலாக நாம் பாவத்துக்குச் செத்து புதுவாழ்வுக்கு உயிர்த்துள்ளோம். இனி நாம் பாவத்துக்கு அடிமைகள் அல்ல. பாவம் நம்மீது ஆட்சி செலுத்த இடம் கொடுக்கக்கூடாது (உரோ 6:1-14).

கிறிஸ்து தமது உயிர்ப்பின் மூலம் புதியதொரு படைப்பை உருவாக்கியுள்ளார். ஆதாமின் பாவத்தால் நாம் இழந்ததைவிடக் கிறிஸ்துவின் மீட்பால் நாம் பெற்றுக் கொண்டது அதிகமானது. "பாவம் பெருகிய இடத்தில் அருள் பொங்கி வழிந்தது" (உரோ 5:20). எனவே, “ஆண்டவர் தோற்றுவித்த வெற்றியின் நாள் இதுவே; இன்று அக்களிப்போம், அகமகிழ்வோம்" (திபா 118:24).

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

கடைசி எல்லையா கல்வாரி? புளியம்பட்டி, தூய அந்தோனியார் திருத்தலத்தில் நான் பணியாற்றிய ஆறரை ஆண்டுகளில் நல்லவை என்று நான் ஏதாவது சாதித்திருந்தால் அவற்றில் முதலிடம் பெறுவதாக நான் கருதுவது என்ன தெரியுமா?

“நம்புங்கள், செபியுங்கள், நல்லது நடக்கும்” என்ற மென்மையான உணர்வைத் தென்றலாய், திருத்தலக் குரலொலியாய், மெல்லிசையாய், விருதுவாக்காய்த் திருப்பயணிகளின் நெஞ்சமெல்லாம் தவழவிட்டதுதான்.

எத்தனையோ பேரின் இதைப் பற்றிய பாராட்டு மொழிகளுக்கு இடையில் நம்பிக்கையாம், செபமாம், நல்லது நடக்குமாம் என்ற முணுமுணுப்பும் உறுத்தாமல் இல்லை.

நம்பிக்கை தானே வாழ்க்கையின் அடித்தளம். அடித்தளத்தையே அசைத்துவிடும், நம்பிக்கையையே நலியச் செய்யும் விபத்து நேர விடலாமா? - அதுவும் ஒரு கிறிஸ்தவனுடைய வாழ்வில்? காலம் ஒருநாள் மாறும், நம் கவலைகள் எல்லாம் தீரும். நோவும் சாவும் இல்லாத, வேதனையும் விழிநீரும் இல்லாத, அநீதி மாய்ந்து அன்பு ஆளும் இறையாட்சி ஒருநாள் மலரும். நாளைய உலகை நோக்கி நம்பிக்கைத் தீபம் ஏற்றி நடைபோடுவோம்.

என்றாலும் எதார்த்தங்கள்.....!
இன்றைய மருத்துவ அறிவியல் வளர்ச்சியில் எத்தனை புதிய கண்டுபிடிப்புகள்... புதிய புதிய மருந்துகள் மட்டுமல்ல, புதிய புதிய நோய்கள், புதிரான நோய்கள்! சாவில்லா, நோயில்லா ஓர் உலகம் சாத்தியமா?

வறுமை ஒழியட்டும், வளங்கள் பெருகட்டும். முழங்கத்தான் நம்மால் முடிகிறது. வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே ஏழைகளின் எண்ணிக்கை பெருகவன்றோ செய்கிறது!

அக்கிரமம், அநியாயம், ஊழல், சுரண்டல், பொய்மை, போலித் தனம், பித்தலாட்டம், இனவெறி, வன்முறை இல்லாத காலம் ஒன்று வர வாய்ப்பு இருக்கிறதா?

இவையெல்லாம் பெரிய வெள்ளிக்கிழமையின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்தாம். ஆனால் பெரிய வெள்ளியோடு எல்லாம் முடிந்து போனதா? கல்வாரிதான் நமது கடைசி எல்லையா?

இன்றைய நிலை இவ்வளவு மோசமாக இருக்கும்போது நாளைக்கு எல்லாம் நன்மையாக இருக்கும் என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்?

இயேசு உயிர்த்தார் என்பதுதான் ஆதாரம்! பெரிய வெள்ளிக்கு அடுத்து உயிர்ப்பு ஞாயிறு புலரவில்லையா? இயேசுவின் உயிர்ப்பில் சிலுவை புதுப்பொருள் பெறவில்லையா? சிலுவை என்பது வன்முறைக்கும் பகைமைக்கும் கிடைத்த வெற்றியா? அன்பும் மன்னிக்கும் மனமும் சாவைவிட வலிமையானது என்பதன் வெளிப்பாடன்றோ!

இன்றைய கோணலான, குதர்க்கமான கோடுகளினின்றும் ஓர் அழகிய ஓவியத்தை இறைவனால் உருவாக்கமுடியும்.

ஓர் அரசன் உயிருக்குயிராய் மதித்த விலையுயர்ந்த ஒரு பெரிய இரத்தினக் கல்லை வைத்திருந்தான். எதிர்பாராத உராய்வால் கீறலாக ஒரு கோடு விழுந்துவிட்டது. பல நிபுணர்களைக் கலந்து ஆலோசித்தும் அதைச் சீராக்க வழிதெரியவில்லை. இறுதியாக ஒரு பெரியவர் இரத்தினக் கல்லை வாங்கிப் புரட்டிப் பார்த்தார். பின் கீழே அமர்ந்து கீறலான கோட்டினை ஒரு ரோசாச் செடியின் நடுத்தண்டாகவும், முட்களாகவும் வைத்துப் பூக்களையும் மொட்டுக்களையும் இலைகளையும் கல்லின் மேல் மெல்லிய சிற்றுளி ஒன்றால் செதுக்கினார். கீறல் விழுந்த இரத்தினக்கல் ஒரு மகத்தான வேலைப் பாடாயிற்று; கலைப் படைப்பாயிற்று.

பிரான்ஸ் நாட்டுப் பேரரசன் நெப்போலியனுக்கும் ஆங்கிலேயருக்கும் இடையே போர். அதில் நெப்போலியன் தோல்வி கண்டு நாடு கடத்தப்பட்டான். அவனுடைய வீரர்கள் சிதறடிக்கப் பட்டவர்களாய், முடிவில் ஆங்கிலேயர் படையில் சேர்ந்து கொண்டனர். சில மாதங்களுக்குப் பின் ஆங்கிலேயர் அந்த பிரஞ்சு வீரர்களை அணிவகுத்து வரச் செய்தபோது, திடீரென நெப்போலியன் அவர்கள் முன் நிற்கிறான். நெப்போலியனைச் சுட்டுவிடும்படி, ஆங்கிலேயத் தளபதிகள் ஆணையிட, பிரஞ்சு வீரர்கள் துப்பாக்கியின் துளை வழியாக நெப்போலியன் முகத்தைப் பார்க்கிறார்கள். நெப்போலியன் உயிரோடு வந்துவிட்டான் என்பதை அவர்களால் நம்பமுடியவில்லை. அப்போது “உங்கள் அரசனை நீங்கள் சுடப் போகிறீர்களா? நான் தான் நெப்போலியன்” என்று நெப்போலியன் கத்துகிறான். உடனே பிரஞ்சு வீரர்கள் அனைவரும் நெப்போலியன் பக்கம் சேர, ஆங்கிலேயத் தளபதிகள் ஓடிவிடுகின்றனர்.

நெப்போலியன் திரும்பி வந்தது, அந்த வீரர்களுக்கு நெப்போலியன் உயிர்த்து வந்தது போன்ற உணர்வைத்தான் கொடுத்தது. தோல்வியால் சோர்ந்து தலைவனற்ற நிலையில் உயிரற்ற வாழ்வு வாழ்ந்தவர்கள் நெப்போலியன் வருகையால் புது உயிர் பெற்றார்கள்.

இயேசுவின் உயிர்ப்பை நினைக்கும்போது இந்த நெப்போலியன் கதையே நினைவுக்கு வருகிறது. ஏனென்றால் இயேசு சிலுவையில் இறந்த போது சீடர்கள் சிதறடிக்கப்பட்டனர். இனிவாழ்வில்லை என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் இயேசு உயிர்த்து அவர்கள் முன் தோன்றி “நான் தான் இயேசு” என்று சொன்னபின்தான் உணர்வும் உயிரும் பெற்றார்கள். உயிர்த்த இயேசுவோடு ஒருங்கிணைந்து உயிர்ப்பின் சக்தியைப் பெற்றார்கள்.

இயேசு உயிர்த்த நாள் வெற்றியின் நாள். விடுதலையின் நாள். அதனால் மகிழ்ச்சியின் நாள்.

இருளின் சக்திகள் இயேசுவை வெற்றி கொள்ள இயலவில்லை. உண்மையைப் பொய்மை வெற்றி கொள்ள இயலாது. அன்பை வெறுப்பு வெற்றி கொள்ள இயலாது. நீதியை அநீதி வெற்றி கொள்ள இயலாது என்ற உண்மைக்கு இயேசுவின் உயிர்ப்பு ஓர் உயிருள்ள சான்று. தர்மத்தின் வாழ்வதனைச் சூது கவ்வும் ஆனால் தர்மம் மறுபடி வெல்லும்.

ஆண்டவர் மட்டும் உயிர்க்கவில்லை. அவரோடு அவருடைய சீடர்கள் உயிர்த்தனர். அவரது மதிப்பீடுகள் உயிர்த்தன. மனித நம்பிக்கைகள் உயிர்த்தன. நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து நம்பிக்கைக்கும் கோழைத்தனத்திலிருந்து அச்சமின்மைக்கும் கடந்து சென்றார்கள்.

“கிறிஸ்துவோடு உயிர்பெற்று எழுந்தவர்களானால்.... மேலுலகு சார்ந்தவை பற்றி எண்ணுங்கள்” (கொலோ.3:1-2) என்ற திருத்தூதர் பவுலின் அழைப்பு நம் நெஞ்சில் நீங்காமல் இருக்க வேண்டும்.

புதிய ஓர் உலகம் பிறந்துள்ளது. புதிய ஒரு வாழ்வு விடிந்துள்ளது. கிறிஸ்து உயிர்த்தார். கிறிஸ்து உயிர் வாழ்கிறார். அல்லேலுயா!

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

“நாம் சாட்சிகள்”

உயிர்ப்பில் நம்பிக்கையில்லாத பெண்மணி:
கிறிஸ்தவராக இருந்தாலும் அந்தப் பெண்மணிக்கு உயிர்ப்பின்மீது நம்பிக்கை கிடையாது. அப்படிப்பட்டவர் தனது இறப்பு நெருங்கி வருவதை அறிந்து தன்னுடைய நண்பரிடம், “நான் இறந்தபிறகு என்னுடைய கல்லறையின்மேல் பெரிய பெரிய சலவைக் கற்களை வைத்துப் பூசிவிடுங்கள். மேலும், என்னுடைய உடல் இப்போது இருப்பதுபோல் நான் இறந்த பின்னும் இருக்கவும், அது உயிர்க்காத வண்ணமாய் இருக்கவும் இரும்புக் கம்பிகள் போட்டு அடைத்துவிடுங்கள்” என்றார்.

அவர் இவ்வாறு சொன்ன ஒருசில நாள்களிலேயே இறந்தார். அதன்பிறகு அவர் சொன்னது போன்றே அவரது நண்பர் அவரது கல்லறையின்மீது பெரிய பெரிய சலவைக் கற்களை வைத்துப் பூசி, அதன்மேல் இரும்புப் கம்பிகளை வைத்துக் கட்டினார்.

ஆண்டுகள் மெல்ல உருண்டோடின. உயிர்ப்பின்மீது நம்பிக்கை இல்லாமல் இறந்த அந்தப் பெண்மணியின் கல்லறையில் லேசாக விரிசல் விழுந்தது. காலப்போக்கில் அந்த விரிசலிலிருந்து ஒரு செடி முளைத்து வளர்ந்து, அது மிகப்பெரிய மரம் வந்தது. அதைப் பார்த்து விட்டு, அப்பகுதியில் இருந்த மக்கள் அனைவரும், ‘உயிர்ப்பின்மீது நம்பிக்கையில்லாத இந்தப் பெண்மணியின் கல்லறையிலிருந்தே கடவுள் உயிர்ப்புக்குச் சாட்சியாக இவ்வளவு பெரிய மரத்தைத் தோன்றச் செய்தார்” என்று அவரைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.

ஆம், உயிர்ப்பு என்பது புதிய வாழ்விற்கான தொடக்கம். இன்றைய நாளில் ஆண்டவருடைய உயிர்ப்புப் பெருவிழாவைக் கொண்டாடுகின்றோம். இப்பெருவிழா நமக்குத் தரும் செய்தியும், நமக்கு விடுக்கும் அழைப்பும் என்ன என்று சிந்திப்போம்.

சொன்னபடி உயிர்த்த கிறிஸ்து:
“இவன் கடவுளுடைய திருக்கோயிலை இடித்து, அதை மூன்று நாளில் கட்டியெழுப்ப என்னால் முடியும் என்றான்” (மத் 26:61) என்பதுதான் தலைமைக் குருக்களும் தலைமைச் சங்கத்தாரும் இயேசுவின்மீது சுமத்திய குற்றசாட்டாகும். இயேசு தமது உடலாகிய கோயிலைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்தாலும் (யோவா 2:21), அது அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால், இயேசு தாம் சொன்னது போன்றே சாவை வென்று, மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்தார்.

தாம் இறந்து மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுவது பற்றி இயேசு தம் சீடர்களுக்குப் பலமுறை முன்னறிவித்திருந்தார் (மத் 16:21; மாற் 16:21, 9:31; லூக் 9:22) அப்படியிருந்தும் அவர்கள் அவர் சொன்னதை நம்பாமல் இருந்தார்கள். இந்நிலையில், வாரத்தின் முதல் நாள், விடியற்காலை வேளையில் இயேசு அடக்கம் செய்து வைக்கப்பட்டிருந்த கல்லறைக்கு வரும் மகதலா மரியா கல்லறையில் இயேசுவின் உடல் இல்லாததைக் கண்டு, திருத்தூதர்களிடம் விரைந்து வந்து செய்தியைச் சொல்கிறார். இதன்பிறகு கல்லறைக்கு வரும் யோவான் இயேசுவின் தலையை மூடியிருந்த துண்டு, மற்ற துணிகளோடு இல்லாமல், ஓரிடத்தில் தனியாகச் சுருட்டி வைக்கப்பட்டு கண்டு, இயேசு உண்மையாகவே உயிர்த்து விட்டார் என்று நம்புகின்றார்.

இங்கு யோவான் எப்படி இயேசு உயிர்த்துவிட்டார் என நம்பினார் என்று சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். இயேசுவின் நண்பரான இலாசர் உயிர்பெற்றபோது அவருடைய கால்களும் கைகளும் துணியால் சுற்றப்பட்டிருந்தன. முகத்தில் துணி சுற்றப்பட்டிருந்தது (யோவா 11:44) இயேசு உயிர்த்தெழுந்தபோது, அவரது தலையை மூடியிருந்த துண்டு, மற்ற துணிகளோடு இல்லாமல், ஓரிடத்தில் தனியாகச் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்து. இதைக் கண்டு யோவான் இயேசு உயிர்த்தெழுந்து விட்டார் என்று நம்புகின்றார். மேலும் ஒருவேளை இயேசுவின் உடலை யாராவது எடுத்துச் சென்றிருந்ததால், அவரது உடலை மூடியிருந்த துணியோடுதான் எடுத்துச் சென்றிருக்க வேண்டும். அது அங்கு நடக்கவில்லை. எனவேதான் இயேசு உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று நம்புகின்றார் யோவான். இவ்வாறு இயேசு எந்தவோர் ஐயத்திற்கும் இடமில்லாமல் சொன்னபடி உயிர்த்தெழுந்தார்.

சாட்சிகளாக மாறிய சீடர்கள்:
ஒருவேளை இயேசு மட்டும் உயிர்த்தெழுந்திருக்காவிட்டால் என்ன நடந்திருக்கும் என்று சிறிது கற்பனை செய்து பார்ப்போம். சீடர்கள், முன்பு தாங்கள் செய்து வந்த வேலையைச் செய்யக் கிளம்பியிருப்பார்கள். இயேசுவோடு தாங்கள் இருந்ததால், தங்களுக்கும் அவருக்கு ஏற்பட்ட நிலைமைதான் ஏற்படும் என்று அஞ்சி அஞ்சி வாழ்ந்திருப்பர். சிறிது காலத்திற்கு இயேசுவைப் பற்றி அவர்கள் நினைத்துப் பார்த்து வருந்தியிருக்கலாம். சிலுவையைப் பற்றிய அச்சம் அவர்களுக்கு எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருந்திருக்கும். ஆனால், இயேசுவின் உயிர்ப்பு இவை எல்லாவற்றையும் முற்றிலுமாக மாற்றிப் போடுகின்றது.

உயிர்த்த ஆண்டவரின் அனுபவத்தைப் பெற்ற சீடர்கள், அதிலும் குறிப்பாக, உயிருக்கு அஞ்சி அவரை மும்முறை மறுதலித்த பேதுரு, நாசரேத்து இயேசுவைக் கடவுள் உயிர்த்தெழச் செய்தார். இதற்கு நாங்கள் சாட்சிகள் என்று துணிவோடு அறிவிக்கின்றார். அதை இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் வாசிக்கின்றோம். இதுதான் உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு தம் சீடர்களிடம் ஏற்படுத்திய மாற்றம் ஆகும். அன்று இயேசுவின் சீடர்கள், அவரது உயிர்ப்பைத் தங்கள் வாழ்வாலும் வார்த்தையாலும் அறிவித்து இயேசுவுக்குச் சாட்சிகளாகத் திகழ்ந்தார். நாம் எவ்வாறு இயேசுவின் உயிர்ப்புக்குச் சாட்சிக்லாகத் திகழப்போகின்றோம் என்பதுதான் நமக்கு முன்பாக இருக்கும் கேள்வியாக இருக்கின்றது.

நாம் எப்போது சாட்சிகளாக இருக்கப்போகிறோம்?

புனித பவுல் கொலோசையருக்கு எழுதிய திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில், “நீங்கள் கிறிஸ்துவோடு உயிர்பெற்று எழுந்தவர்களானால் மேலுலகு சார்ந்தவற்றை நாடுங்கள்” என்று வாசிக்கின்றோம். மேலுலகு சார்ந்தவற்றை நாடுவதுதான் இயேசுவுவின் உயிர்ப்புக்குச் சாட்சியாக வாழ்வதாகும். இது பற்றிப் புனித பவுல் கீழ்க்காணும் பகுதிகளில் இன்னும் தெளிவாக விளக்குகின்றார் (உரோ 8:5, 12:2, பிலி 1:23, 4:8)

இயேசுவின் உயிர்ப்புச் சாட்சியாக திகழ்கின்றபோது அல்லது மேலுலகு சார்ந்தவற்றை நாடுகின்றபோது கடவுள் நமக்கு என்னென்ன ஆசிகளை வழங்குவார் என்ற கேள்வி எழலாம். இது பற்றிப் பவுல் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தின் இரண்டாவது பகுதியில் தெளிவாக விளக்குகின்றார். நாம் மேலுலகு சார்ந்தவற்றை நாடுகின்றபோது நிலைவாழ்வை அளிக்கும் கடவுளோடு நமது வாழ்வு இணைந்திருக்கும். அதைவிடவும் ஆண்டவர் இயேசு தோன்றும்போது, நாம் அவரோடு மாட்சி பொருந்தியவர்களாய்த் தோன்றுவோம். இத்தகைய ஆசிகளை நாம் பெற இயேசுவுக்குச் சாட்சிகளாகத் திகழ்வது இன்றியமையாதது.

எனவே, இயேசுவின் உயிர்ப்பில் பெருமிதம் கொள்வோம். அந்த உயிர்த்த ஆண்டவர் நமக்கு எல்லா ஆசிகளையும் வழங்க, நாம் அவருக்குச் சான்று பகர்ந்து வாழ்வோம்.

சிந்தனைக்கு:
‘இயேசுவின் உயிர்ப்பில் நம்பிக்கை கொள்ளும் ஒருவரால் முன்பு வாழ்ந்த வாழ்க்கையையே வாழ்ந்து கொண்டிருக்க முடியாது. அவரது வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பார் ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த வோல்ஃப்ஹர்ட் பன்னன்பெர்க் (Wolfhart Pannenberg) என்ற அறிஞர். எனவே, இயேசுவின் உயிர்ப்பில் நம்பிக்கை கொள்ளும் நாம் மண்ணுலகு சார்ந்தவற்றை நாடாமல், மேலுலகு சார்ந்தவற்றை நாடுவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
17 ஏப்ரல் 2022 பாஸ்கா திருவிழிப்பு
நற்செய்தி வாசகம் லூக்கா 24:1-12

கதிரவன் எழும் வேளையில்!

நேற்றைய இரவு நம் அனைவருக்கும் சோகமாக முடிந்தது. நண்பகல் முதல் பிற்பகல் மூன்று மணி வரை இருள் உண்டாயிற்று. கதிரவன் ஒளி கொடுக்கவில்லை. இயேசுவின் சீடர்கள் நிம்மதியாகத் தூங்கவில்லை - தங்களையும் பிடித்துக் கொண்டு போய்க் கொன்றுவிடுவார்களோ என்று பயந்துகொண்டிருந்தனர். இயேசுவின் எதிரிகளும் நிம்மதியாகத் தூங்கவில்லை - 'ஒருவேளை சொன்னபடி உயிர்த்தெழுந்துவிடுவானே இந்த எத்தன்?' (காண். மத் 5:28) என்று எண்ணி கல்லறைக்குக் காவல்காத்துக் கொண்டிருந்தனர். இயேசுவின் சிலுவைச் சாவைப் பார்த்தவர்கள் - 'இன்று இவர், நாளை யாரோ?' என்று அரைத்தூக்கத்தில் இருந்தனர். இயேசுவின் நண்பர்கள் - விடிந்தும் விடியாமல் அவரின் கல்லறையை நோக்கி ஓடுகிறார்கள். இயேசுவின் உயிர்ப்பின் மேல் இவர்களுக்கும் நம்பிக்கை இல்லை. ஆகையால்தான், தாங்கள் ஆயத்தம் செய்திருந்த நறுமணப் பொருள்களை எடுத்துக்கொண்டு செல்கின்றனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இயேசுவும் தூங்கவில்லை. அவர் உயிர்த்துவிட்டார்.

இதையே இன்றைய வாசகத்தில், உரோமை நகருக்கு எழுதும் திருமடலில், பவுலடியார், 'இறந்து உயிருடன் எழுப்பப்பட்ட கிறிஸ்து இனிமேல் இறக்கமாட்டார்' என்று எழுதுகின்றார்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகமே மிகவும் நம்பிக்கை தரக்கூடிய வார்த்தைகளோடு தொடங்குகிறது: 'வாரத்தின் முதல் நாள் விடியற்காலையில்'. மாற்கு இதை இன்னும் எளிய வார்த்தைகளில் தருகிறார்: 'வாரத்தின் முதல் நாள் காலையிலேயே கதிரவன் எழும் வேளையில்' என எழுதுகின்றார். 'கதிரவன் எழத் தொடங்கியிருந்தான்' என்ற இதே சொல்லாடல் முதல் ஏற்பாட்டில் தொடக்கநூல் 32:31ல் வாசிக்கிறோம்: 'யாக்கோபு பெனியேலுக்கு அப்பால் சென்றவுடன் கதிரவன் தோன்றினான்!'

இஸ்ரயேல் இனத்தின் தலைமகன் யாக்கோபு தன் புதிய வாழ்வைத் தொடங்கியபோது அங்கே கதிரவன் தோன்றினான். புதிய இஸ்ரயேல் இனத்தின் தலைமகன் இயேசு இறப்பிலிருந்து உயிர்த்தபோதும் அங்கே கதிரவன் தோன்றினான். அங்கே, 'யாக்கோபு' என்ற பெயர் 'இஸ்ரயேல்' என்று மாறுகிறது. இங்கே, 'இயேசு' என்ற பெயர் 'கிறிஸ்து' என மாறுகிறது. அங்கே, யாக்கோபின் இயல்பு முழுவதும் மாறுகிறது. இங்கே இயேசுவின் உடல் இயல்பு மாறுகிறது. யாக்கோபைப் பொறுத்த வரையில் அது ஒரு தனிநபர் மனமாற்றம். இயேசுவைப் பொறுத்தவரையில் இது ஒட்டுமொத்த மனுக்குலத்தின் மன்னிப்பு மாற்றம்.

கிழக்கில் எழுந்த சூரியனாய் இன்று இயேசு உயிர்த்த பெருவிழாவைத்தான் இன்று நாம் 'ஈஸ்ட்-டர்' (கிழக்கிலிருந்து உதித்தவர்) என்று கொண்டாடுகின்றோம். முடிவு என்று எல்லாரும் நினைக்க விடிவு என எழுகிறார் இயேசு. உயிர்ப்பு என்பது சிலுவையின் மறுபக்கம். உயிர்ப்பு என்பது இறப்பின் மறுபக்கம். உயிர்ப்பு என் நம் வாழ்வின் மறுபக்கம்.

'இருள் மறைந்து ஒளி பிறக்கும்' என்பதையே இன்றைய திருவழிபாட்டு நிகழ்வுகள் அடையாளங்களாகவும், இறைவாக்கு வழிபாடு இறைவார்த்தையாகவும் நமக்கு முன்வைக்கிறது. இன்றைய திருநிகழ்வின் தொடக்கத்தில் ஆலயத்தின் விளக்குகள் அணைக்கப்பட, நாம் புதிய நெருப்பிலிருந்து பாஸ்கா திரியை ஏற்றினோம். மறையுரை முடிந்து நாம் திருமுழுக்கு வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பிக்கும்போதும் எரியும் திரிகளுடன் நிற்போம். பாஸ்கா காலத்தின் இறுதி ஞாயிறாகிய பெந்தெகோஸ்தே திருவிழாவில் திருத்தூதர்கள்மேல் இறங்கி வந்த நெருப்பு நாவுகளோடு நாம் பாஸ்கா மகிழ்ச்சியை நிறைவு செய்வோம். ஆக, ஒளியில் தொடங்கும் பாஸ்கா ஒளியில் முடிகிறது. இன்றைய வாசகங்களில் தொடக்க நூல், விடுதலைப் பயண நூல், மற்றும் லூக்கா நற்செய்தி வாசகங்கள் 'ஒளி' என்ற வார்த்தையை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. படைப்பின் தொடக்கத்தில், மண்ணுலகு உருவற்று, வெறுமையாக, ஆழத்தின்மேல் இருள்சூழ்ந்து இருந்தபோது, 'ஒளி தோன்றுக!' என்கிறார் கடவுள். ஒளி உண்டாகிறது (காண். தொநூ 1:1). விடுதலைப் பயண நிகழ்வில், முன்னால் கடல், பின்னால் எகிப்தியர் என்ற இறப்பின் நிலையில் இஸ்ரயேல் மக்கள் இருந்தபோது, 'எகிப்தில் சவக்குழிகள் இல்லையென்றா நீர் எங்களைப் பாலைநிலத்தில் சாவதற்கு இழுத்து வந்தீர்?' (காண். விப 14:11) என்று மோசேயிடம் முறையிட்டபோது, 'ஆண்டவரே உங்களுக்காகப் போரிடுவார். நீங்கள் சும்மாயிருங்கள்!' (காண். விப 14:14) என்று மோசே அவர்களுக்கு நம்பிக்கையைத் தருகின்றார். இந்த நம்பிக்கையை உடனடியாக கடவுள் உறுதிப்படுத்துகிறார். எப்படி? 'நெருப்புத்தூண் எகிப்தியருக்கு இருளாகவும் இஸ்ரயேலருக்கு இரவில் ஒளியாகவும் அமைந்தது.இதனால் இரவில் எந்நேரத்திலும் அவர்கள் இவர்களை நெருங்கவில்லை' (காண். விப 14:20). தொடர்ந்து, இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில், வாரத்தின் முதல் நாள் காலையிலேயே அவர்கள் கல்லறைக்குச் சென்றபோது, 'கதிரவன் எழத் தொடங்கியிருந்தான்' (காண். மாற் 16:1, லூக் 24:1).

இந்த மூன்று ஒளியின் பின்புலத்தில் நாம் கைகளிலும் உள்ளத்திலும் நாம் இன்று ஏந்தும் பாஸ்கா ஒளியைச் சிந்திப்போம்.

1. படைப்பின் தொடக்க ஒளி
தொடக்கநூலில் நாம் இரண்டு படைப்பு நிகழ்வுகளை வாசிக்கின்றோம். தொநூ 1ன்படி, வெறுமையாய் இருந்த, தண்ணீர் சூழ்ந்த ஓரிடத்திலிருந்து பூமி ஒளியை நோக்கி எழுகிறது. தொநூ 2ன்படி மண்ணுலகு மழை பெய்யாத பாலைநிலம் போல இருக்கிறது. இவை ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டது என நினைக்காமல், இரண்டையும் இணைத்துப் பார்ப்போம். இம்மண்ணுலகு இவ்விரண்டு அனுபவங்களுக்கும் உட்பட்டதாகவே இருக்கிறது. சில நேரங்களில் மழை பொழிந்து வெள்ளமாக நிறைக்கிறது. சில நேரங்களில் ஒன்றும் இல்லாமல் காய்ந்து பாலையாக வறண்டு கிடக்கிறது. படைப்பு நிகழ்வு நடக்கும்போது முன்னிருப்பது மறைகிறது. அதுதான் படைப்பு. முன்னிருந்த இருள் மறைகிறது. முன்னிருந்த வறட்சி மறைகிறது.

இன்றைய முதல் வாசகம் ஒளி தோன்றுவதற்கு முன் உலகம் இருந்த நிலையை மூன்று அடைமொழிகளால் சொல்கிறது: 'உருவற்று இருந்தது,' 'வெறுமையாய் இருந்தது,' 'இருள் சூழ்ந்திருந்தது.' உருவம் அல்லது வடிவம் என்பது ஒரு பொருளுக்கு அழகு தருகிறது. அதனால் தான், 'வடிவு' என்றால் 'அழகு' என்று தமிழ் பொருள்கிறது. உருவற்ற நிலை என்பது அழகற்ற நிலை. அழுகு என்றால் என்ன? 'அழகு என்றால் தன்னிலேயே முழுமை பெற்றிருப்பதும், மற்றதோடு இசைவாகப் பொருந்துவதும்' என்கிறார் அகுஸ்தினார். அவரே உதாரணமும் தருகின்றார். ஒருவர் ஒரு ஷூ அணிந்திருக்கிறார். அது அவருக்கு 'அழகாயிருக்கிறது' என்று நாம் எப்போது சொல்கிறோம்? அந்த காலணி தன்னிலேயே முழுமை பெற்றிருக்க வேண்டும். அதே வேளையில் அது அணிபவரின் காலோடு பொருந்த வேண்டும். காலணியின் மேற்பகுதி இல்லாமல் இருந்தாலோ, அல்லது கிழிந்திருந்தாலோ, அல்லது அணிபவரின் காலுக்குப் பொருந்தாமல் பெரியதாக இருந்தாலோ நாம் அதை அழகு என்று சொல்வதில்லை. நாம் அன்றாடம் அழகு என்று வர்ணிக்கும் பொருள்கள் அல்லது நபரும் அப்படித்தான். ஒரு பெண்ணோ, ஃபோனோ அழகாக இருக்கிறார்-இருக்கிறது என்று சொல்லும்போது, அங்கே இருக்கிற முழுமையையும், அதன் பொருத்தத்தையும் வைத்தே சொல்கிறோம். மண்ணுலகில் எதுவும் நிறைவாகவும் இல்லை, பொருத்தமாகவும் இல்லை. இரண்டாவதாக, 'வெறுமை' இருந்தது. 'வெறுமை' என்பது 'யாதுமற்ற நிலை.' கடவுளால் மட்டும்தான் வெறுமையிலிருந்து படைக்க முடியும். ஒரு கவிதை எழுதுபவரை படைப்பாளி என்கிறோம். ஆனால், அவர் உருவாக்கிய கவிதை அவருடையது என்றாலும், அவர் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளை அவர் உருவாக்கவில்லையே. ஏற்கனவே இருந்த ஒன்றிலிருந்துதான் அவர் மற்றொன்றை உருவாக்குகிறார். 'யாதுமற்ற நிலையை' இன்று நம்மால் எண்ணிப்பார்க்க முடியாது. அப்படிப்பட்ட எண்ணத்திற்கு உட்படாத ஒன்றே வெறுமை. மூன்றாவதாக, 'ஆழத்தின்மேல் இருள் பரவியிருந்தது.' ஒளி செல்ல முடியாத இடமே ஆழம். அப்படிப்பட்ட ஆழத்தில் இன்னும் இருள் இருந்தால் எவ்வளவு இருளாயிருக்கும். அந்த இடத்தின் குளிர்ச்சியில் உயிர் எழுதலும் வளர்தலும் சாத்தியமில்லாமல் இருக்கும்.

உருவற்ற நிலை, வெறுமை, இருள் இம்மூன்றும் இஸ்ரயேல் மக்கள் பாபிலோனியாவில் அடிமைப்பட்டுக்கிடந்தபோது அவர்கள் அனுபவித்த அனுபவங்களே. இவ்வனுபவங்களையே அவர்கள் உருவகமாக படைப்பு நிகழ்வில் பதிவு செய்கின்றனர். இஸ்ரயேல் என்ற உருவை அவர்கள் இழந்தார்கள். ஓய்வுநாள், சட்டம், கடவுள், ஆலயம், நகரம் என்று எதுவும் இல்லாமல் வெறுமையாக இருந்தனர். அந்நிய நாட்டில் மொழி புரியாத இடத்தில் ஊமையாய், உயிரற்ற இருந்தனர்.

இந்தப் பின்புலத்தில், 'கடவுள் ஒளி தோன்றுக' என்கிறார். அவர் சொல்லும்போதே ஒளி தோன்றுகிறது. அழகு பிறக்கிறது. வெறுமை மறைகிறது. இருள் அகல்கிறது. உயிர் வளர்கிறது.

2. விடுதலைப் பயண நெருப்புத் தூண் ஒளி 'ஒளி' என்ற அடையாளம் விடுதலைப் பயண நூலின் தொடக்கம், நடு, இறுதி என மூன்று இடங்களில் முதன்மையாக நிற்கிறது. நூலின் தொடக்கத்தில், கடவுள் இஸ்ரயேல் மக்களின் கூக்குரலைக் கேட்டு இறங்கி வந்த, மோசேயை எகிப்திற்கு அனுப்பும் நிகழ்வில் 'எரியும் முட்புதரை' பார்க்கிறோம்: 'அப்போது ஆண்டவரின் தூதர் ஒரு முட்புதரின் நடுவே தீப்பிழம்பில் அவருக்குத் தோன்றினார். அவர் பார்த்தபோது முட்புதர் நெருப்பால் எரிந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் அம்முட்புதர் தீய்ந்துபோகவில்லை' (விப 3:2). நூலின் இறுதியில், 'மேகம் சந்திப்புக் கூடாரத்தை மூடிற்று. ஆண்டவரின் மாட்சி திருஉறைவிடத்தை நிரப்பிற்று ... பகலில் ஆண்டவரின் மேகம் இருப்பதையும் இரவிலோ அதில் நெருப்பு இருப்பதையும் இஸ்ரயேல் வீட்டார் கண்டார்கள்' (காண். விப 40:34, 38). நூலின் நடுவில் இன்றைய வாசகத்தில், ஆண்டவராகிய கடவுள் 'நெருப்புத்தூணாக' இஸ்ரயேல் மக்களோடு வழிநடக்கின்றார். மேலும், இந்நெருப்பு பகைவர்களிடமிருந்து இஸ்ரயேல் மக்களைக் காப்பாற்றும் அரணாக, வேலியாக இருக்கின்றது.

கடவுள் ஒளியைத் தேர்ந்துகொண்டதன் நோக்கம் என்ன? அவர் ஒரு தூதராகவோ, ஒரு நபராகவோ, ஒரு வாளாகவோ உடன் வந்திருக்கலாமே? 'ஒளி' அடிமைகளின் வாழ்வில் மிக முக்கியமானது. பண்டைக்காலத்தில் 'ஒளி' என்பது எல்லாருடைய பயன்பாட்டில் இருந்தாலும், 'ஒளி' என்பது அரண்மனையை அலங்கரிக்கக் கூடியதாகவும், 'இருள்' என்பது அடிமைகளின் வீடுகளை அலங்கரிக்கக்கூடியதாகவும் இருந்தது. நம் ஊரிலேயே பாருங்களேன். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் 'ஒளி' என்பது ஏழைகளின் வீட்டின் அடுப்பில் இருக்குமே தவிர, அவர்களின் வீட்டின் கூரையில் இருக்காது. 'மின் ஒளி' வந்ததும்தான் நம் ஊரில் சமத்துவம் வந்தது. கடவுள் எகிப்தியரின் மேல் கொண்டுவந்த பத்து வாதைகளில் தலைப்பேறு இறப்பதற்கு முந்தையதாக, ஒன்பதாவது கொள்ளை நோயாக, அதிகம் துன்பம் தருவதாக எகிப்தியரை வாட்டுவது 'மூன்று நாள் காரிருள்.' இருளில் இயக்கம் இருப்பதில்லை (தாயின் கருவறையின் இருள் விதிவிலக்கு). தொடர்ந்து, ஏறக்குறைய இருபத்து நான்கு இலட்சம் பேர் (ஆறு லட்சம் என்பது சிலரின் கருத்து) எகிப்திலிருந்து வெளியேறுகின்றனர். இவ்வளவு பேருக்கும் ஒரே நேரத்தில் தெரியக்கூடியதாக இருக்கின்ற ஒரு அடையாளம் மேகமும் நெருப்பும் தூணும்தான். ஆக, இங்கே ஒளி என்பது கடவுள் தருகின்ற பாதுகாப்பாகவும், உடனிருப்பாகவும் இருக்கின்றது.

ஆக, பாதுகாப்பற்ற இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு பாதுகாப்பு தருகிறது நெருப்புத் தூண். அவர்களோடு பயணத்திலும், பாளையத்திலும் உடனிருக்கிறது நெருப்புத் தூண்.

3. வாரத்தின் முதல் நாளில் கதிரவனின் ஒளி
லூக்கா நற்செய்தியாளரின் பதிவின் படி கல்லறைக்குச் செல்பவர்கள் பெண்கள். இவர்கள் நறுமணப் பொருள்களோடு - அதாவது, அடக்கச் சடங்கின் நிறைவிற்காக - செல்கின்றனர். இவர்கள் மூன்று அதிர்ச்சிகளை எதிர்கொள்கின்றனர்: 'கல்லறை வாயிலிலிருந்த கல் புரட்டப்பட்டுள்ளது,' 'ஆண்டவர் இயேசுவின் உடலைக் காணவில்லை,' 'மின்னலைப் போன்ற ஒளிவீசும் ஆடை அணிந்த இருவர் தோன்றுகின்றனர்.' முதலில் 'விடியல்-கதிரவன்' என்று சொன்ன லூக்கா, 'மின்னல்' என்ற இன்னொரு ஒளியையும் பதிவு செய்கின்றார். 'அவர் இங்கு இல்லை' என்று சொல்கின்றனர் அந்த இரண்டு பேரும். மேலும், மறைநூலை அப்பெண்களுக்கு நினைவூட்டுகின்றனர் அவர்கள். பெண்களும் சென்று பதினொருவருக்கு அறிவிக்கின்றனர். ஆனால், திருத்தூதர்கள் பெண்கள் வார்த்தைகளை, 'பிதற்றல்கள்' என எடுத்துக்கொண்டதால் நம்பவில்லை. மேலும், கல்லறைக்கு ஓடிவரும் பேதுரு, இயேசுவின் உடலைச் சுற்றியிருந்த துணிகளை மட்டும் பார்த்துவிட்டு, தமக்குள் வியப்புற்றவராக வீடு திரும்புகின்றார்.

ஆக, வெளியில் இருந்த கதிரவனும், மின்னலின் ஒளியும் பெண்களையும், திருத்தூதர்களையும் பாதிக்கவில்லை. இந்த இடத்தில்தான் அகுஸ்தினார், 'கல்லறையின் கல் புரட்டப்பட்டது இயேசுவை வெளியேற்ற அல்ல. மாறாக, சீடர்களை உள்ளே அனுப்பவே!' என்கிறார். கல்லறைக்கு உள்ளே அடித்த வெயில் திருத்தூதர்களின் உள்ளத்தில் அடிக்கவேயில்லை. யோவான் மட்டுமே, 'கண்டார், நம்பினார்' எனப் பதிவு செய்கின்றார்.

சீடர்கள் உடனடியாக நம்பவில்லை என்றாலும், அவர்களின் உள்ளத்தில் அந்த அதிகாலை ஒளி பல நல்ல உணர்வுகளை எழுப்புகிறது. அடக்கச் சடங்கிற்கு சென்றவர்கள் உடல் இல்லாமல் வியப்புறுகின்றனர். கல் மூடியிருக்கும் என நினைத்தவர்களுக்கு கல்லறை திறந்து கிடக்கிறது. அசாதாரண நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன. சாதாரண கதிரவன் தோன்றும் நிகழ்வு அவர்களுடைய வாழ்வில் அசாதாரணங்களுக்கு அவர்களின் கண்களைத் திறக்கிறது.

4. பாஸ்கா திரி ஒளி
படைப்பின் ஒளி, விடுதலைப் பயண நெருப்புத் தூண் ஒளி, விடியற்காலை கதிரவன் ஒளி என்ற மூன்று ஒளியையும் நமக்கு நினைவுபடுத்துவது இப்போது நாம் ஏந்தி நிற்கும் பாஸ்கா திரியின் ஒளி. 'பாஸ்கா' என்றால் 'கடத்தல்.' படைப்பு இருளைக் கடந்த இந்த இரவில், இறைவன் இஸ்ரயேல் மக்களைக் கடத்திய இந்த இரவில், இயேசு இறப்பைக் கடந்த இந்த இரவில் நாமும் பாஸ்கா திரியின் ஒளியோடு இரவைக் கடந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

பாஸ்கா திரியைப் புனிதப்படுத்தும் செபத்தில் அருள்பணியாளர், 'காலங்கள் அவருடையன, யுகங்களும் அவருடையன' என்கிறார். ஒளியால் காலத்தைப் பிரித்த கடவுள் ஒவ்வொன்றையும் அதனதன் நேரத்தில் செம்மையாகச் செய்துமுடிக்கிறார் (காண். சஉ 3:11).

இந்த பாஸ்காத் திரி நமக்குக் கொடுக்கும் பாடங்கள் மூன்று:
1. ஒளி வாழ்வின் உருவகம்

இருளாய் இருந்த திரி ஒளி பெறுகிறது. தொடர்ந்து எரியும் திரி ஒரு கட்டத்தில் இல்லாமல் இருளுக்குள் மறைந்துவிடும். ஆனால், இருக்கும் ஒவ்வொரு பொழுதும் அது தானும் ஒளிர்ந்து மற்றவர்களையும் ஒளிர்விக்கிறது. ஆக, ஒளி எப்போதும் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையைத் தரவில்லை பாஸ்கா. ஏனெனில், பாலைவனத்தில் இஸ்ரயேல் மக்களை ஒளிர்வித்த ஒளி, பாபிலோனியாவுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டபோது இருண்டது. ஆனால், மீண்டும் 'ஒளி உண்டாயிற்று.'ஆக, ஒளியும், இருளும், கதிரவனும், நிலவும், பகலும், இரவும் மாறி மாறி வரக்கூடியவை. இன்று சிலுவை என்றால், நாளை உயிர்ப்பு. நாளை மறுநாள் மீண்டும் சிலுவை வரலாம். ஆனால், அடுத்த நாள் உயிர்ப்பு வரும் என்பதுதான் ஒளி தருகின்ற நம்பிக்கை. இதையே தான் சபை உரையாளரும், 'ஒளி மகிழ்ச்சியூட்டும். கதிரவனைக் கண்டு கண்கள் களிக்கும். மனிதன் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாலும் அவன் தன் வாழ்நாளெல்லாம் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கட்டும். இருள்சூழ்ந்த நாள்கள் பல இருக்கும் என்பதை அவன் மறக்கலாகாது' (காண். சஉ 11:7-8) என்கிறார்.

2. ஒளியும் சார்பு நிலையும்

மெழுகுதிரியின் ஒளியோ, எண்ணெய் விளக்கின் ஒளியோ தானாகவே ஒளிர்வதில்லை. திரி மெழுகோடு அல்லது எண்ணையோடு கொண்டுள்ள சார்பு நிலையில்தான் ஒளி பிறக்கிறது. ஆக, நம் வாழ்வு ஒளிர்வதும் அவர்மீதுள்ள சார்புநிலையில்தான். ஒளிக்கு அருகில் வரும் அனைத்தும் ஒளி பெற்றுவிடுகிறது. ஒளியைச் சார்ந்து நிற்கும் அனைத்தும் ஒளிர்கிறது. இதையே யோவான், 'தீங்கு செய்யும் அனைவரும் ஒளியை வெறுக்கின்றனர். தங்கள் தீச்செயல்கள் வெளியாகிவிடும் என அஞ்சி அவர்கள் ஒளியிடம் வருவதில்லை' (காண். யோவா 3:20). ஆக, தாவீதின் மன்றாட்டு போல இன்று நம் மன்றாட்டு இருக்கட்டும்: 'ஆண்டவரே, நீர் என் விளக்குக்கு ஒளியேற்றுகின்றீர். என் கடவுளே, நீர் என் இருளை ஒளிமயமாக்குகின்றீர்' (காண். திபா 18:28).

3. திரியின் தோற்றம் அல்ல, ஒளியே முக்கியம்

இயேசு என்ற திரியின் தோற்றம் கண்டு அவரைத் தீர்ப்பிட்டனர் அவருடைய எதிரிகள். மெழுகுதிரியின் உயரம், தடிமன், வடிவம், நிறம் எதுவும் ஒளியைப் பாதிப்பதில்லை. மேலும், மெழுகுதிரி ஒரு அலங்காரப் பொருள் அல்ல. மேலும், தன்னைச் சுற்றி எவ்வளவு இருள் இருக்கிறது என்று மெழுகுதிரி பயப்படத் தேவையில்லை. ஏனெனில், அதிகமான இருளின்தான் அது அதிக ஒளியுடன் எரியும். ஒளி எரியும்போது தன்னையே இழக்க நேரிடும். ஆனால், அந்த ஒளி மனிதர் முன் ஒளிரும்போது 'மற்றவர்கள் நம் நற்செயல்களைக் கண்டு விண்ணகத் தந்தையைப் போற்றிப் புகழ்வார்கள்' (காண். மத் 5:16). அல்லது பவுலின் வார்த்தைகளில், 'தூங்குகிறவனே, விழித்தெழு. இறந்தவனே, உயிர்பெற்றெழு. கிறிஸ்து உன்மீது ஒளிர்ந்தெழுவார்' (காண். எபே 5:14).

இறுதியாக,
'இருளிலிருந்து ஒளி தோன்றுக!' என்று சொன்ன கடவுளே நம் உள்ளங்களில் அவருடைய ஒளியை வீசச் செய்தார் (காண். 2 கொரி 4:6). இந்த ஒளியால் ஒளிபெற்ற நாம் 'உலகில் ஒளிரும் சுடர்களாகத் திகழ' (காண். பிலி 2:16) இறைவன் அருள்கூர்வாராக.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இயேசுவின் உயிர்ப்பு நம் புதுவாழ்வின் பிறப்பு!

இன்று நாம் உயிர்ப்பு ஞாயிறைக் கொண்டாடி மகிழ்கிறோம். சிலுவையிலே அறையுண்டு மரித்த மெசியா மறைநூல் வாக்குகளின் நிறைவாய் உயிர்த்தெழுந்து உலகின் மீட்பைக் கொணர்ந்த தினம் இது. இன்றைய நாள் கிறிஸ்தவர்களாகிய நமக்கு மிக மிக முக்கியமான நாள். நாம் எத்தனையோ திருவிழாக்களை கொண்டாடினாலும் அனைத்திற்கும் மேலான திருநாள் இந்நாள் தான். ஏன் அனைத்து திருநாள்களும் இந்த புனிதமான நாளுக்கே நம்மை வழிநடத்துகின்றன என்று சொன்னால் மிகையாகாது. இயேசுவின் உயிர்ப்பு மனுகுலம் முழுமைக்கான உயிர்ப்பு. இப்பிரபஞ்சத்தின் புதுப்பிறப்பு. புது வாழ்வின் தொடக்கமும் இதுவே.

விதைக்கப்பட்ட இரண்டு விதைகள் தங்களுக்குள்ளே பேசிக்கொண்டனவாம். முதலாவது விதை " ஐயோ என்னை இப்படிப் புதைத்து விட்டார்களே. இந்த மண்ணிற்கடியில் காற்று இல்லை. வெப்பம் அதிகமாக இருக்கிறது. இந்த மண்ணும் எனக்கு பாரமாக இருக்கிறது. என்னை கொல்லுகிறார்களே" என்றதாம் . இரண்டாவது விதையோ " உன்னைப் போலவே தான் நானும் துன்புறுகிறேன். ஆனால் சகித்துக்கொள்கிறேன். ஏன் தெரியுமா? நான் புது உரு எடுக்கப்போகிறேன். விதையாக இருக்கும் நான் செடியாக பூவாக காயாக கனியாக வித்தியாசமான புதிய வாழ்வை வாழப்போகிறேன். " என்றதாம்.முதலாம் விதை " அதெல்லாம் எங்கு நடக்கும். எனக்கு சாவு நிச்சயம் " என்று சொன்னதாம்.சொன்னபடியே முதல்விதை மடிந்தது. துன்பங்களை நம்பிக்கையோடு ஏற்றுக்கொண்டு காத்திருந்த இரண்டாம் விதையும் மடிந்தது. ஆனால் செடியாக பூவாக காயாக கனியாக புது உரு எடுத்தது.

இரண்டாம் விதையை இயேசுவோடு நாம் ஒப்பிடலாம். நேற்றைய நாளில் தான் இயேசுவின் துன்பங்களையும் பாடுகளையும் கண்ணீர் மல்க நாம் தியானித்தோம். அத்தனை துன்பங்களையும் இயேசு கட்டாயத்தின் பேரில் ஏற்றுக்கொண்டாரா? நிர்பந்தப்படுத்தப்பட்டாரா? இல்லை. தாமாக ஏற்றுக்கொட்டடார். தன்முன்னே காத்திருக்கும் மக்களின் மீட்பு எனும் மகிழ்ச்சியை அடைய அனைத்தையும் தாமாக ஏற்றுக்கொண்டார். அதன் விளைவு என்ன? மக்களின் மீட்பராய் உயிர்த்து எழுந்தார். போதகராக, வல்ல செயல் செய்பவராக, உணவு அளிப்பவராக, பாவிகளின் நண்பனாக, இறுதி தருணங்களில் குற்றவாளியாக புதைக்கப்பட்ட அவர் மறைநூலின் நிறைவாக, மீட்பராக, உலகனைத்தின் ஆண்டவராக, புது வாழ்வின் வெளிச்சமாக முளைத்து எழுந்தார்.

இன்றைய நற்செய்தியில் மகதலா மரியா துக்கம் கொண்டாட கல்லறைக்கு சென்றபோது கல்லறையை மூடியிருந்த கல் விலக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டார் என நாம் வாசிக்கிறோம். கல்லறையை கல் மூடியிருந்த போது அந்தக் கல்லறைக்குள்ளே இருளும் புழுக்கமும் துர்நாற்றமும் இருந்திருக்கும். இவை அனைத்தும் இயேசு என்னும் புதுவாழ்வை தன்னகத்தே அடைத்து வைத்திருக்க இயலவில்லை. எவ்வாறு விதை முளைத்து எழ இறுக்கமான மண்கூட வழிவிட்டுக்கொடுக்கிறதோ, அவ்வாறு கல்லறையின் வாயில் புதுவாழ்வுக்காய் திறந்தது. இப்போது அங்கே புழுக்கமோ இருளோ துர்நாற்றமோ இல்லை. கல்லறை வெற்றிடமானது. உலகத்தை புதுவாழ்வு நிரப்பியது.

ஆம் அன்புக்குரியவர்களே
இயேசுவின் உயிர்ப்பு நமக்கு சொல்வது இதுதான். வாழ்வில் நம்மை பூமிக்கடியில் புதைப்பது போல பல அனுபவங்கள் வரலாம். மனமெல்லாம் இருளாகலாம். மூச்சுவிட முடியாத அளவுக்கு வாழ்வில் நெருக்கடியும் புழுக்கங்களும் எழலாம். பயம், வெறுப்பு, பகை, பலவீனம் அனைத்தும் நம் வாழ்வை துர்நாற்றமுடையதாய் மாற்றலாம். ஆனால் இவையனைத்தையும் நம் மனதிலே போட்டுக்கொண்டு புழுங்கிக்கொண்டிருந்தால் புதுவாழ்வை நாம் காண இயலாது.மாறாக இயேசுவைக் கொண்டிருந்த கல்லறையின் கல் விலக்கப்பட்டது போல நம் மனதைத் திறந்து தீயவை வெளியேற அனுமதிக்க வேண்டும். இயேசுவின் ஒளி நம் உள் நுழையட்டும். அவரே நம் சுவாசமாகட்டும். அப்போதுதான் நம் வாழ்வு புதுமையாகும். இயேசுவின் உயிர்ப்பு நம் புதுவாழ்வின் பிறப்பு என்பதை உணர்ந்து உயிர்ப்பின் சாட்சிகளாய் துன்பங்களைத் தாண்டி முளைத்து எழுவோம்.

இறைவேண்டல் புதுவாழ்வின் ஊற்றே இறைவா!
முளைத்து எழும் விதைகளைப்போல, எம் வாழ்வில் ஏற்படும் அனைத்தையும் நம்பிக்கையோடு கடந்து புதுவாழ்வை பெற்று உயிர்ப்பின் சாட்சிகளாய் வாழ அருள்தாரும். ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு
ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு