பாஸ்கர் காலம் 5-ஆம் ஞாயிறு-மூன்றாம் ஆண்டு

இன்றைய வாசகங்கள்:

திருத்தூதர் பணிகள் 14:21-27 | திருவெளிப்பாடு 21:1-5 | யோவான் 13:31-35



இயேசு நமக்கு கற்றுக் கொடுத்திருக்கும் பாடங்களை எல்லாம் கூட்டி, வகுத்து, கழித்துப் பார்த்தால் மிஞ்சுவது அன்பே. தனது பணி வாழ்வில் நிபந்தனையில்லாமல் மனித குலத்தையே நேசித்தார் இயேசு . அன்பென்னும் பேருண்மையை மையமாக வைத்தே போதித்தார். கடவுளின் அன்பும், பிறர் அன்பும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து பின்னிக் கிடக்கின்றன. பிறரன்பு இல்லாத இறையன்பு இல்லை. கற்கால மனிதன் முதல் பொற்கால மனிதன் வரை அனைவரும் தேடுவது அன்பே அன்பைக் கொடுப்பவனுக்கு நண்பர்கள் அதிகம் என்பார்கள். அன்புக்கு அச்சமில்லை. அதற்கு பகைவர் இல்லை. அன்பு காற்றைப்போல எங்கும் நிறைந்தது. மேட்டிலும், பள்ளத்திலும், கல்லிலும், முள்ளிலும், கொட்டும் மழையைப் போன்று உறவிலும், நண்பனிலும், பகைவனிலும் நறுமணம் வீசும். அன்பு ஒரு சங்கிலி. அது ஒரு தொடர்கதை போன்றது. இத்தகைய இறை அன்பையும் பிறரன்பையும் நமது உறவுகளில் நிறைவு செய்து வாழ இன்றையத் திருவழிபாடு நம்மை அழைக்கின்றது.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு பிறரை அன்பு செய்யுங்கள் என்று மூன்று முறை கூறுகிறார். ஒன்று, இது இயேசுவின் அன்புக் கட்டளை. இரண்டாவது, இயேசுவே அன்புக்கு வழிகாட்டி, முன்னோடி. மூன்றாவது, நாம் அனைவரும் அவரின் சாட்சிகளாய் இருக்கிறோம் என்பதாகும். அன்பு எங்குள்ளதோ அங்கே இறைவன் இருக்கிறார். இறைவன் எங்கு இருக்கின்றாரோ அங்கே மகிழ்ச்சி இருக்கின்றது. மகிழ்ச்சி எங்குள்ளதோ அங்கே அன்பு நிறைவாக்கப்படுகிறது. இன்று ஒவ்வொரு மனித இதயமும் அன்புக்காக, பாசத்துக்காக, இதமான உறவுக்காக ஏங்குவது உண்மையே. தனி மரமாக வாழ்வதில் யாருக்கும் உடன்பாடு இல்லை. அன்பு செய்யும் உள்ளங்களே உறவுகளைத் தேடிச் செல்கின்றன. அன்புக்கு மகத்தான ஆற்றல் உண்டு. புதுமைகளையும், புரட்சிகளையும் உருவாக்கும் மாபெரும் சக்தி, இந்த ஆற்றலையும், சக்தியையும் பகிர்ந்து கொள்ளவே ஒவ்வொரு மனிதனும் அழைக்கப்படுகிறான்.

தாய் தன் பிள்ளையிடம் காட்டும் அளவில்லாத அன்பைப் போல, சிலுவையின் நேரம் நெருங்க நெருங்க இயேசுவின் உள்ளம் அன்பால் உருகியது. விவிலியத்தில் வேறு எங்கும் இப்படி அழைக்காத இயேசு அன்புக் குழந்தைகளே என்று அழைத்து புதிய கட்டளைகளையும் தருகிறார். ஆயிரமாயிரம் கட்டளைகள், சட்டதிட்டங்கள் இருந்தாலும் கூட அதை நடைமுறைப்படுத்த அன்பு இல்லையேல் எந்த மனிதனையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது. திருச்சட்டத்தின் நிறைவு அன்பே. அன்பைச் செயலாக்கம் பெறச் செய்ய வேண்டுமானால் தன்னைப் போல பிறரையும் நேசிக்க வேண்டும் என்ற வார்த்தைகள் நம்மில் உயிர் பெற வேண்டும். தனது குறைகள், நிறைகள், இல்லாமை, திறமைகள் இவைகளை அறிந்திருந்தால் மட்டுமே, அடுத்தவரின் இயலாமை, குறைகளை நம்மால் புரிந்து கொண்டு அன்பு செய்ய முடியும்.

அன்புக்கு இலக்கணம் வகுத்தவர் இயேசு.
அன்பால் மனித குலத்தை ஒன்றுப்படுத்தத் தன்னையே சிலுவையில் அர்ப்பணித்தவர்.
காட்டிக் கொடுத்தவனையே தட்டிக்கொடுத்தது அவர் அன்பு.
மனதார மறுதலித்தவரையே மன்னித்து தலைவராக்கியது அன்பு.
விட்டுப் பிரிந்தவர்களோடு ஒட்டி உறவாடி உயிரூட்டியது அன்பு.
நம்ப மறுத்தவர்களையும் நம்பி நற்செய்தியின் தூதுவர்களாக்கியது அன்பு.
அழிக்கத் துடித்தவர்களையும் அரவணைத்து ஆக்கப் பணிக்கு அனுப்பியது அன்பு.
கல்லூரி சென்ற மாணவியைப் பின் தொடர்ந்த வாலிபன், நான் உன் மீது அளவில்லாத அன்பு வைத்துள்ளேன் என்றான். சந்தேகப்பட்ட அவள், என்னைவிட அழகான ஒருத்தி பின்னால் வந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளை அன்பு செய் என்றாள். அவன் திரும்பிச் சென்றான். சற்று தூரத்தில் அருவருப்பான தோற்றத்தில் ஒரு பெண் வந்து கொண்டிருந்தாள். கோபப்பட்ட அவன், முதலில் பேசியவளின் முன்னே சென்று ஏன் என்னை ஏமாற்றினாய்? என்றான். அதற்கு அவள் நீ மட்டும் உண்மையா சொல்லி விட்டாய். உனக்கு என் மீது உண்மையான, எல்லையில்லாத அன்பு இருந்தால் இன்னொருத்திக்காக ஏன் காத்திருந்தாய் என்றாள். அவன் தலைகுனிந்து சென்றான்.

இன்றைய சமூகத்தில் நிலவும் பொறாமை, சுயநலம், ஆதிக்கப் போக்கு, மனத்தளர்வு இவைகளுக்கு மத்தியில் அன்பை பறைசாற்ற முடிகிறதா? குடும்பத்தில் அன்பு, அமைதி, சமாதானம் இல்லையென்றால், சமுதாயத்தில் நாம் இவைகளை எதிர்பார்க்க முடியாது. அன்பு பெற்றோர்களின் கட்டுப்பாட்டை இழந்து திசைமாறி சென்றுகொண்டிருக்கும் பிள்ளைகள் எத்தனை பேர்? அன்புக்காக ஏங்கி ஏங்கி தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படும் இளைஞர்கள் எத்தனை பேர்? அன்பு, பாசம் இல்லாத பெற்றோர்களை விட்டு விட்டு ஓடும் பிள்ளைகள் எத்தனை பேர்? உண்மை அன்புக்காக ஏங்கி, நான்கு சுவருக்குள்ளே விரதத்தில் காலம் கடத்தும் உள்ளங்கள் எத்தனை? எத்தனை?

இதற்கெல்லாம் ஒரே வழி இயேசு காட்டும் அன்பு வழி மட்டுமே. நான் உங்களிடம் அன்பு செலுத்தியது போல நீங்களும் மற்றவரிடம் அன்பு செலுத்துங்கள் (யோவா. 13:34).

இயேசுவின் அன்பு மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளும் அன்பு. பிறருடைய நலனில் அக்கறை கொள்ளும் அன்பு. இந்த அன்பை முதலில் குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் உள்வாங்கி அதை மற்றவர்களிடம் முழுமையாக வெளிப்படுத்தும்போது அங்கு அன்பு சூழல் உருவாகிறது. அங்கு புதிய மண்ண கம் உதயமாகியது. இயேசுவின் இலட்சியக் கனவு நனவாகிறது.

இயேசுவின் அன்பு கட்டளைகளைக் கடமைக்காகவும், கட்டாயத்தின் பேரிலும் கடைப்பிடிக்காமல் அன்பில் நடமாடும் விளம்பரமாக, அன்புச் சீடர்களாக, அன்பின் சாட்சிகளாக வாழ முன்வருவோம்.


நாம் தீமையை நன்மையால் வெல்வோம்!

ஒரு காட்டுக்குள்ளே துறவி ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் ஒருபோதும் சினம் கொண்டதில்லை ; கோபப்பட்டதில்லை. அவருடைய முகம் ஒரு குட்டி நிலவு!

அவர் வாழ்ந்த காட்டுக்குப் பக்கத்திலுள்ள ஊரிலே மூன்று குறும்புக்கார இளைஞர்கள் வாழ்ந்தார்கள்.

அவர்களுக்குள் பந்தயம்! யார் அந்தத் துறவியை கோபப்படவைக்கின்றார்களோ அவர்களுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் பரிசு.

அந்தத் துறவி தினந்தோறும் காட்டைவிட்டு வெளியே வந்து ஊருக்குப் பக்கத்திலுள்ள குளத்தில் குளிப்பார்.

இளைஞர்களில் இரண்டு பேர் ஒரு புதருக்குப் பக்கத்தில் ஒளிந்துகொண்டார்கள்.

குளித்துவிட்டு துறவி கரையேறினார். அப்போது ஓர் இளைஞன் வாளியில் வைத்திருந்த சேற்றை எடுத்து அவர் மீது வீசினான். அதைப் பார்த்த மற்ற இருவருக்கும் எல்லையில்லா ஆனந்தம் ; சிரித்து மகிழ்ந்தார்கள்.

துறவி ஒன்றுமே சொல்லவில்லை! மீண்டும் குளத்தில் இறங்கி குளித்துவிட்டு கரையேறினார். மீண்டும் அந்த இளைஞன் சேற்றை வாரி இறைத்தான். துறவி ஒன்றும் சொல்லவில்லை! மீண்டும் மற்ற இரு நண்பர்களும் சிரித்து மகிழ்ந்தார்கள்.

இதுபோன்று பலமுறை நடந்தது. ஒரு முறைகூட துறவி கோபப்படவில்லை!

முடிவு? இளைஞன் துறவியின் காலில் விழுந்து தான் செய்த குற்றத்திற்காக மன்னிப்புக் கேட்டான்.

அப்போது துறவி அந்த இளைஞனைப் பார்த்து, இனி இவ்வாறு செய்யாதே போ என்றார்.

அப்போது இளைஞன், நீங்கள் ஏன் கோபப்படவில்லை? என்றான். அதற்கு அந்தத் துறவி, அவனைப் பார்த்து, நீ கெட்டவனாகப் இருப்பதால் நானும் கெட்டவனாக மாறவேண்டுமா? இரண்டாவதாக அன்பை விட மற்றவர்களைத் திருத்த சக்தி வாய்ந்த ஆயுதம் இந்த உலகத்திலே வேறொன்றும் இல்லை! மூன்றாவதாக புதருக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்து சிரித்து மகிழ்ந்த உன் நண்பர்களின் மகிழ்ச்சியை நான் கெடுக்க விரும்பவில்லை என்றார்.

மேலும் அறிவோம்:
உண்ணாது நோற்பார் பெரியர் பிறர்சொல்லும்
இன்னாச்சொல் நோற்பாரின் பின் (குறள் : 160).
பொருள் : உடற்பசியைப் பொறுத்துக் கொண்டு உண்ணா நோன்பு மேற்கொள்பவர் பெரியவராகப் பாராட்டப் பெறுவர். எனினும் பொல்லாங்கு விளைவிக்கும் கடுஞ்சொல் பேசுவோரை மன்னித்திடும் மாமனிதர்க்கு அடுத்த நிலையினராகவே அவர்கள் கருதப்படுவர்!


இறைவனுக்காக அழகானது ஏதாவது செய்வோம்

"Let us do something beautiful for God” (கடவுளுக்காக அழகானது ஏதாவது செய்வோம்). அருளாளர் அன்னை தெரசாவின் அன்புப்பணி நிலையங்களின் முகப்பில் - நுழைவாயிலில் காணப்படும் வார்த்தைகள். உடல் ஊனமுற்ற குழந்தைகள், மனநலமற்ற குழந்தைகள், ஆதரவற்ற நோயாளிகள், முதியவர்கள் என்று அனைத்துப் பணிகளிலும் அவள் செய்தது Something beautiful for God.

அன்னை தெரசா அன்பின் இலக்கணம். அவள் நிறுவியது அன்புப் பணியாளர்கள் சபை (Missionaries of Charity). அன்பு ஒன்றை மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்டு இயங்கும் சபை. மனிதரில் தான் கடவுளைக் காண முடியும் என்றாலும் கடவுளின் பொருட்டே மனிதன் அன்புக்குரியவன் ஆகிறான் என்ற உறுதி குலையாத நம்பிக்கை உணர்வில் செயல்பட்டவள். திருப்பலியிலும் தெருவோரங் களிலும் இறைமகன் இயேசுவைச் சந்தித்து இன்ப நிறைவு கண்டவள்.

"ஒரு காலத்தில் நான் ஆசிரியையாய் இருந்தேன். மற்ற பணிகளிலும் ஈடுபட்டேன். ஆனால் இப்போதுதான் கிறிஸ்துவின் அன்புக்கு நல்ல சான்று உரைக்க முடிகிறது என்று சொல்லிவந்த அவர் நோபல் பரிசு பெற்ற போது, இந்திய அரசு “பாரத ரத்னா" பட்டம் சூட்டிப் பாராட்டிய போது, அன்னை சொன்னார்: "நான் ஒரு சமூக சேவகி அல்லேன். நான் கிறிஸ்துவின் சேவகி. நான் செய்யும் பணிகள் எல்லாம் அவருக்காகவே அவர் பொருட்டே செய்கிறேன்”. உண்மையில் உயிர்த்தெழுந்த இயேசுவின் பெருமை அவரது அடியார்கள் காட்டும் அன்புச் செயல்களிலேயே விளங்குகிறது.

ஒருவன் கிறிஸ்தவன் என்பதற்கு என்ன அடையாளம்? அணிந்திருக்கும் சிலுவையா? வைத்திருக்கும் பெயரா? அவைகள் என்றால் கிறிஸ்தவனாக இருப்பது எவ்வளவு எளிதாக இருக்கும்!

எல்லா அடையாளங்களிலும் சிறந்தது கிறிஸ்து கொடுத்த அடையாளம் - அன்பின் புதிய கட்டளை! "நீங்கள் ஒருவர் மற்றவருக்குச் செலுத்தும் அன்பிலிருந்து நீங்கள் என் சீடர்கள் என்பதை எல்லாரும் அறிந்து கொள்வர்'' (யோவான் 13:35). “மரத்தை அதன் கனியால் அறியலாம்” (மத்.12:33). "தூய ஆவியின் கனியோ, அன்பு, மகிழ்ச்சி, அமைதி, பொறுமை, பரிவு, நன்னயம், நம்பிக்கை, கனிவு, தன்னடக்கம் என்பவையாகும் (கலாத்.5:22, 23).

தொடக்க காலத் திருச்சபையில் “அனைவரும் மக்களின் நல்லெண்ணத்தை மிகுதியாகப் பெற்றிருந்தனர்” (தி.பா.4:33) என்றால் "நம்பிக்கை கொண்ட மக்கள் அனைவரும் ஒரே உள்ளமும் ஒரே உயிருமாய் இருந்தனர்" (தி.ப.4:32) என்பதே காரணம். அன்பே தொடக்கக் காலத் திருச்சபையின் சிறப்புக்குக் காரணம். அதைப் பார்த்துத்தான் மக்கள் மனம் மாறி வந்தனர்.

செயற்கைப் பூ வெறும் பகட்டே. உண்மையான இயற்கைப் பூ மிகச் சிறியதாய் இருக்கலாம். மறைவான இடத்தில் கண்ணில் படாமல் இருக்கலாம். ஆனால் வண்டுகள் அதனை எப்படியும் அறிந்து விடும். மொய்த்துத் தேனருந்தி மகிழும். அன்பு என்ற உண்மைப் பூவாகத் திகழ்வோம்.

தனது சீடர்களைப் பார்த்துக் குரு கேட்டார். "இரவு நேரம் முடிந்து பகல் நேரம் தொடங்கி விட்டது என்பதை எவ்வாறு கண்டு பிடிப்பீர்கள்?" "தூரத்தில் நிற்கும் விலங்கைப் பார்த்து அது நாயா நரியா என்று இனம் காண முடியும் என்றால் விடிந்து விட்டது என்ற முடிவுக்கு வரலாமா?" என்று ஒரு சீடர் கேட்க "இல்லை " என்றார் குரு. “தூரத்தில் நிற்கும் ஒரு மரத்தைப் பார்த்து அது ஆலமரமா அரசமர மா என்று அடையாளம் காட்ட முடியும் என்றால் அது பகல் நேர ஆரம்பம் என்று சொல்லலாம்” என்று வேறு ஒரு சீடர் கூற, "இல்லை" என்று மீண்டும் சொன்னார் குரு.

“அப்படியானால் பகல் நேர ஆரம்பம்தான் எப்போது? சொல்லுங்கள்” என்று சீடர்கள் குருவை நச்சரித்தனர். அப்போது குரு சொன்னார்: "எந்த ஓர் ஆணையோ பெண்ணையோ முகத்தைப் பார்த்து இவன் என் சகோதரன், இவள் என் சகோதரி என்று எப்போது உங்களால் உண்மையிலேயே உள்ளார்ந்த முறையில் கூற முடிகிறதோ அப்போதுதான் இரவு முடிந்துவிட்டது பகல் விடிந்து விட்டது என்று சொல்லலாம். ஏனெனில் நீங்கள் மனிதர்களை சகோதரர்களாய், சகோதரிகளாய் அடையாளம் காண இயலவில்லை எனில், அது எந்த நேரமாக இருந்தாலும் இன்னும் விடியாத இருட்டுக் காலமேயாகும்”,

விவிலியம் முழுவதும் அன்பு இழையோடும். அதில் ஒரு வளர்ச்சி உண்டு.

- "கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல்” (வி.ப.21:24). மனிதன் பண்படாத நிலையில் மோசே அனுமதித்த பழைய ஏற்பாட்டு அன்பு நெறி இது. ஒருவன் உனது வலது கடைவாய்ப் பல்லை உடைத்தால் நீ அவனது வலது கடைவாய்ப் பல்லை (இடது கடைவாய்ப்பல்லை அல்ல) உடைக்கலாம்.

- மனிதன் தன்னை அன்பு செய்வது போலப் பிறரை அன்பு செய்ய வேண்டும். ''நீ உன் மீது அன்பு செலுத்துவது போல் உனக்கு அடுத்திருப்பவர் மீதும் அன்பு கூர்வாயாக" (மார்க் 12:31) சீனாய் மலையில் கடவுள் தந்த பத்துக் கட்டளையின் சாரம். - கடவுள் மனிதனை அன்பு செய்வது போல் மனிதன் மனிதனை அன்பு செய்ய வேண்டும். “நான் உங்களிடம் அன்பு செலுத்தியது போல நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பு செலுத்துங்கள்'' (யோவான் 13:34) இயேசு தந்த புதிய கட்டளை.

- கடவுள் கடவுளை அன்பு செய்வது போல மனிதன் மனிதனை அன்பு செய்ய வேண்டும். “நான் தந்தையின் மீது அன்பு கொண்டுள்ளது போல (யோவான் 14:81)... தந்தை என் மீது அன்பு கொண்டுள்ளது போல (யோவான் 15:9)... அன்பில் நிலைத்திருங்கள்”. இந்தத் தெய்வீக திரித்துவ அன்பை ஒருவேளை விண்ணகத்தில் அனுபவிக்கலாம்.

திருவெளிப்பாடு நூல் கூறும் “புதியதொரு விண்ணகத்தையும் புதியதொரு மண்ணகத்தையும்” (தி.வெ.21:1) நாம் திருச்சபையில் காண வேண்டும். உயிர்த்த ஆண்டவர் நாம் அன்புப்பணி புரிவதை அழைப்பாக அல்ல, கட்டளையாகத் தருகிறார். அந்த அன்பின் புதிய கட்டளையை வாழ்வாக்கும்போது “இதோ நான் அனைத்தையும் புதியது ஆக்குகிறேன் (தி.வெ.21:5) என்று உரைக்கும் கிறிஸ்துவோடு இணைந்து நாம் புதிய சமுதாயத்தை உருவாக்குகிறோம்

பட்டை போடப்போடத்தான் பளபளக்கும் வைரமே
மெருகு ஏறஏறத்தான் மினுமினுக்கும் தங்கமே
அரும்பு விரியவிரியத்தான் அளிக்கும் மணத்தை மலருமே
அன்பு பெருகப்பெருகத்தான் அமைதி அடையும் உலகமே.

தமிழ் ஆசிரியர் மாணவர்களிடம், "ஒவ்வொருவருக்கும் குறைந்த அளவு இரண்டு மொழிகள் தெரிந்திருக்க வேண்டும்” என்றார். ஒரு மாணவன் எழுந்து, "சார்! எனக்கு இரண்டு மொழி தெரியும். அவர்கள்: கனிமொழி, தேன்மொழி" என்றான்.

கிறிஸ்து என்ற ஒப்புயர்வற்ற ஆசிரியரோ நமக்கு ஒரே ஒரு மொழி மட்டுமே தெரிந்தால் போதும் என்கிறார். அதுதான் அன்பு மொழி. நமக்கு விண்ணோர் மற்றும் மண்ணோர் மொழி அனைத்தும் தெரிந்திருந்தாலும், அன்பு மொழி தெரியவில்லை என்றால் நமக்கு ஒரு பயனுமில்லை என்கிறார் திருத்தூதர் பவுல் (1 கொரி 13:1-2).

இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்து நமக்கு ஒரே ஒரு கட்டளை மட்டும் கொடுக்கிறார். அதுதான் அன்புக்கட்டளை. “நான் உங்களிடம் அன்பு செலுத்தியதுபோல ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பு செலுத்துங்கள்" (யோவா 13:34). கிறிஸ்துவின் கட்டளை புதியது. ஏனெனில் நாம் மற்றவர்களைக் கிறிஸ்துவைப் போல் அன்பு செய்யவேண்டும். கிறிஸ்து எவரையும் ஒதுக்கிவிடாமல் அனைவரையும் அன்பு செய்தார். கிறிஸ்து தமது உயிரையே மற்றவர்களுக்காகக் கையளித்தார்.

தமிழ் ஆசிரியர் மாணவர்களிடம், "பாசத்துக்கும் காதலுக்கும் இடையேயுள்ள வேறுபாடு என்ன?" என்று கேட்டார். ஒரு மாணவன் அவரிடம், "சார்! நீங்கள் உங்கள் மகள் மேல் வைத்திருக்கும் அன்புக்குப் பெயர் பாசம். உங்கள் மகள் மேல் நான் வைத்திருக்கும் அன்புக்குப் பெயர் காதல்” என்றான். ஆசிரியர் அவனிடம், "சரியான பதில், உட்காரு மாப்பிள்ளை " என்றார்.

நாம் மனிதர்களை உறவின் அடிப்படையில் வேறு படுத்து கின்றோம். உறவினர் - அயலார், நண்பர்கள் - பகைவர்கள், வேண்டியவர் - வேண்டாதவர் என்று வேறுபடுத்து கின்றோம். ஆனால் கிறிஸ்து எத்தகைய வேறுபாடுமின்றி அனைவரையும் சமமாக அன்பு செய்கிறார். அவர் அன்பு அனைவரையும் அரவணைக்கும் உலகளாவிய அன்பு. அவர் அனைவரையும் வரவேற்கிறார்; எவரையும் புறக்கணிப்பதில்லை . "பெருஞ்சுமை சுமந்து சோர்ந்திருப்பவர்களே, எல்லாரும் என்னிடம் வாருங்கள்" (மத் 11:28). "என்னிடம் வருபவரை நான் புறம்பே தள்ளிவிட மாட்டேன் (யோவா 6:37).

கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி நாமும் அனைவரையும் எத்தகைய வேறுபாடுமின்றி அன்பு செய்ய வேண்டும், நம்மிடையே யூதர் என்றும் கிரேக்கர் என்றும், அடிமைகள் என்றும் உரிமைக் குடிமக்கள் என்றும் இல்லை ; ஆண் என்றும் பெண் என்றும் வேறுபாடில்லை " (கலா 3:28).

"ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்" - திருமூலர்
யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் - களியன் பூங்குன்றனார்
சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா -
குலத் தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம் - பாரதியார்

சாதிகளை ஒழித்துச் சரித்திரம் படைப்பது காலத்தின் கட்டாயம்.

கிறிஸ்துவின் அன்பு தம்மையே பிறருக்காகக் கையளிக்கும் தியாகமிக்க அன்பு. "தம் நண்பர்களுக்காக உயிரைக் கொடுப்பதைவிட சிறந்த அன்பு யாரிடமும் இல்லை " (யோவா 15:13). அன்பின் உச்சக்கட்டம் உயிர்த்தியாகம், சில வேளைகளில் நம்முடைய அன்பு தன்னலமிக்க அன்பு; சந்தர்ப்பவாத அன்பு; பிறரைப் பயன்படுத்தும் அன்பாக உள்ளது. பிறரை நாம் பயன்படுத்தும் போது நாம் பயனற்றவர்களாகப் போய் விடுகின்றோம்.

திருமண அன்புகூடத் தன்னலமிக்க அன்பாகவே உள்ளது. அடுத்தடுத்து இரண்டு பேரைத் திருமணம் செய்து கொண்ட ஒரு பெண் கூறுகிறார்:
"ஒருவன் என்னைக் காலுக்குச் செருப்பாகப் பயன்படுத்தி தூக்கி எறிந்தான்; மற்றவன் என்னைத் தோளுக்குப் போர்வையாக்கி வீசி எறிந்தான். இரண்டு பேரும் என்னிடத்தில் எலும்பைத் தேடினர். இதயத்தைத் தேடியவர் எவரும் இல்லை "
"எவன்தான் மனிதன்? பிறருக்காகக் கண்ணீரும், பிறருக்காக செந்நீரும் சிந்தும் மனிதன் எவனோ அவனே மனிதன், கொடுப்பவன் மனிதனா? எடுப்பவன் மனிதனா? கொடுப்பவன் எவன்டா அவனே மனிதன். தன் மானம் காக்கவும் பெண்மானம் காக்கவும் உழைப்பவன் எவன்டா அவனே மனிதன்" - திரைப்படப் பாடல்.

நாம் கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் என்பதற்கு அடையாளம் நம்முடைய ஆலயங்களும், திருவிழாக்களும், நம்முடைய நிறுவனங்களும் அல்ல. மாறாக, நாம் பிறரிடம் காட்டும் தன்னலமற்ற அன்பு, "நீங்கள் ஒருவர் மற்றவருக்குச் செலுத்தும் அன்பிலிருந்து நீங்கள் என் சீடர்கள் என்பதை எல்லாரும் அறிந்து கொள்வர்" (யோவா 13:35).

தொடக்கக் காலக் கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் உடைமை மீது உரிமை பாராட்டாமல் அனைத்தையும் பொதுவுடைமையாகக் கொண்டு வாழ்ந்தனர். இவ்வாறு கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்புக்கு மிகுந்த வல்லமையுடன் சான்று பகர்ந்தனர் (திப 4:32-33).

கால் ஊனமுற்ற ஒருவர் ஒரு புகை வண்டியில் ஏற முயற்சி எடுத்தபோது அவர் கால் இடறிக் கீழே விழ, அவர் பையிலிருந்த பொருள்கள் சிதறின. ஒருவர் அவர் மேல் பரிவு கொண்டு, அவரைத் தூக்கி விட்டு, சிதறிய பொருள்களைச் சேர்த்து பையில் போட்டு, அவரைப் புகை வண்டியில் ஏற்றிவிட்டு, அவரிடம் பணம் கொடுத்தார், கால் ஊனமுற்றவர் தம் கண்களில் நீர்மல்க அவரைப் பார்த்து, “நீங்கள் இயே சுவா?" என்று கேட்டார், அதற்கு அவர், "நான் இயேசு அல்ல, ஆனால் இயேசுவின் சீடர்” என்றார்.

"நாம் சொல்லிலும் பேச்சிலும் அல்ல, செயலில் உண்மையான அன்பை விளங்கச் செய்வோம்" (1 யோவா 3:18).

கிறிஸ்து இறந்தபோதும் உயிர்த்த போதும் நில நடுக்கம் ஏற்பட்டது. அவரின் இறப்பும் உயிர்ப்பும் தன்னலத்தால் புரையோடிக் கிடந்த சமுதாயத்தை அழித்து, புதியதோர் அன்புச் சமுதாயத்தைத் தோற்றுவித்தது. இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் குறிப்பிடும் புதிய வானகமும் புதிய வையகமும் மலரவேண்டு மென்றால் (திவெ 21:1). அதை அன்புப் புரட்சியால் மட்டுமே கொண்டு வரமுடியும். தன்னலமற்ற அன்பு மட்டுமே "அனைத்தையும் புதியன ஆக்கமுடியும்" (திவெ 21:5).

இன்று, ஒருவர் மற்றவரை வெறுக்கத் தூண்டும் மதங்கள் பல உண்டு. ஆனால் ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்யத் தூண்டும் மதங்கள் பல இல்லை என்பதுதான் வேதனைக்குரியது.

நிறைவேற்றுதல்!

'ஒன்றின் தொடக்கமல்ல. அதன் முடிவே கவனிக்கத்தக்கது' என்கிறார் சபை உரையாளர் (7:8). ஆங்கிலத்தில், 'கேட்ச் 22 கட்டம்’ (‘Catch 22 Situation') என்ற ஒரு சொலவடை உண்டு. அதன் பொருளை நான் இப்படிப் புரிந்துகொள்கிறேன். இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் நடந்த அருள்பணியாளர் ஒருவரின் முதல் நன்றித் திருப்பலியில் ஒரு மறையுரை கேட்டேன். மறையுரை வைத்த அருள்பணியாளர் புதிய அருள்பணியாளருக்கு அறிவுரை சொல்வது போல தன் மறையுரையைக் கட்டமைத்திருந்தார்: 'அன்பிற்கினிய அருள்பணியாளரே, வாழ்த்துக்கள். புதிய ஆடை, புதிய திருவுடை, புதிய திருப்பலிப் பாத்திரம், புதிய புத்தகம், புதிய கைக்கடிகாரம், புதிய காலணிகள் என்று ஜொலிக்கிறீர்கள். வாழ்த்துக்கள். நீங்க இன்று எங்க போனாலும் உங்களுக்கு பொன்னாடை போர்த்துவாங்க! உங்க உள்ளங் கைகளை முத்தமிடுவார்கள். உங்களைக் கட்டித் தழுவுவார்கள். உங்கள் கைகளை அன்பளிப்புக்களால் நிரப்புவார்கள். உங்களை முதல் இருக்கையில் அமர வைப்பார்கள். 'உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்' என்று கேட்டு பரிமாறுவர். இது வெறும் 21 நாள்களுக்குத்தான். 22ஆம் நாள் வரும். நீங்க பழசு ஆயிடுவீங்க. அன்றுதான் உங்க அருள்பணி வாழ்க்கை தொடங்கும். 'இதுதான் வாழ்க்கையா' என்று புலம்ப ஆரம்பிப்பீங்க. 25 வருடங்களுக்கு உங்க பக்கத்துல யாரும் வர மாட்டாங்க. இதே கூட்டம் உங்களுடைய வெள்ளி விழாவுக்கு வரும். 'உங்கள ஆஹா ஓஹோ என்று சொல்வாங்க!' கூட்டம் மறுபடி காணாமல் போகும். காலம் அனுமதித்தால் பொன்விழா கொண்டாடுவீர்கள். நீங்க இன்று எப்படி உங்க பணியைத் தொடங்குகிறீர்கள் என்பது முக்கியமல்ல. மாறாக, அந்த 22ஆம் நாளில் நீங்க என்ன முடிவெடுத்து எப்படி உங்க பயணத்தை முடிக்கப் போறீங்களோ அதுதான் முக்கியம்.'

நிற்க.

அருள்பணி நிலையில் மட்டுமல்ல. திருமண வாழ்விலும் 'கேட்ச் 22 கட்டம்' உண்டு. கணவனும் மனைவியும் ஒருவர் மற்றவருக்கு உள்ள ஈர்ப்பு குறையும் நாள் 22ஆம் நாள். அந்த 22ஆம் நாளை வெல்கிறவரே வெற்றியாளர். அதையும் தாண்டி இறுதிவரை 'திராட்சை இரசத்தை வைத்திருப்பவரே' மாபெரும் வெற்றியாளர்.

அருள்பணி, திருமணம் என்று பெரிய அளவில் வாழ்க்கை நிலையைத் தொடங்கினாலும், தொழில், பயணம், படிப்பு என சிறிய அளவில் என்றாலும் தொடங்கும் பலவற்றை நாம் நிறைவுசெய்வதில்லை. ஒன்றை நாம் நிறைவு செய்வதில்தான் அதன் பயன்பாடு தெரிகிறது.

சிலவற்றின் நிறைவு வேகமாகத் தெரிந்துவிடும். சிலவற்றின் நிறைவு தெரிய காலமாகும். தாயின் கருவறையில் உருவாகும் குழந்தை நிறைவு பெற ஏறக்குறை 9 முதல் 10 மாதங்கள் ஆகின்றன. நம் வீட்டில் திடீரென ஒரு பைப் உடைந்துவிடுகிறது. உடனடியாக ப்ளம்பரை அழைக்கிறோம். அவர் வந்த சில நிமிடங்களில் உடைப்பு சரியாகிவிடுகிறது. தண்ணீர் தடையின்றி வருகிறது. அவரின் பணி ஒரு நாளின் இறுதியில் கண்டுவிடுகிறோம். காய்ச்சல் அடிக்கிறது. மருத்துவரிடம் போகிறோம். ஊசி போட்டு மாத்திரை கொடுக்கிறார். காய்ச்சல் நீங்குகிறது. நம் உடல்நலம் நிறைவு பெறுகிறது. ஆக, ஒரு நாளில் மருத்துவரின் வேலை நிறைவுபெறுகிறது. ஆசிரியரின் வேலையின் நிறைவு பத்து மாதங்கள் கழித்து மாணவர்கள் எழுதும் தேர்வில் கிடைக்கிறது.

நிறைவுபெறும் எல்லாமே நமக்கு ஒரே வகையான உணர்வையும் தருவதில்லை. சிறையில் தன் தண்டனை நிறைவுபெறவதை எண்ணுகின்ற கைதி மகிழ்கிறார். ஆனால், நமக்குப் பிடித்தவர் நம்மோடு இருந்துவிட்டு நம்மை நகரும் நேரம் நிறைவுறும்போது நம் மனம் வருந்துகிறது. தொடங்கும் எல்லாம் நிறைவு பெற வேண்டும் என்பதே வாழ்வின் நியதி. நான் இந்த மறையுரையை எழுதத் தொடங்குகிறேன். அதை நிறைவு செய்யும்போதுதான் அது வாசிப்பவருக்குப் பலன் தரும். நிறைவுபெறாத எதுவும் நம்மைப் பாதிப்பதில்லை. சில நேரங்களில் சில நிறைவேறாததால் நாம் ஏங்குகிறோம். சில நிறைவுபெறாமல் செய்கின்றோம்.

கடவுளின் செயல் நிறைவுறுவதை இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு நமக்குச் சுட்டிக்காட்டி, கடவுள் ஒவ்வொன்றையும் நிறைவேற்றுவதுபோல நாமும் நம் வாழ்வில் பணிகளை நிறைவேற்ற நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது.

எப்படி?

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். திப 14:21-27) பவுல் மற்றும் பர்னபாவின் முதல் தூதுரைப் பயணம் நிறைவு பெறுவதை லூக்கா பதிவு செய்கின்றார். பிசிதியா அந்தியோக்கியாவிலிருந்தும், இக்கோனியா, லீஸ்திராவிலிருந்தும் தொழுகைக்கூடத் தலைவர்கள் மற்றும் மக்களால் துரத்திவிடப்பட்ட திருத்தூதர்கள் தெர்பைக்கு வருகிறார்கள் ஆனால், அங்கே அவர்களுக்கு எந்த எதிர்ப்பும் இல்லை. மேலும், பல புறவனித்தார்கள் பதிய நம்பிக்கையை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். அவர்களை 'உறுதிப்படுத்தியபின்' தாங்கள் புறப்பட்ட இடமான (காண். திப 13:1-3) அந்தியோக்கியா திரும்புகிறார்கள். தாங்கள் எவ்வழி நடந்து வந்தார்களோ, அதே வழியில் திரும்பிச் செல்கிறார்கள். தங்கள் பாதச்சுவடுகளைத் தாங்களே பின்பற்றுகிறார்கள். சில இடங்களில் அவர்கள் எதிர்ப்புக்களையும் ஆபத்துக்களையும் சந்திக்க நேர்ந்தாலும் துணிந்து செல்கிறார்கள். ஏனெனில், தாங்கள் ஏற்படுத்திய குழுமங்களை 'ஊக்கப்படுத்துவம், உறுதிப்படுத்துவதும் அவசியம்' என அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். புதிய நம்பிக்கையாளர்களுக்கு அவர்களுடைய செய்தி எல்லாம், 'நாம் பல வேதனைகள் வழியாகவே இறையாட்சிக்கு உட்பட வேண்டும்' என்றே இருந்தது. புதிய நம்பிக்கையாளர்களுக்கு எல்லாம் நன்றாக இருக்கும் என்று அவர்களுக்கு போலியான ஆறுதலைக் கொடுக்கவில்லை திருத்தூதர்கள். புதிய நம்பிக்கைக்கு எதிர்ப்பு இருக்கும் என்று அவர்கள் தெளிவுபட எடுத்துச் சொன்னார்கள். மேலும், தாங்கள் செல்கின்ற இடங்களில் தங்கள் பணியைத் தொடர்வதற்கான அடிப்படையான தலைவர்களையும் அவர்கள் நியமித்தார்கள். அவர்கள் அந்தியோக்கியா வந்தபோது, 'பணியைத் தாங்கள் செய்து முடித்துவிட்டதாகவும், கடவுளே தங்கள் வழியாக அனைத்தையும் செய்தார்' என்றும் அவர்களுக்குச் சொல்கிறார்கள். இவ்வாறாக, தாங்கள் நிறைவு செய்த அனைத்திலும் கடவுளின் கைவிரலைக் கண்டனர் பவுலும் பர்னபாவும்.

பவுல் மற்றும் பர்னபாவின் முதல் தூதுரைப் பணி நிறைவு கிறிஸ்தவம் என்னும் புதிய நம்பிக்கை வேகமாகப் பரவி வளர்வதற்கு வித்திட்டது. தாங்கள் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்டாலும், நிராகரிக்கப்பட்டாலும், ஆபத்துக்களை எதிர்கொண்டாலும், திருத்தூதர்கள் துணிந்து மேற்கொண்ட பணி கிறிஸ்தவத்தின் கதவுகளைப் புறவினத்தாருக்கு திறந்துவிட்டது. அவர்களின் நிறைவு புதிய தொடக்கமானது.

ஆக, எதிர்ப்பு, நிராகரிப்பு, ஆபத்து என்னும் 'கேட்ச் 22 கட்டத்தை' கடந்து தங்கள் முதல் தூதுரைப் பயணத்தை நிறைவு செய்கின்றனர் பவுலும் பர்னபாவும்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். திவெ 21:1-5) யோவான் கண்ட இறுதி வெளிப்பாடுகளின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது. உலக முடிவில் கடவுள் 'நிறைவேற்றும்' செயலைக் காட்சியில் காண்கிறார் யோவான். நான்கு அடையாளங்களை இங்கே பார்க்கிறோம். முதலில், 'புதியதொரு விண்ணகத்தையும் புதியதொரு மண்ணகத்தையும்' காண்கிறார் யோவான். 'இதோ அனைத்தையும் புதியன ஆக்குகிறேன்' என்று சொல்லும் கடவுள் முன்னைய விண்ணத்தையும் மண்ணகத்தையும் புதியதாக ஆக்குகின்றார். இரண்டாவதாக, 'கடல் இல்லாமல் போயிற்று.' இது கடவுள் தீமையை வெற்றிகொண்டதை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஏனெனில், 'கடல்' என்பது 'தீமை அல்லது பேயின்' உருவகமாகப் பார்த்தனர் இஸ்ரயேல் மக்கள். கடலின் குழப்பமும், ஆழமும், அலைகளின் கூச்சலும் கடலைக் கடவுளின் எதிரி என எண்ண வைத்தது. ஆக, தீமையின் துளி கூட இல்லாவண்ணம், கடல் அங்கே இல்லாமல் போகிறது. மூன்றாவதாக, 'புதிய எருசலேம் இறங்கி வருகிறது.' இத்திருநகர் மணமகள் என உருவகிக்கப்படுகிறது. முதல் ஏற்பாட்டில், எருசேலம் கடவுளின் பிரசன்னத்தோடு தொடர்புடையதாக இருந்தது. கடவுளுக்கும் மக்களுக்கும் உள்ள உறவு திருமண உடன்படிக்கை உறவாகப் பார்க்கப்பட்டது. கடவுளுக்கும் மக்களுக்கும் உள்ள நெருக்கத்தையே திருமணம் என்னும் அடையாளம் காட்டுகிறது. ஆக, இதே நெருக்கத்தோடு 'கடவுள் அவர்கள் நடுவே குடியிருப்பார்.' நான்காவதாக, 'சாவு இராது. துயரம் இராது.' இது உலகத்தின் முகத்திலிருந்தே கண்ணீர் துடைக்கப்படும் எனச் சொல்கிறது.

வேதகலாபனை, துன்பங்கள், அச்சுறுத்தல்கள் எனத் துயருற்ற கடவுளின் மக்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுவதாக அமைந்தது இக்காட்சி. கடவுள் அனைத்தையும் நன்மையாக நிறைவுறச் செய்வார் என்று சொல்வதன் வழியாக, இப்போதுள்ள அனைத்தும் ஒருநாள் நிறைவு பெறும் என்றும், இப்போது காண்பதும் அனுபவிப்பதும் நிறைவு அல்ல என்றும் சொல்கிறது இக்காட்சி. மேலும், துன்புறும் அனைவரும் கடவுளோடு திருமண உறவில் இணைவர். கடவுள் எல்லாவற்றையும் நிறைவு செய்துவிட்டார். மக்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அந்த நிறைவை அடைவதற்கு எதிர்நோக்கோடு காத்திருப்பது மட்டும்தான்.

ஆக, தான் செய்த படைப்பு வேலையை நிறைவு செய்யும் கடவுள் அந்த நிறைவை நோக்கி மக்களை அழைத்துச் செல்கிறார். இறைமக்கள் அனுபவிக்கும் வேதகலாபனை என்னும் 'கேட்ச் 22 கட்டத்தை' அவர்கள் கடக்க கடவுள் அவர்களோடு உடனிருக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். யோவா 13:31-35) இயேசுவின் இறுதி இராவுணவு பிரியாவிடை உரையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. அப்பத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட யூதாசு விருந்திலிருந்து வெளியேறியவுடன், 'இப்போது மானிட மகன் மாட்சி பெற்றுள்ளார். அவர் வழியாகக் கடவுளும் மாட்சி பெற்றுள்ளார்' என்கிறார் இயேசு. யோவான் நற்செய்தியில், 'மாட்சி பெறுதல்' அல்லது 'மாட்சிப்படுத்துதல்' என்பது இயேசுவின் பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்பு, மற்றும் விண்ணேற்றத்தைக் குறிக்கிறது. தன்னுடைய மாட்சியால் கடவுளும் மாட்சி பெறுகிறார் என்று சொல்வதன் வழியாக, தன்னுடைய செயல் அனைத்தும் கடவுளின் திருவுளம் மற்றும் நோக்கத்தோடு இணைந்தது என்றும் சொல்கிறார் இயேசு. கடவுளுக்கும் இயேசுவுக்கும் நெருக்கமான இந்த உறவு உலகிற்கு வாழ்வு கொடுக்கிறது. கடவுளின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதன் வழியாக இயேசு மீட்புப்பணியை நிறைவேற்றுகிறார்.

மேலும், தான் நிறைவேற்றும் பணியை தன்னுடைய சீடர்கள் இவ்வுலகில் 'புதிய அன்புக் கட்டளை' வழியாகத் தொடர்ந்து நிறைவேற்ற வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்துகின்றார்: 'நான் உங்களிடம் அன்பு செலுத்தியது போல நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பு செலுத்துங்கள். நீங்கள் ஒருவர் மற்றவருக்குச் செலுத்தும் அன்பிலிருந்து நீங்கள் என் சீடர்கள் என்பதை எல்லாரும் அறிந்துகொள்வர்.' இவ்வாறாக, சீடத்துவத்தின் அடையாளமாக அன்பு செலுத்துவதை முன்வைக்கிறார் இயேசு.

ஆக, இயேசு தன்னுடைய பாடுகள் என்னும் 'கேட்ச் 22 கட்டத்தை' கடந்து மாட்சியடைகின்றார். சீடர்கள் தங்களுடைய அன்பு செலுத்துதல் வழியாக நாளும் 'கேட்ச் 22 கட்டத்தை' கடந்து இயேசுவின் பணியை தொடர்ந்து நிறைவேற்ற வேண்டும்.

இவ்வாறாக, முதல் வாசகத்தில் பவுலும் பர்னபாவும் தங்களின் முதல் தூதுரைப்பயணத்தை அனைவருக்கும் ஊக்கம் தந்து நிறைவேற்றுகின்றனர். இரண்டாம் வாசகத்தில் கடவுள் தன்னுடைய படைப்பை புதிய விண்ணகம்-மண்ணகம் என நிறைவேற்றியுள்ளதால் நம்பிக்கையாளர்கள் அதை நோக்கி நகர்கின்றனர். நற்செய்தி வாசகத்தில் தன் மீட்புச் செயலை நிறைவேற்றும் இயேசு, அன்பால் இவ்வுலகில் அது சீடர்கள் வழியாக தொடர்ந்து நிறைவேற்றப்படவும் வேண்டும் என்கிறார். கடவுளின் நிறைவுச்செயல்கள் அனைத்திற்காகவும் நன்றி கூறும் திருப்பாடல் ஆசிரியர் (பதிலுரைப் பாடல்), 'ஆண்டவர் தம் செயல்கள் அனைத்திலும் தூய்மையானவர்' (145:13) என்கிறார்.

இன்று நம்முடைய பணிகளை நாம் 'நிறைவேற்றுவதற்கு' இறைவாக்கு வழிபாடு தரும் பாடங்கள் எவை?

இந்த வாரம் நாம் பெரிய பெரிய ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்துப் போடப்போவதில்லை. சண்டை இடும் இரு நாடுகளைச் சேர்த்துவைக்கப்போவதில்லை. அணு ஆயுதங்களை ஒழிக்கப்போவதில்லை. ஊழல், இலஞ்சம் போன்றவற்றை துடைத்துப்போடப்போவதில்லை. நம்மை யாரும் சிலுவையில் அறையப்போவதில்லை. வேதகலாபனைக்கு உள்ளாக்குவதில்லை. கோவிலிலிருந்து வெளியே தள்ளிவிடுவதில்லை. ஆனால், சின்னச் சின்ன விடயங்கள் செய்வோம். புதிய தொழில் தொடங்குவோம். நண்பர்களைச் சந்திப்போம். மருத்துவமனைக்குச் செல்வோம். பயணம் செய்வோம். குழந்தைகளை பள்ளியில் சேர்ப்பது பற்றி யோசிப்போம். புதிய வேலைக்கு விண்ணப்பம் அனுப்புவோம். நம் வீட்டு நாய்க்குட்டியை குளிப்பாட்டுவோம். பூனைக்கு பால் சோறு வைப்போம். இவற்றை 'நிறைவேற்றுவதில்தான்' வாழ்வின் நிறைவு இருக்கிறது. இவற்றை எப்படி நிறைவேற்றுவது?

1. 'ஊக்குவித்தல்'

'ஊக்குவித்தல்' என்றால் 'ஊக்கு' 'விற்றல்' அல்ல. உற்சாகம் கொடுத்தல். நமக்கும் பிறருக்கும். நாம் தொடங்கும் பலவற்றைப் பாதியில் நிறுத்தக் காரணம் ஊக்கக்குறைவுதான். 'என்னைக் கொஞ்சம் யாராவது ஊக்கப்படுத்தியிருந்தால் நான் சாதித்திருப்பேன்' என்ற புலம்பல்கள் நம்மில் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. எனக்கு நானே ஊக்கம் கொடுப்பதையும், எனக்கு அடுத்திருப்பவர் தளர்ந்துபோகும்போது அவருக்கு ஊக்கம் கொடுப்பதையும் நான் என் பண்பாகக் கொள்ள வேண்டும். 'மகளை எந்தக் கல்லூரியில் சேர்ப்பது? எப்படி பணம் கட்டுவது?' என புலம்பல் கேட்கிறோமா! 'வாங்க! நான் கூட்டிட்டுப் போறேன். யார்கிட்டயாவது பணம் கேட்போம். எப்படியாவது அடைப்போம்' என்று சொல்வதுதான் ஊக்கம். ஆக, எனக்கு நானே ஊக்கம் கொடுக்கும் போது நான் என் வேலைகளை நிறைவேற்றி, அடுத்தவருக்கு ஊக்கம் கொடுத்து அவரின் வேலை நிறைவுபெற நான் உதவுகிறேன் - பவுல், பர்னபா போல.

2. 'ஒன்றின் முடிவை நினைத்துத் தொடங்குவது'

'முடிவை அல்லது இறுதியை மனத்தில் வைத்துத் தொடங்குங்கள்' என்கிறார் ஸ்டீபன் கோவே. வெறும் கட்டாந்தரையில் நிற்கின்ற ஒரு ஆர்கிடெக்ட் அந்த இடத்தில் கட்டாந்தரையைப் பார்ப்பதில்லை. ஒரு பெரிய அப்பார்ட்மெண்டை அல்லது மல்டி மாலை காட்சியில் பார்க்கிறார். அப்படிப் பார்ப்பதால்தான் அவரால், 'இங்கே கேட் வரும். இங்கே பார்க்கிங் வரும். இங்கே வீடுகள் வரும்' என்று அவரால் சொல்ல முடிகிறது. ஆக, கல்லூரியில் சேரும்போதே நம்முடைய கான்வொக்கேஷன் நாளை மனதில் வைத்துச் சேர வேண்டும். இதையே இரண்டாம் வாசகத்தில் யோவான் தன்னுடைய குழுமத்திற்குச் சொல்கின்றார். புதிய விண்ணகத்தையும் மண்ணகத்தையும் மனத்தில் வைத்து வாழச் சொல்கின்றார். இது வெறும் கற்பனை என்று நாம் எண்ணக் கூடாது. நாம் காட்சிப்படுத்துவதை பிரபஞ்சம் அப்படியே நமக்குக் கொடுக்கும். ஆக, இறுதியைக் காட்சிப் படுத்துதல் அவசியம். இராபின் ஷர்மா அழகான வாழ்க்கைப் பாடமாக இதைத் தருகிறார்: 'நல்ல வாழ்க்கை வாழனுமா? ரொம்ப சிம்பிள். உங்களுடைய ஃப்யூனரல் ஒரேஷன் (அடக்கத் திருப்பலி உரை) எழுதுங்கள். நான் இறக்கும்போது என்னைப் பற்றி இப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைப்பதை எழுதுங்கள். அதை அப்படியே பின்னோக்கி வாழுங்கள். 'இவர் நிறைய மொழிகள் கற்றார்' என்று எழுதுங்கள். மொழிகளைப் படியுங்கள். 'இவருக்கு நிறைய நண்பர்கள் இருந்தார்கள்' என்று எழுதுங்கள். நிறையப் பேரை நண்பர்களாக்கிக்கொள்ளுங்கள்.' ஆக, நிறைவை அல்லது முடிவை மனத்தில் வைத்து எதையும் தொடங்குவோம்.

3. 'எல்லாரும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்'

நான் நிறைவுசெய்வது எனக்கும் என் சமூகத்திற்கும் பயன்தர வேண்டும். பிறர் என்னைப் பற்றி அறிய வேண்டும். ஒருவர் வாழ்க்கையிலாவது நான் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும். அதைத்தான் இயேசு தன் சீடர்களுக்குச் சொல்கின்றார். 'நீங்கள் என் சீடர்கள்' என்பது எனக்கும் உங்களுக்குமான ஒன்று அல்ல. மாறாக, அதை மற்றவர்கள் உங்கள் அன்புச் செயலால் அறிய வேண்டும் என்கிறார். சீடத்துவத்திற்கான அடையாளமாக இயேசு மிகச் சிறிய ஒன்றைத் தெரிந்துகொள்கிறார்: 'அன்பு செய்வது.' மேலும், நாம் செய்யும் எல்லா வேலையிலும் அன்பு கலந்து செய்ய வேண்டும். இரண்டு பேர் லெமன் ஜூஸ் செய்கின்றனர். ஒரே மாதிரியான பொருள்களையே பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனால். சுவை மாறுபடுகிறது. ஏன்? அன்பினால்தான்! நாம் செய்யும் அனைத்திலும் அன்பைக் கலந்தால் நிறைவு இனிமையாகும்.

இறுதியாக,

தொடங்கியது எல்லாம் நிறைவேற வேண்டும். நிறைவேற்றுதலின் பொறுப்பு தொடங்கியவரிடமே இருக்கிறது. அருள்பணியாளர் திருநிலைப்பாட்டுச் சடங்கில், கீழ்ப்படிதல் வாக்குறுதி கொடுத்தவுடன் ஆயர், 'உங்களுள் இத்தகைய நற்செயலைத் தொடங்கியவர், கிறிஸ்து இயேசுவின் நாள் வரை அதை நிறைவுறச் சொவ்வாராக' (பிலி 1:6) என்கிறார். தொடங்குவோம். அவரின் துணையோடு அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவோம். தொடங்கும் அனைத்தும் இனிமையாய் நிறைவுறும்!

“ஒருவர் மற்றவரிடம் அன்பு செலுத்துங்கள்”

அவன் ஊருக்குப் புதியவன். அதனால் அவன் ஒரு வாடகை டாக்சியை எடுத்துக்கொண்டு, நாள் முழுவதும் ஊரைச் சுற்றிப்பார்த்தான்.

அந்தநாள் முடியும்வேளையில் அவன் தன்னுடைய மணிபர்சை எடுத்து, அதிலிருந்து ஆயிரம் ரூபாயை டாக்சி டிரைவரிடம் வாடகையாகக் கொடுத்தான். ஆனால் அந்த டாக்சி டிரைவரோ, அவன் கொடுத்த பணத்தை வாங்க மறுத்துவிட்டார். அதற்கு அவர் சொன்னார், “ஐயா! நான் இங்கே இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக டாக்சி டிரைவராக வேலைபார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் யாரும் என்னிடம் இவ்வளவு கண்ணியமாக, அன்பாகப் பேசியது கிடையாது. ஆனால் நீங்களோ ஒரு நண்பரைப் போன்று, உங்களுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த எல்லாவற்றையும் என்னோடு பகிர்ந்துகொண்டீர்கள். அதோடு, ஒரு நண்பனைப் போன்றுதான் என்னைப் பார்த்தீர்கள். ஆதலால் ஒரு நண்பராகிய உங்களிடம் நான் கட்டணம் வசூலிப்பது முறையாகுமா? என்று சொல்லி பணத்தை வேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டார்.

நாம் அன்போடு இருந்தால், நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் உலகமும் அன்புமயமாக மாறிவிடும். அப்போது எப்படிப்பட்ட மனிதர்களும் நமக்கு நண்பர்களாகிவிடுவார்கள் என்ற உண்மையை இந்நிகழ்வானது நமக்கு எடுத்துக்கூறுகிறது.

பாஸ்கா காலத்தின் ஐந்தாம் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் இருக்கும் நமக்கு, இன்றைய நாளில் நாம் படித்த வாசகங்கள், “ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்து வாழவேண்டும்” என்றதொரு அழைப்பினைத் தருகிறது. இன்றைய நாள் இறைவார்த்தையை நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்ப்பதற்கு முன்பாக அறிஞர் பெருமக்கள் “அன்பு” என்றால் என்ன? என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்வோம்.

“அன்பு உள்ளம்தான் உலகத்தில் அனைத்துக்கும் ஆதார சுருதியாகத் திகழ்கிறது. ஆண்டவனை எளிதாகத் தரிசனம் செய்வதற்கான ஒருவழி அன்பு எனலாம்”.– சாண்டில்யன்.

உலகம் நம்மிடம் இருந்துதான் ஆரம்பிக்கிறது. உலகத்தின் மையமாக நம்மைப் பொறுத்தவரை நாம்தான் இருக்கின்றோம். எனவே எதையும் நம்மிடமிருந்து ஆரம்பிப்பதுதான் நல்லது. நாம் மாறினால் உலகமும் அன்புமயமாக மாறும்.– வெ.இறையன்பு.

உலக அமைதியை தன் உடலை வருத்திக்கொள்வதன்மூலம் உண்டாக்கிவிட முடியாது. நாம் நம்மைச் சுற்றி அன்பின் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்துவதன் மூலம்தான் அதனைச் சாதிக்கமுடியும்” – விவேகானந்தர்.

மேலே சொல்லப்பட்ட அறிஞர் பெருமக்களின் கூற்றுகளைப் பார்க்கும்போது அன்புதான் அனைத்திற்கும் ஆதார சுருதியாக இருக்கிறது என்ற உண்மையை நாம் மிக எளிதாக உணர்ந்துகொள்ளலாம். இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் ஆண்டவர் இயேசு தன்னுடைய இறுதி இரவு உணவின்போது சீடர்களைப் பார்த்துச் சொல்கிறார், “நான் உங்களை அன்புசெய்தது போன்று, நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்யுங்கள்” என்று. இயேசுவைப் பொறுத்தளவில் அன்புதான் திருச்சட்ட நூல் முழுமைக்கும், இறைவாக்கு நூல்களுக்கும் அடிப்படையாக இருக்கின்றது (மத் 23:40). எனவே நாம் ஒருவர் மற்றவரை அன்புசெய்து வாழ்கிறபோது நாம் திருச்சட்டத்தையும், இறைவாக்கையும் நிறைவேற்றுபவர்களாக இருக்கின்றோம்.

அடுத்ததாக ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்யவேண்டும் என்று சொன்ன இயேசு நாம் எப்படி மற்றவரை அன்பு செய்யவேண்டும் என்பதையும் நமக்கு எடுத்துரைக்கிறார். “நான் உங்களை அன்பு செய்ததுபோல, நீங்களும் ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்யுங்கள்” என்கிறார். இயேசுவின் அன்பை நம்மால் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. அந்த அன்பு எல்லையில்லா அன்பு; நாம் பாவிகளாக இருந்தபோதும் நமக்காகத் தன்னுடைய உயிரையே தரும் அன்பு; பரந்த பேரன்பு. இயேசுவிடம் விளங்கிய அதே அன்பு நம்முடைய உள்ளத்தில் விளங்கவேண்டும் என்பதுதான் இயேசுவின் விருப்பம், எண்ணம் எல்லாம்.

ஆனால் இன்றைக்கு நம்மால் ஆண்டவர் இயேசு இந்த உலகத்தினை / மக்களை அன்புசெய்ததுபோன்று அன்புசெய்ய முடிகிறதா? என்பது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாக இருக்கிறது. பிரான்சு தேசத்து தத்துவவியலாளரான சாத்தர் கூறுவார், “Other is Hell”. அதாவது அடுத்தவன் எனக்கு நரகமாக/ வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கிறான் என்பதே இதன் அர்த்தமாக இருக்கின்றது. ஒருவர் மற்றவரை எதிரியாக, பகையாளியாக, வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருப்பவனாகப் பார்த்தால் நம்மிடத்தில் உண்மையான அன்பு இருக்காது, போலியான அன்புதான் இருக்கும்.

இன்றைக்கு நமது சமூகத்தில், ஏன் நமது குடும்பத்தில்கூட உண்மையான அன்பு இல்லை. அதனால்தான் எல்லாவிதமான பிரச்சனைகளும், குழப்பங்களும் ஏற்படுகின்றன.

முன்பொரு காலத்தில் பரத்திரகிரி என்ற மன்னன் நமது பாரதத்தை ஆண்டுவந்தான். அவன் தன்னுடைய நேர்மையும், உண்மையுமான வாழ்வால் மக்களுக்கு நல்ல ஒரு ஆட்சியை அமைத்துக்கொடுத்தான்.

ஒருநாள் ஏழை ஒருவன் தான் கண்டடைந்த அதிசயக் கனியை கொண்டுவந்து அரசனிடம் கொடுத்து “மன்னா! இது அதிசயக் கனி, இதை உண்பவர்கள் நீண்ட நாட்களுக்கு வாழ்வார்கள். ஆதலால் நேர்மையோடும், உண்மையோடும் மக்களை ஆட்சிசெய்யும் நீங்கள் இந்தக் கனியை உண்டால், நீண்ட நாட்களுக்கு வாழ்ந்து, மக்களை இன்னும் சிறப்பாக ஆட்சி செய்வீர்கள் என்று நினைத்துதான் இந்தக் கனியை உங்களிடம் தருகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றான். உடனே அரசன், “இந்தக் கனியைத் தான் மட்டும் உண்டு, நீண்ட நாட்கள் வாழ்வதனால் என்ன பயன்?, தான் மிகவும் அன்புசெய்யும் அரசியிடம் கொடுத்தால், அவள் நீண்டால் நாட்கள் வாழ்வாளே” என்று நினைத்துக்கொண்டு அதிசயக் கனியை அரசிடம் கொடுத்தான். அங்கேதான் விதியானது விளையாடத் தொடங்கியது.

அதிசயக் கனியைப் பெற்றுக்கொண்ட அரசி, அதைத் தான் உண்ணாமல், தான் மிகவும் (இரகசியமாக) நேசிக்கும் அரண்மனைக் காவலாளிக்குக் கொடுத்தாள். அந்த காவலாளியோ தன்னுடைய மகளை அதிக அதிகமாக அன்பு செய்யக்கூடியவன். எனவே அவன் அந்த அதிசயக் கனியை தன்னுடைய மகளிடம் கொடுத்து சாப்பிடச் சொன்னான்.

காவலாளியின் மகளோ கனியை தான் உட்கொள்ளாமல் “மக்களை நேர்மையோடு நல்லாட்சி செய்யக்கூடிய அரசன் சாப்பிட்டால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும்” என்று நினைத்து அதிசயக் கனியை அரசனிடமே கொண்டுபோய் கொடுத்தாள். இதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டுப்போன அரசன் அச்சிறுமியிடம், “இக்கனி உனக்கு எப்படிக் கிடைத்தது?” என்று கேட்டான். அதற்கு அவள், “அரண்மனையில் காவலாளி வேலைப் பார்க்கும் தன்னுடைய தந்தைதான் கனியைக் கொடுத்தார்” என்று சொன்னாள். உடனே அரசன் காவலாளியை வினவ, காவலாளி தனக்கு அரசிதான் தந்தாள் என்ற உண்மையை ஒத்துக்கொண்டான். இறுதியில் அரசி தனக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டதை உணர்ந்த அரசன் அவளை வாளால் வெட்டி எறிந்தான்.

அதன்பிறகு இந்த உலகத்தில் இருக்கும் மனிதர்களின் அன்பில் உண்மை இல்லை. கடவுள்தான் நம்மை உண்மையாக அன்புசெய்வார் என்பதை உணர்ந்துகொண்டு, தன்னுடைய அரசவாழ்வை தூக்கி எறிந்துவிட்டு, துறவறம் பூண்டான்.

மனிதர்களின் அன்பில் எவ்வளவு போலித்தனம் இருக்கிறது என்பதை இக்கதை மிக வேதனையோடு கூறுகிறது.

இக்கதை முற்றிலுமாக உண்மையாக இல்லாவிட்டாலும்கூட நமது அன்பில் போலித்தனம் எந்தளவுக்கு மலிந்து போய்விட்டது என்பதை யாராலும் மறுக்கமுடியாது. ஆகவே அன்பில்லாச் சூழலில், பகையும், வெறுப்பும் உள்ள இந்த காலக்கட்டத்தில் ஆண்டவர் இயேசு நம்மை எப்படி முழுமையாக அன்புசெய்தாரோ, அதுபோன்று நாமும் ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்யவேண்டும் என்பதுதான் நமக்கு முன்னால் இருக்கும் சவாலாக இருக்கின்றது.

நிறைவாக இயேசு சொல்வது போன்று நாம் ஒருவர் மற்றவரை, அவர் அன்புசெய்தது போன்று அன்பு செய்தால், உண்மையில் நாம் அவருடைய சீடர்களாக இருப்போம். இது உண்மை. மேலும் திருவெளிப்பாட்டு நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் படிப்பது போன்று ‘கடவுள் நம் மத்தியில் உறைந்திடுவார், நமது துன்பம், துயரம், சாவு, கண்ணீர் அனைத்தையும் போக்கிடுவார்’.

ஆம், நாம் ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்து வாழ்கிறபோது கடவுள் நம் மத்தியில் உறைந்திடுவார், நமது கண்ணீர், கவலை, துன்பம், துயரம் அத்தனையும் போக்கிவிடுவார். இது இறைவன் நமக்கு அளிக்கும் ஆசிராக இருக்கிறது. நமது திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் கூறுவார், “அடுத்தவர்மீது அக்கறைகொண்டு வாழும்போது கடவுள் அங்கே உண்மையில் பிரசன்னமாக இருக்கிறார். அதுவே உண்மையான நற்செய்திப் பணியாகும்” என்று குறிப்பிடுவார். ஆகவே நாம் ஒவ்வொருவரும் இயேசுவின் அன்பு கட்டளையை கடைப்பிடித்து, இறையாட்சியை இம்மண்ணில் நிலைநாட்டும் மக்களாவோம்.

அருளே வடிவான ஓர் இறையடியார் சாக்கடல் (Dead Sea) ஓரமாக நடந்துகொண்டிருந்தார். அப்போது திடிரென்று ஏற்பட்ட கடல் கொந்தளிப்பால் அவர் உள்ளே இழுத்துச் செல்லப்பட்டார். அலைகளுக்கு மத்தியில் மாட்டிக்கொண்ட அவர் அதற்கு எதிராக எவ்வளவோ முயன்று பார்த்தார். ஆனால் அவரால் கடலிருந்து தப்பித்தது வெளியே வரமுடியவில்லை.

ஆர்ப்பரித்து எழுந்த அலைகளையும், கடுமையான உவர்ப்புத்தன்மைகொண்ட கடல்தண்ணீரையும் பார்த்து அவர் இன்னும் பீதியடைந்தார். இனிமேல் உயிர்பிழைக்க முடியாது என்ற நினைத்த அவர் கடல் அலையில் தன்னையே ஒப்படைத்து சரணாகதி அடைந்தார்.

என்ன ஆச்சரியம். சிறுது நேரத்தில் அவர் கடலிலே மிதக்கத் தொடங்கினார். அலையை எதிர்த்துப் போராடாமல், அலையின் போக்கில் தன்னை விட்டுவிட்டதன் காரணத்தால் கடலில் மிதந்து வந்து கரையை அடைந்தார்.

துன்பங்கள், சோதனைகள் வரும்போது அதை எதிர்த்துப் போராடாமல், கடவுளின் கரங்களில் நம்மையே நாம் முழுமையாக ஒப்படைத்து, சரணாகதி ஆகின்றபோது நமது துன்பங்கள் எல்லாம் மறைந்து இன்பமாக மாறும்.

ஆகவே இயேசுவின் சீடர்களாக இருக்கும் நாம், அவர் நமக்குப் போதித்தது போன்று ஒருவர் மற்றவரை நிபந்தனை இன்றி அன்பு செய்வோம், துன்பங்கள், துயரங்கள் இன்றி மகிழ்வான ஒரு வாழ்வைப் பெறுவோம்.



sunday homily



A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com