பாஸ்கா காலம் 4-ஆம் ஞாயிறு-மூன்றாம் ஆண்டு

இன்றைய வாசகங்கள்

I. திருத்தூதர் பணிகள் 13:14, 43-52 | II. திருவெளிப்பாடு 7:9, 14-17 | III. யோவான் 10:27-30



இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் ஆண்டவர் இயேசு தன்னை நல்ல ஆயனாகவும், மாபெரும் தலைவனாகவும் சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஆயன், ஆடு உருவகத்தின் மூலம் தனக்கும் தனது சீடர்களுக்குமிடையே உள்ள ஆழமான உறவை வெளிப் படுத்துகிறார். ஆயன், காணாமல் போன ஆட்டைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதைக் குறிப்பிட்டு (லூக். 15:1-7). அதே நேரத்தில் நல்ல ஆயன் நானே என்று தன்னையே ஆயனாக இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார் (யோவா. 10:11). ஆயன் மந்தையை அறிவான், ஆடுகளும் ஆயனைப் புரிந்துகொள்கிறது. ஆயனின் குரலைக் கேட்டு அவன் பின்னால் செல்கிறது. ஆயனும் அளவில்லாத அன்பு கொண்டு தனது உயிரைக் கொடுக்கவும் தயங்குவதில்லை . இயேசு, இறைவனின் செம்மறியாகவும், நல்ல ஆயனாகவும் இந்த உலகிற்கு வந்தார். செம்மறி போல் நம் மீட்புக்காகத் தம்மையே கையளித்தார்.

விவிலியக் கண்ணோட்டத்தில் அறிதல் என்ற சொல் புத்தியிலிருந்து பிறக்கும் வெறும் அறிவை மட்டும் குறிக்காது. ஒருவர் மற்றவரோடு கொண்டுள்ள ஆள் சார்ந்த உறவின் அனுபவத்தை அதாவது அன்புறவையும், அன்பின் பரிமாற்றத்தையும் குறிக்கிறது. ஆயன் மந்தையின் தலைவன், உரிமையாளன். எனவேதான் மந்தையை நேசிக்கிறான். இது ஆயன் ஆடுகள் மீதுள்ள அன்பையும், உரிமையையும் காட்டுகிறது. இயேசுவை மேய்ப்பனாகவும், ஆடுகளை மக்களாகவும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது சிறப்புமிக்க உவமைதான். உணவுக்காகவும், தண்ணீருக்காகவும், பாதுகாப்புக்காகவும், ஆடுகள் மேய்ப்பர்களைச் சார்ந்து இருக்கின்றன. எல்லை மீறிச் செல்லும் ஆடுகளை, வழி தவறும் ஆடுகளை குரல் கொடுத்து அழைக்கும்போது அது மீண்டும் மந்தையோடு இணைந்துவிடுகிறது. அவைகள் மீண்டும் மீறிச் செல்வதில்லை . ஆனால், ஆடுகளாகக் கருதப்படும் மனிதர்களைப் பற்றி இன்றைய சூழலில் இவ்வாறு கூறமுடியுமா? இன்றைய முதல் வாசகத்தில் வழி தவறி, வாழ்விழந்து, தடம் புரண்டு, தடுமாறி நின்ற பிறவின் மக்களுக்கு புனித பவுல் ஆண்டவரின் வார்த்தைகளை அறிவிக்கின்றார். அவ்வார்த் தைகளைக் கேட்ட அவர்கள் எங்கள் வாழ்வுக்கு வழியாக, ஒளியாக ஆண்டவரின் வார்த்தைகள் உள்ளன என்று இயேசுவின் மீது நிறைவான விசுவாசம் கொள்கின்றனர். என் ஆயன் ஆண்டவர் எனக்கென்ன குறைவு (தி.பா. 23:1). தாங்கள் அறிந்துகொண்ட நல்ல ஆயனாம் கிறிஸ்துவை மற்றவர்களுக்கும், தங்களின் சொல்லாலும், செயலாலும் அறிவித்து அன்பு வாழ்வு வாழ்ந்தனர்.

இன்றைய சூழலில் நாம் குடும்பத்தில் நல்ல தலைவராக, சமுதாயத்தில் நல்ல வழிகாட்டியாக, தடுமாறுகிறவனுக்குப் புதிய பாதையாக, வாழ்வை இழந்தவர்களுக்கு வாழ்வாக, இருட்டில் தடுமாறும் மனிதனுக்கு ஒளியாக, ஒட்டுமொத்த மனித வாழ்வில் சாரமுள்ள உப்பாக நம்மை அமைத்துக் கொண்டோமென்றால், நல்லாயனின் பாதையில் தடம் மாறாது பயணம் செய்கிறோம் என்பதே பொருள். எனவே இயேசுவின் குரலுக்குச் செவிமடுத்து அவரது அழைப்பை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வோம். அவரின் வாழ்வையும், வாழ்க்கை முறைகளையும் நமதாக்கிக் கொள்வோம். அவரின் வழிகளை மேற்கொள்ளும்போது தடைகளைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டியதில்லை, கலங்க வேண்டியதில்லை. காரணம் என் ஆயன் ஆண்டவர் எனக்கென்ன குறை.

ஒல்லியான சிறுவன், தன்னைவிட குண்டான , ஒரு சிறுமியைத் தனது முதுகில் சுமந்துகொண்டு சாலை ஓரமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தான். அதைப் பார்த்த முதியவர் இந்தச் சிறுமி கனமாக இல்லையா? என்றார். அதற்குச் சிறுவன், 'நான் சுமந்து செல்வது ஒரு கால் ஊனமான எனது அன்புத் தங்கையல்லவா என்றான். அவன் தங்கை கனமாக இருந்தாலும் அவள் மீதுள்ள அளவுகடந்த அன்பால், அந்தச் சுமை சுகமாக இருந்தது.


இயேசுவின் மீது முழு நம்பிக்கையையும் வைப்போம்

இன்றைய நற்செய்தியின் வழியாக இயேசு, என் குரலுக்குச் செவிமடுத்தால், நீங்கள் என் ஆடுகள் என்கின்றார். நாம் இயேசுவினுடைய ஆடுகளாக, உண்மைச் சீடர்களாக வாழ விரும்பினால் நாம் அவருடைய குரலுக்கு, என் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள் என்ற குரலுக்குச் செவிமடுக்கவேண்டும்.

இயேசுவின் அன்புக்கு அடிபணிந்து அவர் மீது நம்பிக்கை வைத்தால் அவர் நமக்கு என்றுமே அழியா வாழ்வைத் தருவார்!

அழியா வாழ்வு - அது எப்படியிருக்கும்? என்பதற்கு இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித யோவான் அருமையான விளக்கம் ஒன்றைத் தருகின்றார். நிலை வாழ்வு! அங்கே பசி இருக்காது, தாகம் இருக்காது, எவ்வகை வெப்பமும் அங்கேயிருப்பவர்களைத் தாக்காது. தேவ ஆட்டுக்குட்டி அனைவரையும் வாழ்வு அளிக்கும் நீருற்றுகளுக்கு வழிநடத்திச் செல்லும். அனைவரின் கண்ணீர் அனைத்தையும் கடவுள் துடைத்துவிடுவார் (திவெ 7:16-17).

நிலையற்ற வாழ்வின் மீது, மரணத்தின் மீது தனக்கு ஆற்றல் உண்டு என்பதை இயேசு மூன்று பேரை உயிர்த்தெழ வைத்து உலகுக்கு நிரூபித்துக்காட்டினார்.

மூன்று உயிர்ப்புகளும் இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை வைத்தவர் நடுவில் நடந்திருப்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

மத் 9:23-26 : சிறுமி ஒருத்தி இறந்துவிட்டாள்! அந்த வீட்டிற்குள் இயேசு நுழைந்தார். சிறுமி இறக்கவில்லை, உறங்குகின்றாள் என்றார் இயேசு. அதைக்கேட்டு சிரித்தவர் உண்டு ! ஆனால் அங்கேயிருந்த ஐந்து பேருக்கு இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை இருந்தது. பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான், சிறுமியின் தாய், தந்தை ஆகியோர் இயேசுவை நம்பினர். அங்கே சிறுமி உயிர்த்தாள். ஆம். நம்பிக்கை இருக்கும் இடத்தில் உயிர்ப்பு இருக்கும், வாழ்வு இருக்கும்.

லூக் 7:11-17: நயீன் ஊர் கைம்பெண்ணின் மகன் இறந்துவிடுகின்றான். அவனைப் பாடையிலே தூக்கிச் சென்றார்கள். தாயைப் பார்த்து, அழாதீர், என்று சொல்லிவிட்டு, பாடையின் அருகில் சென்று பாடையை இயேசு தொட்டார். அதைத் தூக்கிச் சென்றவர்கள் நான்கு பேரும் ஏன்? எதற்கு? என்று எந்தக் கேள்வியையும் கேட்கவில்லை! அவர்களுக்கு இயேசுவின் மீது அவ்வளவு நம்பிக்கை! அங்கே புதுமை நடக்கின்றது! இறந்த இளைஞன் எழுந்து பேசினான். எங்கே நம்பிக்கை இருக்கின்றதோ அங்கே உயிர்ப்பு நிகழும்.

யோவா 11:1-44 : இயேசுவைச் சுற்றி ஒரே கூட்டம். அந்தக் கூட்டத்திலே இயேசுவை நூற்றுக்கு நூறு நம்பிய பெண்ணொருத்தி இருந்தார். அந்தப் பெண்ணின் பெயர் மார்த்தா. மார்த்தா இயேசுவைப் பார்த்து, ஆண்டவரே, நீர் இங்கேயிருந்திருந்தால் என் சகோதரன் இறந்திருக்கமாட்டான். இப்போது கூட நீர் கடவுளிடம் கேட்பதை எல்லாம் உமக்குக் கொடுப்பார் என்பது எனக்குத் தெரியும் என்கின்றார். அவருக்கு இயேசுவின் மீது அவ்வளவு நம்பிக்கை. அங்கே புதுமை நடக்கின்றது! இலாசர் உயிர்த்தார்! எங்கே நம்பிக்கை இருக்கின்றதோ அங்கே உயிர்ப்பு நிகழும்.

இப்படி மூன்று புதுமைகளைச் செய்து, இறுதியாக தானே உயிர்த்தெழுந்து மறுவாழ்வு அளிக்கும் ஆற்றல் தனக்கு உண்டு என்ற உண்மையை இயேசு உலகுக்குப் பிரகடனப்படுத்தினார்.

இயேசுவின் அழகான குரல் இது: உயிர்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கைக் கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார். உயிரோடு இருக்கும்போது என்னிடம் நம்பிக்கைக் கொள்ளும் எவரும் என்றுமே சாகமாட்டார் (யோவா 11:25, 26).

நிலைவாழ்வுக்கு நம்மையே நாம் தகுதியுள்ளவர்களாக்கிக் கொள்வோம் ; ஆண்டவரின் வார்த்தையைப் போற்றிப் புகழ்ந்து அவர் மீது முழு நம்பிக்கை வைப்போம் (முதல் வாசகம்).

மேலும் அறிவோம்: கோளில் பொறியில் குணமிலவே எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை (குறள் : 9).
பொருள் : இயங்காத உடல், பேசாத வாய், நுகராத மூக்கு, காணாத கண், கேளாத செவி ஆகியவற்றால் பயன் எதுவும் விளையாது. அதுபோன்று எண்ணரிய பண்புகளின் இருப்பிடமாகத் திகழும் இறைவனின் திருவடியை வணங்கி நடவாதவரின் தலைகளின் நிலையும் பயன் அற்றவை ஆகும்.


ஆண்டவர் என் ஆயர்.. அது போதும்...

உரோமைப் பேரரசன் வெஸ்பாசியன் பேரவையில் ஒரு சர்ச்சை : 'கடவுளுக்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம்?" அனைத்தையும் கடவுள் தனது கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதால், அவரை எல்லாம் வல்லவர்' என்று அழைக்கலாம் என்றார் ஒருவர். தூய்மையே வடிவானவர் என்பதால் தூயவர்' என்று சொன்னால் என்ன என்றார் இன்னொருவர். இப்படிப் பல யோசனைகளும் மன்னனுக்குத் திருப்தி தரவில்லை. “அன்பின் உறைவிடம் இரக்கத்தின் இருப்பிடம் என்றால் பொருத்தமாக இருக்குமே என்று மூத்த உறுப்பினர் சொன்னதும், “ஏற்ற பெயர் இதுவே" என்றனர் அனைவரும். கடவுள் அன்பின் உறைவிடம் இரக்கத்தின் இருப்பிடம் என்ற உண்மைக்கு இயேசு தந்த விளக்கம், வெளிப்பாடுதான் "நானே நல்லாயன்" என்பது.

இயேசுவின் வாழ்வும் சாவும் அவர் தன் ஆடுகளுக்காக உயிரையும் இழக்கத் துணியும் நல்லாயன் என்பதற்குக் கட்டியம் கூறவில்லையா?

நல்லாயன் மடியில் ஓர் ஆடு. சுற்றிலும் பல ஆடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இப்படி ஒரு படத்தைப் பார்த்ததும், இயேசுவின் மடியில் இருக்கும் ஆடு எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தது என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறதா? அது சிறந்த ஆடு என்பதால் அன்று, அது நோயுற்றது, பலவீனமானது, துன்புறுவது என்ற காரணத்தால் இயேசு தன் மடியில் தூக்கி வைத்திருக்கிறார். நீ முக்கியமானவன் என்பதால் கடவுள் உன்னை அன்பு செய்வதில்லை. கடவுள் அன்பு செய்வதால் நீ முக்கியமானவன். இப்போது புரிகிறதா நூறு ஆடுகளில் ஒன்று காணாமற் போனால் அதனைக் கண்டு மகிழும் ஆயனின் மனநிலை? (லூக்.15;4-6)

ஒரு பங்கின் ஞாயிறு செய்தி மடலில் ஆன்மீகப் பகுதி ஆசிரியர் மறையுரைக்குத் தலைப்பிட மறந்து விட்டார். நினைவு படுத்தியதும் "ஆண்டவர் என் ஆயன்" என்று தலைப்பிடச் சொன்னார். “அவ்வளவு தானா?'' என்று கேட்க, “அதுபோதும்' என்றிருக்கிறார். மறுநாள் மடலிலோ "ஆண்டவர் என் ஆயன் - அதுபோதும் என்றிருந்ததாம். தற்செயலாக அமைந்த தலைப்பு என்றாலும் “ஆண்டவரே என் ஆயர், எனக்கேதும் குறையில்லை ” (தி.பா.23:1) என்ற திருப்பாடலின் வெளிப்பாடன்றோ!

இயேசு வெறும் ஆயனல்ல, நல்லாயன். இந்த நன்மைத்தனம் வெளிப்படும் மூன்று வடிவங்கள்:

1. அறிந்து அன்பு செய்யும் நெருக்கம் (intimacy)

தானும் தந்தையும் ஒருவர் ஒருவரை அறிந்திருப்பது போல் என்கிறார் இயேசு (யோவான் 10:14). விவிலியத்தில் அறிதல் என்பது உறவு கொள்ளுதல், அன்பு செய்தல், சொந்தமாகுதல் என்றல்லவா பொருள்படும்! ஆயன் கையில் உள்ள ''கோலும் நெடுங்கழியும்" (தி.பா. 23:4) கூட நட்பின் சின்னம்தான்.

2. தன்னையே கையளிக்கும் தியாகம் (Self giving).

"எனது ஆடுகளுக்காக எனது உயிரைக் கொடுக்கிறேன்” (யோவான் 10:15) தன்னையே பலியாக்குபவர், தன்னையே நமக்காக உணவாக்குபவர் அன்றோ இயேசு! ''சிங்கக் குட்டிகள் உணவின்றிப் பட்டினி இருக்க நேரிட்டாலும், ஆண்டவரை நாடுவோர்க்கு நன்மை ஏதும் குறையாது” (தி.பா.34:10)

3. ஒன்றிப்புக்கான அணையாத் தாகம் (desire for unity)

"இக்கொட்டிலைச் சேரா வேறு ஆடுகளும் எனக்கு உள்ளன” (யோவான் 10:16) ஒரே மந்தையும் ஒரே ஆயனும் என்னும் நிலை வேண்டும். இயேசுவையே கூறுபோடுவது போல் எத்தனை பிளவுபட்ட பிரிவினைச் சபைகள்!

நல்லாயனின் முக்கியமான பண்பும் பணியும் வாழ்வு தருவதாகும். நிறைவாழ்வு மட்டுமல்ல நிலைவாழ்வு தருவதாக வாக்களிக்கிறார் இயேசு. "நான் அவற்றிற்கு நிலை வாழ்வை அளிக்கிறேன். அவை என்றுமே அழியா” (யோவான் 10:28)

''கடவுள் நமக்கு நிலை வாழ்வை அளித்துள்ளார். இந்த வாழ்வு அவர் மகனிடம் இருக்கிறது” (1 யோவான் 5:11) "உண்மையான ஒரே கடவுளாகிய உம்மையும் நீர் அனுப்பிய இயேசுக் கிறிஸ்துவையும் அறிவதே நிலை வாழ்வு” (யோவான் 17:3)

இந்த அறிந்து கொள்ளுதலில் நான்கு நிலைகள் அல்லது படிகள் உள்ளன.

1. நிலைவாழ்வு பெற முதல் தேவை -

இயேசுவின் மீது ஆழ்ந்த நம்பிக்கை.

2. நிலைவாழ்வு பெற இரண்டாவது தேவை - இயேசுவின் வார்த்தைகளைக் கேட்பது, ஏற்பது.

"ஆண்டவரே நாங்கள் யாரிடம் போவோம்? நிலைவாழ்வு அளிக்கும் வார்த்தைகள் உம்மிடம் தானே உள்ளன” (யோவான் 6:68). "கடவுளின் வார்த்தையை உங்களுக்குத் தான் முதலில் அறிவிக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால் நீங்கள் அதனை உதறித்தள்ளி நிலைவாழ்வுக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்று உங்களுக்கு நீங்களே தீர்ப்பளித்துக் கொண்டீர்கள்" (தி.பா. 13:46) என்ற திருத்தூதர் பவுலின் கண்டனம் சிந்திக்கத் தகுந்தது.

3. நிலைவாழ்வு பெற மூன்றாவது தேவை - இயேசுவைப் பின்செல்வது.

"நிலைவாழ்வு பெற செய்ய வேண்டியது என்ன என்ற கேள்விக்கு இயேசு சொன்ன பதில்: "நிறைவுள்ளவராக விரும்பினால், நீ போய் உன் உடைமைகளை விற்று ஏழைகளக்குக் கொடும்... பின்பு வந்து என்னைப் பின்பற்றும்" (மத். 19:16, 21)

4. நிலைவாழ்வு பெற நான்காவது தேவை - இயேசுவோடு இணைவது.

"எனது சதையை உண்டு என் இரத்தத்தைக் குடிப்பவர் நிலைவாழ்வைக் கொண்டுள்ளார்” (யோவான் 6:54). கடவுள் நல்லாயனாகிப் புறத்தே உள்ள புல்வெளிக்கும் நீர் நிலைக்கும் அழைத்துச் சென்று பசிதாகம் போக்குவது மட்டுமல்ல, தன்னையே உணவாக, பானமாகத் தருகிறார் என்றால் தன்னோடு நம்மை ஐக்கியமாக்கிக் கொள்ள விரும்புகிறார் என்றுதானே பொருள்!

மேற்கூறிய இந்த நான்கு அம்சங்களையும் உள்ளடக்கி இயேசு கூறிய உவமைதான் "நானே நல்லாயன்" என்பது. இந்த நிலைவாழ்வு கிட்டுவது உலக முடிவிலோ, தனிநபர் இறப்பிலோ அல்ல. இப்போதே, இங்கேயே தொடங்குகிறது. திருவெளிப்பாடு 7:9ல் திருத்தூதர் யோவான் கண்ட காட்சியாக உணர்த்தப்படுவது செம்மறியாகிய இயேசுவைச் சுற்றியுள்ள சீடர்கள் அனைவருக்குமே உரியது.

குப்பை மேட்டில் தாய்க் கோழியின் குரலை இனம் பிரித்து நல்லதை உண்டு நஞ்சானதை விலக்கும் குஞ்சுகள் போன்று ஆயன் இறைவனின் குரல் கேட்டு மனிதன் செயல்படத் தொடங்கினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! இறைவனின் ஏக்கப் பெருமூச்சு இது!

ஒருவர் ஒரு காரைப் பயங்கர வேகத்தில் ஓட்டினார். காவலர் ஒருவர் அக்காரை நிறுத்தி அவரிடம், "என்ன ஐயா! கார் பந்தயத்திலா ஒட்டுகிறீர்? உங்களுக்குப் பத்தாயிரம் ரூபாய் பரிசு கிடைத்தால் என்ன செய்வீர்?" என்று கேட்டார். அவர், “உடனே மரியாதையாய் கார் ஒட்ட உரிமம் வாங்குவேன்" என்று சொல்ல, காவலர், "உரிமம் இன்றியா இவ்வளவு வேகமாய் கார் ஓட்டுகிறீர்?" என்று அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார். காரிலிருந்த ஒட்டுனரின் மனைவி, “என் கணவர் குடிபோதையில் ஓட்டுகிறார். அவர் உளறுவதைப் பொருட்படுத்த வேண்டாம்" என்றார். காவலர் மேலும் அதிர்ச்சி அடைந்தார். காரிலிருந்த ஓட்டுனரின் அப்பா, "போலீஸ் ஐயா, திருடின காரிலே வெகுதூரம் போக முடியாது என்று நான் அப்பவே சொன்னதை இவன் கேட்கலை" என்றார், காவலர் மயக்கமடைந்தார்!

காரைத் திருடியது, உரிமம் இல்லாதது. குடிபோதையில் கார் ஓட்டியது ஆகிய மூன்று குற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. அவ்வாறே இன்று மனிதர்கள் பல்வேறு குற்றங்களை அடுக்கடுக்காகப் புரிகின்றனர். இதற்குப் பல காரணங்கள் இருப்பினும், மக்களை வழிநடத்த நல்ல ஆட்சியாளர்கள் இல்லாதது ஒரு முக்கியமான காரணமாகும் என்பதை நாம் மறுக்கமுடியாது.

இச்சூழலில் நாம் இன்று "நல்லாயன் ஞாயிற்றுக் கிழமையைக் கொண்டாடுகின்றோம். இன்றைய அருள்வாக்கு வழிபாடு நல்லாயனைப் பற்றிப் பேசுகிறது.

பழைய ஏற்பாட்டில் கடவுளே இஸ்ரயேல் மக்களின் ஆயராகத் திகழ்ந்தார், "அவரே நம்மைப் படைத்தவர்! நாம் அவர் மக்கள். அவர் மேய்க்கும் ஆடுகள்” என்று இன்றைய பதிலுரைப் பாடல் கூறுகிறது (திபா 100:3). இத்திருப்பா, கடவுளுக்கும் இஸ்ரயேல் மக்களுக்கும் இடையே உள்ள உறவை ஆயனுக்கும் ஆடுகளுக்கும் இடையே உள்ள உறவுக்கு ஒப்பிடுகிறது.

காலப்போக்கில் கடவுள் இஸ்ரயேல் மக்களை வழிநடத்த ஏற்படுத்திய ஆயர்கள் (அரசர்கள், நீதிபதிகள்) ஆடுகளை மேய்க்காமல் ஆடுகளைக் கொண்டு தங்கள் வாழ்வை மேம்படுத்திக் கொண்டனர். இந்நிலையில் கடவுள் இறைவாக்கினர் எரேமியா வாயிலாக, "என் இதயத்திற்கேற்ற ஆயர்களை உங்களுக்குக் கொடுப்பேன்" என வாக்களித்தார் (எரே 3:15).

கடவுளால் வாக்களிக்கப்பட்ட நல்ல ஆயர் தாம் இயேசு கிறிஸ்து (யோவா 10:11, 14). அவர் மக்கள்மீது பரிவு கொண்டார், ஏனெனில் அவர்கள் ஆயர் இல்லா ஆடுகளைப் போல அலைக்கழிக்கப்பட்டனர்(மத் 9:36). அவர் வழிதவறிச் சென்ற ஆடுகளைத் தேடிச் செல்கிறார், (மத் 18:12-14 ): ஆடுகள் ஒவ்வொன்றையும் அறிகிறார்; பெயர் சொல்லி அழைக்கின்றார் (யோவா 13:3). பசும்புல் தரைக்கும் தெளிந்த நீரோடைக்கும் அவற்றை அவர் நடத்திச் செல்கிறார் (திபா 23:2). இறுதியாக. தம் ஆடுகளுக்காகத் தம் இன்னுயிரையே கையளிக்கிறார் (யோவா 10:15).

கிறிஸ்து நமது நல்லாயன்; நாம் அவர் மந்தையின் ஆடுகள் என்பது உண்மையென்றால், நல்ல ஆடுகளின் பண்பு ஆயருடைய குரலுக்குச் செவிமடுப்பதாகும், "என் ஆடுகள் எனது குரலுக்குச் செவி சாய்க்கும்" (யோவா 10:27). நாம் கிறிஸ்துவின் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கின்றோமா?

ஒரு தாய்க்கோழி தனது கால்களால் தரையைக் கிளறி விட்டுத் தனது குஞ்சுகளுக்கு இரைகாட்டிக் கொண்டிருந்தது. அக்கோழியிடம் கடவுள், "உனது குஞ்சுகள் எவ்வாறு நல்ல உணவை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, தீய உணவைத் தள்ளிவிடுகின்றன?" என்று கேட்டார். அதற்குத் தாய்க்கோழி கடவுளிடம், "நல்ல உணவுக்கு ஒருவிதமாகவும், தீய உணவுக்கு ஒருவிதமாகவும் எனது குரலை மாற்றிக் கொடுப்பேன். என் குரலைக் கேட்டு என் குஞ்சுகள் எந்த உணவை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்; எந்த உணவைத் தள்ளிவிட வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்கின்றன" என்றது. அதைக் கேட்டுக் கடவுள் அத்தாய்க்கோழியிடம், "உனது குஞ்சுகளுக்கு இருக்கின்ற அறிவு என் மக்களுக்கு இருந்தால் எவ்வளவு நல்லதாக இருக்கும்” என்றார்.

கடவுள் குரலுக்கு நாம் செவிகொடுத்து நல்லவை நாடி, அல்லவை அகற்ற வேண்டும். கடவுள் பல்வேறு வகையில் முற்காலத்தில் பேசினார். இந்த இறுதிக் காலத்தில் தம் மகன் கிறிஸ்து வழியாகப் பேசியுள்ளார் (எபி 1:1); கிறிஸ்துவுக்குச் செவிசாய்க்கும்படி நமக்குப் பணித்துள்ளார் (மத் 17:5), கிறிஸ்துவோ தமது பிரதிநிதிகளான திரு மேய்ப்பர்களுக்குச் செவிகொடுக்கும்படி பணித்துள் ளார். "உங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பவர் எனக்குச் செவிசாய்க்கிறார்" (லூக் 10:16),

ஆனால் இன்று நாம் டி.வி. மாயையில் சிக்கிக் கடவுளுடைய குரலுக்குச் செவி கொடுக்கத் தவறுகிறோம், டி.வி. நமது வீட்டில் இறையாண்மை செலுத்தி நமது விசுவாசத்தைப் பறித்துக் கொண்டு வருகிறது, 'ஆண்டவரே என் ஆயர் என்ற 23வது திருப்பாவை இப்போது பின்வருமாறு மாற்றி எழுத வேண்டியுள்ளது.

"டி.வி. எனது ஆயர்; ஆகவே எனக்கொரு குறையுமிராது. அது என்னைப் பஞ்சு மெத்தையில் படுக்கச் செய்கிறது; விசுவாச வாழ்விலிருந்து விலகச் செய்கிறது; என் ஆன்மாவைக் கொலை செய்கிறது: பாலின்பத்திற்கும் வன்முறைக்கும் அது என்னை அழைத்துச்செல்கிறது: என் மனச்சாட்சியை மழுங்கடிக்கிறது. நான் தனிமையைக் கண்டு பயப்படவே மாட்டேன். ஏனெனில் என் டி.வி. என்னுடன் இருக்கிறது. 'கேபிள்' டி.வி.யும், 'ரிமோட் கண்ட்ரோலும்' எனக்கு ஆறுதல் அளிக்கின்றன. உலக மனப்பான்மையாலும் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தாலும் டி.வி, என்னைத் திருநிலைப்படுத்துகிறது. எனது பேராசைப் பொங்கி வழிகிறது. சோம்பலும் அறியாமையும் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னைப் பின்தொடரும். நான் நாள்தோறும் டி.வி. யைப் பார்த்த வண்ணம் என் இல்லத்தில் குடியிருப்பேன்”,

இந்நவீன திருப்பாவை படிக்கும்போது நமக்குச் சிரிப்பு வரலாம்: சிரிப்பதற்காக அல்ல, சிந்திப்பதற்காகவே திருப்பா மாற்றிக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. கேட்கச் செவியுள்ளவர் கேட்கட்டும்!

இன்றைய ஞாயிறு இறை அழைத்தல் ஞாயிறு. 13ஆம் நூற்றாண்டில் திருத்தந்தை 3ஆம் இன்னசென்ட் ஒரு பயங்கரக் கனவு கண்டார். அக்கனவில் உரோமை தூய பேதுரு பேராலயம் கீழே சாய்ந்து, விழும் ஆபத்தில் இருந்தது. ஆனால் ஓர் இளைஞர் அப்பேராலயத்தைக் கீழே விழாமல் தமது கையால் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டார். அவர்தான் புனித பிரான்சிஸ் அசிசியார், "இன்றைய உலகைப் பாதுகாக்கப் புனித அசிசியார் போன்று 10 இளைஞர்கள் தேவை" என்று லெனின் கூறினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இன்றைய இளைஞர்கள் உலகையும் திருச்சபையையும் பாதுகாக்க வேண்டும். "என்னைப் பின் செல்" என்று கிறிஸ்து அவர்களை அழைக்கின்றார். கிறிஸ்துவின் குரலைக் கேட்டு இளைஞர்கள் தங்களைக் கிறிஸ்துவின் திருப்பணிக்காக முற்றிலுமாக அர்ப்பணிக்க முன்வருவார்களாக!


சரியான குரலைக் கேட்க!

எங்கேயோ வாசித்த ஒரு கதை. ஒரு அப்பார்ட்மென்ட். அந்த அப்பார்ட்மென்டில் தீ. தீ நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் அறையில் சிறுவன் ஒருவன் இருக்கின்றான். வெளியே அவனுடைய அப்பா இருக்கின்றார். ஜன்னலுக்கு அருகில் வருகின்றான் சிறுவன். ஒரே புகை மூட்டமாய் இருக்கிறது. ஆனால், கீழே இருந்து, 'ஜானி!' என்று அழைக்கும் அவனுடைய அப்பாவின் குரல் மட்டும் கேட்கிறது. 'உங்களை நான் பார்க்க முடியவில்லை' என்கிறான் மகன். 'நான் கூப்பிடுவது உனக்குக் கேட்கிறதா?' என்கிறார் தந்தை. 'கேட்கிறது' என்கிறான் மகன். 'குதி!' என்கிறார். பாதுகாப்பான தந்தையின் கரங்களுக்குள் குதித்துவிடுகிறான் மகன். 'மேலும் சாவின் இருள்சூழ் பள்ளத்தாக்கில் நான் நடக்க நேர்ந்தாலும் நீர் என்னோடு இருப்பதால் நான் எத்தீங்கிற்கும் அஞ்சிடேன்' (காண். திபா 23:5) என்று திருப்பாடல் ஆசிரியர் பாடும்போதும் அவருடைய மனத்தில் ஏறக்குறைய இந்த ஜானியைப் போலத்தான் உணர்ந்திருப்பார். ஏனெனில், இருளில் ஆயனின் உடனிருப்பு வெறும் குரலாக மட்டும்தானே இருக்கும்.

பாஸ்கா காலத்தின் 4ஆம் ஞாயிற்றை நல்லாயன் ஞாயிறு என்று கொண்டாடுகிறோம். இன்றைய நாளில் தாய்த் திருச்சபை பணிக்குருத்துவத்திற்கான அழைத்தல் ஞாயிறாக இதைச் சிறப்பிக்கிறது. நல்லாயன் இயேசுவின் குரலைக் கேட்டுத் தன் மந்தையை வழிநடத்தும் நல்மேய்ப்பர்களை இறைவன் நமக்குத் தர இன்றைய நாளில் வேண்டுவோம்.

'சரியான குரலைக் கேட்பது' - இதை இன்றைய நம் சிந்தனையின் மையக் கருத்தாக எடுத்துக்கொள்வோம்.

இன்று நம்மைச் சுற்றி நிறையக் குரல்கள் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. நம் அலைபேசிகளின் ரிங்டோன்கள். நம் வாகனங்களின் ஹார்ன் ஒலிகள். எந்திரங்களின் சப்தங்கள். நாம் பயன்படுத்தும் கருவிகளின் சப்தங்கள். டிவி, ஹோம் தியேட்டர், யூட்யூப் சப்தங்கள் என ஒலிகளும் குரல்களும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கின்றன. இச்சப்தங்களுக்கு நடுவில் நாம் அமைதியாய் இருக்கும்போது, நம் மூளையும் ஏதாவது பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது. நமக்கு வெளியிலும் குரல்கள், நமக்கு உள்ளேயும் குரல்கள் என ஏகப்பட்ட குரல்கள். இந்த ஏகப்பட்ட குரல்கள் நடுவே ஒரே ஒரு ஏகக் குரலைக் கண்டுகொள்வது எப்படி? அந்தக் குரலுக்குச் செவிமடுப்பது எப்படி?

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். திப 13:14, 43-52) பவுல் மற்றும் பர்னபா ஆகியோர் இணைந்து புறவினத்தாருக்கு நற்செய்தி அறிவிக்கத் தொடங்கியதன் நிகழ்வை நமக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. தங்களுடைய முதல் தூதுரைப் பயணத்தில் பவுலும் பர்னபாவும் பிசிதியாவில் உள்ள அந்தியோக்கியாவிற்கு (இன்றைய துருக்கி) வருகின்றனர். இது அன்றைய நாளின் மிக முக்கியமான வியாபார தளம். கிரேக்க நகரமாக இது இருந்தாலும் நிறைய யூதர்கள் இங்கே குடியேறியிருந்தனர். வுழக்கமாக மற்ற திருத்தூதர்கள் செய்தது போலவே, பவுலும் பர்னபாவும் யூதர்களுக்கே நற்செய்தி அறிவிப்பு செய்தனர். யூதர்களின் தொழுகைக்கூடத்திற்குச் செல்கின்ற பவுல், சிலுவையில் அறையுண்டு கொல்லப்பட்ட இயேசுவே மெசியா என்றும், அவர் மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்தார் என்றும் அறிவித்தார். மேலும், பாவ மன்னிப்பும் மக்களின் மீட்பும் அவர் வழியாகவே சாத்தியம் என்றும் எடுத்துரைத்தார் (காண். திப 13:16-40). அத்தொழுகைக் கூடத்தில் யூதர்கள் மட்டுமல்லாமல், யூதம் தழுவிய கிரேக்கர்கள், மற்றும் யூத வழிபாட்டிற்கு வந்த மற்றவர்கள் என பிறரும் இருந்தனர். இவர்கள், 'கடவுளுக்கு அஞ்சியவர்களாக' இருந்தனர். பவுலின் செய்தி எந்த அளவிற்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது என்றால், பவுல் பேசுவதை மீண்டும் கேட்பதற்காக, அடுத்த ஓய்வுநாளில் புறவினத்தார் அனைவரும் கூடி வந்தனர்.

ஆனால், அடுத்த ஓய்வுநாள் சற்று வித்தியாசமாக விடிந்தது திருத்தூதர்களுக்கு. பவுலின் செய்தியை மறுத்த தொழுகைக்கூடத் தலைவர்கள் அவரை எதிர்க்கவும், இயேசுவைப் பழித்துரைக்கவும் செய்தனர். சிலுவையில் அறையுண்ட ஒருவர் மெசியாகவும், இஸ்ரயேலின் மீட்பராகவும் இருக்கிறார் என்பதை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அதைக் குறித்து அவர்கள் மிகவே இடறல்பட்டனர். மேலும், திருத்தூதர்களின் செய்தி புறவினத்தாருக்கு ஏற்புடையதாக இருப்பதை எண்ணி அவர்கள் பொறாமைப்படவும் செய்தனர்.

யூதர்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்ட பவுலும் பர்னபாவும் தங்களுடைய கவனத்தைப் புறவினத்தார்பக்கம் திருப்புகின்றனர். மேலும், புறவினத்தார் பக்கம் திரும்புவதை இறைவாக்கினர் எசாயாவின் இறைவாக்கின் நிறைவு என்றும் கண்டனர் (காண். ஏசா 49:3). புறவினத்தாருக்கு ஒளியாக ஏற்படுத்தப்பட்டவர்கள் என்று பவுலும் பர்னபாவும் தங்களையே கருதிக் கொண்டனர். அவர்களுடைய செய்தியைக் கேட்ட பலரும் அவர்களை ஏற்றுக்காண்டனர். இவர்களின் பணி புறவினத்தாருக்கு ஏற்புடையதாக இருப்பது பற்றிக் கேள்வியுற்ற யூதர்கள் மீண்டும் இவர்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்து, இவர்களை நகரத்தைவிட்டு வெளியே துரத்துகின்றனர். தலைவர்களின் பொறாமை திருத்தூதர்களுடைய பணிக்கு இடையூறாக இருக்கிறது. ஏனெனில், யூத நம்பிக்கையின் தூண்கள் மற்றும் காப்பாளர்கள் என்று அவர்கள் தங்களைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருந்தனர். ஆக, தங்களுடைய நிலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற அதீத ஆர்வத்தில் அவர்கள் சரியான குரலுக்கு, மீட்பின் குரலுக்குச் செவிமடுக்கவில்லை.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். திவெ 7:9, 14-17) உலகெங்கும் உளள பலர் அரியணையைச் சுற்றி நிற்பதைக் காட்சியில் காண்கிறார் யோவான். அவர்களுடைய ஆடைகள் வெண்மையாக இருக்கின்றன. வேண்மை தூய்மையின் அடையாளமாக இருக்கிறது. மேலும், வெற்றியின் அடையாளமாக அவர்கள் தங்கள் கைகளில் குருத்தோலைகளை ஏந்தியிருந்தனர். மேலும், இவர்கள் யார் என்பதை அங்கிருந்த மூப்பர் ஒருவர் யோவானுக்கு விளக்கிச் சொல்கிறார். இவர்கள் கடவுளையும், இயேசுவையும் ஏற்றுக்கொண்டதால் அதற்காக துன்பங்கள் பலவற்றை ஏற்றவர்கள். ஆனால் தங்கள் நம்பிக்கையை அவர்கள் காத்துக்கொண்டதால் கடவுள்முன் வெற்றியாளர்களாக நிற்கிறார்கள். மேலும், இவர்கள் தங்கள் தங்கள் மறைசாட்சியத்தின் வழியாக தங்கள் ஆடைகளை ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தில் தோய்த்துக்கொண்டனர். இவ்வாறாக, இயேசுவின் இறப்போடு தங்களை இணைத்துக்கொண்ட இவர்கள், ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தால் தூய்மை அடைந்து தங்கள் பாவங்கள் நீங்கப்பெற்றவர்களாக இருந்தனர். மண்ணகத்தில் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்ட இவர்கள் விண்ணகத்தில் முதன்மையான இடத்தில் இருக்கின்றனர். அவர்களுக்கு பசியோ, தாகமோ, துன்பமோ இல்லை.

யோவானின் இக்காட்சி அவருடைய சமகாலத்துக் கிறிஸ்தவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. ஏனெனில், உரோமைப் பேரரசின் குரலுக்குச் செவிமடுத்து அவரை வழிபடுவதா, அல்லது கிறிஸ்துவின் குரலுக்குச் செவிமடுத்து இறுதிவரை அவரைப் பற்றிக்கொண்டு வாழ்வதா என்பது ஒரு பெரிய போராட்டமாக இருந்தது. கிறிஸ்துவின் குரலுக்குச் செவிமடுப்பதே நிலைவாழ்வைப் பெற்றுத்தரும் என்று அறிவுறுத்துகிறார் யோவான்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். யோவா 10:27-30), இயேசுவை, 'நல்லாயனாக' முன்வைக்கிறது. இயேசுவுக்கும் அவருடைய மந்தைக்குமான உறவை அடையாளப்படுத்த, நற்செய்தியாளர், 'அறிதல்' என்ற கருத்துருவைப் பயன்படுத்துகின்றார். ஆடுகள் இயேசுவின் குரலுக்குச் செவிகொடுக்கின்றன. இயேசுவுக்கும் ஆடுகளைத் தெரியும். ஆடுகளுக்கும் மேய்ப்பனுக்குமான இந்தப் புரிதல் இரண்டு நிலைகளில் மந்தைக்குப் பயன்தருகின்றது. ஒன்று, ஆடுகள் நிலைவாழ்வைப் பெறுகின்றன. இரண்டு, ஆடுகள் பாதுகாப்பைப் பெற்றுக்கொள்கின்றன. எந்தவொரு காரணியும் இயேசுவையும் சீடர்களையும் பிரிக்க முடியாது. தொடர்ந்து, தன்னுடைய அதிகாரமும் ஆற்றலும் தன் தந்தையோடு தான் இணைந்திருப்பதன் வழியாகவே வருகின்றது என்கிறார் இயேசு. மேலும், இயேசு ஆடுகளைத் தம் தந்தையின் கைகளில் ஒப்படைத்திருப்பதால் ஆடுகள் இரட்டிப்பான பாதுகாப்பைப் பெறுகின்றன. 'என் ஆடுகள் என் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கின்றன' என்னும் இயேசுவின் வார்த்தைகளில், ஆடுகள் இயேசுவுக்குச் செவிசாய்க்க வேண்டும் என்ற கட்டளையும் அடங்கியிருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் யோவான் நற்செய்தி பிரிவு 10ன் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது. ஆட்டுக்கொட்டில் (10:1-1-6), ஆயன் (10:1-18) என உருவகங்கள் வழியாக இயேசு பேச, அது யூதர்களின் காதுகளுக்கு எட்டிக்காயாகக் கசக்கின்றது. இந்தக் காதுகள் யாவே இறைவனை அல்லது ஆண்டவரை மட்டுமே ஆயன் என்று கேட்டு (காண். திபா 23) பழக்கப்பட்ட காதுகள். இந்த நெருடலால் அவர்கள் இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கின்றனர் (10:19-21).

முதலில், 'அறிதல்' அல்லது 'அறிந்திருத்தல்' என்பதன் பொருளைப் பார்ப்போம். 'அறிதல்' என்பது மூன்று அர்த்தங்களைக் கொண்டிருக்கிறது என்று நாம் அறிகிறோம்(!): (அ) 'அறிதல்' என்றால் 'திருமண உறவு கொள்ளுதல்.' 'நான் கணவனை அறியேனே' (லூக்கா 1:34) என்று மரியாள் வானதூதரிடம் சொல்லும்போதும், 'ஆதாம் ஏவாளை அறிந்தான்' (தொநூ 4:1) என்ற இடத்திலும், 'அறிதல்' என்பது 'திருமண உறவு அல்லது உடலுறவு கொள்ளுதலை' குறிக்கின்றது. (ஆ) 'அறிதல்' என்றால் 'புரிந்து கொள்ளுதல்.' 'நான் செய்வது இன்னதென்று நானே அறிவதில்லை' (உரோ 7:15) என்று புலம்பும் பவுல், இங்கே 'நான் செய்வது இன்னதென்று எனக்கே புரியவில்லை' என்று சொல்கின்றார். இதே அர்த்தத்தில்தான் 1 கொரி 13:12இலும், 'இப்போது நான் அரைகுறையாய் அறிகிறேன் - புரிந்து கொள்கிறேன்' என எழுதுகின்றார். (இ) 'அறிதல்' என்றால் 'அறிமுகமாயிருத்தல்' அல்லது 'அருகிருத்தல்' அல்லது 'அந்நியோன்யமாய் இருத்தல்'. இந்த அர்த்தத்தில்தான் யோவான் இயேசுவின் அறிதலை முன்வைக்கின்றார். தான் ஆடுகளை அறிந்திருத்தலைப் பற்றிச் சொல்லும்போதெல்லாம், இயேசு தான் தந்தையை அறிந்திருத்தலையும் சொல்கின்றார். இங்கே 'திருமண உறவு' என்ற அர்த்தம் அறவே இல்லை. 'புரிந்து கொள்ளுதல்' என்ற அர்த்தம் கொஞ்சமாக இருக்கிறது. இவை இரண்டிற்கும் மேலாக, 'அருகிருத்தல்' அல்லது 'நெருக்கமாக இருத்தல்' என்ற அர்த்தம்தான் இங்கே மேலோங்கி நிற்கின்றது. ஆங்கிலத்தில் 'டு நோ' என்ற வினைச்சொல்லை ஒட்டுமொத்தமாக 'அறிதல்' என மொழிபெயர்க்கின்றோம். இத்தாலியன் மொழியில் இதற்கு இரண்டு வினைச்சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன: ஒன்று, 'சபேரே' ('மூளை சார்ந்த அறிவு'). உதாரணத்திற்கு, இசைக்கருவிகள் மீட்டும் அறிவு, மொழி அறிவு, பொது அறிவு, பீட்சாவுக்கு எவ்வளவு உப்பு சேர்க்க வேண்டும் என்ற அறிவு. இரண்டு, 'கொனோஸரே' ('மனம் சார்ந்த அறிவு'). நண்பர்களை அறிவது, புதியவர்களுக்கு அறிமுகம் ஆவது போன்றவை.

இந்த அறிதலை, 'பயன்' மற்றும் 'உணர்வு' என்ற அடிப்படையில் இரண்டு விதமாகப் பிரிக்கலாம். முதலில், பயன். காம்பியா நாடு எங்கே இருக்கிறது என்ற அறிவினாலோ, சச்சின் டென்டுல்கரின் சாதனையை யார் முறியடித்தார் என்ற அறிவினாலோ, பத்ம பூசன் விருது ரஜனி காந்துக்கு ஏன் வழங்கப்பட்டது என்ற அறிவினாலோ நமக்கு பயன் ஏதும் இருக்கிறதா? இல்லை. இந்த அறிவு நம் வாழ்வின்மேல் எந்தவொரு தாக்கத்தையும் நேரிடையாக ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால், அழுது கொண்டிருக்கின்ற ஒரு குழந்தைக்கு, அல்லது பசியால் வாடும் ஒரு குழந்தைக்கு, அம்மா எங்கே இருக்கிறாள் என்ற அறிவு முக்கியமானது. அந்த அறிவு உடனடியாகக் குழந்தையைப் பாதிக்கிறது. அவள் நெருக்கமாய் இருக்கிறாள் என்ற அறிவு குழந்தைக்கு ஆறுதலாகவும், அவள் தூரமாக இருக்கிறாள் என்ற அறிவு பதற்றமாகவும் இருக்கிறது. இரண்டாவது, உணர்வு. உணர்வு என்பது மூளை சார்ந்ததே என்றாலும், நாம் உணர்வை இதயம் சார்ந்ததாகவே பார்க்கிறோம். அந்த வகையில், முதல் வகை அறிவு மூளை சார்ந்தது. இரண்டாம் வகை அறிவு இதயம் சார்ந்தது. முதல் வகை அறிவால் நம் உணர்வில் எந்தவொரு மாற்றமும் ஏற்படுவதில்லை. ஆனால், இரண்டாம் வகை அறிவில் நம் உணர்வு அதிகமாகவே பாதிக்கப்படுகிறது.

மொத்தத்தில் இயேசு என்னும் ஆயனின் அறிதல் என்பது ஒரு தாய் தன் குழந்தையை அறிதலைப் போன்றது.

இரண்டாவதாக, செவிமடுத்தல். 'இஸ்ரயேலே, செவிகொடு. நம் கடவுளாகிய ஆண்டவர் ஒருவரே...' (இச 6:4) என்ற முதன்மைக் கட்டளையின் பின்புலத்தில் பார்த்தால், 'செவிகொடுத்தல்' என்பதற்கு, 'கேட்டல்' என்றும், 'கீழ்ப்படிதல்' என்றும் இரண்டு பொருள் கொள்ளலாம். 'செவிசாயுங்கள்' என்ற வினைசொல்லில், 'கேளுங்கள்,' 'கீழ்ப்படியுங்கள்,' 'பின்பற்றுங்கள்' என்ற மூன்று பொருள்கள் மறைந்திருக்கின்றன.

நம் மூளைக்குள் செல்லும் தகவல்கள் அதிகமாக நம் பார்வை மற்றும் கேட்டல் வழியாகச் செல்கின்றன. கண்களை இமைகளைக் கொண்டு மூடுவதன் வழியாக நாம் பார்வையைக் கட்டுப்படுத்திவிடலாம். ஆனால், காதுகளை மூடுவதற்கு நம் முழு முயற்சி தேவை. காதுகளை மூடுவதற்கு நாம் நம் மனத்தை மூட வேண்டும். அதாவது, எதைக் கேட்க வேண்டும், எதைக் கேட்கக் கூடாது என்று நம் மனத்திற்குப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். ஆக, செவிமடுத்தலில் காதுகளைவிட நம் மூளைக்குத்தான் அதிக வேலை இருக்கிறது. நம் மூளை கேட்பதற்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். கேட்டதை ஆய்வு செய்து பார்க்க வேண்டும். கேட்டதை செயல்படுத்த வேண்டும்.

ஆடுகள் செய்ய வேண்டிய வேலை இதுதான் 'செவிமடுத்தல்.' ஆடுகளைப் பற்றி கூகுள் செய்து பார்த்ததில், ஆடுகள் தாங்கள் பார்ப்பதை வைத்து அறிவதைவிட, கேட்பதை வைத்துத்தான் அதிகம் அறிகின்றன என்று கண்டேன். மேலும், தூரம் அதிகமாகும்போது பார்த்தலைவிட கேட்டலே சாத்தியமாகிறது.

மூன்றாவதாக, 'பின்பற்றுதல்.' யோவான் நற்செய்தியில் 'பின்பற்றுதல்' (அகோலுதுவோ) என்பது மிக முக்கியமான வார்த்தை. முதற்சீடர்கள் செய்த முதல் வேலையும் இதுதான் (1:40), இறுதியாக பேதுருவிடம் பேசும் வார்த்தையும் இதுதான் (21:19). 'பின்பற்றுதல்' என்பது இயேசுவின் சீடராக இருப்பதை அல்லது இயேசுவுக்கு ஒத்திருப்பதைக் குறிக்கிறது.

'நிலைவாழ்வு' என்பது இங்கே 'நிறைவாழ்வு' அல்லது 'இறைவாழ்வு' என்ற பொருளில்தான் எடுக்கப்பட வேண்டும். இறப்பிற்குப் பின் உள்ள வாழ்வு பற்றிய புரிதல் இது எழுதப்பட்ட காலத்தில் இன்னும் முழுமையாக வளரவில்லை. 'அவை என்றுமே அழியா', 'அவைகளை யாரும் பறித்துக் கொள்ள முடியாது' - ஆக, தங்களாலும் அவர்களுக்கு அழிவில்லை. பிறராலும் அழிவில்லை. அவர்களுக்கு நிறைய உணவு கிடைக்கும். நோய் நீங்கி இருப்பார்கள். எதிரிகள் மற்றும் திருடர்களின் தொந்தரவும் இல்லாமல் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள். ஆக, உணவு, உடல்நலம், பாதுகாப்பு என்ற மூன்று தேவைகளை உறுதி செய்கிறார் இயேசு.

கடைசியாக, 'நானும் தந்தையும் ஒன்றாய் இருக்கிறோம்' - இந்த ஒன்றாய் இருத்தல் 'ஆயனும் ஆடுகளும் ஒன்றாய் இருப்பதற்கான' அழைப்பாக இருக்கின்றது. 'ஒன்றாய் இருத்தல்' என்பது 'ஒன்றுபோல இருத்தல்' அல்ல. மாறாக, இரண்டும் ஒன்றென ஆவது. 'போல' இருப்பது என்பதிலிருந்துதான் 'போலியாக' இருப்பது உருவாகிறது. ஆனால், ஒன்றென இருத்தலில் போலிக்கு இடமில்லை. இயேசுவைப் போல நாம் இருக்கத் தேவையில்லை. அவ்வளவு ஏன், நாம் யாரைப்போலவும் இருக்கத் தேவையில்லை. ஆனால், இயேசுவும் நானும் ஒன்றென வாழ்தல் சால்பு.

ஆக, இன்றைய முதல் வாசகத்தில் பவுலின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்தவர்கள் மீட்பின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்ததால் அவர்கள் சரியான குரலுக்கச் செவிகொடுத்தனர். இரண்டாம் வாசகத்தில் கிறிஸ்துவின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்தவர்கள் தங்களின் மீட்பை உரிமையாக்கிக்கொண்டனர். நற்செய்தி வாசகத்தில், இயேசுவின் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கும் ஆடுகள் நிலைவாழ்வும் பாதுகாப்பும் பெறுகின்றன. இன்றைய திருப்பாடல் (காண். 100) ஆசிரியரும், 'ஆண்டவரே கடவுள் என்று உணருங்கள். அவரே நம்மைப் படைத்தவர். நாம் அவர் மேய்க்கும் ஆடுகள்' என்று பாடுகின்றார்.

இன்றைய ஞாயிறு நமக்கு வைக்கும் சவால்கள் எவை?

1. ஆயனை இழக்கும் அபாயம். ஆயனின் குரலுக்கு நாம் செவிகொடுக்க மறுத்தால், ஆயன் வேறு மந்தையைத் தேடிப் போய்விடுவான். தன் குரலுக்குச் செவிகொடுக்கும் ஆடுகளைத் தேடிச் செல்வான். இதைத்தான் திருத்தூதர்கள் பவுலும், பர்னபாவும் செய்கின்றனர். யூதர்கள் இயேசு என்னும் நற்செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார்கள். 'நாங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள்' என்ற எண்ணம் அவர்களின் கோப்பையை நிறைத்திருந்ததால், புதிய தண்ணீரை அவர்களால் உள்வாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இவர்கள் மறுத்ததால் நற்செய்தி புறவினத்தார் நோக்கிச் செல்கின்றது. ஆக, ஆட்டுக்குட்டிகளாகிய நாம், நம் ஆயனின் குரலுக்குச் செவிகொடுக்கவில்லையென்றால், அவரைப் பின்பற்றவில்லையென்றால், நம் ஆயனையே இழந்துவிடும் அபாயம் இருக்கின்றது.

2. மகிழ்ச்சியான வாழ்வு. 'என் ஆடுகள் நிலைவாழ்வைப் பெறும்' என்று இயேசு சொல்கின்றாரே. இந்த நிலைவாழ்வை அல்லது நிறைவாழ்வை நாம் எப்படி மதிப்பிடுவது? 'மகிழ்ச்சி' என்ற அளவுகோலால்தான் மதிப்பிட முடியும். இன்றைய முதல் வாசகத்தில், பவுல் மற்றும் பர்னபா அறிவித்த வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடன் மக்கள் மகிழ்ச்சி அடைகின்றனர். அதாவது, இவ்வளவு நாள்கள் அவர்கள் எவ்வளவோ போதனைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், இன்றுதான் மகிழ்ச்சி தரும் போதனையைக் கேட்கிறார்கள். ஆக, இன்று நம்மை நோக்கி வரும் ஆயனின் குரல்கள் பல இருக்கலாம். ஆனால், எது நமக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறதோ அதுவே நல்லாயனின் குரல். சில குரல்கள் நம்மைக் கண்டிக்கும். சில குரல்கள் நம் மனத்தைக் குத்தும். சில குரல்கள் ஏன்டா கேட்டோம் என்று சொல்வது போல இருக்கும். ஆனால் வெகுசில குரல்களே அல்லது நல்லாயனின் ஒரு குரல் மட்டுமே நம் ஆன்மாவைப் பண்படுத்தி அங்கே மகிழ்வை விதைக்கும்.

3. செவிகொடுத்தலும் பின்பற்றுதலும். அருள்பணி மற்றும் துறவற வாழ்வைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் நாளில், 'செவிகொடுத்தலும், பின்பற்றுதலும்' இன்று அருள்பணி இனியவர்களுக்கு இன்னும் அதிகம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகிறது. இறையழைத்தல் முகாம் சென்ற முதல் நாள் கேட்ட இறைவனின் குரல் படிப்படியாக மறைந்து போகும் அபாயமும், அல்லது இறைவனின் குரலைக் கேட்க விடாமல் நம் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் குரல்களும் எந்நேரமும் நம்மைச் சுற்றிக் கேட்கும். யாரின் கவனம் திசைதிரும்புகிறதோ, அவர் அல்லது அந்த ஆடு முன்னேறிச் செல்லமுடியாமல் தேக்க நிலையை அடைந்துவிடுகிறது. 'வந்தவரைக்கும் போதும்!' என்று ஓய்ந்திடத் துணிகிறது. இதற்கு மாற்றாக பவுல், 'விடாமுயற்சியோடும், ஆர்வம் மிக்க உள்ளத்தோடும் ஆண்டவருக்குப் பணிபுரியுங்கள்' (உரோ 12:11) என்கிறார். மேலும், ஏதோ ஒரு வாழ்க்கைச் சூழல் காரணமாக ஆயனின் குரலுக்குச் செவிமடுத்து, தொடர்ந்து பின்பற்ற முடியாமல், அல்லது பயணத்தில் சோர்வுற்ற ஆயன்களை (ஆடுகளை) நாம் கனிவோடும் பரிவோடும் பார்த்தல் வேண்டும்.

இறுதியாக,

இன்று நாம் கேட்கும் பல குரல்களில் அவருடைய குரல் எது என்று அறிந்த அதற்கு நான் செவிமடுத்தால், அவரை நான் பின்பற்றினால் எத்துணை நலம்!

நமக்காகத் தன்னுயிர் தரும் நல்லாயன் இயேசு

நம்முடைய தேசப்பிதா காந்தியடிகள் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வு. ஒருமுறை அவருக்கு தேயிலைத் தோட்டத்தில் வேலைபார்க்கும் தோட்டத்தொழிலாளர்களுக்கு ஆங்கிலேயர்கள் போதிய ஊதியம் தராமல் வஞ்சித்து வருகிறார்கள் என்றதொரு செய்தி வந்தது.

இதைக் கேள்விப்பட்டதும் அவர் மிகவும் வருந்தினார். எனவே தேயிலைத்தோட்ட முதலாளிகளைச் சந்தித்து, இதுகுறித்துப் பேசுவதாக முடிவு செய்தார். காந்தியடிகள் தங்களைப் பார்த்து பேசவருகிறார் என்பதைக் கேள்விப்பட்ட தேயிலைத்தோட்ட முதலாளிகளில் ஒருவர், “அவர் மட்டும் என்னிடம் கிடைத்தால், அவரைத் துப்பாக்கியால் சுட்டுத் தள்ளிவிடுவேன்” என்று சூளுரைத்தார்.

காந்தியடிகள் அந்த தேயிலைத்தோட்ட முதலாளி சொன்னதைக் கேள்வியுற்று, ஒருநாள் இரவில், அவருடைய வீட்டிற்குத் தனியாளாய்ச் சென்றார். “நீங்கள் என்னைக் கண்டால், துப்பாக்கியால் சுட்டுத் தள்ளிவிடுவேன் என்று சொன்னீர்களாமே, இதோ! நான் உங்களுக்கு முன்பாக வந்திருக்கிறேன். இப்போது நீங்கள் என்னைச் சுடலாம்” என்றார். இவ்வளவு துணிச்சல்மிக்க ஒரு மனிதரை இதுவரைப் பார்த்திராத அந்த முதலாளி, காந்தியின் காலடியில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டார். அதோடு மட்டுமல்லாமல், தன்னுடைய தேயிலைத் தோட்டத்தில் வேலைபார்க்கும் தோட்டத்தொழிலாளர்களுக்கு நீதியான கூலி தருவதாகவும் வாக்களித்தார். தன்னுடைய நாட்டு மக்களுக்காக உயிரையும் துச்சமாக நினைத்து செயல்பட்ட காந்தியடிகள் உண்மையிலே ஒரு மிகச்சிறந்த தலைவர் – ஆயர் - தான்.

பாஸ்கா காலத்தின் நான்காம் ஞாயிறான இன்று திருச்சபையால் நல்லாயன் ஞாயிராகக் கொண்டாடப்படுகிறது. இன்றையநாளில் நாம் படிக்கக்கேட்ட வாசகங்கள், “இயேசு எப்படி ஒரு நல்ல ஆயனாக இருக்கிறார்” என்பதை நமக்கு எடுத்துக்கூறுகிறது.

தொடக்க காலத்தில் யூத சமூகம் ஒரு நாடோடிச் சமூகமாகவே இருந்தது. அத்தகைய தருணங்களில் அவர்கள் ஆடுமேய்பதையே தங்களுடைய பிரதானத் தொழிலாகக் கொண்டிருந்தார்கள். மேலும் தங்களை ஆளக்கூடிய தலைவர்களை/ கடவுளை ஆயராகவும், தங்களை அவருடைய மந்தையாகவும் பார்த்தார்கள் (திபா 23). மீட்பின் வரலாற்றில் வரக்கூடிய மோசே முதல் தாவீது அரசர் வரை ஆடுமேயத்தவர்கள்தான் என்பது நாம் அனைவருமே அறிந்த ஓர் உண்மை. ஆண்டவர் இயேசு அத்தகைய பின்னணியிருந்து வருவதால் இறைமகனாகிய தன்னை ஓர் ஆயனாகச் சித்தரிக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் ஆண்டவர் இயேசு “நல்லாயனாகிய நான் ஆடுகளை முழுமையாக அறிந்திருக்கிறேன் என்றும், அவற்றுக்கு நிலைவாழ்வைக் கொடுக்கிறேன்” என்றும் கூறுகிறார். அதேபோன்று திருவெளிப்பாட்டு நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில், ஆட்டுக்குட்டியாகிய இயேசு நீரோடைக்கு அழைத்துச் செல்வார் என்றும், கண்ணீரைத் துடைப்பார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வார்த்தைகளைக் கூர்ந்து நோக்கும்போது ஓர் ஆயன் என்று சொன்னால் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதை மிகத்தெளிவாக எடுத்துக்கூறுகிறது.

இன்று நம்மை ஆளக்கூடிய தலைவர்கள் நம்மை முழுமையாக அறிந்துவைத்திருக்கிறார்களா?; நமது தேவைகளை எல்லாம் நிவர்த்தி செய்கிறார்களா? என்பது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாக இருக்கிறது. ஆனால் ஆண்டவரும், நல்ல ஆயனுமாகிய இயேசு நம்மை முழுமையாக அறிந்துவைத்திருக்கிறேன் என்று சொல்கிறார்.

திருப்பாடல் 139:2 ல் வாசிப்பதுபோல இறைவன் நாம் அமர்வதையும், எழுவதையும், நமது எண்ணங்களையும் அறிந்து வைத்திருக்கிறார். இன்னும் சொல்லப்போனால் தாயின் வயிற்றில் நாம் உருவாகுமுன்னே நம்மை அறிந்துவைத்திருக்கிறார். (எரேமியா 1:5). ஆகவே நல்லாயனாகிய இயேசு ஆடுகளாகிய நம்மை முழுமையாக அறிந்துவைத்திருக்கிறார் என்பது இதன்மூலம் நாம் கண்டுகொள்ளக்கூடிய உண்மையாக இருக்கிறது.

அடுத்ததாக நல்லாயனாகிய இயேசு நம்மை முழுமையாக அறிந்திருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் நமக்கு நிலைவாழ்வினையும் தருபவராக இருக்கின்றார். யோவான் நற்செய்தி 10:10 ல் வாசிக்கின்றோம், “ஆடுகள் வாழ்வுபெறும் பொருட்டு, அதுவும் நிறைவாகப் பெறும்பொருட்டு இந்த மண்ணுலகிற்கு வந்தேன்” என்று ஆண்டவர் இயேசு கூறுவதாக படிக்கின்றோம். இன்று நம்மை ஆளும் தலைவர்கள் நமக்கு அமைதியான, நிம்மதியான வாழ்வினை வழங்குகிறார்களோ? இல்லையோ நல்லாயனாகிய இயேசு நமக்கு நிலையான வாழ்வினை வழங்குகின்றார்.

ஆகவே, நாம் ஒவ்வொருவரும் பிறருக்கு வாழ்வை வழங்கும் வள்ளலாக இருக்கவேண்டும் என்பது இறைவார்த்தை நமக்குத் தரும் அழைப்பாக இருக்கின்றது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக திருக்கழுக்குன்றத்தைத் சேர்ந்த திரு.அசோகன் மற்றும் திருமதி. புஷ்பாஞ்சலி ஆகியோருடைய மகன் ஹிதேந்திரன், தன்னுடைய நண்பர்களைப் பார்ப்பதற்காக இரண்டு சக்கர வாகனத்தில் போய்க்கொண்டிருந்தான். அப்போது எதிர்பாராத விதமாக விபத்து ஏற்படவே, அவன் நிலைகுலைந்து போனான்.

இதை அறிந்த அவனுடைய பெற்றோர்கள் கதறி அழுதார்கள். அவனைப் பிழைக்க வைப்பதற்காக என்னவெல்லாமோ செய்துபார்த்தார்கள். ஆனால் இறுதியில் அப்பல்லோ மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச்சென்ற ஹிதேந்திரனின் பெற்றோர்கள் அவன் ஏற்கனவே இறந்துபோய்விட்டான் என்றும், அவனுடைய மூளை மட்டும் இன்னும் உயிர்த்துடிப்போடு இருக்கிறது என்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டார்கள்.

அப்போது அந்த பெற்றோர்கள் (இருவரும் மருத்துவர்கள்) ஒரு முடிவை எடுத்தார்கள். அது இன்றுவரைக்கும் யாருமே எடுத்திராத ஒரு முடிவு. அம்முடிவு என்னவென்றால் தன்னுடைய மகனின் உடல் உறுப்பை தானமாகக் கொடுக்க அவர்கள் முன்வந்தார்கள்.

இன்றைக்கு ஹிதேந்திரன் உயிரோடு இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் பல மனிதர்களில் அவன் உயிரோடு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். இந்த ஹிதேந்திரனைப் போன்றுதான் நல்லாயனாகிய இயேசுவும் நாம் அனைவரும் நிலைவாழ்வு பெறுவதற்காக தன்னுடைய உயிரையே தருகின்றார்.

இந்த வேளையில், நல்லாயனாகிய இயேசுவுக்கு உகந்த மக்களாக/மந்தையாக எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதையும் நாம் சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். அதற்கு ஆடுகளாகிய நாம் ஆயனின் குரலுக்குச் செவிமடுக்கவேண்டும். இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் படிக்கின்றோம், “என் ஆடுகள் எனது குரலுக்குச் செவிகொடுக்கின்றன” என்று. ஆம், ஆடுகள் ஆயனின் குரலுக்குச் செவிமடுக்கவேண்டும். அப்போதுதான் அவர்கள் எல்லா ஆபத்துக்களிலிருந்தும் காப்பாற்றப்பட்டு அமைதியான வாழ்வு வாழமுடியும். ஒருவேளை ஆடுகள் தங்களுடைய மனம்போன போக்கில் வாழ்ந்தால் இறுதியில் அழிவுதான் மிஞ்சும்.

திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய முதல் வாசகத்தில் பவுலும், பர்னபாவும் இறைவனின் வார்த்தையை அந்தியோக்கு நகருக்குச் சென்று, அங்கே உள்ள தொழுகைக்கூடத்தில் கற்பித்தபோது, அங்கே இருந்த யூதமதம் தழுவியவரும், யூதரல்லாதவரும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தார்கள் என்று வாசிக்கின்றோம். ஆகவே ஆயனின் மந்தையாக இருக்கும் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஆயனின் குரலுக்குச் செவிகொடுத்து, அவரைப் பின்தொடரவேண்டும் என்பதே இங்கே சுட்டிக்காட்டப்படும் செய்தியாக இருக்கிறது.

இப்படி நாம் ஆயனின் குரலுக்குச் செவிமடுத்து, அவரைப் பின்தொடர்ந்தோம் என்றால் முதல் வாசகத்தில் கேட்பதுபோன்று கடவுள் நம்முடைய கண்ணீரை எல்லாம் துடைத்துவிடுவார். மேலும் இணைச்சட்ட நூல் 4:40 ல் வாசிக்கின்றோம், “நான் இன்று உங்களுக்குக் கட்டளையிடும் அவரது நியமங்களையும், கட்டளைகளையும் பின்பற்றுங்கள். அப்பொழுது உங்களுக்கும், உங்களுக்குப் பின்வரும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் எல்லாம் நலமாகும். மேலும், உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உங்களுக்கு எக்காலத்திற்கும் கொடுக்கும் மண்ணில் நீங்கள் நெடுநாள் வாழ்வீர்கள்” என்று.

ஆகவே, நாம் ஒவ்வொருவரும் ஆயனின் குரல் கேட்டு, அவரைப் பின்தொடர்ந்து வாழும் மக்களாவோம். பல நேரங்களில் நாம் நம்முடைய மனம்போன போக்கில் வாழலாம். அப்படி வாழும்போது இறைவன் அளிக்கும் கொடைகளை, ஆசிரை நம்மால் நிச்சயமாகப் பெறமுடியாது. எனவே நாம் இறைவனின் குரல் கேட்டு, அவர் வழியில் நடக்கும் மக்களாவோம்.

ஒரு ஊரில் ஒரு பணக்காரத் தந்தை இருந்தார். அவருக்கு ஒரு புதல்வன் இருந்தான். அவன் ஊதாரித்தனமான வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான். தந்தை அவனுக்கு எவ்வளவோ புத்திமதி சொல்லியும் அவன் கேட்காமல், தன்னுடைய மனம்போன போக்கில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான். இதனால் அவர் பெரிதும் மனம் வருந்தினார்.

ஒருநாள் தந்தை மரணப்படுக்கையில் வீழ்ந்தார். அப்போது அவர் தன்னுடைய மகனை தன்னருகே அழைத்து, “இப்போதாவது நீ என்னுடைய அறிவுரையைக் கேள்” என்று சொல்லிவிட்டுத் தொடர்ந்தார்.

“இதுநாள்வரை நான் சேர்த்துவைத்த செல்வத்தை எல்லாம் நம்முடைய நிலத்தில் புதைத்து வைத்திருக்கிறேன். உனக்கு வேண்டுமானால் நீ போய் நிலத்தைத் தோண்டி, அதனை எடுத்துக்கொள்” என்று அவனிடம் சொன்னார். உடனே அவன் ஒரு மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு, நிலத்தைத் தோண்டத் தொடங்கினான்.

நாட்கள் சென்றன. ஆனால் புதையல் மட்டும் அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. இப்போது அவன் அந்த நிலம் முழுவதையும் தோண்டியிருந்தான். அப்போதும் அவனுக்கு புதையல் கிடைக்கவில்லை. தந்தை தன்னை ஏமாற்றிவிட்டாரோ என்று வருந்தினான். பிறகு என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. தோண்டிய நிலத்தை நன்றாகப் பண்படுத்தப் தொடங்கினான். அதிலே பயிரிட்டான். இப்போது நிலமானது வளம்கொழிக்கத் தொடங்கியது. அப்போதுதான் அவன் உணர்ந்தான் தந்தை நிலத்தை பண்படுத்தி, பயிர்டுவதைதான் நிலத்தில் புதையல் இருப்பதாக சொல்லியிருக்கிறார் என்று உணர்ந்துகொண்டான்.

இந்த ஊதாரி மகன் எப்படி தந்தையின் சொல்கேட்டு நடந்ததனால் அவருடைய ஆசிரைப் பெற்றானோ, அதுபோன்று நாமும் நல்லாயனாகிய இயேசுவின் குரல் கேட்டு நடந்தால் நமக்கு என்றும் ஆசிரும், அருளும்தான்.

ஆதனால் நமக்காகத் தன்னுயிர் தரும் நல்லாயனின் குரல் கேட்டு நடப்போம். அதன்வழியாக இறையருள் பெறுவோம்.



sunday homily



A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com