மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக்காலம் மூப்பதாம் ஞாயிறு
மூன்றாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
சீராக் : 35: 12-14, 16-18 | 2 திமொத்தேயு 4: 6-8, 16-18 | லூக்கா 18:9-14

மனிதர் இருவரில், ஏற்புடையவர் ஒருவர் !

இறைவன் முன் தன்னைத் தாழ்த்துகின்றவர்களே ஏற்புடையவர் என்று, பரிசேயர்களுக்கு எடுத்து இயம்ப விரும்பினார் இயேசு . அதற்காகச் செபிக்க கோவிலுக்குச் சென்ற பரிசேயரைப் பற்றியும், வரிதண்டுவோர் பற்றியும் அழகான உவமைக் கூறுகிறார். ஏறத்தாழ 50 உவமைகள் நற்செய்தி ஏடுகளில் காணப்படுகின்றன. அதில் லூக்கா மட்டும் 15 உவமைகளைத் தருகிறார். இன்றைய உவமையின் மூலமாக, தாங்கள் நேர்மையானவர் என்று கருதி, மற்றவரை இகழ்ந்து ஒதுக்கும் சிலரைப் பார்த்து இந்த உவமையைச் சொன்னார் இயேசு (லூக். 18:9).

இன்றைய முதல் வாசகம் (விப. 17:8-13) செபத்தின் வல்லமைக்குச் சிறந்ததோர் எடுத்துக்காட்டு. இஸ்ரயேல் மக்கள் அமலேக்கியரோடு யோசுவா தலைமையில் போர் புரிந்தனர். மோசே கடவுளின் கோலை கையில் பிடித்தவாறு தன் கையை உயர்த்தியிருக்கும் போதெல்லாம், இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு வெற்றி கிடைத்தது. கையைத் தளர விட்டபோதெல்லாம் பகைவர்கள் வெற்றியடைந்தனர். இதனால் தளர்வுற்ற மோசேயின் கைகளை ஆரோன், கூர் இருவரும் தாங்கிப் பிடிக்க வெற்றி கிட்டியது. அதேபோல் நமது கைகளை உயர்த்திச் செபிக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகின்றது இந்த வாசகம் : தளர்ந்து போன கைகளைத் திடப்படுத்துங்கள். தள்ளாடும் முழங்கால்களை உறுதிப்படுத்துங்கள் (எபி. 12:12).

இயேசுவின் உவமையில், இருவர் இறைவனிடம் வேண்ட கோவிலுக்குச் சென்றனர். ஒருவன் பரிசேயன். மற்றவர் வரி தண்டுபவர். பிறர் தன்னைப் பார்த்துப் புகழ வேண்டும் என்பதற்காக, எல்லோருடைய பார்வையிலும் படும்படியான இடத்தில் நின்று கொண்டு செபிக்கிறான் பரிசேயன். கடவுளுடைய நன்மைத் தனத்திற்காக அவரைப் புகழ்வதற்கு மாறாக, தன்னைப் புகழ்ந்து நன்றி கூறுகிறான். கொள்ளையர், வரிதண்டுவோர், நேர்மையற்றோர், விபச்சாரர் ஆகியவரோடு தன்னை ஒப்பிட்டு, தான் அவர்கள் போல் இல்லாதது பற்றி இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்துகிறான். யூதச் சட்டத்தின்படி இரு முறை நோன்பு இருப்பதாகவும், தன் வருவாயில் பத்தில் ஒரு பங்கைக் கடவுளுக்குக் கொடுத்ததாகவும் அறிக்கையிடுகிறான். இவன் தன் பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் தேடவில்லை. இவைகளையெல்லாம் தற்பெருமைக்காகவே கடைப்பிடிக்கிறான். ஆனால் ஆயக்காரனோ ஆலயத்தின் வெளியே நின்று, தன் பாவத்தை உணர்ந்தவனாய், வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்கக் கூடத் துணியாமல், மனத்துயரோடு தான் பாவி என்று கூறி, இறைவனின் இரக்கத்தைக் கேட்டு மன்றாடினான்.

பரிசேயனைப்போல ஆயக்காரன் தன்னைப் பிறரோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவில்லை.

இவ்விருவருடைய செபங்களில், தனது பாவங்களை உணர்ந்து, கடவுளுடைய சிறப்பான மன்னிக்கும் அருள் தனக்குத் தேவை என்று உணர்ந்து மன்றாடிய வரி தண்டுவோரே கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகி வீடு திரும்பினார் என்று இயேசு அறிவிக்கிறார் (மூன்றாம் வாசகம்). "ஏனெனில் தன்னைத்தானே உயர்த்துவோர் தாழ்த்தப் பெறுவர்; தன்னைத் தானே தாழ்த்துவோர் உயர்த்தப் பெறுவர்" (லூக். 18:14) என்று இயேசு தீர்ப்பளிக்கிறார்.

சிந்தனைக்காக ஒரு பக்தன், தான் எந்தப் பணியைத் தொடங்கினாலும், எந்த இடத்திற்கும் செல்லும் முன்னும், ஒரு நிமிடம் செய்வது சரிதானா? போவது சரிதானா? என சுய ஆய்வு செய்து, தன் பணியைத் தொடங்குவேன்' என்றான். இன்னொரு பக்தன் , ஒவ்வொரு நாளும், நான் மற்றவருக்கு உப்பாக, ஒளியாக, மடியும் கோதுமை மணியாக இருந்தேனா? என்று ஆய்வு செய்துதான் தன் நாளைக் கழிப்பேன்' என்றான். ஆம், இன்று நாம் நம்மையே சுய ஆய்வு செய்ய அழைக்கப்படுகிறோம். அப்போது நம்மில் கொடி கட்டிப் பறக்கும் பரிசேயத்தனத்தை, தவறுகளை உணர்ந்தவர்களாய், வரிதண்டுவோன் மனநிலை அடைவோம்.

ser

நாம் செய்ய வேண்டியவை எவை?

இயேசுவின் காலத்தில், நீதிமான்களாக விளங்க பத்துக்கட்டளைகளைக் கடைப்பிடித்தால் போதும் என்று சிலர் எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்கள். இயேசுவோ இன்றைய உவமையின் வழியாக, எதைச் செய்யக்கூடாதோ அதைச் செய்யாமல் இருந்தால் மட்டும் போதாது, எதைச் செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்தால்தான் நீதிமானாகத் திகழ முடியும் என்று கூறுகின்றார்.

கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகத் திகழ கொள்ளை, நேர்மையற்ற தன்மை, விபசாரம் போன்ற பாவங்களிலிருந்து நாம் விடுபட்டு வாழ்ந்தால் மட்டும் போதாது. கடவுளின் குழந்தைகளாக நாம் வாழ விரும்பினால், தற்பெருமையை ஒரு பக்கம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு (லூக் 18:11) தாழ்ச்சியோடு (சீஞா 35:17) நாம் பாவி என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். புனித பவுலடிகளார் கூறுவது போல, நாம் எல்லாருமே பாவிகள்தான் (உரோ 3:9-18). பாவம் நம்மிடம் இல்லை என்போமென்றால் நம்மையே நாம் ஏமாற்றிக்கொள்வோம் ; உண்மையும் நம்மிடம் இராது. மாறாக நம் பாவங்களை நாம் ஒப்புக்கொள்வோம் என்றால் கடவுள் நம் பாவங்களை மன்னித்து குற்றம் அனைத்திலிருந்தும் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்துவார் என்று புனித யோவான் (1 யோவா 1:8-9) கூறுகின்றார்.

மீட்பின் வரலாற்றில் எங்கெல்லாம் பாவிகள் தங்கள் பாவங்களை ஏற்றுக்கொண்டார்களோ, அங்கெல்லாம் கடவுள் பாவங்களை மன்னித்துள்ளார். தாவீது விபசாரம், கொலை என்ற மாபெரும் பாவங்களைப் புரிந்தவர். ஆனால், அவர் செய்த பாவங்களை இறைவாக்கினர் நாத்தான் சுட்டிக்காட்டிய போது அவர் நான் ஆண்டவருக்கு எதிராகப் பாவம் செய்துவிட்டேன் (2 சாமு 12:13அ) என்றார். நாத்தான் தாவீதிடம், ஆண்டவரும் உனது பாவத்தை நீக்கிவிட்டார் (2 சாமு 12:13 ஆ) என்றார். புதிய ஏற்பாட்டில் கல்வாரியில், சிலுவையில் தொங்கிய இரு குற்றவாளிகளில் ஒருவன், நாம் தண்டிக்கப்படுவது முறையே. நம் செயல்களுக்கேற்ற தண்டனையை நாம் பெறுகின்றோம். இவர் ஒரு குற்றமும் செய்யவில்லையே (லூக் 23:41) என்று சொன்னபோது அவனுக்கு பேரின்ப வீடு பரிசாகக் கிடைத்தது (லூக் 23:43).

காணாமற்போன மகன் தந்தையிடம், அப்பா, கடவுளுக்கும் உமக்கும் எதிராக நான் பாவம் செய்தேன்; இனிமேல் நான் உம்முடைய மகன் எனப்படத் தகுதியற்றவன் (லூக் 15:21) என்று சொல்லும் வரை அவனுக்கு முதல் தரமான ஆடை கிடைக்கவில்லை; கைக்கு மோதிரம் கிடைக்கவில்லை ; காலுக்கு மிதியடி கிடைக்கவில்லை (லூக் 15:22); விருந்து கிடைக்கவில்லை (லூக் 15:23).

பாவிகளுள் முதன்மையான பாவி நான் (1திமொ 1:15ஆ) என்ற புனித பவுலடிகளாரை இறைவன் எல்லாத் தீங்குகளிலிருந்தும் விடுவித்து, அவருக்கு மீட்பின் காரணரானார் (2 திமொ 4:18). எங்கே ஏற்றுக்கொள்ளுதல் இருக்கின்றதோ அங்கே பாவமன்னிப்பு இருக்கும்.

ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்பது கடையில் வாங்கக்கூடிய ஒரு பொருள் அல்ல; மாறாக, அது தாழ்ச்சி என்னும் புண்ணியம் பெற்றெடுக்கும் குழந்தை .

நாம் இருப்பது போல நம்மையே நாம் இறைவன் முன்னால் பிரசன்னப்படுத்திக்கொள்வதற்கு பெயர்தான் தாழ்ச்சி. இறைவனின் ஏற்புடைய மக்களாக வாழ, பாவிகளான நாம் செய்ய வேண்டியவை எவை ?


1. உவமையில் வந்த வரிதண்டுபவரைப்போல் இறுமாப்புக்கு இடம் கொடாமல் இறைவன் முன்னால் நம்மையே நாம் தாழ்த்திக்கொள்வது (சீஞா 35:17).
2. நாம் பாவி என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.
3. மேற்சொல்லப்பட்ட இரண்டு எண்ணங்களையும் நமது மனத்தில் முள்ளெனத் தைத்துக்கொள்ளுதல்.

வயதான பயணி ஒருவர் கடுங்குளிரிலும், மழையிலும் இமய மலைக்குப் புறப்பட்டார். இந்த குளிரிலும், மழையிலும் எப்படிச் செல்லப்போகின்றீர்கள்? என்றார் சத்திரத்திற்குச் சொந்தக்காரர். என் மனம் ஏற்கெனவே அங்கே போய் சேர்ந்துவிட்டது. அதைப் பின் தொடர்வது மிகவும் எளிது என்றார் அந்த முதியவர் மகிழ்ச்சியோடு.

மேலும் அறிவோம்.

இருள்நீங்கி இன்பம் பயக்கும் மருள்நீங்கி
மாசறு காட்சி யவர்க்கு (குறள் : 352). (குறள் : 352).

பொருள் : அறியாமை ஆகிய மயக்கம் களைந்து மெய்யறிவு பெற்றவர்க்கு மாசற்ற உண்மை தோன்றும்; அறியாமை இருள் விலகுவதால் இன்பப் பேறு வாய்க்கும்!

ஒரு ஞானியிடம் ஒருவர் சென்று தமக்கு ஞானத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கும்படி கேட்டார். ஞானி அவரிடம், "உங்களுக்கு என்ன தெரியும்?" என்று கேட்டதற்கு அவர், “ எனக்குக் கராத்தே தெரியும்; கால்பந்து, கைப்பந்து, கூடைப்பந்து, கிரிக்கெட் விளையாட்டுக்கள் தெரியும்" என்று அடுக்கிக் கொண்டே போனார். ஞானி அவரிடம், "உங்களுக்கு என்னால் எதையும் கற்றுக்கொடுக்க முடியாது. ஏனெனில் உங்களுடைய பாத்திரம் ஏற்கெனவே நிரம்பி விட்டது. உங்களுடைய பாத்திரத்தைக் காலி செய்தால் மட்டுமே அதை என்னால் நிரப்ப முடியும்” என்றார்.

கடவுள் நம் உள்ளத்தை நிரப்ப வேண்டுமென்றால், முதலில் நமது உள்ளத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்தையும் குறிப்பாக 'நான்' என்னும் ஆணவச் செருக்கை, வெளியேற்ற வேண்டும். கடவுள் நம்மிடம் கேட்பது: "உனது உள்ளத்தைக் காலி செய்து கொடு; நான் அதில் குடிபுக வேண்டும்."

இன்றைய நற்செய்தியில் வருகின்ற பரிசேயரின் உள்ளம் "நான்" என்னும் செருக்கினால் நிறைந்திருந்தது. அவர் தனது நற்செயல்கள் என்னும் புராணத்தைப் பாடினார். அவர் தன்னைத் தானே நீதிமானாக ஆக்கிக் கொண்டார். எனவே அவர் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராக வீடு திரும்பவில்லை. குளிக்கப் போனவர் சேற்றைப் பூசிக்கொண்டு வந்த கதைதான் அவருடைய கதை. "உள்ளத்தில் செருக்குடன் சிந்திப்போரைக் கடவுள் சிதறடிக்கிறார்" (லூக் 1:52) என்பதை அவர் மறந்துவிட்டார்.

மாறாக, வரி தண்டுவோர், பாவி என்று சமுதாயத்தில் கருதப்பட்டவர், தமது பாவத்தை உணர்ந்தவராக, "கடவுளே, பாவியாகிய என்மீது இரக்கமாயிரும்" என்று சொல்லித் தமது மார்பில் அறைந்து கொண்டார் (லூக் 18:13). பாவ அறிக்கை செய்தார்; பாவ மன்னிப்புப் பெற்றார்; கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராக வீடு திரும்பினார். நாம் பாவம் செய்யவில்லை என்று கூறுவோமானால், நம்மையே நாம் ஏமாற்றிக் கொள்கின்றோம். மாறாக நம் பாவங்களை ஏற்றுக் கொண்டால், கடவுள் நம்மை மன்னித்து நம்மைத் தூய்மைப்படுத்துவார் என்று திருத்தூதர் யோவான் கூறுகின்றார் ( 1 யோவா 1:8-9).

கடவுள் நம்முடைய வேண்டுதலைக் கேட்க வேண்டுமென்றால், நாம் நம்மைத் தாழ்த்த வேண்டும். ஏனெனில் இன்றைய முதல் வாசகம் கூறுவது போல, "தங்களைத் தாழ்த்துவோரின் வேண்டுதல் முகில்களை ஊடுருவிச் செல்லும்" (சீஞா 35:17). இன்றைய பதிலுரைப் பாடலும் கூறுகிறது: “இந்த ஏழை கூவி அழைக்க, ஆண்டவர் அவனுக்குச் செவிசாய்த்தார்" (திபா 34:6), "உடைந்த உள்ளத்தார்க்கு அருகில் ஆண்டவர் இருக்கிறார்; நைந்த நெஞ்சத்தாரை அவர் காப்பாற்றுகின்றார்" (திபா 34:18), திருப்பா 51 கூறுகிறது: "நொறுங்கிய குற்றமுணர்ந்த உள்ளத்தைக் கடவுள் அவமதிப்பதில்லை " (திபா 51:17), கடவுள் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பது தாழ்ச்சி. தாழ்ச்சியுடையோர் எழுச்சியடைவர்; தாழ்ச்சியில்லாதவர் வீழ்ச்சி அடைவர். சைவ சிந்தாந்தக் கோட்பாட்டின்படி மனிதனை வாட்டி வதைக்கின்ற மலங்கள் மூன்று. அவை முறையே ஆணவம், கன்மம், மாயை. ஆணவம் என்பது "தான்" என்ற செருக்கு. கன்மம் என்பது தான் செய்கிற ஒவ்வொரு செயலுக்கும் கைமாறு எதிர் பார்ப்பது. மாயை என்பது நிலையில்லாதவற்றை நிலையானவை எனக் கருதுவது. இம்மும்மலங்களில் கன்மம், மாயை அழிந்தாலும், ஆணவம் அவ்வளவு எளிதில் அழியாது. பெருங்காயச் சட்டியிலிருந்து பெருங்காயத்தை வெளியே கொட்டிவிட்டாலும் சட்டியினுள் பெருங்காயத்தின் வாசனை வீசிக்கொண்டே இருக்கும். அவ்வாறே எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்த நிலையிலும் ஆணவ மலத்தின் வாசனை அகலாது. நாயை விரட்டிவிடலாம். ஆனால் ஆணவத்தை விரட்டி வெற்றிகொள்ள முடியாது என்கிறார் தாயுமானவர்;

"பிடித்ததையே தாபிக்கும் பேராணவத்தை
அடித்துத் துரத்த வல்லார் ஆர்காண் பராபரமே (பராபரக் கண்ணி)

'நான்' என்னும் அகப்பற்றையும், 'எனது' என்னும் புறப் பற்றையும் அறுக்கின்றவர்களே விண்ணகப் பேரின்பம் அடைய முடியும் என்கிறார் வள்ளுவர்,

"யான் எனது என்னும் செருக்கு அறுப்பான் வானோர்க்கு
உயர்ந்த உலகம் புகும்" (குறள் 346)

இரண்டாவதாக, ஆணவத்தின் வெளிப்பாடு மற்றவர்களை இழிவாகக் கருதும் மனநிலை. இயேசு கூறும் உவமையிலே பரிசேயர் தன்னை உயர்த்திப் பேசிவிட்டு, வரிதண்டுவோரை இழிவாக விமர்சனம் செய்கின்றார். ஒரு சிலர்க்கு அடுத்தவர்களைப் பற்றிக் குறைவாகப் பேசுவது இனிமையான பொழுதுபோக்கு, கைவந்த கலை. எப்போதும் பிறரைப்பற்றிப் புறணி பேசிவந்த ஒரு பாட்டியிடம், “நரகத்துக்குப் போனா எப்படி புறணி பேசுவீர்கள்?" என்று கேட்டதற்குப் பாட்டி கூறினார்: "அங்கே ஒருத்தி கிடைக்காமலா போறா!"

நாம் பிறரைத் தீர்ப்பிடக் கூடாது, ஏனெனில் தீர்ப்பிடும் அதிகாரம் கடவுள் ஒருவருக்கு மட்டுமே உரியது என்கிறார் திருத்தூதர் யாக்கோபு (யாக் 4:11-12)

ஓர் அம்மா தன் சின்ன மகளிடம் 30 ருபாய் கொடுத்துச் சல்லடை வாங்கி வரும்படி கேட்டுக் கொண்டார். கடைக்குப்போன சிறுவன் சல்லடை வாங்காமல் வீடு திரும்பினான். ஏன் அவன் சல்லடை வாங்கவில்லை என்று அம்மா கேட்டதற்கு அவன் கூறியது: "போம்மா! சல்லடை பூரா வெறும் பொத்தலாக இருக்கின்றது." சர்வமும் பொத்தல் மயமாகவுள்ள சல்லடை ஊசியைப் பார்த்து "உனது காதில் ஒரு பொத்தல் இருக்கின்றது" என்றதாம். நாம் நம்மிடத்தில் பல குற்றங்களை வைத்துக்கொண்டு மற்றவர்களுடைய சில குற்றங்களைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் பரிசேயத்தனம் எனப்படும்.

திருப்பலியில், "எனது பாவமே, எனது பெரும் பாவமே" என்று சொல்லி நமது நெஞ்சில் அடித்துக் கொள்கின்றோம். ஆனால் திருப்பலி முடிந்து வெளியே சென்றதும், "உன் பாவமே, உன் பெரும் பாவமே" என்று அடுத்தவர் நெஞ்சில் அடிக்கிறோம். இது முறையா?

நாம் ஒவ்வொரு நாளும் தலை குனிந்து, நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு சொல்ல வேண்டியது: “ஆண்டவரே! பாவியாகிய என்மேல் இரக்கமாயிரும்."

“அவர்களுடைய வேண்டுதல் முகில்களை ஊடுருவிச் செல்லும்”

நிகழ்வு அது ஒரு கத்தோலிக்கக் கிறிஸ்தவக் குடும்பம். அந்தக் குடும்பத்தில் அண்ணன், தம்பி என இருவர் இருந்தார்கள். இதில் அண்ணன் தவறாது கோயிலுக்குச் செல்வான்; காலையிலும் மாலையிலும் இறைவார்த்தையை வாசித்து, இறைவனிடம் மிக உருக்கமாக மன்றாடுவான். தம்பி அப்படிக் கிடையாது; அவன் கோயிலுக்குச் செல்வதும் கிடையாது; இறைவார்த்தையை வாசித்து, இறைவேண்டலும் செய்வது கிடையாது. இதனால் அண்ணனுடைய உள்ளத்தில் ‘தான்தான் நல்லவன்... தம்பி மிகவும் கெட்டவன்’ என்ற எண்ணமானது இருந்துகொண்டே இருந்தது.

ஒருநாள் அவர்களுடைய வீட்டிற்கு புதிதாக வந்திருந்த பங்குத்தந்தை இல்லம் சந்திக்க வந்தார். அவர் வீட்டிலிருந்த எல்லாரிடமும் பேசிவிட்டு, அண்ணன் தம்பி இருவரிடமும், “உங்கட்கு இறைவனிடம் வேண்டுகின்ற பழக்கமெல்லாம் இருக்கின்றாதா?” என்று கேட்டார். அதற்கு மூத்தவன் அதாவது, அண்ணன் அவரிடம், “சுவாமி! நான்தான் ஒவ்வொருநாளும் கோயிலுக்குச் சென்று திருப்பலியில் கலந்துகொள்வேன்; காலையிலும் மாலையிலும் இறைவார்த்தையை வாசித்து, இறைவனிடம் வேண்டுவேன். ஆனால், என் தம்பி இவனோ கோயிலுக்கும் செல்வது கிடையாது, இறைவார்த்தை வாசித்து, இறைவனிடம் வேண்டுவதும் கிடையாது; மிகவும் மோசம்” என்றான்.

மூத்தவன் சொன்னதை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்ட பங்குத்தந்தை அவனிடம், “நீ இப்படி உன்னுடைய தம்பி கோயிலுக்குச் செல்வதில்லை; இறைவார்த்தையை வாசித்து இறைவனிடம் வேண்டுவதில்லை என்று அவனைப் பற்றி குறைகூறிக்கொண்டிருப்பதற்குப் பதில், நீயும் அவனைப் போல் கோயிலுக்குப் போகாமல், இறைவார்த்தையை வாசித்து, இறைவனிடம் வேண்டாமல் இருப்பது எவ்வளவோ மேல்” என்றார். தொடர்ந்து அவர் அவனிடம், “கோயிலுக்குச் சென்று இறைவார்த்தையை வாசித்து, இறைவனிடம் வேண்டும் யாரும் அடுத்தவரைப் பற்றி எப்பொழுதும் குறைகூறிக் கொண்டிருப்பதில்லை” என்றார். பங்குத்தந்தை சொன்ன இச்சொற்கள் அவனுடைய உள்ளத்தில் ஆழமாக இறங்கின. அதன்பிறகு அவன் தன் தம்பியைக் குறித்து குறைகூறிக் கொண்டிருக்கவில்லை.

‘தான் நேர்மையாளர், மற்றவர்கள் எல்லாம் மோசம்- பாவி’ என்று குறைகூறிக் கொண்டிருக்கின்ற யாரும் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவர் ஆகமுடியாது, அவர்களுடைய மன்றாட்டைக் கடவுள் ஒருபோதும் கேட்பதில்லை என்ற செய்தியை எடுத்துச் சொல்லும் இந்த நிகழ்வு நமது சிந்தனைக்குரியது. பொதுக்காலத்தின் முப்பதாம் ஞாயிற்றுக்கிழமையான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, தாழ்ச்சி நிறைந்த உள்ளத்தினராய் வாழ அழைப்புத் தருகின்றது. அது குறித்து இப்பொழுது நாம் சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவுசெய்வோம்.

தன்னைக் குறித்துத் தப்பட்டம் அடித்த பரிசேயர்
நற்செய்தியில் இயேசு தம்மை நேர்மையாளர் என்று நம்பி, மற்றவரை இழிவாக ஒதுக்கிய பரிசேயர்களைப் பார்த்து ஓர் உவமையைச் சொல்கின்றார். இயேசு சொல்லும் உவமையில், இருவர் இறைவனிடம் வேண்டுவதற்குக் கோயிலுக்குச் செல்கின்றார்கள். இதில் முதலாவதாக வருகின்ற பரிசேயர் எப்படி இறைவனிடம் வேண்டினார் என்று சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

இறைவேண்டல் என்றால் இறைவனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாகவும் அவர்க்குப் பெருமை சேர்ப்பதாவும் இருக்கவேண்டும் (மத் 6: 9-10) ஆனால், பரிசேயரோ இறைவனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், இறைவனை முன்னிலைப்படுத்தாமல், தன்னை முன்னிலைப் படுத்துகின்றார். குறிப்பாக அவர் வாரத்திற்கு இரண்டுமுறை நோன்பிருந்ததையும் (ஆண்டிற்கு ஒருமுறை பாவப்பரிகார நாளில் நோன்பிருந்தாலே போதும் (லேவி 16: 29). ஆனாலும் இவர் மக்கட்கு முன்னம் தன்னை நேர்மையாளர் எனக் காட்ட விரும்பி, வாரத்திற்கு இருமுறை நோன்பிருக்கின்றார்), பத்திலொரு பங்கைக் காணிக்கையாகத் தருவதையும் பட்டியலிடுகின்றார் (மத் 23: 23). இதைவிடக் கொடுமை என்னவென்றால், தன்னோடு கோயிலுக்கு வந்து, இறைவனிடம் வேண்டிக்கொண்டிருந்த வரிதண்டுபவரை மிகவும் தரக்குறைவாகப் பேசுகின்றார்.

இவ்வாறு பரிசேயர் தன்னுடைய இறைவேண்டலில் இறைவனுக்கு முதன்மையான இடம் கொடுக்காமலும் தன்னைக் குறித்துத் தம்பட்டம் அடித்து, மற்றவர்களை இழிவாகப் பேசியதாலும், கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகாமல் போகின்றார்.

தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்ட வரிதண்டுபவர்
பரிசேயருடைய மன்றாட்டு எதனால் கேட்கப்படாமல் போனது என்பதை அறிந்த நாம், வரிதண்டுபவருடைய மன்றாட்டு எதனால் கேட்கப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள்வோம். வரிதண்டுபவர் இறைவனிடம் வேண்டுகின்றபோது வானத்தை அண்ணார்ந்து பார்க்கக்கூடித் துணியாமல், தன் மார்பில் அடித்துக்கொண்டு, “கடவுளே, பாவியாகிய என்மீது இரங்கியருளும்” என்று மன்றாடுவதாக நாம் வாசிக்கின்றோம்.

இதில் மூன்றுவிதமான செயல்கள் உள்ளடங்கி இருக்கின்றன. ஒன்று, வானத்தை அண்ணார்ந்து பார்க்கக்கூடத் துணியாமை; இரண்டு, தன் மார்பில் அடித்துக்கொள்தல்; மூன்று, பாவியாகிய என்மீது இரங்கியருளும்’ என்று மன்றாடுதல். இந்த மூன்று செயல்களும் இறைவனுக்கு முன்பாகத் தான் ஒன்றுமில்லை என்று வரிதண்டுபவர் சொல்வதாய் இருக்கின்றன. ஆம், தாழ்ச்சி என்பது வேறொன்றுமில்லை, இறைவனுக்கு முன்பாகத் தான் ஒன்றுமில்ல என்று உணர்வதுதான். வரிதண்டுபவர் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தான் ஒன்றுமில்லை என்று உணர்ந்தார். அதனால் அவர் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகை இல்லம் சென்றார். பரிசேயரோ கடவுளுக்கு முன்பாக தான் பெரிய ஆள் என்று நினைத்தார். அதனால் அவர் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராக ஆகாமல் போனார், அப்படியானால் ஒருவருடைய உயர்வுக்கும் தாழ்வுக்கும் அவரிடம் இருக்கும் தாழ்த்தியே அடிப்படைக் காரணம் என்றால் அது மிகையாகாது.

தம்மைத் தாழ்த்துவோரின் வேண்டுதலே முகில்களை ஊடுருவிச் செல்லும்
இதுவரையில் ஒருவருடைய உயர்வுக்கும் தாழ்வுக்கும் அவரிடம் உள்ள தாழ்ச்சியே காரணம் என்று பார்த்தோம். இன்றைய முதல் வாசகமோ ஒருபடி மேலே போய், தங்களைத் தாழ்த்துவோரின் வேண்டுதல் முகில்களை ஊடுருவிச் செல்லும் என்று கூறுகின்றது. இவ்வார்த்தைகள் இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தோடு அப்படியே பொருந்திப் போவதாக இருக்கின்றன. வரிதண்டுபவர் கடவுளுக்கு முன்பாகத் தான் ஒன்றுமில்லை... பாவி என்று உணர்ந்ததால், அவருடைய மன்றாட்டு, முகில்களை ஊடுருவிச் சென்று, விண்ணத்தை விண்ணகத்தை அடைந்தன. அத்தகைய தாழ்ச்சி நிறைந்த உள்ளம் பரிசேயர்க்கு இல்லாமல் போனால், அவருடைய் மன்றாட்டு முகில்களை ஊடுருவிச் செல்ல முடியவில்லை.

இப்பொழுது நாம் இயேசு சொல்லும் உவமையில் வரும் பரிசேயரைப் போன்று நம்மைப் பற்றித் தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டும் மற்றவர்களை இழிவாகப் பேசிக்கொண்டும் இருக்கின்றோமா? அல்லது வரிதண்டுபவரைப் போன்று தாழ்ச்சி நிறைந்த உள்ளத்தினராக இருக்கின்றோமா? சிந்தித்துப் பார்ப்போம். “ஆண்டவர் உள்ளத்தில் செருப்புடன் சிந்திப்போரைச் சிதறடித்து வருகின்றார் என்றும் தாழ்நிலையில் இருப்போரை உயர்த்துகின்றார் என்றும் லூக்கா நற்செய்தியில் (லூக் 1: 51,52) நாம் வாசிக்கின்றோம். ஆகையால், நாம் அழிவிற்கு அல்ல, ஆண்டவருடைய அருளை அபரிமிதமாய்ப் பெற்றுத் தரும் தாழ்ச்சி நிறைந்த உள்ளத்தோடு வாழக் கற்றுக் கொள்ள முயற்சி செய்வோம்..

சிந்தனை
‘மேன்மையடையத் தாழ்ச்சியே வழி’ (நீமொ 15: 33) என்கிறது நீதிமொழிகள் நூல். ஆகையால் நாம் உள்ளத்தில் தாழ்ச்சியோடு வாழ்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser

அகஒளி

இன்றைய நாளில் நாம் தீபாவளித் திருநாளைக் கொண்டாடுகிறோம். 'தீபம்' ('விளக்கு') மற்றும் 'ஆவளி' ('வரிசை') - 'விளக்குகளின் வரிசையே' தீபாவளி. பளபளக்கும் ஆடை, கண்களை வியக்கவைக்கும் இனிப்புக்களின் நிறங்கும், கண்கள் கூசும் அளவிற்கு பட்டாசு வெளிச்சம் என இன்று நம்மைச் சுற்றி எல்லாமே பளபளப்பாய், வெளிச்சமாய் இருக்கின்றன. இந்தப் புறஒளியில் அகஒளியைத் தேட அல்லது புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு நம்மைத் திருப்ப அழைக்கின்றது இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு.

நம்முடைய பிறந்தநாள் அல்லது கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாட்டத்திற்கு நமக்கு நிறைய பரிசுப்பொருள்கள் வருகின்றன என வைத்துக்கொள்வோம். ஒவ்வொரு பரிசுப்பொருளும் மிகவும் நேர்த்தியான தாளால் பொதியப்பட்டுள்ளது.நேர்த்தியான தாளில் அல்லது தாளால் பொதியப்பட்ட பரிசுப்பொருள் நம் கண்களுக்கு நேரிடையாகத் தெரிகிறது. ஆனால், அதைத் திறந்து பார்த்தால் அதற்கு உள்ளே வேறு ஒரு பொருள் இருக்கிறது. அப்போதுதான் நமக்கு உரைக்கிறது. முதலில் நம் கண்களுக்குத் தெரிந்த பொருளும் இப்போது தெரிகின்ற பொருளும் ஒன்றல்ல என்று. மேலும், இவை இரண்டையும் விட சில நேரங்களில் இந்தப் பரிசுப்பொருளைக் கொடுத்தவரால் பரிசு இன்னும் அதிக மதிப்பு பெறுகிறது. ஆக, பளபளப்புத் தாளில் பொதியப்பட்ட பொருள், உள்ளே இருக்கும் பொருள், கொடுத்தவர் என்று பரிசுப்பொருளில் மூன்று விடயங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன. இப்படித்தான் எல்லாப் பரிசுப்பொருள்களும்.

இப்போது நம்மையே பரிசுப்பொருளுடன் ஒப்பிட்டுப்பார்ப்போம். நாம் எல்லாரும் பரிசுப்பொருள்கள். நம் எல்லாரையும் ஒரு காகிதம் மூடியிருக்கிறது. நம்முடைய நிறம், உயரம், அகலம், தடிமன், பேசும் மொழி, குடும்ப பின்புலம், படிப்பு, வேலை போன்ற அனைத்தும் நம்மை மூடியிருக்கும் காகிதங்கள். இவை எல்லாவற்றையும் கடந்து ஒரு நபர் நமக்குள் இருக்கிறார். அதுதான் பரிசுப்பொருள். மேலும், இந்தப் பரிசுப்பொருளை உலகிற்கு வழங்கிய ஒருவர் இருக்கிறார். அவர்தான் கடவுள். இப்போது பிரச்சினை என்னவென்றால், பரிசுப்பொருள்கள் அமைதியாக இருக்க, பல நேரங்களில் அட்டைப்பெட்டிகள் மோதிக்கொள்கின்றன. 'நான் இப்படி!' 'நீ அப்படி!' 'நான்தான் உன்னைவிட சிறந்தவன்!' 'நீ எனக்கு அடிமை!' 'நான் அதிகம் வைத்திருக்கிறேன்!' 'நீ ஒன்றுமில்லாதவன்' என சத்தம்போட்டு சண்டை போடுகின்றன அட்டைப் பெட்டிகள். ஆனால், உள்ளே இருக்கும் பரிசுப்பொருள்கள் யாருடனும் மோதிக்கொள்வதில்லை. அட்டைப் பெட்டிகளிலிருந்து நாம் பரிசுப்பொருளுக்குக் கடந்து செல்ல நமக்குத் தேவை அகஒளி.

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். சீஞா 35:12-14,16-18) சீராக்கின் ஞானநூல் என்னும் இணைத்திருமுறை நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. 'ஆண்டவருடைய திருச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிபவர் வளமும் ஆசீரும் பெறுவார்' என்பது சீராக்கின் ஞானநூல் ஆசிரியரின் பொதுவான போதனையாக இருக்கிறது. இதைத் தலைகீழாகப் புரிந்துகொண்ட சிலர், 'ஒருவர் ஏழ்மையிலும் நோயிலும் வாடுகிறார் என்றால் அவர் ஆண்டவருடைய திருச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படியாதவர், பாவி, சபிக்கப்பட்டவர்' என்று எண்ணத் தொடங்கினர். மேலும், 'செல்வரும் நலமுடன் வாழ்வோரும் ஆண்டவரின் திருச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிகின்ற நீதிமான்கள்' என்ற எண்ணமும் வளர்ந்தது. இப்படிப்பட்ட தவறான எண்ணங்களையும், எளிமையாக்கப்பட்ட புரிதல்களையும் களைய முயல்கின்றார் ஆசிரியர்.

ஏழைகளையும் எளியவரையும் ஒடுக்கும் ஒருவர் கொடுக்கும் 'அநீத பலியின்' பின்புலத்தில் அமைகிறது இன்றைய முதல் வாசகம். ஒருவர் எளியவரை ஒடுக்கி அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு கொடுக்கும் பணம் அநீதியானது என்றும், பணத்திற்கும் நேர்மையாளராய் இருப்பதற்கும் தொடர்பில்லை என்றும், எளியவர்கள், கைவிடப்பட்டோர், மற்றும் கைம்பெண்களின் குரலையும் ஆண்டவர் கேட்பார் என்றும் சொல்லி ஒரு மாற்றுப் புரிதலை விதைக்கின்றார் பென் சீரா. ஆண்டவரின் விருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு பணி செய்வோர் - அவர் ஏழை என்றாலும் செல்வர் என்றாலும் - ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவர் என்றும் சொல்கின்றார்.

ஆக, ஒருவர் தன்னுடைய செல்வத்தினாலும், வளத்தினாலும் அல்ல, மாறாக, ஆண்டவருடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு பணிசெய்யும்போதே ஆண்டவருக்கு ஏற்புடையவராகிறார் என்று அறிதலே அகஒளி. அல்லது புறஒளி பெற்றிருப்பவர் ஒருவரின் பொருளாதார நிலையை வைத்து மதிப்பை நிர்ணயிப்பார். ஆனால், அகஒளி பெற்றவரோ, ஒருவர் தன்னுடைய இறைவேண்டலாலும், இறைவனின் இரக்கத்தினாலும் மதிப்பு பெறவும் நேர்மையாளர் எனக் கருதப்படவும் இயலும் என்று உணர்வார்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். 2 திமொ 4:6-8,16-18) இரண்டு பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது. முதல் பகுதியில் (4:6-8), தன்னுடைய இறப்புக்கு முன் தன்னுடைய வாழ்வைத் திருப்பிப் பார்க்கின்ற பவுல் (அல்லது ஆசிரியர்) தன்னுடைய வாழ்வுப் பயணத்தையும், திருத்தூதுப் பணியையும் மற்போருக்கும் ஓட்டப்பந்தயத்திற்கும் ஒப்பிடுகின்றார்: 'நான் நல்லதொரு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டேன். என் ஓட்டத்தை முடித்துவிட்டேன்.' இந்த இரண்டிலும் - வாழ்விலும் பணியிலும் - 'விசுவாசத்தைக் காத்துக்கொள்கின்றார். நேரிய வாழ்வுக்கான வெற்றிவாகைக்காகக் காத்திருக்கின்றார்.' அதை இறுதிநாளில் ஆண்டவர் தனக்குத் தருவார் என்று நம்புகிறார் பவுல். இரண்டாம் பகுதியில், தன்னுடைய இக்கட்டான வாழ்வியல் நிகழ்வுகளில் தன்னோடு உடனிருந்து தன்னைக் காத்து வழிநடத்தியவர் ஆண்டவர் என்று அறிக்கையிடுகின்றார்: 'எல்லாரும் என்னைவிட்டு அகன்றனர் ... ஆண்டவர் என் பக்கம் நின்று எனக்கு வலுவூட்டினார். சிங்கத்தின் வாயிலிருந்தும் என்னை விடுவித்தார். தீங்கு அனைத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்தார்.'

பவுல் பெற்ற அகஒளி இரண்டு நிலைகளில் வெளிப்படுகிறது: ஒன்று, தன்னை முழுமையாக அறிந்தவராகவும், தன் பணியின் நிறைவை உணர்ந்தவராகவும், தன் ஆண்டவர்மேல் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டவராகவும் இருக்கிறார். இரண்டு, தன்னுடைய 'விருத்தசேதனம், இஸ்ரயேல் இனம், பென்யமின் குலம், தூய்மையான வழிமரபு, திருச்சட்டத்தின்மேல் உள்ள பேரார்வம்' (காண். பிலி 3:5-6) என்று தனக்கிருந்த எல்லாத் தூண்களையும் தகர்த்துவிட்டு, ஆண்டவரின் இரக்கம் என்னும் தூணின்மேல் சாய்ந்துகொள்கின்றார்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகப் பகுதி (காண். லூக் 18:9-14) கடந்த வார நற்செய்தி வாசகத்தைப் போல லூக்கா நற்செய்தியில் மட்டுமே காணக்கிடக்கிறது. 'தாங்கள் நேர்மையானவர்கள் என்று நம்பி மற்றவர்களை இகழ்ந்து ஒதுக்கும் சிலரைப் பார்த்து' இயேசு ஓர் உவமை சொல்கின்றார். நேர்மையானவர் என்பவர் இறைவனோடும் ஒருவர் மற்றவரோடும் நல்ல உறவுநிலையில் இருப்பவர். இந்த உறவுநிலை உருவாக அகஒளி அவசியம்.

இந்த நிகழ்வு கோவிலில் நடக்கிறது.கோவிலுக்கு இறைவேண்டல் செய்ய பரிசேயர் மற்றும் வரிதண்டுபவர் என்னும் இரு கதைமாந்தர்கள் வருகின்றனர். இருவருமே கடவுளிடம் தங்கள் வாழ்வைப் பற்றி மனம் திறக்கின்றனர். பரிசேயரின் இறைவேண்டல் மூன்று கூறுகளைக் கொண்டிருக்கிறார்: (அ) தான் யார் என்பதைத் தான் யார் இல்லை (கொள்ளையர், நேர்மையற்றோர், விபச்சாரர், வரிதண்டுபவர்) என்று அறிக்கையிடுகின்றார், (ஆ) தான் என்ன செய்கிறேன் - வாரம் இருமுறை நோன்பு, பத்திலொரு பங்கு காணிக்கை - என்பதைப் பட்டியலிடுகின்றார், மற்றும் (இ) கோவிலுக்குள் நின்றுகொண்டு கோவிலுக்கு வெளியே நிற்பவரோடு தன்னை ஒப்பிட்டுக்கொள்கின்றார் - அவருடைய நெருக்கம் அவரைக் கடவுளுக்கு அருகில் கொண்டுவரவில்லை. வரிதண்டுபவரின் இறைவேண்டலும் மூன்று கூறுகளைக் கொண்டிருக்கிறது: (அ) தான் யார் என்பதை நேரடியாகவே - 'பாவி' - அறிக்கையிடுகின்றார், (ஆ) தான் செய்யும் செயல்கள் எதையும் பட்டியலிடவில்லை - தன் செயல்களைவிடக் கடவுளின் இரக்கம் மேன்மையானது என நினைக்கின்றார், மற்றும் (இ) கோவிலுக்கு வெளியே நிற்கின்றார்.

'பரிசேயரல்ல, வரிதண்டுபவரே கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராகி வீடு திரும்பினார்' என இயேசு தீர்ப்பு எழுதுகின்றார். மேலும், 'தம்மைத் தாமே உயர்த்துவோர் தாழ்த்தப்பெறுவர். தம்மைத் தாமே தாழ்த்துவோர் உயர்த்தப் பெறுவர்' என்னும் மகாவாக்கியத்தையும் உதிர்க்கின்றார். 'நான் அப்படி அல்ல, இப்படி அல்ல' என்று 'இல்லை' என்று பேசிய பரிசேயரை, 'நீர் ஏற்புடையவர் இல்லை' என்று அவருடைய வாய்ச்சொல்லை அவருக்கே திருப்புகின்றார் இயேசு. 'இரங்கியருளும்!' என்னும் வார்த்தை 'என்னைச் சரிசெய்யும் அல்லது எனக்கும் எனக்குமான உறவை சரியானதாக்கும்!' என்ற பொருளில் அமைகிறது.

கோவிலுக்கு வெளியே நின்றவர் கடவுளுக்கு அருகில் வருகின்றார். கோவிலுக்கு உள்ளே நின்றவர் கடவுளைவிட்டு தூரமாகிப் போகின்றார். ஏனெனில், வெளியே இருந்தவர் தன்னுடைய இருப்பை தனக்கு மேலே இருக்கும் இறைவனில் பார்த்தார். உள்ளே இருந்தவர் தன்னுடைய இருப்பை தன் செயல்களில் பார்த்தார். கடவுளின் லாஜிக் முரணாகவே இருக்கிறது. தான் செய்த செயல்கள் அனைத்தையும் பட்டியலிட்டு அவற்றிற்குக் கைம்மாறு செய்யுமாறு கடவுளிடம் வியாபாரம் செய்கிறார் பரிசேயர். தன்னுடைய வெறுங்கையைக் காட்டிப் பரிசுகளை அள்ளிச் செல்கின்றார் வரிதண்டுபவர். 'தாழ்ச்சி' என்பதன் ஆங்கிலப் பதம், 'ஹ்யூமுஸ்' என்ற இலத்தீன் பதத்திலிருந்து வருகிறது. இதற்கு 'களிமண்' என்பது பொருள். ஆக, கடவுள் நம்மை முதன்முதலாக உருவாக்கிய களிமண் நிலையை - ஒன்றுமில்லாத நிலையை - ஏற்று, அவரிடம் சரணாகதி ஆவதே தாழ்ச்சி.

ஆக, கோவிலுக்கு உள்ளே நின்றவரைவிட, கோவிலுக்கு வெளியே நின்றவரே அகஒளி பெற்றவராக இருக்கிறார். அந்த அகஒளியே அவரைக் கடவுளுக்கு ஏற்புடையவராக்குகிறது.

பொருளாதார மதிப்பு என்னும் புறஒளியைவிட ஆண்டவருக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும் அகஒளியே சிறந்தது என்று இன்றைய முதல் வாசகமும், மற்ற மனிதர்களின் உடனிருப்பு என்னும் புறஒளியைவிட ஆண்டவரின் உடனிருப்பு என்னும் அகஒளியே சிறந்தது என்று இரண்டாம் வாசகமும், மேட்டிமை எண்ணம் மற்றும் நற்செயல்கள் என்னும் புறஒளியைவிட ஆண்டவரின் இரக்கத்தை நம்புவதும், அவருக்குச் சரணாகதி ஆவதும் என்னும் அகஒளியே சிறந்தது என்று நற்செய்தி வாசகமும் அகஒளியின் மேன்மையைச் சுட்டிக்காட்டி அதை நம் உள்ளங்களில் ஏற்றிக்கொள்ள அழைக்கின்றன.

இன்று நாம் கொண்டாடும் தீபஒளித் திருநாளில், புறஒளியை விடுத்து அகஒளிக்கு நாம் எப்படிக் கடந்து செல்வது?

1. நம்முடைய வலுவின்மையை ஏற்றுக்கொள்வது
ஏழைகள், தீங்கிழைக்கப்பட்டோர், கைவிடப்பட்டோர், கைம்பெண்கள் என்று கையறு நிலையில் இருக்கும் நபர்களைப் பட்டியலிடுகின்றது இன்றைய முதல் வாசகம். இவர்களுக்குத் தங்களை நம்பி எந்தப் பயனும் இல்லை. ஆனால், இவர்களின் வலுவின்மையே இவர்களை இறைவனின்மேல் சார்புநிலைகொள்ளச் செய்கிறது. இவர்களுடைய வலுவின்மையே இறைவனின் வல்லமை செயல்படும் தளமாக மாறுகிறது. இன்று நாம் பல நேரங்களில் நம்முடைய வலுவின்மைகளோடு சண்டையிடுகிறோம், அல்லது நம்முடைய வலுவின்மையிலிருந்து தப்பி ஓடுகிறோம். சண்டையிடும்போது நம் வலுவின்மையை மூடி மறைக்க முயல்கின்றோம். தப்பி ஓடும்போது நம்முடைய வலுவின்மைக்கு நாமே பயப்படுகிறோம். இவை இரண்டுமே ஆபத்தானது. மூன்றாவது வழி ஒன்று இருக்கிறது. அதுதான், வலுவின்மையை நேருக்கு நேராக எதிர்கொள்வது. என்னை நான் இருப்பதுபோல, என்னுடைய வலுவின்மையோடு என்னை ஏற்றுக்கொள்வதே அகஒளி. இந்த அகஒளி இருந்ததால்தான் பவுல் தன்னுடைய வாழ்க்கையை போராட்டம் என்று ஏற்றுக்கொள்கின்றார். வரிதண்டுபவர் தன்னைப் பாவி என்று ஏற்றுக்கொள்கின்றார்.

2. நம்பிக்கையைக் காத்துக்கொள்வது
தன்னுடைய போராட்டத்திலும் ஓட்டப்பந்தத்திலும் நம்பிக்கையைக் காத்துக்கொண்டதாகச் சொல்கிறார் பவுல். 'ஆண்டவர் என் பக்கம் நின்று எனக்கு வலுவூட்டினார்' என்பதே பவுல் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை. நாம் சார்ந்திருக்கும் நம்முடைய பெயர், ஊர், உறவு, பின்புலம், பணபலம், ஆள்பலம் எதுவும் துணையிருக்காது நமக்கு. பவுலுக்கும் இதே நிலைதான் நேர்ந்தது. ஆனால், அவருடைய கைவிடப்பட்ட நிலையில் ஆண்டவர் அவரை நோக்கிக் கைகளை நீட்டுகின்றார். அப்படி அவர் நீட்டுவார் என்று நம்புவதும், அவருடைய அருள்கரமே நம்மைக் காக்கிறது என்று நம்புவது அகஒளிப் பயணத்தின் இரண்டாம் படி.

3. இறைவனை மட்டுமே பார்ப்பது
கோவிலுக்கு உள்ளே நின்ற பரிசேயர் முன்நோக்கியும் பின்நோக்கியும் பார்க்கிறார். முன்நோக்கி இறைவனையும் பின்நோக்கி வரிதண்டுபவரையும் பார்க்கிறார். ஆனால், வெளியே நின்ற வரிதண்டுபவர் முன்நோக்கிப் பார்க்கிறார். இறைவனை மட்டுமே பார்க்கிறார். பரிசுப்பொருளாகிய அவர் தன்னைக் கொடுத்த இறைவனைப் பார்க்கிறாரே தவிர தனக்கு அருகே நிற்கும் இன்னொரு பரிசுப்பெட்டியை அவர் பார்க்கவில்லை. பரிசேயரோ வரிதண்டுபவரின் வெளிப்புறக் காகிதத்தைப் பார்த்தாரே தவிர, அவரின் உள்ளிருப்பதையும், அவரை அளித்த கடவுளையும் பார்க்கத் தவறிவிட்டார். இறைவனை மட்டுமே பார்ப்பது ரொம்ப எளிது. எப்படி? நம்மையே களிமண்ணாக்கிவிட்டால், அவர் அங்கே உடனே ஓடி வருவார். நம்மை அப்படியே கைகளில் ஏந்தி நம் நாசிகளில் அவரின் மூச்சை ஊதுவார். ஏனெனில், வெறும் களிமண்ணாக அவர் நம்மை வைத்திருந்து காயவிடமாட்டார் அவர். இன்று நாம் மனிதர்களைச் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது அவர்கள் கொண்டிருக்கும் காகிதங்களும், அவர்கள் நம்மேல் ஒட்டும் காகிதங்களும் நம் கண்களைக் கூச வைக்கின்றன. அவரை மட்டும் பார்க்கும்போது அகம் ஒளி பெறும்.

இறுதியாக,
புறஒளியை தீபஒளித் திருநாளாகக் கொண்டாடும் நாம் இன்று நம் உள்ளத்தில் அகஒளி ஏற்ற முன்வருவோம். எண்ணெய் இல்லாத விளக்குகளாக நின்றாலும், நம் திரிகள் எரிந்து கருகியிருந்தாலும் அவர் நம்மைத் தொட்டு ஏற்றுவார். ஏனெனில், 'இந்த ஏழை கூவியழைத்தான். ஆண்டவர் அவனுக்குச் செவிசாய்த்தார்' (பதிலுரைப் பாடல், திபா 34).

ser

sunday homily


முகப்பு பக்கம்
வத்திக்கான் வானொலி
கத்தோலிக்க இதழ்கள்
ஞாயிறு வாசகம்
விருந்தினர் பக்கம்
உம் வாக்கே விளக்கு!
சென்னை பங்குதலங்கள்
நூலகம்
திருத்தலச் சுற்றுலா
தவக்கால சிந்தனைகள்
ஒலியும் ஒளியும்
அன்னை தெரேசா
கிறிஸ்மஸ் மலர்கள்
பொங்கல்
செபமாலை
பாடல்கள்
செபமே ஜெயம்



A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com