மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக்காலம் இருபத்து ஒன்பதாம் ஞாயிறு
மூன்றாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
2 அரசர்கள் 5:14-17 | 2 திமொத்தேயு 2:8-13 | லூக்கா 17:11-19

கிறிஸ்தவ வாழ்வு என்பது செபம், விடாமுயற்சி

கிறிஸ்தவ வாழ்வு என்பது செபம், விடாமுயற்சி என்ற இரு ஆயுதங்களால் மட்டுமே வெற்றி அடைய முடியும் என்பதை உணர்த்துகின்றது இன்றைய வார்த்தை வழிபாடு. செபம் என்பது மனித உறவை வளர்க்கும் ஓர் உன்னதமான கலை. இறைவன் முன்னிலையில் வாழ்வின் அர்த்தத்தைத் தேடுவதே செபம். இறை - மனித உறவில் நிலைத்திருக்கச் செபமும், விடாமுயற்சியும் இரண்டு கண்கள் போன்றது. இறைவனின் துணையில்லாமல், நமது முயற்சி மட்டும் பயனளிக்காது.

இன்றைய முதல் வாசகம் (விப. 17:8-13) செபத்தின் வல்லமைக்குச் சிறந்ததோர் எடுத்துக்காட்டு. இஸ்ரயேல் மக்கள் அமலேக்கியரோடு யோசுவா தலைமையில் போர் புரிந்தனர். மோசே கடவுளின் கோலை கையில் பிடித்தவாறு தன் கையை உயர்த்தியிருக்கும் போதெல்லாம், இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு வெற்றி கிடைத்தது. கையைத் தளர விட்டபோதெல்லாம் பகைவர்கள் வெற்றியடைந்தனர். இதனால் தளர்வுற்ற மோசேயின் கைகளை ஆரோன், கூர் இருவரும் தாங்கிப் பிடிக்க வெற்றி கிட்டியது. அதேபோல் நமது கைகளை உயர்த்திச் செபிக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகின்றது இந்த வாசகம் : தளர்ந்து போன கைகளைத் திடப்படுத்துங்கள். தள்ளாடும் முழங்கால்களை உறுதிப்படுத்துங்கள் (எபி. 12:12). நாம் மனந்தளராமல் செபிக்க வேண்டும் என்பதை இன்றைய நற்செய்தியில், நேர்மையற்றவரும், கைம்பெண்ணும் என்ற உவமை வாயிலாக இயேசு உணர்த்துகிறார்.

நீதி கேட்டு, நடுவரிடம் சென்ற கைம்பெண்ணை நடுவர் இழுத்தடிக்கிறார். ஆனால் கைம்பெண் விடாது நச்சரித்ததால், அவளுடைய தொல்லை தாங்க முடியாமல், அப்பெண்ணுக்கு நீதி வழங்குகிறார். நேர்மையற்ற நடுவரே தொல்லை தாங்காமல் நீதி வழங்கினாரென்றால், நீதியுள்ள , இரக்கமுள்ள கடவுள் தம்மிடம் இடைவிடாது மன்றாடுவோரின் மன்றாட்டை நிச்சயமாகக் கேட்பார் என்பது உறுதி (மூன்றாம் வாசகம்).

இயேசு தனது பணி வாழ்வு முழுவதும், தந்தையோடு உள்ள செப உறவில் நிலைத்திருந்தார். விடியற்காலையில் கருக்கலோடு எழுந்து செபித்தார். மாலையானதும் தனிமையாய் மலைக்குச் சென்று செபித்தார் (லூக். 6:12). ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கு முன்பும், முழந்தாளிட்டும், கைகளை விரித்தும், கண்களை வான் நோக்கியும், முகம் குப்புற விழுந்தும் செபித்தார் என விவிலியம் தருகிறது. எனவேதான் திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார், இடைவிடாது இறைவனிடம் வேண்டுங்கள் (1 தெச. 5:17) என்று .

ஒரு துறவியிடம் சீடர்கள், 'மிகப் பெரிய பாவம் எது?' என்று கேட்டார்கள். துறவி சிரித்துக் கொண்டே, 'திருடுவது, பொய் சொல்வது, ஏமாற்றுவது அல்ல. மாறாக, கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்ந்து கொண்டு செபிக்காமல் இருப்பதுதான் மிகப் பெரிய பாவம்' என்றார். ஆனால் மன்றாடுவது மட்டும் போதாது, மனம் தளராமல் தொடர்ந்து மன்றாட வேண்டும்.

எனவேதான் என் நாட்டிற்கு ஆற்றும் முதல் தொண்டு என் தேசத்திற்காக செபிப்பதுதான்; அதுவும் இடைவிடா செபத்தின் மூலம்தான் தேசத்தை வெற்றிகரமாக வழி நடத்த முடியும் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார் மன்னரான புனித 9ஆம் லூயி. செபம் மனித வாழ்வை நிலைப்படுத்தி, பாதுகாப்பு உணர்வைத் தருகிறது. முயற்சிக்கு நல்ல முடிவினைத் தருகிறது. கடவுள் கொடுப்பதை மனிதர் தடுக்க முடியாது; கடவுள் தடுப்பதை மனிதர் கொடுக்க முடியாது. முடிவாக, கடவுள் நம்பிக்கையும், தன்னம்பிக்கையும் இணைந்து செல்ல, கடவுள் உதவி செய்வார்.

"தெய்வத்தான் ஆகாது எனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்” (குறள் 619).
ser

மனமே மயங்காதே!

நற்செய்தியிலே வருகின்ற கைம்பெண் நீதி கேட்டு நகர நடுவரிடம் மன்றாடுகின்றார். நெடுங்காலமாகியும், கைம்பெண்ணின் எதிரியைத் தண்டித்து, நீதி வழங்க நடுவர் மறுத்துவிடுகின்றார். விதவைகள் புறக்கணிக்கப்பட்ட காலமது. விதவை விடவில்லை. அவரது தொல்லையைத் தாங்கிக்கொள்ள சக்தியற்றவராய் நேர்மையற்ற நடுவர் நீதி வழங்குகின்றார். இந்த உவமையின் வழியாக இயேசு நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம், மனந்தளராமல் எப்பொழுதும் இறைவனிடம் மன்றாட வேண்டும் (லூக் 18:1) என்பதாகும்.

இடைவிடாது தொடர்ந்து மோசே செபித்த போது இஸ்ரயேலர் போரில் வெற்றி பெற்றதாக முதல் வாசகம் கூறுகின்றது.

நமது தேவைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ள நாம் இடைவிடாது, மனம் தளராமல் மன்றாட வேண்டும்.

நமது மனத்தைத் தளர விடாமல் வைத்துக்கொள்ள நாம் செய்ய வேண்டியவை எவை?

மனம் என்பது ஒரு காசு போன்றது. மனத்திற்கு இரண்டு பக்கங்கள் உள்ளன : ஒன்று அறிவு, மற்றொன்று ஆசை.

புலன்கள் வழியாகக் கிடைக்கக்கூடிய அனைத்துச் செய்திகளையும் ஒருங்கிணைத்து, அவற்றை அறிவு ஆசைக்கு முன் வைக்கும். ஆசையின் முடிவை அறிவு பின்பற்றும். ஆசை இதைச் செய் என்றால், அறிவு புலன்களுக்குக் கட்டளை பிறப்பிக்கும்; புலன்கள் செயல்படும். ஆசை இதைச் செய்யாதே என்றால் அறிவு அமைதியாக இருந்துவிடும்.

அறிவு மன்றாட்டைப் பற்றிய நேர்மறையான எண்ணங்களை ஆசைக்கு முன்னால் வைக்கும்போது ஆசை பச்சைக்கொடி காட்ட நமது மனம் தொடர்ந்து மன்றாடத் துவங்கும்.

முன்னொரு காலத்தில் ஜப்பானில் ஆன் என்பவர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் ஓர் ஆன்மிகவாதி. அவரை மக்கள் நேசித்தார்கள். அவர் எந்த வேலையையும் செய்வதில்லை. மக்கள் அவருக்கு உண்ண உணவு கொடுத்தார்கள் ; உடுக்க உடை கொடுத்தார்கள்.

ஒரு நாள் ஆனிடம், நீங்கள் நாள் முழுவதும் என்ன வேலை செய்கின்றீர்கள்? என்று ஒருவர் கேட்டார்.

நான் காளைமாட்டைப் பராமரிக்கின்றேன் என்றார். நீங்கள் காளைமாட்டை எப்படிப் பராமரிக்கின்றீர்கள்? என்றார் கேள்வி கேட்டவர். ஆன், காளைமாடு புல்லில் வாய் வைக்கப்போகும் போதெல்லாம் மூக்கணாங்கயிற்றைப் பிடித்து பின்னால் இழுத்து விடுவேன் என்றார். கேள்வி கேட்ட கியூ இஷான், நீங்கள் காளைமாட்டைச் சரியாகப் பராமரிக்கின்றீர்கள் என்றார். ஆன் காளைமாடு என்று குறிப்பிட்டது அவரது சுயத்தை.

நமக்குள்ளிருக்கும் அறிவு உடலைச் சார்ந்தது. ஆகவே, உலகச் சூழ்நிலைகளாலும் அனுபவங்களாலும் கல்வி முறைகளாலும் பாதிக்கப்படும்போது அறிவு பாதிக்கப்படும். பல சமயங்களில் பாதிக்கப்பட்ட உடலால் களைப்பு, வெறுப்பு , அவநம்பிக்கை போன்ற விதைகள் அறிவு என்னும் நிலத்தில் விதைக்கப்படலாம். அப்படி விதைக்கப்படும்போது அவற்றை ஒரு வினாடிகூட தாமதிக்காது அப்புறப்படுத்தி விடவேண்டும். அப்புறப்படுத்தப்பட்ட இடத்திலே இறையன்பு , இறை நம்பிக்கை, உற்சாகம் போன்ற விதைகளை , எண்ணங்களை விதைக்க வேண்டும்.

அறிவு நல்லனவற்றை ஆசையின் அடிகளில் வைத்தாலும் பல சமயங்களில், சரியானதைத் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய ஆற்றல் இல்லாமல் ஆசை தத்தளிக்கக் கூடும். அப்படிப்பட்ட நேரங்களிலே நமக்குள் வாழும் (உரோ 8:9-11) இயேசுவின் ஆவியாரை நாம் உதவிக்கு அழைக்க வேண்டும். அவர் நமது பயணத்தில் நம் சோர்வைப் போக்கி நமது பயணத்தை உற்சாகத்தோடு தொடர உதவுவார். தூய ஆவியாரின் துணை கேட்பவர்களுக்குக் கிடைக்கும் (லூக் 11:9-13). தூய ஆவியாருக்கு அடுத்தபடியாக நமக்கு ஞானத்தை அளித்து, நாம் நேர்மையாக வாழ நம்மைப் பயிற்றுவிக்கும் ஆற்றல் கடவுளின் தூண்டுதல் பெற்ற மறைநூலுக்கு உண்டு (இரண்டாம் வாசகம்).

மேலும் அறிவோம்.

எண்பொருள் வாகச் செலச்சொல்லித் தான்பிறர்வாய்
நுண்பொருள் காண்ப(து) அறிவு (குறள் : 424).
பொருள் : அரிய செய்தியை எளிமையாக எவரும் ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் தெளிவாகக் கூறுவது அறிவின் ஒரு கூறு. பிறர் கூறும் நுணுக்கமான பொருளையும் எளிதாகக் கண்டு தெளிவது அறிவின் மற்றொரு கூறு ஆகும்.

ஆர்க்கமெடிஸ் என்ற அறிவியல்மேதை நெம்புகோல் என்னும் தத்துவத்தைக் கண்டுபிடித்தார். இந்தத் தத்துவத்தைக் கொண்டு மிகவும் கனமான பொருள்களை அவற்றின் மையப்புள்ளி மூலம் மிகவும் உயரத்தில் தூக்க முடியும். ஆர்க்கமெடிஸ் ஒருமுறை கூறினார்: "உலகின் மையப் புள்ளியை எனக்குக் காட்டுங்கள். நான் என்னுடைய நெம்புகோல் மூலம் உலகையே உயர்த்திக் காட்டுகிறேன்." ஆனால் அவர் அவ்வாறு செய்து காட்டவில்லை. உலகையே உயர்த்தும் நெம்புகோல் செபம் என்பதை இன்றைய அருள் வாக்கு வழிபாடு எடுத்துரைக்கிறது.

இன்றைய முதல் வாசகம் (விப 17:8-13) செபத்தின் வல்லமைக்கு சிறந்ததோர் எடுத்துக்காட்டு. இஸ்ரயேல் மக்கள் அமலேக்கியர் என்ற இனத்தாருடன் யோசுவா தலைமையில் போர் புரிந்தனர். அப்போது மோசே கடவுளின் கோலை கையில் பிடித்தவாறு தம் கையை உயர்த்தியிருக்கும் போதெல்லாம், இஸ்ரயேல் மக்களுக்கு வெற்றி கிடைத்தது. ஆனால் அவர் தம் கையைத் தளர விட்டபோதெல்லாம் பகைவர்கள் வெற்றியடைந்தனர். மோசேயின் கைகள் தளர்வுறாது அவரது இரு கைகளையும் ஆரோன் ஒருபக்கமும், கூர் மறுபக்கமும் தாங்கிக் கொண்டனர். யோசுவா அமலேக்கியரை அழித்தொழித்தார்.

மோசே கையிலிருந்த கடவுளின் கோல்தான் செபம் என்னும் நெம்புகோல், அதை மோசே உயர்த்திய போது கிடைத்தது வெற்றி; அக்கோலைத் தளர விட்டபோது கிடைத்தது தோல்வி. எனவே நாமும் நம் கைகளை உயர்த்திச் செபிக்க வேண்டும். எபிரேயர் திருமுகம் நமக்கு விடுக்கும் அழைப்பு: “தளர்ந்துபோன கைகளைத் திடப்படுத்துங்கள், தள்ளாடும் முழங்கால்களை உறுதிப் படுத்துங்கள்" (எபி.12:12),

இன்றைய பதிலுரைப்பாடல் கூறுகிறது: “எங்கிருந்து எனக்கு உதவி வரும்? விண்ணையும் மண்ணையும் உண்டாக்கிய ஆண்டவரிடமிருந்தே எனக்கு உதவி வரும்” (திபா 121:1-2). ஆம், உதவி நமக்குக் கடவுளிடமிருந்து வரும். அவர் நாம் வெளியே போகும் போதும் உள்ளே வரும் போதும், இப்போதும் எப்போதும் காக்கின்றார் (திபா 121:8).

ஓர் இறையியல் கருத்தரங்கில் பங்கேற்ற ஓர் அருள்சகோதரியிடம், "கருத்தரங்கில் முன்வைக்கப்பட்ட மையக்கருத்து என்ன?" என்று கேட்டதற்கு அவர் கூறினார்: "செபத்தில் வாழ்க்கையை வீணாக்காமல் மடத்தைவிட்டு வெளியே வாருங்கள். களப்பணியில் குதியுங்கள்." செபத்தை விட்டு களப்பணியில் குதிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் வன்முறையில் இறங்குவார்கள், விழித்திருந்து செபிக்கும்படி பேதுருவை இயேசு கேட்டார். ஆனால் அவர் செபிக்கவில்லை. கத்தியை எடுத்து மால்கு என்னும் படைவீரரின் வலது காதை வெட்டினார். போலி இறையியலார் குறித்து விழிப்பாய் இருக்க வேண்டும். இறையியலார் யார்? அவர்கள் எப்போதும் கடவுளைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். ஆனால் ஒருபோதும் கடவுளிடம் பேசமாட்டார்கள். எல்லா இறையியலாரும் அவ்வாறில்லை என்பதையும் நாம் அறிவோம்!

நாம் மனந்தளராமல் செபிக்க வேண்டும் என்று இன்றைய நற்செய்தியில் " நேர்மையற்றவரும் கைம்பெண்ணும்” என்ற உவமை வாயிலாகக் கிறிஸ்து உணர்த்துகின்றார்.

ஓர் ஊரில் அண்ணன் மற்றும் தம்பி ஆகிய இருவருடைய வயல்களின் நடுவில் ஒரு தென்னைமரம் இருந்தது. அதன் மீது உரிமைகோரி நீதிமன்றத்தில் இருவரும் வழக்குத் தொடர்ந்தனர். நீதிபதி வழக்கை நீண்ட காலமாகத் தள்ளிப் போட்டார். இறுதியாகத் தீர்ப்பு வருமுன் தென்னைமரம் பட்டுப்போய்விட்டது. நீதிமன்றத்தில் வழக்கு மெகா சீரியல்' போன்று இழுத்துக்கொண்டே போகும்.

இயேசு கிறிஸ்து கூறும் உவமையிலும் நீதி கேட்டு நடுவரிடம் சென்ற கைம்பெண்ணை நடுவர் இழுத்தடிக்கின்றார். இறுதியாக அந்தக் கைம்பெண் விடாது அவரை நச்சரித்ததால் அவருடைய தொல்லை தாங்க முடியாமல் அப்பெண்ணுக்கு நீதி வழங்குகின்றார். இவ்வுவமை வாயிலாகக் கிறிஸ்து வழங்கும் செய்தி: நேர்மையற்ற நடுவரே தொல்லை தாங்காமல் நீதி வழங்கினார் என்றால், நீதியுள்ள கடவுள் தம்மிடம் இடைவிடாமல் மன்றாடுவோரின் மன்றாட்டை நிச்சயமாகக் கேட்பார் என்பது உறுதி.

ஆனால், இயேசு கிறிஸ்து மீண்டும் இவ்வுலகிற்கு வரும்போது மக்களிடம் நம்பிக்கை இருக்குமா? என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார் கிறிஸ்து. அறிவியல் வளர வளர கடவுள் நம்பிக்கை குறைந்து கொண்டே வருகிறது. ஆனால் அறிவியலுக்கு ஒரு வரையறை உண்டு. ஓர் அறிஞர் கூறுகிறார்: “மனிதனின் அறிவு அவனுடைய அறியாமையை உணர்த்தும்போது, மனிதனின் ஆற்றல் அவனின் ஆற்றலின்மையைக் காட்டும்போது, அவன் இதயத்தைக் கிழித்துப் பார்த்தால் அங்கே இறைவன் தோன்றுவார்." ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டிய கூற்று இது.

செபத்தினால் எல்லாம் கைகூடும் என்று எண்ணி மனித முயற்சியைக் கைவிடக்கூடாது. இன்றைய முதல் வாசகத்தில் மலைமீது மோசே கைகளை உயர்த்திச் செபிக்க, மண்மீது யோசுவா வாளை உயர்த்தி எதிரிகளுடன் போராடி அவர்களை வெட்டி வீழ்த்துகிறார். கடவுளே எல்லாம் பார்த்துக் கொள்வார் என்று முயற்சி எடுக்காமல் இருப்பது கடவுள் நம்பிக்கையாகாது. அது கடவுளை சோதிப்பதாகும்.

கடவுளும் கைவிடுவது போலத் தோன்றினாலும் மனித முயற்சிக்குத் தக்க பயன் கிடைக்கும் என்று வள்ளுவர் கூறியுள்ளது நினைவில் நிறுத்த வேண்டிய ஒன்றாகும்.

"தெய்வத்தான் ஆகாது எனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்” (குறள் 619).
அதே நேரத்தில் பின்வரும் கூற்றிலும் உண்மை உண்டா என்பதைச் சற்றுச் சிந்திப்போம்! "கடவுள் கொடுப்பதை மனிதர் தடுக்க முடியாது; கடவுள் தடுப்பதை மனிதர் கொடுக்க முடியாது." முடிவாக, கடவுள் நம்பிக்கையுடன் தன்னம்பிக்கையும் இணைந்து செல்ல வேண்டும். “தங்களுக்குத் தாங்களே உதவி செய்பவர்களுக்குத்தான் கடவுளும் உதவி செய்கிறார்."

மனந்தளராமல் மன்றாடுவோம்

நிகழ்வு
ஊர் ஊராகச் சென்று மக்கட்குப் போதித்துக்கொண்டிருந்த துறவி ஒருவர் இருந்தார். ஒருநாள் அவர் ஒரு கடற்கரைக் கிராமத்திற்குச் சென்று போதிக்கத் தொடங்கினார். அவருடைய போதனையைக் கேட்க ஏராளமான மக்கள் கூடி வந்தார்கள்.

துறவி தொடர்ந்து போதித்துக் கொண்டிருக்கையில் கூட்டத்திலிருந்து எழுந்த ஒரு மனிதர், “சுவாமி! நான் ஒரு இறைப்பற்றாளன்; எனக்குக் கடவுள்மீது ஆழமான நம்பிக்கை உண்டு; என் நண்பர்கட்கும் என்னை நாடி வருபவர்கட்கும் நான் தாராளமாக உதவிசெய்யக்கூடியவன். அப்படிப்பட்ட நான் பல ஆண்டுகளாக ஒரு விண்ணப்பத்திற்காக இறைவனிடம் தொடர்ந்து மன்றாடிவருகின்றேன். இருந்தும் என்னுடைய மன்றாட்டை இறைவன் கேட்பதாகவே இல்லை. இதனால் நான் இறைவனிடம் வேண்டுவதை இத்தோடு நிறுத்திக் கொள்ளலாம் என்று இருக்கின்றேன். இதுகுறித்து நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?” என்றார்.

அந்த மனிதர் சொன்னதைப் பொறுமையாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த துறவி, பேசத் தொடங்கினார்: “தம்பி! கடலில் முத்தெடுப்பவர் எப்படி எடுப்பார் என்பதைக் குறித்து நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அவர் தன்னுடைய உயிரைப் பணயம் வைத்து கடலுக்குள் மூழ்கி முத்தெடுக்கும்போது முத்து உடனடியாகக் கிடைத்துவிடுவதில்லை. உடனடியாக கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக அவர் தன்னுடைய முயற்சியைக் கைவிட்டுவிடுவதில்லை; பலமுறை முயற்சி செய்கிறார். அதற்குப் பின்னரே அவர் தேடிய முத்தானது அவர்க்குக் கிடைக்கின்றது. அதுபோன்றுதான், இத்தனை ஆண்டுகளும் நீங்கள் இறைவனிடம் எடுத்து வைத்த விண்ணப்பத்திற்குப் பதில் கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக உங்களுடைய முயற்சியைக் கைவிட்டுவிடாதீர்கள். தொடர்ந்து மன்றாடுங்கள். நிச்சயமாக இறைவன் உங்களுடைய விண்ணப்பத்திற்குப் பதிலளிப்பார். ஏனென்றால், இறைவன் உங்களுடைய விண்ணப்பத்திற்குப் பதிலளிக்கத் தாமதப்படுத்துகிறார் என்பதால், அவர் உங்களுடைய விண்ணப்பத்திற்குப் தரவே மாட்டார் என்ற அர்த்தம் கிடையாது.”

துறவி சொன்ன இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்சிபோன அந்த மனிதர் இறைவனிடம் இன்னும் விடாமுயற்சியோடு மன்றாடத் தொடங்கினார்.

இறைவனிடம் நாம் மன்றாடுகின்றபோது விடாமுயற்சியோடும் மனந்தளராமலும் மன்றாடவேண்டும் என்ற உண்மையை எடுத்துச் சொல்லும் இந்த நிகழ்வு நமது சிந்தனைக்குரியது. பொதுக்காலத்தின் இருபத்து ஒன்பதாம் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் இருக்கும் நமக்கு, இன்றைய நாள் இறைவார்த்தை ‘மனந்தரளாது மன்றாவோம்’ என்ற சிந்தனையைக் தருகின்றது. நாம் அது குறித்து இப்பொழுது சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவுசெய்வோம்.

நேர்மையற்ற நடுவரும் கைம்பெண்ணும்
நற்செய்தியில் இயேசு, மனந்தளராது மன்றாடவேண்டும் என்பதற்காக ஓர் உண்மையைச் சொல்கின்றார். அந்த உவமையைதான், ‘நேர்மையற்ற நடுவரும் கைம்பெண்ணும்’ என்ற உண்மையாகும். இந்த உவமையைக் குறித்துச் சிந்தித்துப் பார்ப்பதற்கு முன்னம், இஸ்ரயேல் சமூகத்தில் கைம்பெண்களின் நிலை எப்படி இருந்தது எனத் தெரிந்துகொள்வோம்

லூக்கா நற்செய்தியில் கைம்பெண்களைக் குறித்த குறிப்புகள் அதிகமான காணக்கிடக்கின்றன (லூக் 2: 37-38; 4: 25-26; 7: 11-17; 18: 1-8; 20: 45-47; 21: 1-4). இன்னும் சொல்லப்போனால், லூக்கா நற்செய்தியாளர் அளவுக்கு கைம்பெண்களைக் குறித்து எழுதிய நற்செய்தியாளர் யாரும் கிடையாது என்று சொல்லலாம். அந்தளவுக்கு கைம்பெண்களைக் குறித்து லூக்கா நற்செய்தியாளர் அதிகமாகவே பதிவுசெய்திருக்கின்றார். ஆண்டவராகிய கடவுள் கைம்பெண்களைக் கவனித்துக்கொள்ளவேண்டும்; அவர்களைப் பராமரிக்கவேண்டும் என்று பலமுறை சொல்லியிருக்கின்றார். இதற்கான குறிப்புகள் திருவிவிலியத்தின் பட இடங்களில் உள்ளன (விப 22: 22-24, இச 14: 28-29; எரே 7:6). அப்படியிருந்தும் கைம்பெண்களை இரண்டாம் தர மக்களைப் போன்று நடத்திய போக்கு இஸ்ரயேல் சமூகத்தில் நிலவித்தான் வந்தது. தொடக்கத் திருஅவையில் கைம்பெண்களைக் கவனித்துக் கொள்ளும் ஏற்பாடுகள் நடந்தாலும்கூட (திப 6:1. 1திமொ 5: 3-10, யாக் 1:27) அவர்களின் வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாகவே இருந்தது.

இத்தகைய பின்புலத்தோடு இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு சொல்கின்ற உவமையில் வருகின்ற கைம்பெண்ணின் நிலையைப் பார்ப்போம். அவளுக்கு முன்பாக மூன்று சவால்கள் இருந்தன. ஒன்று, அவள் பெண். இரண்டு, அவள் கணவனை இழந்தவள். மூன்று, அவள் ஏழை. இப்படிப்பட்ட சாவல்களோடு கடவுளுக்கு அஞ்சாத, மக்களையும் மதிக்காத ஒரு நடுவரிடமிருந்து நீதிகேட்டு அவள் போராடுகின்றார். அந்தக் கைம்பெண்ணிடம் பணம் இருந்தாலாவது கையூட்டுக் கொடுத்து (!) நடுவரிடமிருந்து உடனடியாக நீதியைப் பெற்றிருக்க முடியும். அக்காலத்தில் அப்படியொரு நிலை இருந்தது. உவமையில் வரும் கைம்பெண்ணுக்கு அதற்கும் வழியில்லாமல் போனதால், அவள் மனந்தளராது அந்த நடுவரிடமிருந்து நீதி கிடைக்கப் போராடுகின்றாள். முடிவில் அந்த நேர்மையற்ற நடுவர், ‘இவளுக்கு நீதி வழங்கவில்லை என்றால், என்னுடைய உயிரை வாங்கிவிடுவாள்’ என்று பயந்து போய் அவளுக்கு நீதி வழங்குகின்றார். இவ்வாறு அந்தக் கைம்பெண் மனந்தளராது போராடி தனக்கான நீதியைப் பெறுகின்றாள்

பேரன்பு கொண்ட இறைவனும் அவருடைய மக்கள்
இயேசு இந்த உவமையைச் சொல்லிவிட்டு, நேர்மையற்ற நடுவரே கைம்பெண்ணுக்கு நீதி வழங்கியபோது, தாம் தேர்ந்துகொண்டவர்கள் தம்மை நோக்கி மன்றாடும்போது, கடவுள் அவர்கட்கு நீதி வழங்காமல் இருப்பாரா? என்று தம் சீடர்களிடம் கேட்கின்றார்.

இங்கு நாம் ‘நேர்மையற்ற நடுவர்தான் கடவுள்’ என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. கடவுள் நேர்மையற்ற நடுவர் அல்ல, அவர் நல்ல நடுவர், நல்ல தந்தை. அப்படிப்பட்ட தந்தை தம் பிள்ளைகள் அல்லது தாம் தேர்ந்துகொண்டவர்கள் தம்மிடம் மன்றாடிக் கேட்கின்றபோது, அவர் எப்படித் தராமல் போவார்...? நிச்சயம் தருவார் என்பதுதான் இயேசு கூறும் செய்தியாக இருக்கின்றது. இன்னொரு செய்தியையும் நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். அது என்னவெனில், கைம்பெண்ணுக்காக வழக்காட அல்லது அவர் சார்பாக நின்று போராட யாருமே இல்லை. ஆனால், நம் சார்பாக இறைவனிடம் பரிந்து பேச இயேசு கிறிஸ்துவும் (எபி 7: 25, 1 யோவா 2:1) தூய ஆவியாரும் (உரோ 8: 26-27) இருக்கின்றார்கள். அப்படியிருக்கையில் இறைவனிடம் நாம் மனந்தளராது மன்றாடுகின்றபோது, இறைவன் மன்றாட்டை நிச்சயம் கேட்பார் என்பதுதான் இயேசு சொல்லும் செய்தியாக இருக்கின்றது.

இறைவன் காலம் தாழ்த்துகிறார் என்பதால் தரமாட்டார் என்ற அர்த்தமில்லை
இங்கு ஒரு கேள்வி எழலாம். ‘இறைவனிடம் பரிந்து பேச இயேசு இருக்கின்றார்; ‘துணையாளராம் தூய ஆவியார் இருக்கின்றார். அப்படியிருந்தும் நாம் தொடர்ந்து மன்றாடுகின்றபோதும், இறைவன் நம்முடைய மன்றாட்டிற்கு (சில சமயங்களில்) பதிலளிப்பதில்லையே? அது ஏன்?’ என்பதுதான் அந்தக் கேள்வி. இதற்கான பதிலை புனித யோவான் தன்னுடைய முதல் திருமுகத்தில் கூறுகின்றார். “நாம் கேட்பது கடவுளுடைய திருவுளத்திற்கு ஏற்ப அமைந்திருப்பின் அவர் நமக்குச் செவி சாய்க்கின்றார்” (1 யோவா 5: 14). ஆம், எதைக் கேட்டாலும் அதைத் தர வல்லவராக இறைவன் இருப்பினும், அவர் தன்னுடைய திருவுளத்திற்கு ஏற அமைந்திருப்பவற்றிற்கே செவிசாய்க்கின்றார்.

ஆகையால், நாம் இறைவனிடம் தொடர்ந்து மன்றாடுவோம். ஒருவேளை இறைவன் நம்முடைய மன்றாட்டிற்குப் பதில் தரவில்லை என்றால், அது இறைவனுடைய திருவுளத்திற்கு ஏற்ப அமைந்திருக்கவில்லை என்று நினைத்துக் கொள்வோம்; தாமதமாக தந்தால் அதை உள்ளன்போடு ஏற்றுக்கொள்வோம். ஆனால், எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் நாம் மன்றாடுவதை நிறுத்திக்கொள்ளாமல், தொடர்ந்து மன்றாடி இறைவனின் ஆசியைப் பெறுவோம்.

சிந்தனை
‘காலையில் கடவுளை விட்டு ஓடியவன் அன்று முழுவதும் அவரைக் கண்டுபிடிக்கமாட்டன்’ என்பார் பனியன் என்ற அறிஞர். ஆகையால், நாம் இறைவேண்டலுக்கு நம்முடைய வாழ்வில் முதன்மையான இடம்கொடுப்போம்; இடைவிடாமலும் மனந்தளராமலும் மன்றாடுவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser

இறை மின்னேற்றிகள்

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் டுவிட்டரில் வந்த கீச்சு இது: 'நம் வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினர்கள் முன்பெல்லாம் நினைவுகளை விட்டுச் சென்றார்கள், இன்றோ வெறும் சார்ஜர்களை மட்டுமே விட்டுச்செல்கிறார்கள்.'

'சார்ஜர்கள்' அல்லது 'மின்னேற்றிகள்' அல்லது 'மின்மாற்றிகள்'
இவை இன்று பல வீடுகளில் மின்பகிர்வுப் பெட்டியின் ஒரு அங்கமாகவே மாறிவிட்டன. 'உடுக்கை இல்லாதவன் கை போல சார்ஜர் இல்லாதவன் கை' பரிதவித்து நிற்கும். இன்று நம்முடைய மடிக்கணிணி, ஐபேட், ஸ்மார்ட்ஃபோன் போன்றவை இயங்க வேண்டுமெனில் ஆற்றல் தேவை. இந்த ஆற்றல் மின்சாரம் வழியாக நமக்குக் கிடைத்தாலும், மின்சாரத்தை குறைந்த அழுத்தத்திற்கு மாற்றி அவற்றை நம் 'அருள்'கருவிகளுக்குக் கொடுப்பவை சார்ஜர்களே. சார்ஜர்கள் தங்களில் பயனற்றவை. ஆனால், அவைகள் தங்களை மின்சாரத்தோடும் கருவிகளோடும் இணைத்துக்கொண்டால்தான் அவைகளால் கருவிகளுக்குப் பயனுண்டு.

நம்மையும், இறைவனையும் இணைக்கும் மூன்று சார்ஜர்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன இன்றைய வாசகங்கள்.

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். விப 17:8-13) நம்மை ஒரு போர்க்களத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. இஸ்ரயேலர் செங்கடலைக் கடந்துவிட்டனர். அவர்கள் வாக்களித்த நாட்டிற்குப் பயணம் செய்கின்றனர். அவர்கள் செல்லும் வழியில் அமலேக்கியர் என்னும் நாடோடிக் குழுவினர் குடியிருக்கின்றனர். அவர்களுடைய எல்கையையும் பாதையையும் பயன்படுத்த அவர்கள் இஸ்ரயேலர்களை அனுமதிக்கவில்லை. எனவே, போர் அவசியமாகிறது. அமலேக்கியர்கள் ஏற்கனவே போர்ப்பயிற்சி பெற்றவர்கள். இஸ்ரயேலர்கள் ஏறக்குறைய 400 ஆண்டுகளாக செங்கல் தயாரித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள். அவர்களுக்குப் போரைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது. கடவுள்தாமே இங்கே குறுக்கிட்டு அவர்களுக்கு அமலேக்கியர்மேல் வெற்றியைத் தருகின்றார். யோசுவாவின் தலைமையில் ஒரு குழுவினர் - கொஞ்சம் குச்சி, மட்டை, விளக்குமாறு பிடிக்கத் தெரிந்தவர்கள் - அமலேக்கியருக்கு எதிராகப் போரிடுகின்றனர். இவற்றால் வெல்ல முடியாது என்று நினைக்கின்ற மோசே, ஆரோன், மற்றும் கூர் என்பவர்கள் குன்றின் உச்சிக்கு ஏறிச்செல்கின்றனர். மோசே வானத்தை நோக்கிக் கைகளை உயர்த்துகின்றார். எப்போதெல்லாம் அவருடைய கைகள் உயர்ந்து இருந்தனவோ அப்போதெல்லாம் இறைவல்லமை கீழே போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும் யோசுவா மற்றும் வீரர்களுக்குப் பாய்கிறது. கைகள் தளர்வுறும்போதெல்லாம் படையும் பின்வாங்குகிறது. இதைக் காண்கின்ற ஆரோனும் கூரும் உடைந்த சார்ஜருக்குச் ஸெல்லோ டேப் போடுவதுபோல, தளர்ந்து போன மோசேயை ஒரு பாறையில் அமரச் செய்து இரு கைககளையும் ஆளுக்கொன்றாகப் பிடித்துக்கொள்கின்றனர். இஸ்ரயேலர் போரில் வெற்றிபெறுகின்றனர்.

இங்கே வெற்றி என்பது கடவுளின் செயலாற்றலால் நடந்தேறுகிறது. கடவுளின் செயலாற்றல் இங்கே எப்படி நடக்கிறது? ஒரு குழுமத்தின் வழியாக அல்லது கூட்டுமுயற்சியின் வழியாக. யோசுவா, அவருடைய தலைமையில் வீரர்கள், மோசே, ஆரோன், மற்றும் கூர் ஆகியோரின் கூட்டுமுயற்சி அவர்களைக் கடவுளையும் மக்களையும் இணைக்கும் மின்னேற்றியாக (சார்ஜராக) மாற்றுகிறது.

ஆக, நாம் வாழும் குழுமம் அல்லது சமூகம் அல்லது குடும்பம் இறைமின்னேற்றியாக இருக்கிறது.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். 2 திமொ 3:14-4:2) பவுல் திமொத்தேயுவுக்கு வழங்கும் அறிவுரைகளைக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த அறிவுரைப் பகுதியில்தான் மறைநூலைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளியிடுகிறார் பவுல்: 'மறைநூல் அனைத்தும் கடவுளின் தூண்டுதல் பெற்றுள்ளது.' எபேசுத் திருச்சபையில் நிறைய போலிப் போதகர்களும் போலிப் போதனைகளும் இருந்தன. மக்கள் எளிதாக மற்ற போதனைகளால் ஈர்க்கப்பட்டனர். மேலும், இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றி பவுல் மற்றும் திமொத்தேயு போதித்தவற்றை அவர்கள் எதிர்க்கவும் செய்தனர். இத்தகைய போலிப் போதனைகளுக்கு எதிராக திமொத்தேயு என்ற இளவல் துணிவாக நிற்க வேண்டுமென்றால், அவர் மறைநூலை இறுகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். இந்த மறைநூலை திமொத்தேயு அவருடைய இளமைப் பருவம் முதலாகக் கற்றிருக்கின்றார். இந்த மறைநூல் நான்கு நிலைகளில் பயன்படுவதாக பவுல் எழுதுகிறார்: (அ) கற்பிப்பதற்கு - புதிய நம்பிக்கையாளர்களுக்குக் கற்பிக்கவும், பழையவர்களுக்கு கற்பித்தலை நினைவூட்டவும், (ஆ) கண்டிப்பதற்கு - தவறான போதனையைப் போதிப்பவர்களை, போதனையில் பிறழ்வுகளை ஏற்படுத்துபவர்களை, (இ) சீராக்குவதற்கு - நேரிய வழியில் செல்லும் ஒருவரைத் தொடர்ந்து நேரிய வழியில் நடக்கச் செய்வதற்கும், வழி தவறுபவர்களைச் சரியான வழிக்குக் கொண்டுவந்து சேர்க்கவும், மற்றும் (ஈ) நேர்மையாக வாழப் பயிற்றுவிப்பதற்கு - அறநெறி வாழ்வுப் பயிற்சிக்கு.

இப்படியாக மறைநூலை சிறுவயதிலிருந்தே கற்றிருக்கின்ற, அதன் பயன்களை அறிந்திருக்கின்ற திமொத்தேயு, 'இறைவார்த்தையை அறிவிக்க வேண்டும். வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் இதைச் செய்வதில் கருத்தாய் இருக்க வேண்டும். கண்டித்துப் பேசவும், கடிந்துகொள்ளவும் அறிவுரை கூறவும், பொறுமையோடு கற்றுக்கொடுக்கவும் வேண்டும்.'

ஆக, பவுலைப் பொறுத்தவரையில் மறைநூல் அல்லது விவிலியம் இறைமின்னேற்றியாக இருக்கிறது. இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். லூக் 18:1-8) இயேசு தன்னுடைய இரண்டாம் வருகையை முன்னறிவித்தலின் பின்புலத்தில் இருக்கின்றது. அதையொட்டியே இன்றைய நற்செய்திப் பகுதியின் இறுதியில், 'மானிட மகன் வரும்போது மண்ணுலகில் நம்பிக்கையைக் காண்பாரோ?' எனக் கேட்கின்றார். தன்னுடைய சீடர்களும் அவர்களுக்குப் பின் வருகின்ற நம்பிக்கையாளர்களும் தன்மேல் நம்பிக்கையை இழந்துவிடுவார்களோ என்ற ஐயம் இயேசுவுக்கு இருக்கவே செய்தது. அப்படி நம்பிக்கை இழப்பதற்கான வாய்ப்பும் இயேசுவின் சமகாலத்திலேயே நிறைய இருந்தது. இந்த அபாயத்தை அவர்கள் எதிர்கொள்ள இயேசுவே ஓர் உவமையைச் சொல்கின்றார்.

இந்த உவமையில் வரும் நடுவர் 'கடவுளுக்கும் அஞ்சுவதில்லை. மனிதர்களையும் மதிப்பதில்லை.' திருச்சட்டத்தின் முதன்மையான மற்றும் இரண்டாவது கட்டளைகளான இறையன்பும், பிறரன்பும் இவரிடம் அறவே இல்லை. யாருக்கும் எதிலும் கடன்படாதவராக, யாருக்கும் பயப்படாதவராக, யாரையும் திருப்திப்படுத்த விரும்பாதவராக இருக்கிறார். 'இதைச் செய்' என்று இவரிடம் யாரும் வற்புறுத்தவோ, பரிந்துபேசவோ, விரும்பிக் கேட்கவோ முடியாது. தன்னுடைய வாடிக்கையாளரான ஒரு கைம்பெண்ணுக்கு நீதி வழங்கும் கடமையையும் அவர் செய்யவில்லை. யாருக்கும் அஞ்சாத அவர் ஒரு கைம்பெண் என்ற பிள்ளைப்பூச்சிக்கா அஞ்சுவார்? இல்லை. ஆனாலும், கைம்பெண்ணின் தொல்லையின்பொருட்டு அவருக்கு நீதி வழங்குகிறார்.

இந்தப் பின்புலத்தில் நீதியற்ற நடுவரோ நீதி வழங்கினார் என்றால் நீதியும் இரக்கமுமான கடவுள் நீதி வழங்கத் தாமதம் செய்வாரோ? என்ற கேள்வியை எழுப்புகின்றார் இயேசு.

இயேசு இறந்து உயிர்த்து விண்ணேற்றம் அடைந்தபின் திருத்தூதர்கள் ஏறக்குறைய இக்கைம்பெண் போல நிர்க்கதியாக நின்றனர். அவர்களுக்கென்று எந்தவொரு உடைமையும், உறவும் இல்லை. நீதியும் இல்லை என்றால் அவர்கள் இன்னும் அதிகம் அவதிப்படுவார்கள். கைம்பெண்ணுடைய விடாத வேண்டுதல் அவருடைய விண்ணபத்தை நிறைவேற்றியதுபோல, விடாமுயற்சியுடன்கூடிய இறைவேண்டல் நம்பிக்கையைக் காத்துக்கொள்ள உதவும் என்று அறிவுறுத்துகிறார் இயேசு.

ஆக, விடாமுயற்சியுடன் கூடிய இறைவேண்டல் இறைமின்னேற்றியாக இருக்கிறது.

இவ்வாறு, இறைமின்னேற்றியாக இன்றைய முதல் வாசகம் குழுமத்தையும், இரண்டாம் வாசகம் மறைநூலையும், நற்செய்தி வாசகம் விடாமுயற்சியுடன் கூடிய இறைவேண்டலையும் முன்வைக்கிறது.

இந்த மூன்று சார்ஜர்களை - குழுமம், மறைநூல், இறைவேண்டல் - நம்முடைய இறைமின்னேற்றிகளாக வைத்துக்கொள்வது எப்படி?

1. குழுமமும் கூட்டு முயற்சியும்
இஸ்ரயேல் மக்கள் அமலேக்கியரோடு போரிட்டு பெற்ற வெற்றி இறைவனின் அருள் மற்றும் மனித முயற்சி ஆகியவற்றின் இனிய கலவையாக இருக்கிறது. மேலும், சிறிய குழுமத்தின் முயற்சி பெரிய குழுமத்திற்கு வெற்றியைத் தருகின்றது. ஆக, நாம் வாழும் நம்முடைய குடும்பம், சமூகம், குழுமம், பங்கு, ஊர், நகரம் ஆகிய அனைத்தும் குழுமங்களே. இவை அனைத்துமே இறைமின்னேற்றிகளே. இவை அனைத்தின் வழியாகவும் இன்று நாம் நம்மையே ஆற்றல்படுத்திக்கொள்ள முடியும். ஆனால், இதற்கு மாற்றாக இன்றைய உலகம் தனிநபர் வாழ்வை அதிகமாக முதன்மைப்படுத்துகிறது. ஒவ்வொருவரும் தன்னுடைய வீடியோ கேம், காணொளி, சமூக வலைதளம் என்று மூடிக்கிடக்கவும், அல்லது எல்லா மனிதர்களையும் துறந்துவிடும் பின்நவீன சந்நியாசிகளை உருவாக்குவதையும் இன்றைய உலகம் விரும்புகிறது. ஆனால், 'யாரும் எனக்கு வேண்டாம்' என்று எல்லாரையும் இயல்பு வாழ்க்கையில் துறந்துவிட்டு, செயற்கையான எண்ணியல் வாழ்வில் நண்பர்கள் வட்டத்தைப் பெருக்கிக் கொள்ளும் அதிநவீன சந்நியாசிகள் தங்களுடைய குழுமங்களுக்குத் திரும்ப வேண்டும். ஏனெனில், ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்யும் குழுமத்தில் அவர்கள் தங்களையே இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும். குடும்பத்திலும், குழுமத்திலும்தான் ஒருவருக்கு முதல் இறைமின்னேற்றி கிடைக்கிறது.

2. மறைநூல் அல்லது இறைவார்த்தை
'மறைநூல் அனைத்தும் கடவுளால் தூண்டப்பட்டது' என்று பவுல் சொல்லும்போது அவர் பழைய ஏற்பாட்டு மறைநூலையே மனத்தில் வைத்திருக்கிறார். ஏனெனில் பவுல் இத்திருமுகத்தை எழுதும் காலத்தில் புதிய ஏற்பாட்டு நூல்களும் திருமுறையும் முழுமை பெறவில்லை. இயேசு நிகழ்வில் வார்த்தையே மனிதராக நம்மோடு குடிகொண்டுள்ளது. விவிலியத்தை நாம் வாசிக்கும்போது நாம் இறையறிவில் வளர்வதோடு, நம்மைப் பற்றிய, உலகைப் பற்றிய, மற்றவர்களை பற்றிய அறிவும் நமக்கு வளர்கிறது. இன்று நாம் மறைநூலை இறைமின்னேற்றியாகப் பயன்படுத்துகிறோமா? நாம் மறைநூல் அறிவைபப் பெற விரும்புகிறோமா? கற்பிக்கவும், கண்டிக்கவும், சீராக்கவும், நேரிய வழியில் நடக்கப் பயிற்றுவிக்கவும் மறைநூலைப் பயன்படுத்துகிறோமா? அல்லது ஆலயத்திலும் செபக்கூட்டங்களிலும் மட்டுமே வாசிக்கப்படும் நூலாக நாம் அந்நியப்படுத்திடுவிடுகிறோமா?

3. விடாமுயற்சியுடன்கூடிய இறைவேண்டல்
நாம் செபிக்கின்றோம். சொந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி, முறைப்படுத்தப்பட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி செபிக்கின்றோம். ஆனால், வேண்டுவது கிடைக்கும் வரை செபிப்பதில்லை. பல நேரங்களில் மனம் தளர்ந்து போகின்றோம். நம்முடைய தவறான வாழ்க்கை முறை, மற்றவர்களைப் பற்றிய எண்ணம், கடவுளைப் பற்றிய எதிர்மறை எண்ணங்கள் ஆகியவற்றால் இறைவேண்டலைக் கைவிடுகிறோம். கைம்பெண்ணுக்கு வேறு வழியே இல்லை. ஆகையால் நடுவரை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டாள். இந்த இறைச்சார்பு நிலை என்னிடத்தில் இருக்கிறதா? சில நேரங்களில் கடவுளை நான் என் வாழ்வில் இறுதியான தேடுபொருளாகவே வைத்துள்ளேன். என்னுடைய மனமும் கால்களும் தளர்வதற்கான காரணிகள் எவை? கைகள் செய்யாததை முழங்கால்கள் செய்யும் என்றால் நான் அவர்முன் எத்தனை முறை மண்டியிடத் தயாராக இருந்துள்ளேன்? இறைவேண்டலை நான் ஆற்றல்பெறும் இடமாக பார்க்கிறேனா?

இறுதியாக,
இன்று நம்மைச் சுற்றி நிறைய போலி சார்ஜர்கள் இருக்கின்றன. இவை நம்மை சார்ஜ் செய்வதுபோல செயல்பட்டு நம் உடலில் எஞ்சியிருக்கும் ஆற்றலையும் உறிஞ்சிவிடுகின்றன. குழுமமும், இறைவார்த்தையும், இறைவேண்டலும் நம்மை உற்சாகப்படுத்தும், நமக்கு வெற்றியைக் கொடுக்கும் மின்னேற்றிகள்.

இதை அறிந்ததால்தான் திருப்பாடல் ஆசிரியர், 'மலைகளை நோக்கி என் கண்களை உயர்த்துகின்றேன். விண்ணையும் மண்ணையும் உண்டாக்கிய ஆண்டவரிடமிருந்தே எனக்கு உதவி வரும்' (121:1) என்று முழங்குகின்றார். இறைமின்னேற்றிகளோடு நாம் தொடர்பு கொண்டிருந்தால், 'போகும் போதும் உள்ளே வரும்போதும் இப்போதும் எப்போதும் நம்முடைய வாழ்வு என்னும் அலைபேசியும் மடிக்கணிணியும் இயக்கத்தில் இருக்கும்!'

ser

sunday homily


முகப்பு பக்கம்
வத்திக்கான் வானொலி
கத்தோலிக்க இதழ்கள்
ஞாயிறு வாசகம்
விருந்தினர் பக்கம்
உம் வாக்கே விளக்கு!
சென்னை பங்குதலங்கள்
நூலகம்
திருத்தலச் சுற்றுலா
தவக்கால சிந்தனைகள்
ஒலியும் ஒளியும்
அன்னை தெரேசா
கிறிஸ்மஸ் மலர்கள்
பொங்கல்
செபமாலை
பாடல்கள்
செபமே ஜெயம்



A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com