மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

இயேசுவின் விண்ணேற்பு விழா
(மூன்றாம் ஆண்டு)


இன்றைய வாசகங்கள்:-
திருத்தூதர் பணிகள் 1:1-11, 22-29 | எபேசியர் 1:17-23 | லூக்கா 24:46-53

பெரியவர் ஒருவர் மரணப் படுக்கையில் இருந்தார். சாவின் காரணமாகவும், முதுமையின் காரணமாகவும் முனங்கல் சப்தத்தில் இருந்தார். மூடிய கண்களோடு இருந்தவர், மூத்த மகன் எங்கே? என்று கேட்டார். அப்பா, உங்கள் கால் மாட்டில்தான் நிற்கிறேன் என்றான். அடுத்ததாகப் பெரியவர் என் நடுமகன் எங்கே என்று கேட்டார். உங்கள் அருகில் தான் நிற்கிறேன் என்றான். இளைய மகன் எங்கே என்று மூன்றாம் முறையாகக் கேட்டார். அவனோ, அப்பா! உங்கள் தலைமாட்டில்தான் நிற்கிறேன் என்று பதில் கொடுத்தான். கவலைப்படாதீர்கள் என்றும் சொன்னான். பெரியவரோ எரிச்சலோடு மூன்று பேரும் இங்கே சும்மா ஏன் நின்று கொண்டிருக்கிறீர்கள். நான் நடத்திய பெட்டிக்கடையை நடத்துவது யார்? என்று கேட்டார். தான் நடத்திய வியாபாரத்தைத் தொடந்து நடத்த வேண்டும் என்று அந்த பெரியவர் எதிர்பார்த்தது தவறு அல்ல. இவ்வுலகில் பெரும்பாலான மனிதர்கள், தங்கள் பணியை, தங்கள் வாரிசுகள் தொடர்ந்து ஆற்ற வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கின்றனர்.

இயேசுவுக்கு இது விதிவிலக்கல்ல. மூன்று ஆண்டுகள் இரவும், பகலும் கடினமாக உழைத்து இறையரசுக்குப் பணி ஆற்றினார். உவமைகள், புதுமைகள், போதனைகள், பாடுகள், துன்பங்கள் பல பட்டு மக்களுக்கு இறையரசைப் போதித்தார். தன் இறையரசுப் பணியைத் தம் சீடர்கள் தொடர்ந்து நடத்த வேண்டும் என்பதே இயேசுவின் விருப்பம், நோக்கம்.

உலகெங்கும் சென்று படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள் (மாற். 16:15) என்றார். எனவேதான் இன்றைய முதல் வாசகம் திருத்தூதர் பணியில் வானதூதர் சீடர்களை நோக்கி: கலிலேயரே! நீங்கள் ஏன் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டே நிற்கிறீர்கள்? (தி.ப. 1:11). புறப்பட்டு இதற்கு சாட்சியாக நீங்கள் செல்லுங்கள் (லூக். 24:48) என்றார்.

I. இன்றைய விண்ணேற்பு விழா நமக்கு உணர்த்துவது என்ன?
1. கிறிஸ்தவ வாழ்வு என்பது ஒரு தொடர் ஓட்டம். தொடர் ஓட்டத்தில் ஒருவர் ஓடி முடிந்த பின் மற்றொருவர் அவரிடமிருந்து கொடிக் குச்சியை வாங்கிக் கொண்டு ஓடுகிறார். இந்தத் தொடர் ஓட்டத்தில் ஒருவர் சரியாக ஓடவில்லை என்றால் ஒட்டுமொத்த வெற்றிக் கனியை எட்ட முடியாது. இயேசுவின் பணிவாழ்வு முடிந்தபின் அவரது பணியைத் தொடர்ந்து ஆற்ற சீடர்களும், இன்று நாமும் அழைக்கப்படுகிறோம். நாம் இந்தப் பணியைச் சரியாகச் செய்யவில்லை என்றால் இயேசுவின் இறையரசுப் பணியில் தொய்வும் தடையும் ஏற்படும். இன்று இயேசு நம்மைப் பார்த்து உன் கரங்களே என் கரங்கள். உன் கால்களே என் கால்கள்.அன்பு செய்ய உன் இதயமே என் இதயம் என்கிறார்.

2. இரண்டாவது தன் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொடுத்து எதை எதை கட்டுவீர்களோ அது கட்டப்படும். எதை எதையெல்லாம் கட்டு அவிழ்ப்பீர்களோ அவை அவிழ்க்கப்படும் (மத். 18:18) என்று அதிகாரப் பகிர்வு செய்கிறார். இந்தப் பகிர்வு திருச்சபையில் குருக்கள் பொதுநிலையினரிடமும், கணவன் மனைவியிடமும், மாமி மருமகளுக்கும், பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கும் அதிகாரப் பகிர்வு செய்தால் வளர்ச்சி உண்டு என்பதை இன்றைய விழா நமக்குக் காட்டுகிறது..

3.மெசியா தாம் மாட்சி அடைவதற்கு முன் இத்துன்பங்களைப் பட வேண்டும் அல்லவா (லூக். 24:26). ஆம் இயேசு பாடுபட்டு மரித்து உயிர்த்த பின் மாட்சியுடன் தந்தையின் வலப்பக்கம் வீற்றிருக்கிறார். இதேபோல்தான் நமது வாழ்விலும் கோதுமை விதையானது மண்ணிலே விழுந்து மடிந்தால் தான் பலன் தரும். சந்தனக் கட்டையை மாவாக்கித் தண்ணீரில் கலக்கும் போதுதான் மணம் வீசுகிறது. தங்கத்தைப் புடம் போடும் போதுதான் வேண்டிய புது உருவத்தைப் படைக்க முடிகிறது. அதேபோல் நமது வாழ்விலும் துன்பம் இன்றி இன்பம் இல்லை, பாடுகள் இன்றி மாட்சிமை இல்லை என்பதை இயேசு நமக்குக் காட்டிவிட்டார்.

4.தலையாகிய இயேசு மாட்சிமை அடைந்தார் என்றால் அவரது உடலாகிய நாம் மாட்சிமை பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கை சாசனத்தை இயேசு நமக்கு விட்டுச் சென்றார்.

II. நற்செய்தியாளர் புனித யோவான் நமக்குக் காட்டியது என்ன ?

1. இயேசுவின் இறையரசைக் கட்டி எழுப்ப அழைக்கப்பட்ட பன்னிருவரில் ஒருவர் யோவான். இயேசுவுக்கு உறவினர், நெருக்கமானவர், அன்புச் சீடர் என்ற செல்லப் பெயரையும் பெற்றவர். இவர் செய்தது என்ன?

2. தன் அழைப்பில் இலட்சியத் தெளிவு கொண்டிருந்தார். ஒன்றை இழந்தால் தான் மற்றொன்றை அடைய முடியும் என்ற இலட்சியத் தெளிவு கொண்டிருந்தார். நடந்து செல்லும் பாதை குறுகிய பாதை என்பதை அறிந்திருந்தார்.

3. இரண்டாவதாக, இலட்சிய தயாரிப்பில் மூன்று ஆண்டுகள் இயேசுவின் போதனையில் தன்னையே அர்ப்பணித்து ஆவியின் திருமுழுக்குக்குத் தன்னையே தயாரித்தவர்.

4. மூன்றாவதாக, இலட்சிய உறவில் இயேசுவோடு இரண்டறக் கலந்தவர். என்னை விட்டு உங்களால் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது (யோவா. 15:5) என்பதை நன்கு உணர்ந்தவர். ஆவியானவரின் புதுப்படைப்பாக இயேசுவின் விண்ணேற்புக்குப் பின் மாற்றம் பெற்றவர்.

இறுதியாக இலட்சியப் பயணம் செய்தவர். மற்ற சீடர்கள் அனைவரும் ஓடிவிட்டாலும் இயேசுவோடு கல்வாரி மட்டும் இருந்தவர். ஏனெனில் இயேசுவின் அன்புச் சீடன் அல்லவா?

ser

விண்ணகத்திற்குள் நாம் நுழைவோமா?

ஓர் ஊரிலே ஒரு கணவனும், ஒரு மனைவியும்! அவர்கள் வாழ்க்கையில் திருமணம் ஆன நாளிலிருந்து சண்டையும் சச்சரவும் போரும் பூசலும்!

கணவர் வடக்கு வடக்கு என்றால் மனைவி தெற்கு தெற்கு என்பார்! காலச் சக்கரம் சுழன்றது! இருவருக்கும் வயதாகி விட்டது! கணவருக்கு 90 வயதும், மனைவிக்கு 85 வயதும் இருக்கும். ஆனால் சண்டை ஓயவில்லை !

ஒரு நாள் இரவு வீடு முழுவதும் வெளிச்சம். வானதூதர் ஒருவர் அந்த தாத்தா, பாட்டியின் முன்னால் நின்றார்.

அவர் அந்தத் தம்பதியரைப் பார்த்து, உங்களில் யாராவது ஒருவரை விண்ணகத்திற்கு அழைத்துப் போக வந்திருக்கின்றேன். உங்கள் இருவரில் யாருக்கு என்னோடு வர ஆசை? என்றார்.

உடனே தாத்தா, இவளை அழைத்துச் செல்லுங்கள் என்றார். பாட்டியோ, இல்லை, இல்லை இவரை அழைத்துச் செல்லுங்கள் என்றார்.

வானதூதருக்கு ஆச்சரியம்! அவர்களைப் பார்த்து, இப்படி அன்பு செய்யும் கணவன், மனைவியை இதுவரை நான் பார்த்ததே இல்லை ! என்றார்.

அதற்கு தாத்தா என்ன சொன்னார் தெரியுமா? அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை! இவள் இல்லாத இடமே எனக்கு மோட்சம் என்றார்.

பாட்டியும், இந்தக் கிழவன் இல்லாத இடமே எனக்கு மோட்சம் என்றார்.

இது ஒரு விளையாட்டான கதையாக இருக்கலாம்! ஆனால் மோட்சம் என்பது, விண்ணகம் என்பது துன்ப துயரங்கள், சோதனைகள், வேதனைகள் இல்லாத இடம், நிலை என்பது நமக்குப் புரிகின்றது. விண்ணகம் என்பதற்கு அழகானதோர் விளக்கத்தை திருவெளிப்பாடு நமக்குத் தருகின்றது! விண்ணகம் என்பது வெண்மையான தொங்கலாடை அணிந்தவர்கள் வாழும் இடம்!

அவர்கள், ஆமென், புகழ்ச்சியும் பெருமையும் ஞானமும் நன்றியும் மாண்பும் வல்லமையும் வலிமையும் எங்கள் கடவுளுக்கே என்றென்றும் உரியன; ஆமென் ( திவெ 7:12) என்று பாடிக்கொண்டிருப்பார்கள்! அவர்கள் அனைவரும் தங்களின் தொங்கலாடைகளை ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தில் துவைத்து வெண்மையாக்கி க்கொண்டவர்கள் ( திவெ 7:14). வானுலகில் யாருக்கும் எந்தத் துன்பமும் இருக்காது ( திவெ 7:16-17).

இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் விண்ணகத்தை தூயகம் என்று அழைக்கின்றது ( எபி 9:24). விண்ணகத்தில் தூய்மைக்கு மட்டுமே இடமுண்டு.

இப்படிப்பட்ட விண்ணகத்திற்குள் இயேசு நுழைந்திருக்கின்றார் (முதல் வாசகம், இரண்டாம் வாசகம் , நற்செய்தி ).

உலகின் ஒளி நானே ( யோவா 8:12) என்றார் இயேசு. அவருக்குள் இருள் கிடையாது! இவர் ஒருவரால் மட்டும்தான், என்னிடம் பாவம் உண்டு என்று உங்களுள் யாராவது என் மேல் குற்றம் சுமத்த முடியுமா? ( யோவா 8:46) என்று கேட்க முடிந்தது.

இன்று நம் எல்லாருக்குமே இயேசுவைப் போல விண்ணகம் எழுந்து செல்ல ஆசை ! மோட்சத்தை அடைய ஆசை!

நம் ஆசை நிறைவேறவேண்டுமானால் இயேசுவைப் போல நாம் தூய்மையான மனமும், உள்ளமும் படைத்தவர்களாக வாழ முன்வரவேண்டும்.

விண்ணகம் என்பது தூய்மையான இடம்! அது தூயவர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தம் !

நம்மையே நாம் தூய்மையாக்கிக்கொண்டு விண்ணகத்துக்குள் இயேசுவைப் போல நுழைந்து, துன்பமில்லா , துயரமில்லா நிலை வாழ்வை அனுபவிப்போம்.

மேலும் அறிவோம் :
சிறப்பீனும் செல்வமும் ஈனும் அறத்தினூஉங்கு
ஆக்கம் எவனோ உயிர்க்கு ( குறள் : 31).

பொருள்: சிறப்பாகிய வீடுபேற்றையும் செல்வச் செழிப்பையும் வழங்குவது அறநெறி ஆகும். இத்தகைய அறத்தைக் காட்டிலும் மேன்மை மிக்கது எதுவும் இல்லை.

நெஞ்சை விட்டு நீங்காதவை

இயேசுவின் விண்ணேற்ற நிகழ்வு பற்றி லூக்கா தரும் இரண்டு குறிப்புகள். ஒன்று நற்செய்தி நூலின் முடிவாக. இன்னொன்று திருத்தூதர் பணிகள் நூலின் தொடக்கமாக.

இயேசுவின் விண்ணேற்றம் :

- இயேசுவின் வாழ்விலும் திருச்சபையின் வரலாற்றிலும் ஒரு முக்கிய கட்டம்.

- இயேசுவின் பாடுகள், மரணம் இவற்றைத் தந்தையான கடவுள் அங்கீகரித்தார், ஏற்றுக் கொண்டார் என்பதன் அடையாளம்.

இயேசுவின் விண்ணேற்றம்:

- இயேசுவின் ஊனுடல் வரலாற்றுக்கு ஒரு முடிவு.
இயேசுவின் மறையுடல் வரலாற்றுக்கு ஒரு தொடக்கம்.

- கிறிஸ்துவின் நேரடிப் பணிக்கு ஒரு முடிவு,
திருத்தூதர், கிறிஸ்தவர் பணிக்கு ஒரு தொடக்கம்.

- போதனை வாழ்வுக்கு முடிவு போல
சாட்சிய வாழ்வுக்கு ஆரம்பமாக.

ஆக இயேசுவின் விண்ணேற்புப் பெருவிழா இரு பெரும் சிந்தனைகளை முன் வைக்கிறது.

1. இயேசுவின் மண்ணகப் பணி நிறைவு: இயேசுவின் மானிட உருயேற்றலும் விண்ணேற்றமும் நேரடித் தொடர்புடையவை. எந்த நோக்கத்திற்காக இயேசு விண்ணகம் துறந்தாரோ அதே நோக்கத்தின் நிறைவாக விண்ணேறுகிறார் என்பது. தந்தையான இறைவனின் விருப்பத்தையும் அவரது இறையாட்சிப் பணியையும் உலகில் நிலைநிறுத்திய இயேசு, உலகப் பணியின் நிறைவாக விண்ணகம் ஏறினார் என்பது அவருக்குப் பணி முழுமை எவ்வாறு சாத்தியமாயிற்று? இயேசு தமக்கென இறைவன் தந்த பணியினைப் பற்றிய தெளிவும் ஆர்வமும் கொண்டிருந்தார். எச்சூழலிலும் எவ்விதத்திலும் பணியிலிருந்து விலகிச் செல்லவில்லை. இறைவன் தந்த பணியை நிறைவேற்றுவதே இயேசுவின் தனிப்பெரும் ஒரே குறிக்கோளாயிருந்தது. ''என்னை அனுப்பியவரின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதும் அவர் கொடுத்த வேலையைச் செய்து முடிப்பதுமே என் உணவு" (யோவான் 4:34). அத்தோடு இறையாட்சிப் பணியில் அவர் சந்தித்த தடைகள், தடங்கல்கள், எதிர்ப்புகள், ஏமாற்றங்கள் அனைத்தையும் துணிந்த மனநிலையுடன் எதிர்கொண்டார். மேலாக அவர்தம் பணியின் உச்சம் சிலுவைச் சாவு என அறிந்தும் மன உவப்புடன் தன்னை ஈந்தார். எனவே அவரது வாழ்வின் பரிசு அவரின் உயிர்ப்பு, பணியின் நிறைவு விண்ணேற்றம்.

2. இயேசுவின் பணியில் அவருடைய சீடர்கள் கொண்டிருக்க வேண்டிய பங்கேற்பு பற்றிய நினைவூட்டல். இயேசு தொடங்கிய இறையாட்சிப் பணியைத் தொடர வேண்டிய கடமை இப்போது சீடர்களுடையது. அவர் செயலாற்றியதை வீரியம் குறையாமல் துணிவோடு செயல்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பும் அவர்களுடையது. அவர் மீண்டும் வரும் வரை மறவாமல் இம்மண்ணகத்தில் இயேசுவின் மீட்புப் பணியை ஆற்றுவதே தேவை. "கலிலேயரே, நீங்கள் ஏன் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டே நிற்கிறீர்கள்? இந்த இயேசு உங்களிடமிருந்து விண்ணேற்றமடைந்ததைக் கண்டீர்கள் அல்லவா? அவ்வாறே அவர் மீண்டும் வருவார்" (தி.ப.1:11). எனவே விண்ணேற்றப் பெருவிழா இயேசுவின் இறையாட்சிப் பணியை அவரை நம்பித் தொடர்கின்றவர்கள், தொடர வேண்டிய அவசியத்தை, பணிப் பகிர்வினை , அப்பணியினை ஆழமாக ஆற்ற உருவாக்க வேண்டிய பங்கேற்பு அமைப்புகளைப் பற்றிய சிந்தனைகளை ஆழப்படுத்த அழைக்கிறது.

இந்த இறையாட்சிப் பணியைத் தனி ஆளாக அல்ல, கூட்டாக, கூட்டொருமிப்பாக, குழுக்களாகச் செயலாற்றுங்கள் எனப் பணிக்கிறார். இப்பணியை அவரை நம்புகிறவர்கள் தாங்கள் வாழும் இடங்களில் வாழ்ந்து காட்ட முனைய வேண்டும் என அறைகூவல் விடுக்கிறார். தொடக்கக் காலத் திருச்சபையில் பார்க்கிறோம். அவர்கள், திருத்தூதர் கற்பித்தவற்றிலும், நட்புறவிலும், அப்பம் பிடுவதிலும், இறை வேண்டலிலும் உறுதியாய் நிலைத்திருந்தார்கள்... நம்பிக்கை கொண்டோர் அனைவரும் ஒன்றாயிருந்தனர். எல்லா உடைமைகளையும் பொதுவாய் வைத்திருந்தனர்... அனைவருக்கும் அவரவர் தேவைகளுக் கேற்ப பகிர்ந்தளித்தனர். ஆண்டவரும் தாம் மீட்டுக் கொண்டவர்களை நாள்தோறும் அவர்களோடு சேர்த்துக் கொண்டே இருந்தார்". (தி.ப. 2:42-27). இன்று, இயேசு தொடங்கிய இறையாட்சிப் பணியை நாம் தொடர்ந்தாற்ற வேண்டிய தேவையை உணர்வோம். அருள் பணியாளர்களை மையப்படுத்தியோ, அல்லது குறிப்பிட்ட இனத்தினரை , மொழியின்ரை முன்னிலைப்படுத்தியோ அல்ல, நம்பிக்கை கொண்ட யாவருமே பணிப்பகிர்ந்து செயல்படுவோம்.

இயேசுவின் விண்ணேற்றத்தில் சீடர்களின் நெஞ்சை விட்டு நீங்காதவைகள் இரண்டு:
1. இயேசு தந்த பொறுப்பு (நற்செய்தி அறிவிப்பு + நற்சான்று வாழ்க்கை ) (தி.ப.1:8) நமது பணி வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பது அல்ல. மாறாக அவர் விட்டுச் சென்ற பணியைத் தொடர்ந்து ஆற்றுவது. இயேசு கனவு கண்ட புதிய உலகை உருவாக்குவது. இனி இயேசு மட்டுமல்ல, நாமும் உலகின் ஒளி, பூமியின் உப்பு, மனித வாழ்வின் புளிப்பு மாவு.

திருச்சபையில் எத்தனை ஆயிரம் புனிதர்கள்! அத்தனை பேரும் ஓர் அச்சில் வார்த்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் போல் ஒரே விதத்தில் சான்று பகர்ந்தவர்கள் அல்ல. வானவில்லின் வண்ண நிறங்கள் போல ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட விதத்தில் வேறுபட்ட சூழல்களில் சான்று பகர்ந்தவர்கள். அந்தப் பணியில் இயேசுவே நம்மோடு இருந்து நம்மில் செயல்படுகிறார் என்பதுதான் தனிச்சிறப்பு (மார்க் 16:20)

2. இயேசு தந்த வாக்குறுதி (இயேசு மீண்டும் வருவார். ஆவியைத் தருவார்) ''இந்த இயேசு உங்களிடமிருந்து விண்ணேற்ற மடைந்ததைக் கண்டீர்கள் அல்லவா? அவ்வாறே அவர் மீண்டும் வருவார்” (தி.ப.1:11, பிலிப்.3:20). இயேசுவின் உடனிருப்புக்கும் வல்லமைக்கும் ஓர் அழியாமை உண்டு. ஊனுடலில் நடமாடிய போது அவர் ஒரு நேரத்தில் ஒரு இடத்தில் மட்டும் இருந்தார். விண்ணகம் சென்றபின் தூய ஆவியின் வழியாக அண்ட கோளங்கள் அனைத்திலும் இருக்கிறார். மண்ணில் விண்ணகத்தை உருவாக்க மனிதர்களைக் கருவியாக்கிக் கொள்வார் என்பதே விண்ணேற்ற விழாச் சொல்லும் செய்தி.

பேருந்து ஒன்றில் ஒரு பிச்சைக்காரன் கையை நீட்டி பயணிகளிடமிருந்து காசு வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். அதே பேருந்தில் நடத்துனரும் கையை நீட்டி பயணிகளிடமிருந்து காசு வாங்கிப் பயணச் சீட்டைக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். நடத்துனர் பிச்சைக்காரனிடம், "நீயும் கையை நீட்டி காசு வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய். நானும் கையை நீட்டி காசு வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன், யார் பிச்சைக்காரன? யார் நடத்துனர் ? என்ற வேறுபாடு தெரியாமல் போய்விட்டது. மரியாதையாய் பேருந்திலிருந்து கீழே இறங்குடா!" என்று கூறினார்.

இக்காலத்தில் குருக்கள் செய்துவரும் பல பணிகளைப் பொதுநிலையினர் செய்து வருவதால், பொதுநிலையினர்களுக்கும் குருக்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு மங்கிக்கொண்டு வருகிறது. இக்காலக்கட்டத்தில் பெரிய வியாழனாகிய இன்று குருக்களின் தனித்தன்மை என்ன என்பதையும், அவர்கள் தங்கள் தனித்தன்மையை இழக்காமல் பொதுநிலையினருடன் இணைந்து செயல் ஆற்றுவது எவ்வாறு என்பதையும் பற்றிச் சிந்திப்பது நல்லது.

பொதுநிலையினர், திருப்பணியாளர்கள் இதுவரை ஆற்றிவந்த ஒரு சில பணிகளைச் செய்வதால் அவர்கள் திருப்பணியாளர்கள் ஆவதில்லை . ஒருவரைத் திருப்பணியாளராக ஆக்குவது அவர் பெறும் திருப்பட்டம், திருப்பட்டங்கள் மூன்று. அவை முறையே, திருத்தொண்டர் பட்டம், குருப் பட்டம், ஆயர் பட்டம். இப்பட்டங்களில் ஏதாவது ஒன்றைப் பெறாதவர்கள் திருப்பணியாளர்கள் அல்ல என்பதை உணர்க,

இன்றையச் சூழலில் குருக்கள் தேவையா? நற்கருணை இன்றித் திருச்சபை இல்லை; குருக்கள் இன்றி நற்கருணை இல்லை, எனவே குருக்கள் திருச்சபைக்குத் தேவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. இரண்டாவது வத்திக்கான் சங்கம் மிகவும் தெளிவாகக் கூறுகிறது: விசு வசிப்போருக்கு எவரும் திருமுழுக்கு அளிக்கலாம் என்றாலும், குரு ஒருவரே மறையுடலை உருவாக்கும் அலுவலை நற்கருணைப்பலி மூலம் நிறைவேற்ற முடியும் (திருச்சபை, எண் 17).

குருத்துவம் என்னும் திருவருள்சாதனத்தால் குருக்கள் அழியா முத்திரையுடன் திருப்பணியாளர்கள் ஆகின்றனர். கிறிஸ்துவின் பெயரால் மக்களுக்குப் போதித்து, மக்களைப் புனிதப்படுத்தி, மக்களை வழிநடத்து கின்றனர். இப்பணிகளை அவர்கள் கிறிஸ்துவின் பெயரால், மறு கிறிஸ்துவாக, கிறிஸ்துவின் ஆளுமையில் ஆற்றுகின்றனர். குருக்கள் மட்டுமே திருப்பலியில் அப்பத்தையும், இரசத்தையும் கிறிஸ்துவின் திருவுடலாகவும், திரு இரத்தமாகவும் மாற்ற முடியும்,

அவர்கள் மட்டுமே ஒப்புரவு அருள் அடையாளத்தில் மக்களின் பாவங்களை மன்னிக்க முடியும். எனவே பொதுநிலையினர் ஒருக்காலும் குருக்களின் இடத்தை நிரப்ப முடியாது. குருக்கள் திருச்சபைக்குத் தேவையில்லை என்ற நிலை உருவாக முடியாது,

நற்கருணை எவ்வாறு விசுவாசத்தின் மறைபொருளோ, அவ்வாறே குருத்துவமும் விசுவாசத்தின் மறைபொருள், விசுவாசமின்றிக் குருத்துவத்தையோ குருக்களையோ ஏற்க முடியாது. எந்தக் குருவும் குருத்துவப் பணிக்குத் தகுதியற்றவர், திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார்: "எங்களுக்குத் தகுதியில்லை . எங்கள் தகுதி கடவுளிடமிருந்தே வருகிறது." (2 கொரி 3:5). கடவுள் தகுதியற்ற மனிதர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து தன்னுடைய பணிக்குத் தகுதியுள்ளவர்களாக மாற்றுகிறார். இரண்டாம் நற்கருணை மன்றாட்டில், "உம் திருமுன் நின்று ஊழியம் புரியத் தகுந்தவர்களென எங்களை ஏற்றுக்கொண்டீர். எனவே உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறோம்" என்று குரு கூறுகின்றார். குருக்களை மக்கள் மதித்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் அவர்கள் கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதிகள், கிறிஸ்து தம் சீடர்களிடம் கூறினார், "உங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பவர் எனக்குச் செவிசாய்க்கிறார். உங்களைப் புறக்கணிப்பவர் என்னைப் புறக்கணிக்கிறார். என்னைப் புறக்கணிப்பவர் என்னை அனுப்பினவரையே புறக்கணிக்கிறார்" (லூக் 10:16).

ஒரு குரு யார்? அவருடைய பணிகள் எத்தகையவை என்பதைப் பிரஞ்சுக் குரு லக்கோடர் பின்வருமாறு விவரிக்கிறார். "குரு உலகில் வாழ்கின்றவர். ஆனால் உலகத்தைச் சாராதவர். எந்தக் குடும்பத்தையும் சாராது எல்லாருக்கும் உறவினர். துன்பம் துடைத்து இன்பம் பெருக்கும் இறை அன்பர். இரகசியம் அறிந்து இறைபணி ஆற்றுகின்றவர், அன்பை வழங்க அவருக்கு ஓர் அனல் நெஞ்சம். கற்பைக் காக்க அவருக்கு ஒரு கல் நெஞ்சம். திருமறை நவின்று அருட்கரம் வழங்கும் ஆன்மவேடர், அருள் சாதனங்களை வழங்கி அவனியோர் கரைசேர விழைபவர், கடவுளே! இது என்ன வாழ்வு! அது உம்முடைய வாழ்வு! ஓ இயேசு கிறிஸ்துவின் குருவே!"

"இயேசுவின் இதய அன்பே குருத்துவம்" என்று குருத்துவத்திற்கு இலக்கணம் வகுத்த புனித ஜான் மரிய வியான்னி கூறுகின்றார். “ஒரு குரு யார்? என்பதை இம்மையில் முழுமையாக உணர்ந்தோமென்றால், நாம் இறந்துவிடுவோம், பயத்தினால் அல்ல. அன்பினால்." கிறிஸ்துவின் பன்னிரு சீடர்களில் ஒருவர் அவரைக் காட்டிக்கொடுக்க, ஒருவர் அவரை மறுதலிக்க, பாடுகளின்போது மற்றவர்கள் அனைவரும் (யோவானைத் தவிர) ஓடிப்போனார்கள். எனவே, இக்காலத்திலும் ஒருசில குருக்கள் திசைமாறிச் செல்வதைக் கண்டு அதிர்ச்சி அடையத் தேவையில்லை. குருத்துவ அழைத்தலை உதறிவிட்டு ஓடிப்போனக் குருக்களைப்பற்றிக் கடுமையாக விமர்சனம் செய்வதைவிட தங்கள் அழைத்தலில் நிலைத்து நிற்கும் குருக்களுக்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி கூறவேண்டும். கிறிஸ்து, "தந்தையே! என் சீடர்களை உலகிலிருந்து எடுத்துவிட வேண்டுமென்று நான் மன்றாடவில்லை. தீயோனிடமிருந்து அவர்களைக் காத்தருள வேண்டுமென்றே வேண்டுகிறேன்" (யோவா 17:15) என்று மன்றாடியதுபோன்று, நாமும் மன்றாடுவோம்.

குருக்களின் பணிக்குருத்துவம் பொதுநிலையினரின் பொதுக்குருத்துவத்திலிருந்து தன்னியல்பிலேயே வேறுபட்டது 61னினும், இரண்டும் ஒன்றை ஒன்று தழுவியுள்ளது. ஓர் இளங் குருமட அதிபர் மாணவர்களிடம், "நீங்கள் ஒழுங்காக நடக்கவில்லையென்றால் உங்களை வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடுவேன்" என்று கூற, ஒரு மாணவன் எழுந்து அதிபரிடம், "எங்களை அனுப்பிவிட்டு நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?" என்று திருப்பிக் கேட்டபோது, அதிபர் வாயடைத்து நின்றார். அவ்வாறே பொதுநிலையினர் இல்லையென்றால், குருக்கள் என்ன செய்ய முடியும்? பொதுநிலையினரின் பொதுக் குருத்துவத்தைச் செயல்படுத்தவே குருக்களின் பணிக்குருத்துவம் உள்ளது. பொதுநிலையினரும் தங்கள் வாழ்க்கை நிலைக்கேற்ப, கிறிஸ்துவின் போதிக்கும். புனிதப்படுத்தும், வழிநடத்தும் முப்பெரும் பணிகளிலும் பங்கு பெறுகின்றனர். அனைத்துக் காரியங்களிலும் குருக்களுக்குப் பொதுநிலையினரின் ஒத்துழைப்புத் தேவை. எனவே குருக்கள் பொதுநிலையினரின் அழைத்தலையும் பணியையும் ஏற்று, மதித்து, ஊக்கவிக்க வேண்டும்,

இல்லறமும் துறவறமும் திருச்சபைத் தாயின் இரண்டு நுரையீரல்கள் போன்றவை. இவற்றில் ஒன்று பாதிக்கப்பட்டாலும் மற்றொன்றும் பாதிக்கப்படும். குருக்களும் பொதுநிலையினரும் தம்தம்) தனித்தன்மையை மதித்து, இருவரும் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டால் மட்டுமே திருச்சபை மக்கள் நடுவில் கிறிஸ்துவின் அருளடையாளமாகச் செயல்பட முடியும். அதாவது. மீட்பைக் குறித்துக் காட்டும் அடையாளமாகவும் அம்மீட்பை வழங்கும் கருவியாகவும் செயல்பட முடியும்.

பொதுநிலையினரும் குருக்களும் பெரிய வியாழன் அன்று தீவிரமாகச் சிந்தித்து செல்பட வேண்டியவை பின்வருமாறு:

1.பெரிய வியாழன் மட்டும் பன்னிருவரின் பாதங்களைக் கழுவும் சடங்கை நடத்தினால் போதாது. ஒவ்வொரு நாளும் நாம் நம்மோடு இருப்பவர்களின் பாதங்களைக் கழுவ வேண்டும், அதாவது. மற்றவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டும், ஏனெனில், "கிறிஸ்து தொண்டு ஏற்பதற்கு அல்ல, மாறாகத் தொண்டு ஆற்றுவதற்காக வந்தார்" (மாற் 10:45).

2.“இது உங்களுக்காகக் கையளிக்கப்படும் என் உடல்," "இது உங்களுக்காகச் சிந்தப்படும் என் இரத்தம்." இவ்வார்த்தைகள் வசீகர வாய்ப்பாடாக மட்டுமல்ல, அவையே நமது வாழ்க்கை முறையாகவும் மாற வேண்டும். நாள்தோறும் நாம் நம்மை பிறரின் மேம்பாட்டிற்காகக் கையளிக்க வேண்டும். அதாவது, பலிவாழ்வு வாழ வேண்டும். பலி ஒப்புக்கொடுப்பவர்களாக மட்டுமல்லாமல், பலிப்பொருளாகவே மாற வேண்டும்

மறைதலே இறைமை

'ஆண்டவராகிய இயேசு, மகிமையின் மன்னர்,
பாவத்தையும் இறப்பையும் தோற்கடித்த வெற்றி வீரர்,
வானதூதர் வியப்புற வானங்களின் உச்சிக்கு ஏறிச் சென்றார்.
இவ்வாறு அவர் சென்றது
எங்கள் தாழ்நிலையை விட்டு அகல வேண்டும் என்பதற்காக அன்று.
மாறாக, எங்கள் தலைவரும் முதல்வருமாகிய அவர்
முன்னரே சென்ற அவ்விடத்திற்கு
அவர் உறுப்பினர்களாகிய நாங்களும்
அவரைப் பின் தொடர்ந்து செல்வோம் என்று
நம்பிக்கை கொள்வதற்காகவே'

இன்றைய திருப்பலியின் தொடக்கவுரையில் நாம் காணும் தூய அகுஸ்தினாரின் இவ்வார்த்தைகள் இன்றைய நாளின் பொருளை மிக நேர்த்தியாக நமக்கு எடுத்துரைக்கின்றன.

'இயேசு விண்ணேற்றம் அடையும் நாள் நெருங்கி வரவே எருசலேமை நோக்கிச் செல்லத் தீர்மானித்து...' (9:51) என லூக்கா இயேசுவின் பயணத்தை முன்கூட்டியே தொடங்கி வைக்கிறார். இயேசுவின் வாழ்வில் நிறைவு அவரின் விண்ணேற்றம். லூக்காவின் இந்தப் புரிதலுக்கு மூன்று பின்புலங்கள் இருந்தன:

பின்புலம் 1: இருதுருவ சிந்தனை ஒளி-இருள், பகல்-இரவு, நன்மை-தீமை என இருதுருவ சிந்தனைக்குப் பழக்கப்பட்டது மனித மனம். இந்த இருதுருவ சிந்தனையின் படி, இறங்கி வரும் யாரும் ஏறிச் செல்ல வேண்டும். ஆக, இறங்குதல்-ஏறுதல் அவசியம். இயேசு, கடவுளின் மகன், பிறந்து, இறங்கி வந்தார் என்றால், அவர் இறந்து, ஏறிச் செல்ல வேண்டும். அப்போதுதான் வாழ்க்கை வட்டம் முழுமை அடையும்.

பின்புலம் 2: அடுக்கு உலக சிந்தனை கிரேக்க சிந்தனையாளர் பிளேட்டோ தொடங்கி காலங்காலமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது 'அடுக்கு உலகம்.' அது என்ன அடுக்கு உலகம்? இந்த உலகத்தில் மூன்று அடுக்குகள் உள்ளன. மேல் அடுக்கு வானம், நடு அடுக்கு பூமி, கீழ் அடுக்கு பாதாளம். கடவுளர்கள், குட்டிக் கடவுளர்கள், தூதர்கள் ஆகியோரின் உறைவிடம் மேல் அடுக்கு. தீயவர்கள், கொடியவர்கள், தீமை இவர்களின் உறைவிடம் கீழ் அடுக்கு. இந்த இரண்டிற்கு நடுவில் உள்ள அடுக்கில் இருப்பவர்கள் இரண்டு பண்புகளையும் தங்களுக்குள் கொண்டிருப்பவர்கள். ஆனால் இந்த அடுக்கு ஒரு நிழல் அடுக்கு. இங்கு காணும் எல்லாம் மேல் மற்றும் கீழ் அடுக்குகளின் ஜெராக்ஸ் பிரதிகள். மேல் அடுக்கிலிருந்து நடு அடுக்கிற்கு வந்த இயேசு, தன் இறப்பால் கீழ் அடுக்கையும் சந்தித்துவிட்டு, மீண்டும் மேல் அடுக்கிற்கு ஏறிச் செல்கின்றார். நடு அல்லது கீழ் அடுக்கு அவரைத் தன்னகத்தே வைத்துக்கொள்ள இயலாது. ஏனெனில் அவர் மேலடுக்கைச் சார்ந்தவர்.

பின்புலம் 3: மறைதல்-நிறைதல் சிந்தனை லூக்கா ஒரு மருத்துவர். மருத்துவத்தின் முக்கியமான கூறு 'மறைதல்-நிறைதல்.' புரியலையா? நமக்கு வரும் நோய்களுக்கு காரணம் என்ன? 'இருக்க வேண்டிய ஒன்று மறைந்தால்' (எ.கா. இரத்தத்தில் ஹீமோகுளோபின் குறைதல்) 'இருக்கக் கூடாத ஒன்று நிறைந்தால்' (எ.கா. இரத்தத்தில் சர்க்கரை நிறைதல்) அது நோய். மருத்துவரின் பணி என்ன? 'குறையை நிறைவு செய்வது,' 'நிறைதலை கரைத்துக் குறைப்பது.' அதிகம் மறைந்தாலும் ஆபத்து. அதிகம் நிறைந்தாலும் ஆபத்து. இயேசு மறைய வேண்டும். சீடர்கள் நிறைய வேண்டும். ஆனால், இயேசுவும் முழுமையாக மறைந்துவிடக் கூடாது. சீடர்களும் முழுமையாக நிறைந்துவிடக் கூடாது. இந்த இரண்டையும் சமன்படுத்த லூக்கா கையில் எடுக்கும் இறையியல்கூறுதான் விண்ணேற்றம். ஒரு சின்ன அறையில் லேன் நெட்வொர்க் கனெக்ஷன் வழியாக இயேசுவை சீடர்களோடு இணைத்து வைத்திருந்த லூக்கா, அவரை அப்படியே தூக்கி உயரமான ஒரு வைஃபை ரவுட்டராக மாற்றிவிடுகின்றார். இப்போது இயேசுவோடு யாரும் தங்களை இணைத்துக் கொள்ள முடியும். தேவையானதெல்லாம் 'நம்பிக்கை' என்ற ஐந்தெழுத்து பாஸ்கோட் மட்டுமே.
இந்த மூன்றும் விண்ணேற்றம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள நமக்குப் பின்புலமாக இருந்தாலும், விண்ணேற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவும், நம்பவும், புரிந்து கொள்ளவும் மூன்று கூறுகள் தடைகளாக நிற்கின்றன:

தடை 1: இயேசுவின் உடல் மனித உடல் அல்லது உரு ஏற்றதால் இயேசு பிறந்தார். வளர்ந்தார். சாப்பிட்டார். காணாமல் போனார். கிடைத்தார். நடந்தார். பேசினார். சிரித்தார். அழுதார். இறந்தார். உயிர்த்தும் விட்டார். உயிர்த்தவர் வெறும் ஆவியாக வராமல் உடலோடு வந்தார். சீடர்களுக்குத் தோன்றினார். தன் உடலைத் தொட்டுப் பார்க்கச் சொன்னார். சாப்பிட்டார். வழிநடந்தார். அப்பம் பிட்டார். இதுவரைக்கும் சரி. ஆனால், விண்ணேற்றம் அடையும்போது அவர் உடலோடு மேலே சென்றாரா? ஆம் என்று சொல்கிறது எருசலேம் விண்ணேற்ற ஆலயம். அங்கே இயேசுவின் இரண்டு அகன்ற பாதத்தடங்கள் இருக்கின்றன. ஒரு ராக்கெட் மேலெழும்பி செல்வதுபோல, புவிஈர்ப்பு விசையை வென்று, புவிஈர்ப்பு மண்டலத்தைக் கடந்து அவர் மேலே சென்றிருக்க வேண்டும். சரி போய்விட்டார். ஆனால், மனித உடலை வைத்து அவர் அங்கே என்ன செய்வார்? தந்தைக்கு உடல் இல்லை. தூய ஆவியானவருக்கு உடல் இல்லை. இவருக்கு மட்டும் உடல் இருக்குமா? இன்னும் அந்த உடலில் காயங்கள் இருக்குமா? (இருக்க வேண்டும் - ஏனெனில் மாறாதவராக இருந்தால்தானே அவர் கடவுள்!) உடல் என்று ஒன்று இருந்தால் உடை என்ற ஒன்றும் இருக்க வேண்டும். உடை இல்லாத மனித உடலை அதுவும் கடவுள்-மனிதனின் உடலை நாம் நினைத்துப் பார்க்கவும் முடியுமா? மாற்று உடைக்கு இயேசு என்ன செய்வார்? அல்லது பாதி வழி சென்ற இயேசுவின் உடல் மறைந்து ஆவியாக மாறிவிட்டதா? மனித உடலோடு இயேசு சென்றார் என்று நாம் சொல்வதே, மற்ற விலங்குகள், பறவைகள், தாவரங்களின் உடலுக்கு நாம் இழைக்கும் தீங்கு இல்லையா? மனித உடலே சிறந்தது என ஹோமோ ஸேபியன்ஸ் ஸேபியன்ஸ் தற்பெருமை கொள்வது முறையா? இயேசுவின் உடல் அவரின் விண்ணேற்றத்தை நாம் புரிந்து கொள்ள தடையாக இருக்கிறது.

தடை 2: காலம்-இடம்; கூறு மாற்கு நற்செய்தியாளர் இயேசுவின் விண்ணேற்றம் பற்றி எழுதும்போது, 'இயேசு விண்ணேற்றமடைந்து கடவுளின் வலப்புறம் அமர்ந்தார்' (16:19) என எழுதிவிட்டு, உடனே, 'ஆண்டவரும் திருத்தூதர்களோடு உடனிருந்தார்' (16:20) என முரண்படுகின்றார். காலத்தையும், இடத்தையும் கடந்து கடவுளோடு வலப்புறம் அமர்ந்திருக்கும் ஒருவர், காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் உட்பட்ட திருத்தூதர்களோடு எப்படி உடனிருக்க முடியும்? உண்மையாகவே உடனிருந்தாரா? அல்லது உடனிருப்பு என்பது திருத்தூதர்களின் ஒரு உள்ளுணர்வு போல இருந்ததா? அதாவது, இறந்து போன நம் நண்பர் அல்லது உறவினர் இருக்கிறார் என்று நாம் சொல்கிறேன் என்றால், 'என் கம்ப்யூட்டர் என்னுடன் இருக்கிறது' என்பது போன்ற 'இருப்பு' அல்ல அது. மாறாக, அது ஒரு உள்ளுணர்வு. ஆக, காலமும்-இடமும் இயேசுவின் உடலை ஒட்டிய இரண்டாம் தடை.

தடை 3: பார்த்தவர்கள் எழுதவில்லை, எழுதியவர்கள் பார்க்கவில்லை இயேசுவின் விண்ணேற்றம் பற்றி மாற்கும், லூக்காவும் மட்டுமே எழுதுகின்றனர். மத்தேயுவின் இயேசு இம்மானுவேலன் ('கடவுள் நம்மோடு') என்பதால், மத்தேயு இயேசுவை நம்மோடு தங்க வைத்து விடுகிறார். மத்தேயுவின் இயேசு விண்ணேற்றம் அடைவதில்லை (காண். மத் 28:20). விண்ணேற்றத்தைப் பார்த்த திருத்தூதரும் நற்செய்தியாளரும் இயேசு அன்பு செய்த சீடருமான யோவான் இந்த மாபெரும் நிகழ்வு குறித்து மௌனம் காக்கின்றார். 'பிள்ளைகளே சாப்பிட வாருங்கள்' என்று இயேசு அழைத்தார் என சின்ன சின்ன உரையாடலையும் பதிவு செய்த யோவான் இதைப் பற்றி ஏன் எழுதவில்லை? அல்லது இயேசு விண்ணேறிச் செல்லவில்லையா? மேலும், இந்த நிகழ்வை தன் நற்செய்தியிலும் (24:50-53), தன் திருத்தூதர் பணிகளிலும் (1:6-11) பதிவு செய்யும் லூக்கா, இந்த நிகழ்வு நடந்த நேரத்தை முரண்டுபட்டு எழுதுகின்றார்: இந்த நிகழ்வு இயேசுவின் உயிர்ப்பு நாள் அன்று நடந்ததாக நற்செய்தியிலும் (24:51), நாற்பது நாட்களுக்குப் பின் நடந்ததாக திருத்தூதர் பணிகளிலும் (1:9-11) எழுதுகின்றார்.

இந்தத் தடைகளை ஒட்டி ஒரு வார்த்தைச் சிக்கலும் இருக்கிறது: 'விண்ணேற்றமா?' (ascension) அல்லது 'விண்ணேற்பா?' (assumption)

முதல் ஏற்பாட்டில் ஏனோக்கு (தொநூ 5:24) மற்றும் இறைவாக்கினர் எலியாவும் (2 அர 2:2), இரண்டாம் ஏற்பாட்டில் இயேசுவும் விண்ணேற்றம் அடைந்தனர் என்றும், திருத்தந்தை 12ஆம் பயஸ் அவர்களின் 1950 நவம்பர் 1 பிரகடனத்தின்படி அன்னை மரியாள் விண்ணேற்பு அடைந்தார் என்றும் கூறுகின்றோம். இங்கே 'விண்ணேற்றம்' என்பது செய்வினை (active voice). 'விண்ணேற்பு' என்பது செயப்பாட்டுவினை (passive voice). விண்ணேற்றம் அடைந்தவர்கள் தாங்களாகவே, தங்களின் ஆற்றலால் ஏறிச் செல்கின்றனர். இவர்களுக்கு மற்றவர்களின் துணை தேவையில்லை. ஆனால் மரியாவோ கடவுளால் அல்லது தூதர்களால் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றார். அவர் ஏறிச் செல்ல மற்றவர்களின் துணை தேவைப்படுகிறது. முன்னவர்கள் ஆண்கள் என்பதால் தாங்களாகவே ஏறிச்சென்றார்களோ? ஆணாதிக்க சிந்தனையின் வெளிப்பாடுதான் இந்த வார்த்தை மாற்றங்களோ? தெரியவில்லை!

ஆனால், லூக்கா நற்செய்தியில் 'அனாஃபெரோ' என்ற வினைச்சொல் செயப்பாட்டுவினையிலும் ('அனஃபெரெட்டோ'), திருத்தூதர் பணிகளில் 'எபைரோ' என்ற வினைச்சொல் செயப்பாட்டுவினையிலும் ('எபெர்தெ') உள்ளது. மேலும், ஒரே நிகழ்வைக் குறிக்க லூக்கா வௌ;வேறு வினைச்சொற்களைப் பயன்படுத்துவதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்த வார்த்தைகளை நாம் உள்ளபடி மொழிபெயர்த்தால், 'அவர் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்' என்றும் 'அவர் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார்' என்றும் சொல்ல வேண்டும். ஆக, 'இயேசு விண்ணேற்றம் அடைந்தார்' என்பது நம் புரிதலுக்கான மொழிபெயர்ப்பே அன்றி, பாட மொழிபெயர்ப்பு அல்ல.
இவ்வளவு தடைகளும், மொழியியல் சிக்கல்களும் இருக்க, இயேசுவின் விண்ணேற்றத்தை எப்படி புரிந்து கொள்வது?
கேள்வியை மாற்றிக் கேட்டால், பிரச்சினை தீர்ந்துவிடும்.
எப்படி விண்ணேற்பு? என்று கேட்பதை விடுத்து, ஏன் விண்ணேற்பு? என்று கேட்டால் விண்ணேற்பின் பொருள் தெரிந்துவிடும்.

விண்ணேற்றம் இயேசுவின் வாழ்வில் மூன்று நிலைகளில் அர்த்தம் பெறுகின்றது:

1. தன் மண்ணக பணிவாழ்வு முடிந்து, இன்று தன் தந்தையின் இல்லம் திரும்புகின்றார் (காண். பிலி 2:3-6).

2. தன் சீடர்களிடம் தன் பணியை ஒப்புவிக்கின்றார். தன் இறையரசுப் பணியைத் தொடர்ந்தாற்ற அவர்களுக்குக் கட்டளையிடுகின்றார். விண்ணேற்றம் ஒரு பிரியாவிடை நிகழ்வு. விவிலியத்தில் உள்ள பிரியாவிடை நிகழ்வுகளில் மூன்று மட்டுமே மிக நீளமானவை: இஸ்ரயேலின் குலமுதல்வர் யாக்கோபு (தொநூ 49-50), திருச்சட்டம் வழங்கிய மோசே (இச 33-34), புதிய இஸ்ரயேலின் நம்பிக்கை மற்றும் திருச்சட்டத்தின் நிறைவாம் இயேசு (திப 1:1-11). இந்த மூன்று பிரியாவிடைகளும் நான்கு கூறுகளைக் கொண்டுள்ளன: அ) ஆசியுரை, ஆ) பிரிவு, இ) பார்த்தவர்களின் பதில் மற்றும் ஈ) கீழ்ப்படிதல் அறிக்கை. இயேசு கைகளை உயர்த்தி ஆசீர் அளிக்கும் நிகழ்வும் முதல் ஏற்பாட்டு நிகழ்வுகளின் பிரதிபலிப்பாகவே அமைகின்றது (லேவி 9:22, சீஞா 50:20-21). ஆசியளித்தல் தரும் மகிழ்ச்சி லூக்கா நற்செய்தியின் முதல் மற்றும் இறுதி நிகழ்வுகளில் மிகவும் முக்கியமானதாக இருக்கின்றது (1:56, 2:20,43,45, 24:9,33, 8:13, 15:7,10). இயேசுவின் சீடர்கள் மகிழ்ச்சியோடு ஆலயம் திரும்பி இறைவனைப் புகழ்கின்றனர்.

3. துணையாளராம் தூய ஆவியானவரை அவர்கள்மேல் அனுப்புவதாக வாக்குறுதி தருகின்றார் (திப 1:4-5). இயேசுவின் உயிர்ப்பைப் போலவே, அவரின் விண்ணேற்றமும் ஒரு நம்பிக்கையின் மறைபொருளே. 'நம்பிக்கை' என்ற இந்த ஒற்றைச் சொல்லை நீக்கிவிட்டால், இந்த நிகழ்விற்கும் நமக்கும் தொடர்பே இல்லை. 'விண்ணேற்றம் என்னும் நம்பிக்கையை' நாம் எப்படி வாழ்வாக்குவது? விண்ணேற்றம் தரும் வாழ்வியல் பாடங்கள் எவை?

பாடம் 1: மறைதலே இறைமை
இயேசுவை மனிதனாக்க அவருக்கு மனுவுருவாதல் தேவைப்பட்டதுபோல, அவரை இறைவனாக்க அவருக்கு விண்ணேற்றம் தேவை. 'தேவை' என்பதால் இது உருவாக்கப்பட்டது என்று பொருள் கொள்ளக் கூடாது. மறைந்திருக்கும் வரைதான் அவன் பெயர் மறையவன் அல்லது இறைவன். ஆகையால்தான் இறைவனைப் பற்றிய அறிவை மறை-கல்வி என்கிறோம். தெரிந்துவிட்டால் அவர் இறைவன் அல்ல. கண்களுக்குத் தெரியாததால் அவர் இல்லை என்பதும் அல்ல. கண்களுக்குத் தெரியக்கூடியவை எல்லாம் மாறக்கூடியவை. மாறாதவைகள் கண்களுக்குப் புலனாவதில்லை. நம் உடலின் கண்களை மறைக்கும் அளவுக்கு நம் கன்னம் வீங்கிவிட்டது என வைத்துக்கொள்வோம். நம்மால் எதையும் பார்க்க முடியாது. என்னால் பார்க்க முடியவில்லை என்பதற்காக என் முன் இருப்பவை எல்லாம், இல்லாதவை என ஆகிவிடுமா? ஒருபோதும் இல்லை. 'ஏனெனில் இப்போது நாம் கண்ணாடியில் காண்பதுபோல் மங்கலாய்க் காண்கிறோம். ஆனால் அப்போது நேரில் காண்போம்' (1 கொரி 13:12). இயேசு விண்ணேற்றத்தின்போதுதான் இறைவனாகின்றார். மறையும்போதுதான் இறைவனாகின்றார். இதை இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்திலும், நற்செய்தி வாசகத்திலும் பார்க்கின்றோம். இரண்டாம் வாசகத்தில் இயேசுவை புதிய உடன்படிக்கையின் தலைமைக்குருவாக உருவக்கின்ற எபிரேயருக்கு எழுதப்பட்ட திருமடலின் ஆசிரியர், 'அதனால்தான் கிறிஸ்து மனிதரின் கையால் அமைக்கப்பட்ட இவ்வலகின் தூயகத்திற்குள் நுழையாமல், விண்ணகத்திற்குள்ளேயே நுழைந்திருக்கிறார்' (9:24) என்றும், 'அவர் புதியதொரு வழியைத் திறந்து வைத்துள்ளார். இதுவே வாழ்வுக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழி' (10:20) என்றும் எழுதுகின்றார். நற்செய்தி வாசகத்தில் இயேசு 'ஆசி வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்' (24:51) என எழுதுகின்றார் லூக்கா. 'ஆசி வழங்குதல்' என்பது தலைமைக்குருவின் பணி மற்றும் உரிமை. இயேசு மேலே ஏறிச்சென்றவுடன், சீடர்கள் 'நெடுஞ்சாண்கிடையாக' விழுகின்றனர் ('ப்ரோஸ்குனேயோ'). இது கடவுள் முன் மட்டுமே மனிதர்கள் செய்யும் செயல். ஆக, சீடர்கள் இங்கே இயேசுவை இறைவனாக ஏற்றுக் கொள்வதன் வெளி அடையாளமே இந்த நெடுஞ்சாண்கிடை வணங்குதல். 'கடவுள் நம்மோடு' என இறங்கி வந்தவர், 'கடவுள் நமக்காக' என ஏறிச் செல்கின்றார்.

பாடம் 2: சீடர்களின் பணி
இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் தன் சீடர்களின் பணி என இயேசு குறிப்பிடுவது இரண்டு: ஒன்று, மனமாற்றம். இரண்டு, மன்னிப்பு. மேலும், 'இவற்றுக்கு நீங்கள் சாட்சிகள்' (லூக் 24:48) என்கிறார் இயேசு. 'நீங்கள் சாட்சிகள்' என்னும் சொல்லாடல் இன்றைய முதல் வாசகத்திலும் (திப 1:8) உள்ளது. 'சாட்சி' என்பது நீதிமன்றச் சொல். சாட்சியம்தான் தீர்ப்பின் போக்கையே மாற்றும். சாட்சி சொல்பவருக்கும், சாட்சி சொல்லப்படுபவருக்கும் முரண் இருக்கக் கூடாது. சாட்சி சொல்பவர் தான் யார் சார்பாக சாட்சி சொல்கிறாரோ, அவரின் மனநிலையைத்தான் அவர் பிரதிபலித்தல் வேண்டும். 'மனமாற்றம்,' மற்றும் 'மன்னிப்பு' இந்த இரண்டைத்தான் இயேசு நம்மிடம் விரும்புகின்றார். நம் இறைவன் கனிவின், கருணையின் இறைவன். அவர் நம்மைத் தண்டிப்பவர் அல்லர். ஆகையால்தான் இன்றைய இரண்டாம் வாசகமும், 'ஆதலால், தீய மனச் சான்றிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட உள்ளமும் தூய நீரில் கழுவப்பட்ட உடலும் உடையவர்களாய், நேரிய உள்ளத்தோடும் மிக உறுதியான நம்பிக்கையோடும் அவரை அணுகிச் செல்வோமாக' (எபி 10:22) என்று ஊக்கம் தருகின்றது. ஆக, மனமாற்றம், மன்னிப்பு, சாட்சியம் இம்மூன்றும் சீடர்களாகிய நம் பண்புகளாக இருத்தல் நலம். தொடர்ஓட்டத்தில் ஒரு வீரரின் கையிலிருந்து மற்ற வீரரின் கைக்கு மாறும் குச்சியைப்போல, ஒலிம்பிக் தீப ஓட்டத்தில் ஒருவரின் கையிலிருந்து அடுத்தவரின் கைக்கு மாறும் தீபம் போல விண்ணரசுப் பணி இயேசுவின் கையிலிருந்து இன்று நம் கைக்கு மாறுகின்றது. எந்த அளவிற்கு இது ஒரு கொடையோ, அந்த அளவிற்கு இது ஒரு கடமை. 'விளையாட்டு வீரர் எவரும் விதிமுறைகளுக்குட்பட்டு விளையாடினால் மட்டுமே வெற்றிவாகை சூட முடியும' (2 திமொ 2:5)

பாடம் 3: எதிர்நோக்கு
'அவர் மீண்டும் வருவார்' (திப 1:11) என்ற வார்த்தைகள்தாம் நாம் காத்திருப்பதற்கான எதிர்நோக்கை நமக்குத் தருகின்றன. எதிர்நோக்கில் தயக்கம் அறவே கூடாது (எபி 10:23). நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு செயலையும் உந்தித் தள்வது எதிர்நோக்கே. காலையில் எழுவோம் என்ற எதிர்நோக்கு இருப்பதால் தான் இரவு தூங்கச் செல்லுமுன் 'வேக்அப் கால்' வைக்கின்றோம். படிப்பது, பயணம் செய்வது, வேலை தேடுவது, தேடிய வேலையில் சம்பாதிப்பது, திருமணம் முடிப்பது, அருள்நிலை வாக்குறுதி கொடுப்பது என எல்லா வாழ்க்கை நிகழ்வுகளிலும், நிழல்களிலும் எதிர்நோக்கி இழையோடியிருக்கின்றது. இந்த எதிர்நோக்குகளுக்கெல்லாம் தாயாக இருப்பது, 'அவர் மீண்டும் வருவார்' என்ற எதிர்நோக்கும், 'நாமும் அங்கு செல்வோம்' என்ற எதிர்நோக்கும்தான். வெறும் மண்ணோடு மண்ணாக முடியப்போகும் வாழ்க்கைக்கா நாம் இவ்வளவு மெனக்கெடுகிறோம்? நாம் மண்ணைச் சார்ந்தவர்கள் அல்லர். விண்ணைச் சார்ந்தவர்கள். ஆக, எதிர்நோக்கு என்னும் விளக்கு எந்நேரமும் எரிந்துகொண்டிருக்கட்டும். மேலும், நாம் விண்ணைச் சார்ந்தவர்கள் என்பதால் நம் எண்ணங்களும் உயர்ந்த எண்ணங்களாகவே இருக்கட்டும் (காண். கொலோ 3:1).

பாடம் 4: அண்ணாந்து பார்க்காதீங்க!
'கலிலேயரே, ஏன் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறீர்கள்?' (திப 1:11) என்ற கேள்வி நம்மைப் பார்த்தும் கேட்கப்படுகிறது. அண்ணாந்து பார்க்கும் ஆன்மீகம் வேண்டாம். குனிந்து வாழ்வைப் பார்க்கும் ஆன்மீகம் அவசியம். 'அவர் வருகிறார்!' என்பதற்காக அவரைத் தேடி வீட்டைவிட்டு ஓட வேண்டாம். அண்ணாந்து பார்க்க வேண்டாம். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்களா, தொடர்ந்து சாப்பிடுங்கள். பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பத் தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களா. தொடர்ந்து செய்யுங்கள். பஸ்ஸில் இருக்கிறீர்களா, தொடர்ந்து பயணம் செய்யுங்கள். ரேஷன் கடையில் வரிசையில் நிற்கிறீர்களா, தொடர்ந்து நில்லுங்கள். நோயுற்ற ஒரு நபரோடு மருத்துவமனையில் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா, தொடர்ந்து பேசுங்கள். டிவி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களா, தொடர்ந்து பாருங்கள். விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறீர்களா, தொடர்ந்து விளையாடுங்கள். ஏனெனில், அவர் இவற்றிலும் வருகின்றார். எல்லாவற்றிலும் அவரால் வர முடியும்.

பாடம் 5: மகிழ்ச்சி
இயேசுவின் பிரிவை அனுபவிக்கும் சீடர்களின் முதல் உணர்வு 'பெருமகிழ்ச்சி' ('காராஸ் மெகாலெஸ்') என்று பதிவு செய்கின்றார் லூக்கா (லூக் 24:52). இந்தச் சொல்லாடலை மீண்டும் ஒருமுறை வானதூதரின் வார்த்தையாகப் பதிவு செய்கின்றார்: 'அஞ்சாதீர்கள். இதோ, எல்லா மக்களுக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சியூட்டும் நற்செய்தியை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன். இன்று ஆண்டவராகிய மெசியா என்னும் மீட்பர் உங்களுக்காகத் தாவீதின் ஊரில் பிறந்திருக்கிறார்' (லூக் 2:10). இயேசுவின் பிறப்பு, பணி, உயிர்ப்பு, விண்ணேற்றம் என அவரின் வாழ்வு நமக்குத் தருவது மகிழ்ச்சி ஒன்றே. இந்த மகிழ்ச்சி நம் உள்ளத்திலும், இல்லத்திலும் நிறைவாக இருந்து, நாம் செய்வது அனைத்திலும் வெற்றி கண்டு, வளமோடும், நலமோடும் வாழ்தலே அவருக்கு மாட்சி.

'நம்மேல் கொண்ட பரிவினால் அவர் விண்ணிலிருந்து இறங்கி வந்தார். இன்று அவர் தனியே விண்ணேறிச் சென்றாலும், அவரோடு நாமும் உடன் செல்கிறோம். ஏனெனில் அருளால் நாமும் அவரோடு இணைந்துள்ளோம்!' (தூய அகுஸ்தினார்)
விண்ணேற்றப் பெருநாள் வாழ்த்துக்களும், செபங்களும்!

நீங்கள் சாட்சிகள்!


நிகழ்வு
ஒரு கிராமத்தில் எல்லார்க்கும் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்ந்த கிறிஸ்தவர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் இறைவனிடம் வேண்டும்போதெல்லாம், ‘இறைவா! நீர் என்னை சாட்சியாக விளங்கவேண்டும் என்று சொல்கிறீர். நான் யார்க்கு சாட்சியாக விளங்கவேண்டும் என்பதை ஓர் அடையாளத்தின் வழியாக எனக்கு வெளிப்படுத்தும்’ என்று வேண்டிவந்தார்.

ஒருநாள் அவர் வேலை விடயமாக தன்னுடைய ஊரிலிருந்து பத்துக்கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த நகர்க்குச் செல்லவேண்டி வந்தது. எனவே அவர் ஒரு பேருந்து ஏறி சன்னலோரமாய் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தார். பேருந்து ஒரு நிறுத்தத்தில் நிற்கவே, ஒரு கனமான ஆள் பேருந்தில் ஏறி, அந்தக் கிறிஸ்தவரின் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்தார். இதைப் பார்த்த கிறிஸ்தவர்க்குக் கோபம் கோபமாய் வந்தது. ‘என்ன ஆள் இவர்! பேருந்தில்தான் அவ்வளவு இருக்கைகள் காலியாக இருக்கின்றன! அப்படியிருக்கும்போது இவர் இப்படி நம்மை இடித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கின்றாரே. அடுத்த நிறுத்தத்தில் பேருந்து நிற்கும்போது வேறோர் இருக்கைக்கு மாறிக்கொள்ளவேண்டும்’ என்று தன்னுடைய மனத்திற்குள் சொல்லிக்கொண்டார்.

பேருந்து வேகம் எடுக்கத் தொடங்கியது. அப்பொழுது அந்தக் கிறிஸ்தவரின் அருகில், அவரை நெருக்கிக் ண்டு அமர்ந்திருந்த அந்தக் கனமான மனிதர், கிறிஸ்தவரிடம் தேம்பித் தேம்பி அழுதவாறே, “ஐயா! நான் ஒரு மிகப்பெரிய பாவி... அப்படிப்பட்ட நான் மீட்புப் பெறவேண்டும்... அதற்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று கேட்டார். அந்த மனிதர் அழுதுகொண்டே இவ்வாறு சொன்னதைக் கேட்ட கிறிஸ்தவர், ‘ஒருவேளை இந்த மனிதர்தான் நான் சாட்சியாக இருந்து, இயேசுவைப் பற்றி அறிவிக்கவேண்டிய மனிதரோ’ என்று யோசிக்கத் தொடங்கினார். பின்னர் அவர் ஆண்டவரிடம் தான் எழுப்பிய கேள்விக்கான பதில் கிடைத்துவிட்ட நம்பிக்கையில், அம்மனிதர்க்கு இயேசுவைப் பற்றிய நற்செய்தியை அறிவித்து, அவரை இயேசுவின் நம்பிக்கை கொள்ள வைத்து, அவர் புதியதொரு வாழ்க்கை வாழ வழிவகுத்தார்.

இயேசுவி வழியில் நடக்கின்ற நாம் ஒவ்வொருவரும் அவரைப் பற்றிய நற்செய்தியை எல்லார்க்கும் அறிவித்து, சாட்சிகளாகத் திகழவேண்டும் என்ற உண்மையை எடுத்துச் சொல்லும் இந்த நிகழ்வு நமது சிந்தனைக்குரியது. இயேசுவின் விண்ணேற்றப் பெருவிழாவும் நமக்கு இத்தகைய செய்தியைத்தான் எடுத்துச் சொல்கின்றது. நாம் அதைக் குறித்து சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவுசெய்வோம்.

சாட்சிகளாகத் திகழ அழைக்கும் இயேசு

உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு தன்னுடைய சீடர்களோடு நாற்பது நாட்கள் இருந்து, பலவிதங்களில் தேற்றியபின்பு, அவர்களுக்கு முன்பாக விண்ணேற்றம் அடைகின்றார். அவர் விண்ணேற்றம் அடைவதற்கு முன்னம், தன் சீடர்கட்க்குக் கொடுக்கும் கட்டளைத்தான், நீங்கள் என்னுடைய சாட்சிகளாக இருந்து, உலகமெங்கும் சென்று நற்செய்தி அறிவிக்கவேண்டும் என்பதாகும். சாட்சியாக இருப்பது என்றால் என்ன என்பதை முதலில் தெரிந்துகொள்வோம். அதன்பிறகு திருத்தூதர்கள் எப்படி சாட்சிகளாகத் திகழ்ந்தார்கள் என்று தெரிந்துகொள்வோம். சாட்சியாக இருப்பது என்னவென்றால்,இயேசுவைப் பற்றிக் கண்டதையும் கேட்டதையும் மக்களுக்கு அறிவிப்பது. தலைமைச் சங்கத்தார் திருத்தூதர்களான பேதுரு மற்றும் யோவானிடம், இயேசுவைப் பேசவோ கற்பிக்கவோ கூடாது என்று சொன்னபோது, அவர்கள், “நாங்கள் கண்டதையும் கேட்டதையும் பற்றி எங்களால் அறிவிக்காமல் இருக்கமுடியாது” என்பார்கள் (திப 4:20) இதுதான் சாட்சியாக இருப்பதாகும்.

சாட்சியாக இருப்பது என்ன என்று அறிந்து நாம், இயேசுவின் சீடர்கள் எப்படி சாட்சிகளாக இருந்தார்கள்? நாம் எப்படி சாட்சிகளாக இருப்பது? என்று அறிந்துகொள்வோம். இயேசு தன்னுடைய சீடர்களிடம் ‘நீங்கள் சாட்சிகள்’ என்று என்று சொல்லிவிட்டு, அவர்களை அப்படியே விட்டுவிடவில்லை. மாறாக, தந்தை வாக்களித்த வல்லமையை அவர்கட்க்கு அனுப்புவதாகச் சொல்கின்றார். சொன்னதோடு மட்டுமல்லாமல், பெந்தக்கோஸ்து நாளில் தூய ஆவியாரை அவர்களிடம் அனுப்பி, அவர்களை வல்லமை நிறைந்தவர்களாக மாற்றுகின்றார். தூய ஆவியாரைப் பெற்றுக்கொண்ட அவர்கள் மிகுந்த வல்லமையோடு (திப 4:33) இயேசுவுக்குச் சான்று பகர்கின்றார்கள். திருமுழுக்கின்போது தூய ஆவியாரைப் பெற்றுக்கொண்ட நாமும் ஆண்டவரை இயேசுவைப் பற்றி மிகுந்த வல்லமையோடு சான்றுபகர்வது தேவையான ஒன்று என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது.

தந்தையின் வலப்பக்கம் அமரும் இயேசு

இயேசுவின் விண்ணேற்றம், அவருடைய வழியில் நடக்கின்ற ஒவ்வொருவரையும் சாட்சியாகத் திகழவேண்டும் என்று சொல்லும் அதே வேளையில், அவர் தந்தையின் வலப்பக்கம் அமர்ந்து (உரோ 8:34) நமக்காகப் பரிந்துபேசுகின்றார் (எபி 7:25) என்ற செய்தியையும் மிக அழுத்தம் திருத்தமாக எடுத்துச் சொல்கின்றது. மேலும் தந்தையின் வலப்பக்கம் அமரும் இயேசு, நமக்காகப் பரிந்துபேசுவதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒரு தலைமைக் குருவைப் போன்று சோதனைகளை வெல்வதற்கான அருளையும் (எபி 4: 14-16) இரக்கமிக்க இறைவனைப் போன்று யார் யாரெல்லாம் தங்களுடைய பாவங்களை ஒப்புக்கொண்டு அறிக்கையிடுகின்றார்களோ, அவர்களை மன்னிக்கின்றவராகவும் (1 யோவா 1: 6-10) இருக்கின்றார். ஆகையால், இத்தகைய நன்மைகளை நமக்கு வழங்கும் இயேசுவின் விண்ணேற்றம், அவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டு வாழும் ஒவ்வொருவர்க்கும் மிகப்பெரிய கொடையென்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

தன்னை வணங்குவோர்க்கு ஆசி வழங்கும் இயேசு

நாம் ஒவ்வொருவரும் இயேசுவுக்குச் சாட்சிகளாகத் திகழவேண்டும், விண்ணேற்றமடைந்த இயேசு தந்தையின் வலப்பக்கம் அமர்ந்து நமக்கு ஏராளமான ஆசியை வழங்குகிறார் என்று எடுத்துச் சொல்லும் இன்றைய இறைவார்த்தை, இன்னொரு முக்கியமான செய்தியையும் எடுத்துச் சொல்கின்றது. அது என்னவெனில், இயேசுவிடமிருந்து ஆசியைப் பெறவேண்டும் என்றால், அவரை வணங்கவேண்டும் என்பதாகும்.

நற்செய்தியில் இயேசு தன்னுடைய திருத்தூதர்களைப் பெத்தானியியா வரை அழைத்துச் சென்று தம் கைகளை உயர்த்தி ஆசி வணங்கினார்... சீடர்களை அவரை வணங்கிவிட்டு மகிழ்வோடு எருசலேம் திரும்பிச் சென்றார்கள் என்று வாசிக்கின்றோம். இதை வேறு விதமாகச் சொல்லவேண்டும் என்றால், திருத்தூதர்கள் இயேசுவை வணங்கினார்கள், அதனால் அவர்கட்க்கு ஆசி வழங்கினார் என்று சொல்லலாம். அப்படியென்றால், இயேசுவிடமிருந்து ஆசியைப் பெறுவதற்கு அவரை வணங்குதற்கு மிகவும் தேவையான ஒன்றாக இருக்கின்றது. இங்கே சொல்லப்படுகின்ற ‘வணங்கு’ என்ற வார்த்தையை ஒரு சடங்காக மட்டும் பார்க்காமல், அதை ஒரு வாழ்வியலாகப் பார்த்து, நம்முடைய நற்செயல்களின் மூலமும் நம்பிக்கையின் மூலமும் வணங்கினால் இயேசுவிடமிருந்து நிச்சயம் ஆசியைப் பெறுவோம் என்பது உறுதி.


சிந்தனை
‘நம்பிக்கையில் இரு வகை உண்டு. சடங்குமுறைகளை அப்படியே கடைப்பிடிப்பது ஒரு வகை. சடங்குமுறைகளையும் கடந்து, சமயத்தின் பேருண்மைகளை வாழ்ந்து காட்டுவது இன்னொரு வகை’ என்பார் அலெக்ஸ்சாண்டர் மெக்கல் ஸ்மித் என்ற அறிஞர். நாம் இயேசுவின் போதனைகளை கடமைக்குக் கேட்டுவிட்டு அப்படியே நின்றுவிடாமல், அவற்றைக் கடைப்பிடித்து உயிர்த்த இயேசுவுக்குச் சாட்சிகளாகத் திகழ்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser

A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com