மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக் கால 7-ஆம் ஞாயிறு
முதலாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
லேவியர் 19:1-2, 17-18 | 1 கொரிந்தியர் 3:16-23 | மத்தேயு 5:38-48

ser

பகைவருக்கு அன்பு

இன்றைய வாசகங்கள் நமது பகைவர்களை அன்பு செய்ய நமக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றன. நமக்கெதிராக அநீதி இழைக்கப் பட்டால் கூட நாம் பழிக்குப்பழி வாங்கக்கூடாது என லேவியர் நூல் கூற, அன்பு செய்பவர்களுக்கு நாம் அன்பு செய்தால் அதனால் என்ன கைம்மாறு கிடைக்கும் என மத்தேயு நற்செய்தி கேட்கிறது.

நமக்கு அன்பு காட்டுகின்றவர்களுக்கு நாம் அன்பு காட்டிவிடலாம். ஆனால் நமது எதிரியை எப்படி அன்பு செய்வது? என்பது நடைமுறைக்கு ஏற்ற ஒரு பாடமா?
1981-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 13-ஆம் நாள் மாலை மணி 5.19. ஐந்து துப்பாக்கி தோட்டாக்கள் வெள்ளை நிற ஊர்தியில் வலம் வந்து, வெள்ளை உள்ளம் படைத்த திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பவுல் மீது பாய்ந்தன. சுட்டவன் பெயர் முகமது அலி அஃகா. அவர் மீது பாய்ந்த குண்டுகளை ஐந்தரை மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு மருத்துவர்கள் வெளியேற்றினர். திருத்தந்தை சுயநினைவைப் பெற்றதும் அவர் உலக மக்களுக்குத் தந்த நற்செய்தி, அவரைச் சுட்டவனை அவர் மன்னித்துவிட்டார் என்பதாகும்.

சட்டப்படி குற்றவாளியான கொலையாளி சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அவரைச் சந்திக்க திருத்தந்தைக்கு ஆசை. அந்த விருப்பமும் ஒருநாள் நிறைவேறிற்று. சந்திப்பிற்குப் பின்னர் திருத்தந்தை, உங்கள் எதிரிகளுக்கு அன்பு செய்யுங்கள். கிறிஸ்து பிறப்பின் திருநாள் சமயத்திலே, மீட்பின் புனித ஆண்டிலே நீங்கள் அனைவரும் நன்கு அறிந்த அலி அஃகாவை நேரிலே கண்டேன் நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் மனிதர்களாக, உடன் பிறப்புகளாக சந்திக்க ஆண்டவர் அருள் தந்தார். கடவுள் நம் தந்தை என்றார். ஆம், கடவுள் நம் தந்தை. நாமெல்லாம் சகோதரர், சகோதரிகள் என்ற உணர்வுதான் அஃகாவைச் சந்திக்கத் திருத்தந்தையைத் தூண்டியது. இதே உணர்வு என்று நம் உள்ளத்தை ஆட்கொள்ளத் தொடங்குகிறதோ அன்றுதான் நமது பகைவர்களை நம்மால் மன்னிக்க முடியும்.

இத்தகைய உணர்வை நமது உள்ளத்தில் ஏற்படுத்தத்தான் இரண்டாவது வாசகம் குறிப்பிடுவதுபோல், நமது இதயத்திற்குள்ளே கடவுளின் ஆவியானவர் குடி கொண்டிருக்கிறார். பழைய ஏற்பாட்டு மக்களுக்குக் கிடைக்காத பாக்கியம் நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. அந்த பாக்கியமே நாம் பெற்றிருக்கும் தூய ஆவி. இறைவனை அப்பா , தந்தையே (உரோ. 8:15ஆ) என அழைக்கும் உரிமைப் பேற்றினை நாம் அனைவரும் ஆவியின் அருளால் பெற்றிருக்கின்றோம். அந்த ஆவியின் தூண்டுதலுக்கும் அன்பின் வழிநடத்துதலுக்கும் (கலா. 5:22-26) தடைவிதிக்காமல் ஒத்துழைத்து பகை அறுத்து ஒரு பாச உலகத்தைப் படைப்போம்.

ser ser

பகையை அறுத்து பாச உலகத்தைப் படைப்போம்

நமக்கு அன்பு காட்டுகின்றவர்களுக்கு நாம் அன்பு காட்டிவிடலாம். ஆனால் நாம் விரும்புகின்றபடி நடக்காதவர்களை எப்படி அன்பு செய்வது?

நாம் யாரைப் பகைவர்களாக நினைக்கின்றோமோ அவர்களை அன்பு செய்ய வேண்டும் என்பது நடைமுறைக்கு ஏற்ற பாடமா?

இந்தக் கேள்விக்கு எனது வாழ்க்கையில் சுமார் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த ஓர் உண்மை நிகழ்ச்சி பதில் சொல்லும்!

அன்று இரவு என் மனம் குழம்பிப்போயிருந்தது! யாரோ , ஒருவர் காரணமில்லாமல் என்னைத் திட்டிவிட்டார். ஆகவே என் மனத்தில் கோபம் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தது!

அப்போது ஆயர் இல்லத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த இரவுக்காவலரை அழைத்து. நீ குருமடத்திற்குச் சென்று அங்கே வேதியர் இருந்தால் அழைத்து வா என்றேன்! நான் இவ்வாறு சொன்னதைக் கேட்ட அவருக்கு அதிர்ச்சி! காரணம். அவரை நான் அதுவரை நீ என்று அழைத்தது கிடையாது, நீங்கள் என்றுதான் அழைத்திருக்கின்றேன்.

அவர் குழம்பிய மனத்தோடு, குருமடத்திற்குச் சென்று திரும்பி வந்து, வேதியர் அவர் அறையில் இல்லை என்றார். இல்லேன்னு சொல்லத்தான் வாட்ச்மேனா! ரூம்ல இல்லேன்னா, சுத்திப்பார்க்கணும் என்றேன் கோபமாக. அதற்கு வாட்ச்மேன், கொடுக்கிற சம்பளத்துக்கு போய்தான் பார்த்திட்டு வரலாம்! சுத்தியெல்லாம் பார்க்க முடியாதுன்னாரு.

அதற்கு நான், மரியாதையா பேசனும்னேன்! அதற்கு வாட்ச்மேன், நீங்க முதல்லே மரியாதையா பேசக் கத்துக்கங்க அப்படின்னாரு!

ரொம்ப பேசுனா வாட்ச்மேன் சீட்டை கிழிப்பேன்னேன்! அதற்கு வாட்ச்மேன், நீங்க கிழிக்க வேண்டாம். நானே கிழச்சுக்கிறேன்னு சொல்லிட்டு போய், ராஜினாமா கடிதம் எழுதினாரு!

பொழுது விடிந்தால் ஞாயிற்றுக்கிழமை! என் உள்ளத்திலே போராட்டம்! காலையில் திருப்பலி நிறைவேற்ற வேண்டும்! மன்னிப்பு இல்லாமல், சமாதானம் இல்லாமல் எப்படித் திருப்பலி நிறைவேற்ற முடியும்?

அறையைவிட்டு வெளியே சென்றேன். இரவுக் காவலரின் கையைப் பிடித்து அறைக்குள் இழுத்து வந்தேன். கைகளைக் கூப்பி, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் என்றேன். அவர் அழ, நான் அழ, படம் எடுத்திருந்தால் நூறு நாள் ஓடியிருக்கும்.

நம் மனத்திலே தாழ்ச்சி என்னும் புண்ணியம் பூக்கும்போது நம் மனம் மன்னிப்பு என்னும் மணத்தைப் பரப்பும்.

தாழ்ச்சிதான் அனைத்துப் புண்ணியங்களுக்கும் தாய்! தாழ்ச்சியை நமக்குத்தர இரண்டாவது வாசகம் குறிப்பிடுவது போல, நமது உள்ளத்திற்குள்ளே கடவுளின் ஆவியானவர் குடிகொண்டிருக்கின்றார்.

மேலும் அறிவோம் :


பகைநட்பாக் கொண்டொழுகும் பண்புடை யாளன்
தகைமைக்கண் தங்கிற்(று) உலகு (குறள் : 874).

பொருள் : பகைமை பாராட்டுபவரையும் நண்பராகக் கருதிப் பழகும் பெருந்தகையின் பண்புச் சிறப்பை இவ்வுலகம் போற்றிப் பாராட்டும்!

ser ser

"சிகரத்தை நோக்கி"

கோழிக் குஞ்சுகளுடன் ஒரு கழுகுக் குஞ்சும் வளர்ந்தது. ஒருநாள் அந்த கழுகு குஞ்சு வானத்தில் கழுகு உயரப் பறப்பதைக் கண்டு, தாய்க் கோழியிடம், "உயரப் பறக்கும் பறவையின் பெயர் என்ன?" என்று கேட்க, தாய்க்கோழி கூறியது, "அதுதான் கழுகு; அதைப்போல நாம் உயரப் பறக்க முடியாது. நாம் பூமியைக் கிளறிப் புழுவைர் சாப்பிட வேண்டும்." கழுகுக் குஞ்சும் அமைதியாகி விட்டது. அது, தான் கழுகு இனத்தைச் சார்ந்தது என்பதையும், தன்னால் உயரப் பறக்க முடியும் என்பதையும் அறியாமல் தனது நிலையை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டது.

அவ்வாறே நாமும் நமக்குள்ள ஆற்றலையும் சக்தியையும் அறியாமல் நாம் இருக்கும் நிலையை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு வாழ்கிறோம். இச்சூழலில் இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்து நம்மிடம் கூறுகிறார்: "உங்கள் தந்தை நிறைவுள்ளவராய் இருப்பது போல நீங்களும் நிறைவுள்ளவர்களாய் இருங்கள்" (மத் 5:48). இன்றைய முதல் வாசகத்திலும் கடவுள் இஸ்ரயேல் மக்களிடம் கூறுகிறார்: "தூயோராய் இருங்கள். ஏனெனில் உங்கள் கடவுளும் ஆண்டவருமாகிய நான் தூயவர்" (லேவி 19:1-2). கடவுளைப்போல் தூயவராகவும் நிறைவுள்ளவராகவும் வாழ்வது நமக்கு இயலுமா?

கடவுளைப்போல நாமும் நிறைவுள்ளவராய் இருப்பது நமது இலக்காக இருத்தல் வேண்டும். நமது இலக்கு எப்போதும் உயர்வாக இருப்பது இன்றியமையாதது. "சிகரத்தை நோக்கி" என்பது நமது இலக்கு. இலக்கை அடையவில்லையென்றாலும் இலக்கை அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைக் கைவிடலாகாது.

"உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வு உள்ளல் மற்ற அது
தள்ளினும் தள்ளாமை நீர்த்து" (குறள் 596)

கடவுளைப்போல் நிறைவு உள்ளவராய் இருங்கள் (மத் 5:48) என்று மத்தேயு கூறுவதை, லூக்கா தனது நற்செய்தியில் கடவுளைப்போல் இரக்கம் உள்ளவராய் இருங்கள் (லூக் 6:36) என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். எனவே யார் கடவுளைப்போல் இரக்கம் உள்ளோராய் இருக்கிறாரோ அவரே கடவுளைப்போல் நிறைவுள்ளவராய் இருக்கிறார் என்பது வெள்ளிடைமலை.

கடவுளது தனிப் பண்பு அவர் தம் இரக்கமே. இன்றையப் பதிலுரைப்பாடல் கூறுகிறது: "ஆண்டவர் இரக்கமும் அருளும் கொண்டவர், நீடிய பொறுமையும் பேரன்பும் உள்ளவர். அவர் நம் பாவங்களுக்கு ஏற்ப நம்மை நடத்துவதில்லை. நம் குற்றங்களுக்கு ஏற்ப தம்மைத் தண்டிப்பதில்லை " (திபா 103:8.11).

கடவுள் தமது இரக்கத்தை அனைவர்க்கும் காட்டுகிறார். அவர் தமது கதிரவனை நல்லோர் மேலும் தீயோர்மேலும் உதிக்கச் செய்கிறார். அவ்வாறே நேர்மையுள்ளோர் மேலும் நேர்மை அற்றோர்மேலும் தமது மழையைப் பொழிகிறார் (மத் 5:45), கடவுளைப்போல, நாமும் எவரையும் நமது அன்பு வட்டத்தில் இருந்து ஒதுக்காமல் அனைவரையும், பகைவரையும் அன்பு செய்து, நம்மைத் துன்புறுத்துவோருக்காக இறைவனிடம் வேண்டும் பக்குவம் அடையும்போது (மத் 5:43) நாமும் அவரைப்போல் நிறைவுடையோராய் உயர்கிறோம். "சிகரத்தை நோக்கிச் செல்வோமா?"

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் கடவுள் இஸ்ரயேல் மக்களுக்குக் கூறுகிறார்: "பழிக்கும் பழி வாங்க வேண்டாம்" (லேவி 19:18); நற்செய்தியில் கிறிஸ்து கூறுகிறார்: - தீமை செய்பவரை எதிர்க்க வேண்டாம். உங்கள் வலக்கன்னத்தில் அறைபவருக்கு மறுகன்னத்தையும் திருப்பிக் காட்டுங்கள்" (மத் 5:39).

1981-ஆம் ஆண்டு மே திங்கள் 13-ஆம் நாள் முகமது அலி ஆஃகா என்ற இளைஞர் திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான்பாலைத் துப்பாக்கியால் சுட்டார். இதே ஆண்டு டிசம்பர் திங்கள் திருத்தந்தை தம்மைக் கொல்ல முயற்சி எடுத்த அந்த நபரைச் சிறைச்சாலையில் சந்தித்து தமது மன்னிப்பை அவருக்கு வெளிப்படுத்தி, அதன் மூலம் வானகத் தந்தையின் இரக்கத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

ஒரு கணவர் தம் மனைவியின் காரில் சென்றார். கண் மண் தெரியாமல் அவர் கார் ஓட்டுவதைக் கண்ட அவரது மனைவி அவரிடம், "கொஞ்சம் மெதுவாக ஓட்டுங்க" என்று கேட்டார். கணவர் அவரிடம், "இது என் கார்; அதை எப்படியும் ஓட்டுவேன். அதைப்பற்றிக் கேட்க நீயார்?" என்று கேட்டார். வீடு திரும்பியதும் மனைவி தோசை சுட்டு கணவருக்குப் பரிமாறினார். தோசையெல்லாம் கறுப்பாக இருந்தது. கணவர் மனைவியிடம், "என்ன இது! தோசையெலாம் கறுப்பாக இருக்கிறது" என்று கேட்டதற்கு, மனைவி அவரிடம், "தோசை என் தோசை; அதை எப்படியும் சுடுவேன்; அதைப்பற்றிக் கேட்பதற்கு நீயார்?" என்று பதிலடி கொடுத்தார். இவ்வாறு ஒருவர் மற்றவரைப் பழிதீர்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தால், வீடு வீடாக இருக்காது; அது சுடுகாடாகக் காட்சியளிக்கும். புனிதம் என்பது அன்பின் நிறைவு, திருச்சட்டத்தின் நிறைவு என்ன? திருத்தூதர் பவுல் கூறுகிறார் 'அன்பே திருச்சட்டத்தின் நிறைவு" (உரோ 13:10). தமது அன்பு எவரையும் ஒதுக்காமல் அனைவரையும் அரவணைக்கும் அன்பாக அமையும்போது, நாம் புனிதராகிறோம். கடவுளுக்கு நிகராகின்றோம்.

பூமியானது தன்னை மண்வெட்டி கொண்டு தோண்டும் விவசாயியைத் தாங்குவதோடு அவருக்கு வேண்டிய உணவையும் விளைவிக்கின்றது. அவ்வாறே தீமை செய்வோரைப் பொறுத்துக்கொள்வதோடு அவருக்கு நன்மை செய்ய அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

“அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை
இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை"  (குறள் 151)

நமது இலக்கு 'சிகரத்தை நோக்கி' என்பதை நினைவில் நிறுத்தி, வானகத் தந்தையைப்போல் இரக்கம் உள்ளவர்களாய்த் திகழ்ந்து, கடவுளைப்போல் நிறைவுள்ளவராய் மாறுவோம்.

ser ser

பகைவருக்கு அருள்வாய்

நிகழ்வு

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிலிப்பைன்ஸில் ஒரு கிறிஸ்தவப் பெண்மணி இருந்தாள். அவள் தன்னுடைய பிழைப்பிற்காக ஒரு சிறு கடை நடத்தி வந்தாள். ஒரு நாள் அவள் தன்னுடைய கடையைச் சாத்திவிட்டு, அருகிலிருந்த வீட்டிற்குச் சென்றபிறகு, நீண்டநாள்களாக அவளுடைய கடையை நோட்டம் விட்டுக்கொண்டிருந்த மூன்று இளைஞர்கள் அவளுடைய கடையை உடைத்து, அதற்குள் இருந்த பொருள்களையெல்லாம் அள்ளிக்கொண்டுபோய் பக்கத்து ஊரில் ஒரு கடை போட்டு அவற்றை விற்கத் தொடங்கினார்கள்.

மறுநாள் தன்னுடைய கடைக்கு வந்த பெண்மணி, அங்கிருந்த பொருள்கள் யாவும் காணாமல் போனதைக் கண்டு அதிர்ந்து போனாள். பின்னர் அவள் காவல்துறையினரிடம் ஒரு புகார் எழுதிக் கொடுத்தாள். காவல்துறையினர் அவள் அளித்த புகாரை வாங்கிக்கொண்டு தேடுதல் வேட்டையைத் தொடங்கியது. ஓரிரு நாள்களில் அவளுடைய கடையிலிருந்த பொருள்களை யார் திருடினார் என்பதைக் காவல்துறையினர் கண்டுபிடித்து, அந்த மூன்று இளைஞர்களையும் சிறையில் அடைத்தனர். செய்தியறிந்த கிறிஸ்தவப் பெண்மணி அந்த மூன்று இளைஞர்களையும் தேடி, அவர்கள் இருந்த சிறைக்குச் சென்றாள். அவளைப் பார்த்ததும் அந்த மூன்று இளைஞர்களும் ‘இவர் நம்மைக் கடுமையாகத் திட்டித் தீர்ப்பதற்குத்தான் இங்கு வந்திருக்கின்றார்’ என்று அஞ்சினார்கள்; ஆனால் அவள் அவர்களைத் திட்டவோ, அவர்களுக்கு எதிராகக் கடுமையான வார்த்தைகளை பயன்படுத்தவோ இல்லை. மாறாக அவர்களுக்கு அவள் திருவிவிலியத்திலிருந்து ஒருசில பகுதிகளை வாசித்துக்காட்டி விளக்கமளித்தாள்.

இப்படியே அவள் பலநாள்களாகச் செய்து வந்ததால், அவர்கள் தங்களுடைய தவற்றை உணர்ந்து மனம்வருந்தினார்கள். மட்டுமல்லாமல் கிறிஸ்துவைத் தங்களுடைய தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இதற்குப் பின்பு அவள் அங்கிருந்த சிறையதிகாரியின் அனுமதியின் பெயரில் அவர்களை அருகிலிருந்த கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்று, திருப்பலியில் பங்குகொள்ளச் செய்தாள். அது அவர்களுக்குப் புதுவிதமான அனுபவமாக இருந்தது; அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்படத் தொடங்கின. இப்படியிருக்கையில் சிறையதிகாரி அந்த இளைஞர்களுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய மாற்றத்தைக் கண்டு அவர்களை விரைவில் சிறையிலிருந்து விடுதலை செய்தார். சிறையிலிருந்து விடுதலையான அந்த மூன்று இளைஞர்களும் நல்லதொரு தொழிலைச் செய்து, நல்லமுறையில் வாழத் தொடங்கினார்கள்.

இந்த நிகழ்வில் வருகின்ற பெண்மணி தன்னுடைய கடையிலிருந்து திருடிய அந்த மூன்று இளைஞர்களையும் திட்டவோ அல்லது அவர்கள்மீது கடுமையான நடவடிக்கையோ எடுக்காமல், அவர்களை மன்னித்து அன்புசெய்து வாழ்வின் வழியைக் காட்டினார். அதனால் அவர்கள் நல்லவர்களாக வாழத் தொடங்கினார்கள். இன்றைய இறைவார்த்தையும்கூட நாம் நமக்கு எதிராகத் தீமை செய்பவர்களுக்கு நன்மை செய்யவும் பகைவர்களை அன்பு செய்யவும் அழைத்துத் தருகின்றது. நாம் அது குறித்து இப்பொழுது சிந்தித்துப் பாப்போம்.

இயேசுவின் புதிய போதனை

இந்த உலகம் ‘பழிக்கு பழி’ என்று தத்துவத்தின் அடிப்படையிலும் ‘அடித்தால் திருப்பி அடி’ என்ற தத்துவத்தின் அடிப்படையிலும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றது. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் ஆண்டவர் இயேசு புதிய போதனையை அல்லது தத்துவத்தை முன் வைக்கின்றார். அதுதான் தீமைக்கு நன்மை செய்வதும் பகைவரை அன்புசெய்வதுமாகும்.

ஒருகன்னத்தில் அறைபவருக்கு மறுகன்னத்தையும், அங்கியை எடுத்துக்கொள்பவருக்கு மேலாடையையும், ஒரு கல் தொலை நடக்கக் கட்டாயப்படுத்துவோரிடம் இருகல் தொலைவும், கேட்போருக்குக் கொடுக்கவும், பகைவரிடம் அன்பும், துன்புறுத்துவோருக்காக இறைவனிடம் வேண்டவும் சொல்லும் இயேசு, தீமைக்கு ஒருபோதும் தீமைக்குத் தீர்வாகாது நன்மையையும் அன்பும் மட்டுமே தீர்வாகும் என்ற உண்மையை எடுத்துக்கூறுகின்றார். இயேசுவின் இப்போதனையை நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் கடைபிடிப்பது மிகக்கடினம் என்று ஒருசிலர் சொல்லலாம். இயேசுவின் இப்போதனையைக் கடைப்பிடிப்பது கடினமாக இருந்தாலும், இயலாத ஒன்று அல்ல. ஏனென்றால், இயேசுவே தனக்கெதிராகத் தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மை செய்து, பகைவர்களை அன்பு செய்தார். அப்படியானால் நாமும் நமக்கெதிராகத் தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மையும் பகைவர்களை அன்பு செய்ய முடியும் என்பதுதானே உண்மை. நாம் ஏன் தீமை செய்வதற்கு நன்மையும் பகைவர்களை அன்புமசெய்யவும் வேண்டும்? இதனால் நமக்குக் கிடைக்கும் பலனென்ன? ஆகியவற்றைக் குறித்துச் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் தூய ஆவியார் தங்கும் கோயில்

இயேசு சொல்வது போன்று நாம் நமக்குத் தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மையும் பகைவர்களை அன்புசெய்வதற்கும் முதன்மையான காரணம், ஒவ்வொருவரும் கடவுளுடைய கோயில்... ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் தூய ஆவியார் குடிகொண்டிருக்கின்றார் என்பதால்தான். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்லவேண்டும் என்றால், ஒருவர் நமக்கெதிராகத் தீமை செய்துவிட்டார் என்பதற்காகப் பதிலுக்கு நாம் அவருக்குத் தீமை செய்தால், நாம் கடவுளின் கோயிலுக்கு எதிராகவும் ஒவ்வொருவரிலும் குடிகொண்டிருக்கும் தூய ஆவியாருக்கு எதிராகவும் பாவம் செய்கின்றோம் என்று ஆகிவிடுவோம். கடவுளின் கோயிலை அழிக்கின்றவரைக் கடவுள் அழித்துவிடுவார் என்று புனித பவுல் கூறுகின்றார். ஆகவே, நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்கெதிராகத் தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மையையும் நம்முடைய பகைவர்களுக்கு அன்பையும் காட்டவேண்டியது தேவையானதாக இருக்கின்றது.

நாம் யாவரும் விண்ணகத்தந்தையின் மக்கள்

நாம் நமக்குத் தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மையும் பகைவர்களுக்கு அன்பையும் செலுத்தவேண்டிய இரண்டாவது முக்கியமான காரணம், நாம் யாவரும் விண்ணகத் தந்தையின் மக்கள் என்பதால் ஆகும். விண்ணகத் தந்தையோ நல்லோர் மேலும் தீயோர் மேலும் தம் கதிரவனை உதித்தெழச் செய்கிறார். நேர்மையுள்ளோர் மேலும் நேர்மையற்றோர் மேலும் மழை பெய்யச் செய்கின்றார். இப்படி இருக்க, நாம் நமக்கெதிராகத் தீமை செய்தவர்களுக்குத் தீமையையும் பகைவர்களிடம் வெறுப்பையும் காட்டிக்கொண்டிருந்தால், ஒருபோதும் நாம் விண்ணகத் தந்தையின் மக்களாக முடியாது. மாறாக, அலகையின் பிள்ளைகளாகத்தான் முடியும் ஏனெனில், தம் சகோதர் சகோதர்களிடம் அன்பு காட்டாதவர்களும் அவர்கள் செய்த தீமைக்குத் தீமையையே செய்கிறவர்களும் அலகையின் பிள்ளைகளாகத்தான் இருக்கமுடியும் (1 யோவா 3: 10). ஆகையால் நாம் விண்ணகத்தந்தையின் மக்களாக இருக்க தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மையையும் பகைவர்களிடம் அன்பையும் காட்டவேண்டும்.

ஒருமுறை ஒரு வயதான பெரியவரிடம் இளைஞன் ஒருவன், “தாத்தா! உங்களுடைய வயது என்ன?” என்றான். அவர் “தொண்ணூறு” என்றதும், “இந்தத் தொண்ணூறு வயதிலும் இவ்வளவு இளமையாகவும் நலமோடும் இருக்கிறீர்களே...! இதற்கான காரணமென்ன?” என்றான் அவன். “எனக்கு எதிரிகள் கிடையாது. அதனால்தான் நான் இவ்வளவு நலமாக இருக்கின்றேன்” என்று பெரியவர் சொன்னதும், அவன் நம்பமுடியாதவனாய், “என்ன...! உங்களுக்கு எதிரிகள் கிடையாதா...? கொஞ்சம் நம்புகின்ற மாதிரி பொய் சொல்லுங்கள்” என்று ஏளனமாகச் சொன்னான். “தம்பி! நான் சொல்வது உண்மை. எனக்கு எதிரிகள் என்று யாருமே கிடையாது. ஏனெனில் எனக்கு இருந்த எதிரிகளை எல்லாம் நான் என் நண்பர்களாக்கிக்கொண்டேன். அதனால் என்னிடத்தில் யார்மீதும் வெறுப்பு என்பதே கிடையாது... அன்பு மட்டுமே இருக்கின்றது. அதனால்தான் நான் இவ்வுளவு இளமையாகவும் நலமாகவும் இருக்கின்றேன்” என்றார் பெரியவர்.

ஆம் தீமைக்குப் பதில் நன்மை செய்து, நம் பகைவர்களை மன்னித்து அன்பு செய்கின்றபோது நாம் நல்ல உடல் நலத்துடன் இருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், விண்ணகத் தந்தையின் மக்களாகவும் ஆகுகின்றோம். ஆகையால், நாம் தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மை செய்வோம்; பகைவர்களை மன்னித்து அன்புசெய்வோம்.

சிந்தனை

‘ஒருவரை நாம் வெறுக்கத் தொடங்கும்பொழுதே, அவரை நாம் நம்மீது அதிகாரம் செலுத்த அனுமதித்துவிடுகின்றோம்’ என்பார் டால் கார்னகி என்ற எழுத்தாளர். ஆகையால் நாம் யாரும் நம்மீது அதிகாரம் செலுத்தாமல் இருக்கவும் இறைவனின் அதிகாரத்திற்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்டு, அவருடைய அன்பு மக்களாக இருக்கவும் தீமை செய்தவர்களுக்கு நன்மை செய்வோம்; பகைவர்களை அன்பு செய்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser ser

நிறைவுள்ளவராக!

அருள்பணியாளர் ஒருவர் உணவறையில் உணவருந்திக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு சர்க்கரை வியாதி உண்டு. சர்க்கரைச் சத்து மிகவும் அதிகமானதால் இன்சுலின் ஊசி போட வேண்டிய நிலைக்கு வந்துவிட்டார். அன்று யாரும் இல்லை என்று சுற்றுமுற்றும் பார்த்த அவர், வேகமாக சீனி டப்பாவை எடுத்து சில கரண்டிகள் தன்னுடைய காஃபியில் போட்டு கலக்கியபோது இருவர் அங்கே வந்துவிட்டனர். 'என்ன ஃபாதர் இவ்வளவு சீனி போடுகிறீர்கள்?' என்று கேட்ட ஒருவருக்கு அந்த அருள்பணியாளர், 'இயேசு பகைவரையும் அன்பு செய்யச் சொன்னார். என்னுடைய பகைவன் சர்க்கரை. ஆகவே, நான் அவனை என்னோடு சேர்த்து அன்பு செய்கிறேன்' என்று பதில் தந்தார்.

நிற்க.

இயேசுவின் மலைப்பொழிவு தொடர்கிறது. கடந்த ஞாயிறன்று மூன்று கட்டளைகளை - 'கொலை செய்யாதே,' 'விபச்சாரம் செய்யாதே,' 'பொய்ச்சான்று சொல்லாதே' - கையாண்ட இயேசு இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். மத் 5:36-48), 'கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல்' (காண். விப 21:22-25, லேவி 24:17-22), 'உனக்கு அடுத்திருப்பவரிடம் அன்பு, பகைவருக்கு வெறுப்பு' (காண். லேவி 19:18) என்னும் மோசேயின் விதிமுறைகளை எடுத்துக் கையாளுகின்ற இயேசு அவற்றின் உள்பொருளை நீட்டுகின்றார்.

இந்த நீட்சியின் நோக்கம் என்ன? நிறைவுள்ளவராதல்!

'தூய்மை' அல்லது 'நிறைவு' என்னும் வார்த்தைகள் இன்றைய முதல் மற்றும் நற்செய்தி வாசகங்களில் வருகின்றன. கடவுளைப் பற்றி பேசும் நாம் மனித வார்த்தைகளைத்தான் பயன்படுத்துகின்றோம். 'தூய்மை' என்ற வார்த்தை விவிலியத்தில் கடவுளைப் பற்றிப் பேச அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 'தூய்மை' என்றால் என்ன? முதலில், 'தூய்மை' என்பது 'ஒதுக்கிவைக்கப்படுதலை' - அதாவது, எல்லாவற்றிலுமிருந்து பிரித்துவைக்கப்படுதல்' - குறிக்கிறது. இரண்டு, தூய்மை என்பது கடவுள் இஸ்ரயேல் மக்களுக்குக் காட்டிய நன்மைத்தனத்தைக் குறிக்கிறது. கடவுளுக்கு சொந்தமான மக்களும் இதே தூய்மையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று இஸ்ரயேல் மக்கள் கருதினார்கள்.

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். லேவி 19:1-2,17-18), 'தூயோராய் இருங்கள். ஏனெனில், உங்கள் கடவுளும் ஆண்டவருமான நான் தூயவர்' என்னும் ஆண்டவரின் கட்டளையோடு தொடங்குகிறது. மனிதர்களோ, மனித சமூகமோ எப்படி தூய்மையாக இருக்க முடியும்? தூய்மையாக இருப்பதற்கான விதிமுறைகளை எபிரேய விவிலியத்தின் முதல் பகுதியான தோரா அல்லது ஐநூல்கள் கற்பிக்கின்றன. குறிப்பாக, 'தூய்மைச் சட்டம்' என்று சொல்லப்படுகின்ற லேவி 17-26 என்னும் விவிலியப் பகுதி இதற்கான நிறைய வழிமுறைகளை எடுத்தியம்புகிறது. அனைத்து நாடுகளிலிருந்து இஸ்ரயேலைத் தனக்கென 'ஒதுக்கிவைத்து' கடவுள் தேர்ந்துகொண்டதால் தாங்களும் 'ஒதுக்கிவைக்கப்பட்ட' அல்லது 'தூய்மையான' மக்கள் என்ற மனநிலையிலேயே வளர்ந்தனர் இஸ்ரயேல் மக்கள். மேலும், இத்தூய்மைநிலை தங்களுடைய சமூகத்திற்குள் நிகழும் உறவுப் பரிமாற்றத்திலும் துலங்கவேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பினர். முதல் வாசகத்தின் இரண்டாம் பகுதி குறிப்பிடுவதுபோல, எந்த வகையான பகையுணர்வையும், காழ்ப்புணர்வையும் ஒதுக்கி வைப்பதே தூய்மை என்ற புரிதலும் உருவானது. தாங்கள் ஒருவர் மற்றவருக்குக் காட்டும் உறவில் இஸ்ரயேல் மக்கள் தங்கள் கடவுளைப்போல இருக்க வேண்டும் என்று கற்பிக்கப்பட்டது. இஸ்ரயேல் ஒருவர் மற்றவர்மேல் காட்டக் கூடிய அக்கறையை 'அன்பு' என வரையறுக்கிறது வாசகம். தோராவில் இந்த அக்கறை அல்லது அன்பானது இஸ்ரயேல் மக்கள் குழுமத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்கு என்று வரையறுக்கப்பட்டது.

ஆக, கடவுளின் நிறைவு என்பது அவருடைய தூய்மை எனக் குறிக்கப்பட்டு, இத்தகைய தூய நிலைக்கு அழைக்கப்படுகின்ற இஸ்ரயேல் மக்கள் பிறரன்பின் வழியாக நிறைவுள்ளவராகின்றனர்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். 1 கொரி 3:16-23) கொரிந்து நகரத் திருச்சபைக்கு எழுதுகின்ற திருமடலில், அவர்களைக் கோவிலுக்கு ஒப்பிடுகிறார் பவுல். 'கோவில்' என்று பவுல் குறிப்பிடுவது எருசலேம் ஆலயத்தின் கருவறை என்று சொல்லப்படுகின்ற 'திருத்தூயகத்தை.' இங்கேதான் கடவுள் குடியிருந்ததாகச் சொல்லப்பட்டது. இதே உருவகத்தைக் கையாளுகின்ற பவுல் கொரிந்து குழுமத்தை கடவுளின் குடியிருப்பு என்று அழைக்கின்றார். பிரிவினைகளும் ஏற்றத்தாழ்வுகளும் மலிந்து கிடந்த கொரிந்து சமூகத்திற்கு எதிராகவே இந்த உருவகத்தைப் பயன்படுத்துகின்றார் பவுல். குழுமத்தில் ஏற்படுகின்ற பிரிவினைகள் கடவுளின் கோவில் என்ற நிலையிலிருந்து குழுமத்தைத் தாழ்த்திவிடும் என்று எச்சரிக்கைவிடுப்பதோடு, அவர்கள் திருமுழுக்கின் வழியாக கிறிஸ்துவோடு கடவுளிடம் ஒப்புரவாக்கப்பட்டார்கள் என்பதையும் நினைவூட்டுகின்றார்.

ஆக, பிரிவினைகளை அகற்றி ஒற்றுமையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் பேணுதல் வழியாக, ஒருவர் நிறைவுள்ளவராக முடியும். மேலும், நிறைவுள்ளவராக வேண்டும் என்ற அழைப்பு இயல்பாகவே நம்மிடம் இருக்கின்றது. ஏனெனில், கடவுளே நம்மில் குடிகொண்டிருக்கிறார் - தனிநபரிலும் நம்முடைய குழுமத்திலும்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம் (காண். மத் 5:38-48) இரண்டு வௌ;வேறான விடயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது.

முதலில், வன்முறை மற்றும் இகழ்ச்சி பற்றி. இயேசுவின் சமகாலத்தில் 'கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல்' என்ற நிலையில்தான் வன்முறை மற்றும் இகழ்ச்சி தொடர்பான பிரச்சினைகள் சட்டரீதியாக எதிர்கொள்ளப்பட்டன. குற்றத்திற்கு ஏற்ற தண்டனையை இது உறுதி செய்வதால் சமூகத்தில் வன்முறை வளராமல் தடுத்தது இது. இவ்வகை நீதியை இயேசு ஒதுக்கித்தள்ளவில்லை. மாறாக, மூன்று எடுத்துக்காட்டுக்கள் வழியாக, தன்னுடைய சீடர்கள் இன்னும் ஒரு படி முன்னேறிச் சென்று வன்முறை மற்றும் இகழ்ச்சியையே அழித்துவிடுமாறு கற்பிக்கின்றார் இயேசு. இயேசு பயன்படுத்தும் மூன்று எடுத்துக்காட்டுக்களும் - வலக் கன்னத்தில் அறைபவருக்கு மறு கன்னம், அங்கியை எடுத்துக்கொள்கிறவருக்கு மேலாடை, ஒரு கல் தொலை வற்புறுத்தப்பட்டால் இரு கல் தொலை - ஒன்றே ஒன்றைத்தான் சொல்கின்றன: பழிக்குப் பழி வாங்காமல் இருப்பதன் வழியாக வன்முறையின் வேகத்தைக் குறைப்பது. இயேசுவைப் பொறுத்தவரையில் சமூக மாற்றம் என்பது பழிவாங்குதலில் அல்ல, மாறாக, பழிவாங்குவதற்குப் பதிலாக நன்மை செய்வதில்தான் அடங்கியுள்ளது. தண்டனைக்கு ஏற்றாற்போல வழங்கப்படும் நீதி இன்னும் அதிக வன்முறையையே வளர்க்கும். அமைதியையும் இகழ்ச்சியையும் மாற்றும் ஒரே வழி தாராள உள்ளம் - இன்னும் ஒரு படி நடப்பது.

இரண்டாவதாக, கிறிஸ்தவ அன்பின் வரையறை அகலமாக்குகின்றார் இயேசு. இயேசுவின் சமகாலத்தில் பிறரன்பு என்பது இஸ்ரயேலர் சமூகத்தினருக்கு மட்டும் என்று வரையறை செய்யப்பட்டிருந்தது. மேலும், பகைவர்கள் - அந்நிய நாட்டினர், புறவினத்தார், சமாரியர்கள் போன்றோர் - வெறுக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்ற புரிதலும் இருந்தது. ஆனால், இது ஐநூலில் இல்லை. இயேசு இவ்வகை வரையறைகளை உடைக்கின்றார். கடவுள் ஒருவரையே முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, தன்னுடைய சீடர்கள் அன்பை அனைவருக்கும் நீட்டிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறார் இயேசு. அடுத்தவர்கள் தங்களிடம் உறவுபாராட்டும் நெருக்கத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அடுத்தவரின் இயல்பு அல்லது மனநிலையை விமர்சிக்காமல் அனைவரையும் முழுமையாக அன்பு செய்ய வேண்டும் என்று கற்பிக்கிறார் இயேசு. ஒருவர் மற்றவருக்கு நன்மை செய்து அதற்கேற்ற கைம்மாறை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிற சமூகத்திற்கு ஒரு மாற்றுச்சமூகத்தை முன்மொழிகிறார் இயேசு. நிறைவுள்ளவராக இருப்பதற்கான மாதிரி கடவுளே. மேலும், அன்பு என்பது வெறும் உணர்வு அல்ல. அது ஒரு செயல். அது ஒரு தெரிவு அல்லது முடிவு.

ஆக, நிறைவுள்ளவராக ஒருவர் மாறுவதற்கு இரண்டு வழிகள்: ஒன்று, கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா மைல் நடப்பது. இரண்டு, வரையறைகளையும் விருப்பு வெறுப்புக்களையும் பதிலிறுப்புக்களையும் கடந்து அன்பு பாராட்டுவது.

இன்றைய மூன்று வாசகங்களும் நிறைவுள்ளவராக மாற நம்மை அழைப்பதோடு, நிறைவுள்ளவராதல் மனிதர்களால் எட்டி அடைய முடிய தூரத்தில்தான் இருக்கிறது என்ற ஆறுதலையும் தருகிறது. முதல் வாசகத்தில், நிறைவுள்ளவராதல் என்பது கடவுளைப் போல தூய்மையாக இருந்து, ஒருவர் மற்றவர்மேல் அன்பு காட்டுவது. இரண்டாம் வாசகத்தில் நிறைவுள்ளவராக இருத்தல் என்பது பிரிவினைகளைக் களைந்துவ வாழ்வது. நற்செய்தி வாசகத்தில் நிறைவுள்ளவராதல் என்பது பகைமையைத் தாண்டுவதிலும், அனைவரையும் உள்ளடக்கிய அன்பிலும் சாத்தியமாகிறது.

நிறைவுள்ளவராதல்' சாத்தியமா? ஏன் நாம் நிறைவுள்ளவராக வேண்டும்? கடவுளைப் போல நிறைவுள்ளவராக முடியுமா? குறைகளோடு நாம் இருந்தால்தான் என்ன? - இப்படி நிறைய கேள்விகள் நம்மில் எழலாம்.

 

நிறைவுள்ளவராக வேண்டும் என்றால் இன்று நம்மிடமிருக்கும் குறைவு மனப்பான்மை விடுக்க வேண்டும்.

அது என்ன குறைவு மனப்பான்மை?

தன் வீட்டிற்கு வெளியே இருந்த பொற்கிழியில் 99 தங்க நாணயங்கள் இருக்க, 'இன்னும் 1 நாணயம் இருந்தால் 100 நாணயங்கள் ஆகியிருக்குமே' என்ற முல்லாவைப் போல புலம்புவதுதான் 'குறைவு மனப்பான்மை.' குறைவு மனம் அடுத்தவரிடம் மட்டுமல்ல, தன்னிடமே குறையை மட்டும்தான் பார்க்கும்.

'நான் என்னிலேயே நிறைவானவன், நிறைவானவள்' என்ற மனநிலையை முதலில் உருவாக்க வேண்டும். 'ரெய்மண்ட்' என்ற நிறுவனத்தின் துணிவிளம்பரத்தில் 'தெ கம்ப்ளீட் மேன்' என்று ரெய்மண்ட் அணிபவரைக் காட்ட, அருகில் ஒரு 'இன்கம்ப்ளீட்' பெண்ணை நிற்க வைத்திருப்பார்கள். என்னை நிறைவுள்ளவராக்குவது நான் அணியும் ஆடையோ, எனக்கருகில் நிற்பவரோ அல்ல. நான் என்னிலேயே நிறைவானவன். ஆனால், இந்த மனநிலை என்னிடம் மறந்துபோகக் காரணம் என்ன?

மூன்று காரணங்கள்:

அ. என் மீது அன்புகூர மறுப்பது

பிறரன்பைப் பற்றிப் பேசுகின்ற முதல் வாசகம் அதன் அடிப்படையான தகுதியாக தன்மேல் ஒருவர் காட்ட வேண்டிய அன்பைக் குறிப்பிடுகிறது. தன்னை அன்பு செய்யாத ஒருவர் மற்றவரை அன்பு செய்ய முடியாது. எனக்கு எது பிடிக்கும்? என்று நான் தெரியாமல் இருந்துகொண்டு, மற்றவருக்குப் பிடிப்பது எது? என்பதை ஆராய்ச்சி செய்ய முடியாது. பல நேரங்களில் தன்அன்பு என்பதை நாம் தன்னலம் என்று தவறாகக் கருதுகிறோம். தன்அன்பு என்பதில்தான் நம்முடைய தன்மதிப்பும், தன்னம்பிக்கையும் அடங்கியுள்ளது.

ஆ. பிரிவினைகளை வளர்ப்பது

அடுத்தவரையும் என்னையும் எது இணைக்கிறது என்று பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அடுத்தவரிடமிருந்து நான் எப்படி வேறுபட்டு இருக்கிறேன் அல்லது உயர்ந்து நிற்கிறேன் என்று பார்த்தது பவுல் காலத்துக் கொரிந்து குழுமம். இந்த மனநிலையில் நான் என்னை மற்றவரோடு ஒப்பீடு செய்வதால் என்னால் அடுத்தவரை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஏனெனில், ஒப்பீடு விரைவில் பொறாமையாகவும் குறுகிய எண்ணமாகவும் மாறிவிடும்.

இ. மற்றவர்களைப் போல இருக்க நினைப்பது

என்னுடைய அன்பை நிர்ணயிக்கும் கடமையை நான் சில நேரங்களில் மற்றவர்களிடம் விட்டுவிடுகிறேன். எப்படி? நான் வெளியிலிருந்து வரும்போது எனக்கு வாட்ச்மேன் சல்யூட் அடிக்க வேண்டும் என நான் விரும்புவதாக வைத்துக்கொள்வோம். அவர் சல்யூட் அடித்தால் நானும் அவருக்கு வணக்கம் சொல்கிறேன். இப்படிச் செய்யும்போது நான், என்னுடைய உரிமையை - நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை - அவருக்குக் கொடுத்துவிடுகிறேன். அவருடைய செயல்கள் என்னுடைய செயல்களைக் கட்டுப்படுத்த நான் விட்டுவிடுவதால், அவர் எனக்குத் தலைவராகவும் நான் அடிமையாகவும் மாறிவிடுகிறேன். மாறாக, அவர் எப்படி இருந்தாலும் நான் இப்படித்தான இருப்பேன் என்று வரையறை செய்தால் நிறைவு மனநிலை அடைந்துவிடலாம்.

இறுதியாக,

மேற்காணும் மூன்று காரணிகளை நான் அகற்றிவிட நான் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே: 'கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா' என வாழ்வது. எக்ஸ்ட்ரா கண், காது, புரிதல், நடத்தல் என என் வாழ்வை நானே நீட்டிப்பது. நிறைவு என்பது நிலையான நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒன்று அல்ல. அது மாறிக்கொண்டே இருப்பது. நிறைவு என்று ஒன்றை நான் அடைந்துவிட்டால் அது இன்னும் வளர ஆரம்பிக்கும். இன்னும் நான் தேட ஆரம்பிப்பேன். அந்தத் தேடுதலில் நானும் உருவாகிக்கொண்டே இருப்பேன். ஏனெனில், உருவாகிக்கொண்டே இருப்பதுதான் நிறைவு. என்னை நானே எனக்குப் போட்டியாக வைத்து நான் முன்னேறிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

மகிழ்ச்சிக்கான சாவி என்னிடமே இருக்கின்றது. மனிதர்கள் எல்லாவற்றையும்விட மேலானவர்கள். இம்மனிதர்களைக் கைக்கொள்ள நாம் எந்த எதிர்மறை எண்ணத்தையும் விடலாம். ஏனெனில், இவர்கள் கடவுளின் சாயல், கடவுளின் கோவில்.

பதிலுரைப்பாடல் ஆசிரியர் கூறுவதுபோல (காண். திபா 103), இவர்களில் குடிகொள்ளும் கடவுள், 'இரக்கமும் அருளும் கொண்டவர். நீடிய பொறுமையும் பேரன்பும் உள்ளவர்'. அப்படியே நாமும் இருப்போம் நிறைவுள்ளவராக!

ser

A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com