மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பாஸ்கா காலம் ஐந்தாம் ஞாயிறு
முதலாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
திருத்தூதர் பணிகள் 6: 1-7 | 1பேதுரு 2: 4-9 | யோவான் 14: 1-12

ser

ஒரு நாள் தன் அலுவலகப் பணியை முடித்துக் களைப்போடு தன் வீடு சென்று இளைப்பாறப் புறப்பட்டான் ஒருவன். பம்பாய் நகரத்தில் 28 மாடிகள் உள்ள மாடியில் 22- வது மாடியில் அவர்கள் வீடு இருந்தது. Elevator என்ற ஏணியில் அவன் தூக்கிச் செல்லப்பட்ட போது மாடியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தான். எங்கும் ஒரே அழுகைக் குரல். பயங்கரமான ஓலமிட்ட சப்தம், வெளியே எட்டிப் பார்த்தான். கட்டிடம் தீப்பிடித்துப் புகை மண்டலம் பரவிய நிலை எல்லாப் பகுதியும் தீப்பரவும் நிலை. தீயணைப்புப் படை தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து தீயை அணைக்க முயற்சி செய்யும் காட்சி. இந்த இளைஞரின் உள்ளத்தில் பயம். இன்று நான் கருகிச் செத்தேன் என்ற அவநம்பிக்கைக்கு ஆளானார். இவரைப் பார்த்த தீயணைப்புப் படையினர் தம்பி கீழே குதி இல்லையென்றால் எரிந்து சாம்பலாவாய் என்றனர். பக்கத்தில் நின்றவர்களும் உனக்காகக் கீழே ஒரு வலையைக் கட்டியுள்ளோம். ஒன்றும் செய்யாது குதி என்றார்கள். ஆனால் இந்தக் கூட்டத்தின் வார்த்தையில் இவருக்கு நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் கூட்டத்தில் நின்ற தன் தந்தை கையைக் காட்டி உரத்த குரலிலே மகனே கீழே குதி. உனக்கு ஒன்றும் நேராதபடி இங்கே வலையைத் தாங்கியுள்ளோம் என்றார். கண்களை மூடி இளைஞன் கீழே குதித்தான்.

தன் தந்தையின் மேல் அவனுக்கு இருந்த நம்பிக்கை அவனைக் கீழே குதிக்கத் தூண்டியது. உயிர் தப்பிப் பிழைத்தான். இதேபோல்தான் நம் வாழ்வில் பலவிதமான தீ நம்மைப் பற்றிக் கொள்கிறது. அது நமது அன்புக்குரியவராக இருக்கலாம். அல்லது தாங்க முடியாத ஒரு நோயாக இருக்கலாம். அல்லது குடும்பத்திலே தங்கை, அக்காள் இவர்களின் திருமணத்தில் பொருளாதாரக் கஷ்டமாக இருக்கலாம். சகோதரர் ஒருவர் வேலை இன்றி, வேலை கிடைத்தும் இழந்தும் தவிக்கலாம். இதனால் நம்மில் சந்தேகங்கள் நம்பிக்கையின்மை வேர் ஊன்றி நம் விசுவாசத்தில் நாம் ஆட்டம் காண்கிறோம். எங்கே கடவுள் என்ற கேள்வியும் எழுந்து விடுகிறது.

இன்றைய நற்செய்தி தரும் வார்த்தைகள் மிக ஆழமானவை. இயேசு தன் சீடர்களை நோக்கிச் சொல்லும். வார்த்தைகள் இதுதான். நீங்கள் உள்ளம் கலங்க வேண்டாம். கடவுளிடம் நம்பிக்கை வையுங்கள். என்னிடமும் நம்பிக்கை வையுங்கள் (யோவா, 14:1). மனித வாழ்விலே மனிதன் அர்த்தமற்றவனாக, வாழ்ந்தும் இறந்தவர் போலாவதற்கு காரணமே நம்பிக்கை இன்மையும், விசுவாசமின்மையும்தான். 'ஆம் கடவுளை நம்மால் காண முடியாது. கடவுளை இதுவரை யாரும் பார்த்ததில்லை. இந்த உலகில் நடக்கும் கொலை, கொள்ளை , விபச்சாரம், வியாதி, இறப்பு இவைகளை நோக்கும்போது நான் கண்டிராத ஒரு சக்தி உண்டா என்பது கேள்விதான். இயேசு , இறைவா ஏன் என்னைக் கை விட்டீர் (மத். 27:46) என்றார்.

எத்தகைய விசுவாசத்தை நம்மிடம் இயேசு எதிர்பார்க்கிறார்?

உரோமையிலே கட்டடக் கலைஞனை அரசன் அழைத்தான். அழகிய மண்டபம் ஒன்றை கட்டப் பணித்தான். 5 ஆண்டுகளில் அழகிய மண்டபத்தைக் கட்டி முடித்தான். இந்த அழகான மண்டபத்தைக் கட்டி முடித்த கலைஞனை அரசன் மனமாரப் பாராட்டி, இம்மண்டபம் கிறிஸ்துவைக் கைவிட மறுப்பவர்கள் விலங்குகளுக்கு இரையாக்கப்படும் போது மக்கள் அமர்ந்து இரசிக்க கட்டப்பட்டதாகும் என்றான். கட்டட கலைஞனோ அதிர்ச்சி அடைந்தான். அப்படியானால் நான் முதலில் பலியாக விரும்புகிறேன் - நானும் கிறிஸ்தவர் என்று கூறி இரையானார் விலங்குகளுக்கு.

நான் இறந்தாலும், என்னை என் இயேசு வாழ வைப்பார் என்று நம்புவதுதான் விசுவாசம். இந்த விசுவாசத்தை நாம் இயேசு மீது வைத்தால் நம் உள்ளம் கலங்கமாட்டோம். மரணத்தைக் கண்டு ஜோன் ஆப் ஆர்க் அமைதி முகத்தோடு ஆண்டவரை நெருப்பிலே சந்திக்கவில்லையா? சிரித்துக் கொண்டே தன் சிரசை கொலையாளிக்கு தாமஸ் மூர் கையளிக்கவில்லையா? ஓரியூர் திடலிலே உமது திட்டம் நிறைவேறட்டும் என்று அருளானந்தர் தலை சாய்க்கவில்லையா? ஆம்! விசுவாசிக்கு மரணம்கூட இனிமையாகும். 6 கற்சாடிகள் இரசத்தால் பெருகியது. விசுவாசத்தால் 5 அப்பங்கள் 2 மீன்கள் பலுகிப் பெருகியது. நூற்றுவர் தலைவர் ஊழியன் குணமானது விசுவாசத்தினால். பேய் பிடித்தவர் குணமானது விசுவாசத்தால். லாசர் உயிர் பெற்றது விசுவாசத்தால்.

இன்று இயேசு ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து நீங்கள் விசுவசிக்கிறபடி உங்களுக்கு ஆகும் என்கிறார்.

நம்புகிற எவனுக்கும் எல்லாம் நிகழும் (மாற்கு 9:23).

ser ser

நமது வாழ்வின் மூலைக்கல் இயேசுவே!

கிழக்கு வெளுக்கும் என நம்புகின்றோம்! கீழ்வானம் சிவக்கும் என நம்புகின்றோம். விதை முளைக்கும் என நம்புகின்றோம்! பலன் கிடைக்கும் என நம்புகின்றோம்! பூ காயாகும் என நம்புகின்றோம்! காய் கனியாகும் என நம்புகின்றோம்!

ஆண்டவராம் இயேசுவின், நீங்கள் உள்ளம் கலங்கவேண்டாம்; கடவுளிடம் நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள்; என்னிடமும் நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள் (யோவா 14:1) என்ற வார்த்தைகளின் மீது நம்பிக்கை வைத்தால் என்ன? கலங்கும் இதயங்களுக்கு இயேசு கலங்கரைத் தீபமாகத் திகழ்கின்றார் என்பதற்கு இதோ ஓர் எடுத்துக்காட்டு!

எந்த மதத்தின் மீதும், சபையின் மீதும் நம்பிக்கையில்லாத மனிதர்கள் இந்த உலகத்தில் உண்டோ ? உண்டு என்பதற்கு கேரளாவிலிருந்து வேளாங்கண்ணிக்கு வந்த பெண் ஓர் உதாரணம்! எங்கே நிம்மதி? எங்கே நிம்மதி? அங்கே எனக்கோர் இடம் வேண்டும் என்று கேட்டு அலைந்தவர் அவர். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வேளாங்கண்ணியைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்காக மற்ற சுற்றுலாப் பயணிகளோடு அவர் வேளாங்கண்ணிக்குச் சென்றிருந்தார். எல்லா இடங்களையும் சுற்றிப் பார்த்த அவர் காணிக்கைப் பொருள்களின் காட்சி சாலைக்குள் சென்றார். அங்கேயிருந்த காணிக்கைப் பொருள்களையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு அவர் ஆச்சரியப்படவில்லை! அன்னையைப் புகழவில்லை! மாறாகச் சிரித்தார். இதெல்லாம் நடக்குமா? அறிவுப்பூர்வமாக இந்த மக்கள் சிந்திக்க வேண்டாமா? என்று அவரது நண்பரைக் கேட்டுச் சிரித்தார். வெளியில் சிரித்தாலும் அவரின் மனத்தின் ஒரு மூலையிலே ஒரு சிறு சந்தேகம்!
ஒரு வேளை பக்தர்களின் வாழ்க்கையில் நடந்ததெல்லாம் உண்மையாக இருக்குமோ? என்ற சந்தேகம்!

குழப்பத்தோடு அவர் கேரளா திரும்பினார். ஒரு நாள் கனவு ஒன்று கண்டார். அந்தக் கனவிலே புனித ஆரோக்கிய மாதா தோன்றினார். மாதா அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து, பெண்ணே ஏன் கலங்குகின்றாய்? என் கையிலிருக்கும் அன்புக் குழந்தை இயேசுவைப் பார். இவர் உன்னை அன்பு செய்கின்றார். தம் மகனை உலகுக்குக் கொடுக்கும் அளவுக்கு உலகை அன்பு செய்த கடவுள் உன்னை அன்பு செய்கின்றார். நம்பு, கடவுள் இருக்கின்றார் என்று நம்பு! அவர் உன்னை ஒருபோதும் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டார்; கைவிட மாட்டார். வேளாங்கண்ணிக்கு வந்து அங்கே ஒரு வாரம் தங்கு என்றார்.

அன்னை சொன்னபடியே அந்தப் பெண் அவருடைய தோழியுடன் வேளாங்கண்ணிக்குச் சென்று தங்கியிருந்தார். அவர் உள்ளத்தில் கடவுள் நம்பிக்கைப் பிறந்தது. அங்கே அவர் மனத்திலிருந்த சுமைகளெல்லாம் இயேசுவால் இறக்கி வைக்கப்பட்டன. கடவுள் அவருக்குச் செய்த அரும்பெரும் செயல்களை அனைவருக்கும் அவர் எடுத்துச் சொன்னார் (இரண்டாம் வாசகம்).

இயேசுவின் வார்த்தைகள் மீது முழு நம்பிக்கை வைத்து, அவரையே நமது வாழ்க்கையின் மூலைக்கல்லாக்கி நாமும் வாழ்வாங்கு வாழ்வோம்.

மேலும் அறிவோம் :

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு (குறள் : 1).

பொருள் : எழுத்துக்கள் அனைத்திற்கும் அகரம் முதலாக அமைகிறது. அதுபோன்று உலக உயிர்கள் அனைத்திற்கும் இறைவன் முதல்வனாக விளங்குகிறான்.

ser ser

அரசுப் பொது மருத்துவமனைக்குச் செல்ல ஒருவர் மூன்று பேரிடம் வழிகேட்டார். முதலாம் நபர் கூறினார்: "நான் இந்த ஊருக்குப் புதியவர். எனக்கு வழி தெரியாது.- இரண்டாம் தபர், "பையின், பகவத்கீதை, குரான் சத்தியமாகச் சொல்லுகிறேன் எனக்கு வழி தெரியாது" என்று கூறினார். மூன்றாவது நபரோ, "அரசுப் பொது மருத்துவமனைக்கு உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்" என்றார்.

அரசுப் பொது மருத்துவமனைக்கே வழிகாட்டத் தெரியாத மனிதர் விண்ண கம் செல்ல வழிகாட்ட முடியுமா? ஒரு கணவர் இறந்து நரகத்துக்குச் சென்றார். அங்கும் ஒரு பொதுத் தொலைபேசி நிலையம் இருந்தது. திலையப் பொறுப்பாளரிடம் அவர் மண்ணகத்தில் உள்ள தனது மனைவியுடன் தொலைபேசி மூலம் பேச அனுமதி கேட்டார். பொறுப்பாளர் அவரிடம், "தாராளமாகப் பேசுங்கள்; நரகத்திலிருந்து நரகத்துடன் பேசுவதற்குக் கட்டணம் செலுத்தத் தேவையில்லை" என்றார்.

விண்ணகம் சென்றவர்களோ, நரகத்துக்குச் சென்றவர்களோ மண்ணக மனிதர்களுடன் பேசியது இல்லை. ஆனால் இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்துவிடம் விண்ணகத்திற்கு வழிகேட்டத் தோமாவிடம் கிறிஸ்து கூறுகின்றார்: "நானே வழி... என் வழியாய் அன்றி எவரும் தந்தையிடம் வருவதில்லை " (யோவா 14:6), தம்மிடம் இரவில் வந்த நிக்கதேமிடம் கிறிஸ்து கூறினார் "விண்ணகத்திலிருந்து இறங்கி வத்துள்ள மானிட மகனைத் தவிர வேறு எவரும் விண்ணகத்திற்கு ஏறிச் சென்றதில்லை " (யோவா 3:13). கிறிஸ்து ஒருவரே விண்ணகத்திற்கு வழிகாட்ட முடியும். ஏனெனில் அவர் ஒருவரே விண்ணகத்திலிருந்து மண்ணகத்திற்கு வந்தவர்.

இன்றைய நற்செய்தியில் விண்ணகத் தந்தையைக் காட்டும்படி தம்மிடம் கேட்ட பிலிப்புவிடம் கிறிஸ்து கூறுகிறார்: "என்னைக் காண்பது தத்தையைக் காண்பதாகும்" (யோவா 14:9). கடவுளைக் கண்டவரும் அவரை வெளிப்படுத்துகிறவரும் கிறிஸ்து ஒருவரே. யோவான் நற்செய்தியாளர் உறுதிப்படக் கூறுகிறார்: "கடவுளை யாரும் என்றுமே கண்டதில்லை; தத்தையின் நெஞ்சத்திற்கு நெருக்கமானவரும் கடவுள் தன்மை கொண்டவருமான ஒரே மகனே அவரை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்” (யோவா 1:18), கிறிஸ்து லூக்கா நற்செய்தியில் கூறுகிறார்: "தந்தை யாரென்று மகனுக்குத் தெரியும்; மகள் யாருக்கு வெளிப்படுத்த விரும்புகிறாரோ அவருக்குத் தெரியும், வேறு எவரும் தந்தையை அறியார்" (லூக் 10:22)

கிறிஸ்துதான் கட்புலனாகாத கடவுளது சாயல்" (கொலோ 1:15). அவரில் நாம் கடவுளைக் "கண்ணால் கண்டோம்; உற்று நோக்கினோம்; கையால் தொட்டோம்" (1 யோவா 1:1) இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் பேதுரு கூறுகிறார்: "கட்டுவோர் புறக்கணித்தக் கல்லே மூலைக் கல்லாயிற்று. மூலைக் கல்லாகிய கிறிஸ்து அவரை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்களுக்கு இடறி விழச்செய்யும் கல்லாக உள்ளார். ஆனால் அவரை ஏற்றுக்கொண்டவர்களைத் தமது உரிமைச் சொத்தான மக்களாக மாற்றியுள்ளார். கிறிஸ்துவை ஏற்றுகொண்ட நாம் "தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட வழிமரபினர். அரச குருக்களின் கூட்டத்தினர், தூய மக்களினத்தினர், அவரது உரிமைச் சொத்தான மக்கள் (1 பேது 2:9)."

மனிதரின் உள்ளக் கிடக்கையில் உள்ள இரண்டு வேட்கைகள்; ஒன்று கடவுளைக் காணவேண்டும் (பிலிப்புவிடம் இருந்த வேட்கை); மற்றொன்று விண்ணகம் செல்ல வழியை அறிய வேண்டும் (தோமாவிடம் இருந்த வேட்கை). இவ்விரு வேட்கைகளையும் நிறைவு செய்கிறவர் கிறிஸ்து ஒருவரே. அவரில் உலகம் கடவுளைக் காண்கிறது. அவரில் உலகம் விண்ண கம் செல்ல வழியைக் கண்டது. கிறிஸ்து வெறும் கைகாட்டியல்ல; மாறாக, அவர் நமது வழிகாட்டி, வழியை காட்டுபவர் மட்டும் அல்ல; தம்மோடு பயணிப்பவர்.

கிறிஸ்து நமக்குக் காட்டிய வழி அன்பின் வழி: தியாகத்தின் வழி: மன்னிப்பின் வழி; தாழ்ச்சியின் வழி; பணிவிடை புரியும் வழி, நம்மையே வெறுமையாக்கும் வழி. இவ்வழியில் சென்றால் நாம் விண்ணகம் அடைவது உறுதி; விண்ணகத்தில் கிறிஸ்து நமக்காக ஏற்பாடு செய்துள்ள இடத்தைப் பெறுவதும் உறுதி.

ஒருவர் கோவிலுக்குக் குதித்துக் குதித்துச் சென்றாராம். ஏனெனில் அவர் ஒரு பக்திமான்; மற்றொருவர் ஓடி ஓடி நன்மை வாங்கினார்; ஏனெனில் அவர் ஒரு நீதிமான். ஆம். மான் குதித்துக் குதித்து ஓடுவது போல் நாமும் ஆர்வத்துடன் ஆண்டவரது இல்லம் செல்வோம். "கலைமான்கள் நீரோடைகளுக்காக ஏங்கித் தவிப்பது போல், கடவுளே! என் நெஞ்சம் உமக்காக ஏங்கித் தவிக்கின்றது" (திப 42:1).

ஆலயம் வந்து ஆண்டவர் நம்மோடு பேசும் அருள்வாக்கிற்கு செவிமடுப்போம். நமது இதயத்தை மேலே எழுப்புவோம்; கிறிஸ்துவின் திருவுடலை உண்டு அவருடன் இணைவோம். அப்போது, இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்து கூறுவதுபோல, நாமும் கிறிஸ்து புரிந்த வல்லச் செயல்களைச் செய்ய முடியும்; அவற்றைவிடப் பெரிய செயல்களையும் செய்ய முடியும் (யோவா 14:12).

இன்று நாம் செய்ய வேண்டிய பெரிய புதுமை கடவுள் நம்மோடு இருப்பதை. அவருடைய உடனிருப்பை, இன்றைய உலக மக்களுக்கு மறுக்க முடியாத விதத்தில் வெளிப்படுத்துவதே. ஒருமுறை ஒருவர் சாலையில் என்னைப் பார்த்து, தன்னுடைய காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு, தன்மீது சிலுவை அடையாளம் வரைந்து கொண்டு கூறினார்; "இயேசு ஜீவிக்கிறார்; அல்லேலூயா." அவர் சொன்னது என் நெஞ்சை நெகிழச் செய்தது. நம்மைக் காண்பவர்கள் நம்மில் கிறிஸ்துவைக் காணும் அளவுக்கு நமது வாழ்வு ஒளிமயமாக அமைய வேண்டும். இன்றைய உலகிற்கு நாம் வழிகாட்டிகளாக இருக்க வேண்டும். அப்போது இன்றைய முதல் வாசகத்தில் நாம் கேட்டது நமது காலத்திலும் மீண்டும் நிகழும். அதாவது, கடவுளின் வார்த்தை பரவியது; சீடர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியது (திப 6:7).

ser ser

கடவுள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்

கடவுள் இப்படித்தான் இருக்கிறார் - ஒவ்வொரு சமயமும் ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவப் பிரிவும் சொல்வதைக் கேட்டு தலைமுடியைப் பிய்த்துக் கொள்ள வேண்டும் போல் இருக்கிறது.

யானையைச் சுற்றி நின்று கொண்டு பார்வையற்ற ஐந்து மனிதர்கள் யானை எதுபோல் இருக்கிறது என்று பேசுவதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது. யானையின் உடலைத் தடவிப் பார்த்து அது சுவர் போல் இருக்கிறது என்கிறார் ஒருவர். இன்னொருவரோ, தந்தத்தைத் தொட்டு வாள் போல் என்கிறார். மூன்றாவது நபரோ தும்பிக்கையைத் தொட்டு மலைப்பாம்பு போல் என்கிறார். நான்காவது நபர் காதைத் தடவி முறம் போல் என்கிறார். இறுதியாக ஒருவர் வாலை இழுத்துக் கயிறு போல் இருக்கிறது என்பார். யானை எதைப் போல் இருக்கிறது? யார் சொல்வது சரி?

கடவுளைப் பொருத்தும் இப்படித்தான் சமயங்கள் பேசுகின்றனவோ! நாம் கிறிஸ்தவர்கள் கடவுள் பற்றிய சரியான தெளிவான பார்வை பெற்றிருப்பதாகப் பெருமைப்படுகிறோமே, எந்த அடிப்படையில்? இயேசுவின் மீது நாம் வைத்திருக்கும் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் அடிப்படையில்தான் !

“வழியும் உண்மையும் வாழ்வும் நானே. என் வழியாய் அன்றி எவரும் தந்தையிடம் வருவதில்லை ” (யோவான் 14:6) என்று இயேசு உரிமை கோரினார். “என்னைக் காண்பது தந்தையைக் காண்பது ஆகும்... நான் தந்தையுள் இருக்கிறேன். தந்தை என்னுள் இருக்கிறார்'' (யோவான் 14:9,11) என்று உறவு கொண்டாடினார்.

1964இல் திருத்தந்தை 6ஆம் பவுலின் இந்திய வருகையின் போது இந்து மறைநூலிலிருந்து மேற்கோள் காட்டி உரையாற்றினார். உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து வெடித்துச் சிதறும் ஏக்கம் அது!
“பொய்மையிலிருந்து உண்மைக்கும், இருளிலிருந்து ஒளிக்கும், சாவிலிருந்து சாகாமைக்கும், இறைவா என்னை வழிநடத்து'' உண்மையான மகிழ்ச்சிக்கு வழி எது? அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும் உண்மை எது? சாவை வென்று முடிவில்லா வாழ்வு காண நான் செய்ய வேண்டியதென்ன? இத்தனை கேள்விகளுக்கும் இயேசுவே பதிலாக இருக்கிறார்.

“நானே வழி'' - “உலகின் ஒளி நானே. என்னைப் பின் தொடர்பவர் இருளில் நடக்க மாட்டார். வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் ஒளியைக் கொண்டிருப்பார்” (யோவான் 8:12).

“நானே உண்மை ”- “உண்மையை எடுத்துரைப்பதே என் பணி. இதற்காகவே உலகிற்கு வந்தேன். உண்மையைச் சார்ந்தவர் அனைவரும் என் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கின்றனர்” (யோவான் 18:37).

"நானே வாழ்வு" - “உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார்... என்றுமே சாகார்” (யோவான் 11:25, 26).

அதனால்தான் “நீங்கள் உள்ளம் கலங்க வேண்டாம். கடவுளிடம் நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள், என்னிடமும் நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள்” (யோவான் 14;1) என்கிறார் இயேசு.

எப்பொழுது மன அமைதி இழக்கிறோம்? எங்கே போவது, யாரை நம்புவது என்று தெரியாமல் திணறும்போது இயேசுவே நம்பிக்கைக்குரிய ஆயனாக நம்மை வழிநடத்துகிறார். ஏனெனில் அவரே வழி.

விவிலியம் முழுவதும் வழிநடத்தும் இறைவனைப் பார்க்கிறோம். தொடக்கத்தில் எகிப்திலிருந்து கானான் நாடு நோக்கித் தன் மக்களை வழிநடத்தினார் - பகலில் மேகத் தூணாக, இரவில் நெருப்புத் தூணாக. (வி.ப.13:21). அது தூரப் பாதை. இத்தனை கிலோ மீட்டர் என்று அளக்கலாம்.

இந்தத் தூரப் பாதை சீனாய் மலையில் ஆன்மீகப் பாதையாக மாறியது. அதுதான் 10 கட்டளைகள் காட்டும் பாதை. “ஆண்டவரின் திருச்சட்டத்தில் மகிழ்ச்சியுறுபவர், அவரது சட்டத்தைப் பற்றி இரவும் பகலும் சிந்திப்பவர். அவர் நீரோடையோரம் நடப்பட்ட மரம்போல் இருப்பார். பருவ காலத்தின் கனிதந்து என்றும் பசுமையாய் இருக்கும் அம்மரத்துக்கு ஒப்பாவார். தாம் செய்வதனைத்திலும் வெற்றி பெறுவார்” (தி.பா.1:2,3). இந்த ஆன்மீகப் பாதை திருமுழுக்கு யோவான் காலம் வரை தொடர்கிறது.

இறுதியாகக் கிறிஸ்து வழிநடத்துபவராக மட்டுமன்றி “நானே வழி” என்கிறார். 10 கட்டளைகள் என்ற ஆன்மீக வழி இங்கே ஓர் “ஆளாக” நிற்கிறது. இங்கே எத்தனை சட்டங்கள் என்ற கேள்விக்கு இடமில்லை . “யார்” என்பதே கேள்வி.

 

கிறிஸ்துவே வழி! கிறிஸ்தவ மறையை ஒரு வாழ்க்கை முறை என்றோ அல்லது சட்டங்கள் சடங்குகள் இவற்றின் தொகுப்பு என்றோ மட்டும் சொல்ல முடியாது. சொல்வதும் தகாது. வாழ்க்கை நெறி முறைகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டால், மனுநீதியோ, திருக்குறளோ, நாலடியாரோ, கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை முறையைப் போன்று, சிலருக்கு அதை விட மேலானதாகக் கூட இருக்கலாம். மாறாக கிறிஸ்துவே நமக்கு வாழ்க்கை நெறி.

எனவே கிறிஸ்தவம் என்பது கிறிஸ்து என்ற ஓர் ஆளுக்கு நம்மையே அர்ப்பணித்தல் ஆகும். கிறிஸ்து நம்மைத் தனக்குச் சொந்த மாக்கிக் கொண்டார். “நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வழிமரபினர். அரச குருக்களின் கூட்டத்தினர். தூய மக்களினத்தினர். அவரது உரிமைச் சொத்தான மக்கள்” (1 பேதுரு 2:9). பெருமிதம் தரும் பேதுருவின் வார்த்தைகள். இயேசுவுக்கு நாம் சொந்தம் என்பதை சட்டங்களைக் கடைப்பிடிப்பதிலும் சடங்குகளை நிறைவேற்றுவதிலும் நாம் வெளிப்படுத்தலாம். அவைகள் தேவையான அடையாளங்களே! ஆனால் நாளடைவில் அந்தச் சட்டங்களும் சடங்குகளுமே கிறிஸ்தவம் என்று எண்ணுவதுதான் “கிறிஸ்து இல்லாக் கிறிஸ்தவம்" ஆகி விடுகிறது. அதனால் அவரது வார்த்தையால், உணர்வால், மனநிலையால், அவரது ஆவியால் நிரப்பப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் அவரே நமது வழி!

உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவரைச் சந்தித்த தொடக்க காலத் திருச்சபை தயங்கவில்லை, கலங்கவில்லை. ஏனென்றால் போராட்டம், பிரச்சனைகளுக்கிடையிலும் இயேசுவை நம்பியது, இயேசுவை வழியாகக் கொண்டது. பல்வேறு பணிகளுக்கிடையே மோதல். தீர்வு : திருத்தொண்டர் அமைப்பு. திருத்தொண்டன் - மக்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்றவன்.ஞானம் நிறைந்தவன். ஆவியால் நிரப்பப்பட்டவன். (தி.பா.6:3) நமது அரசியல், சமூக, சமயத் தலைவர்கள் எத்தகையவர்கள்?

"கிறிஸ்து இயேசு கொண்டிருந்த மனநிலையே உங்களிலும் இருக்கட்டும்” (பிலிப்.2:5).

கிறிஸ்து வழியாக மட்டுமல்ல வாகனமாகவும் இருக்கிறார். நாம் வானோக்கிச் சென்று சேர!

ser ser

வாழ்வுக்கு இட்டுச்செல்லும் உண்மையான வழியாகிய இயேசு

நிகழ்வு

செல்வந்தர் ஒருவர் இருந்தார். ஒருநாள் இவர் பணி நிமித்தமாக நகரில் இருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குச் செல்லவேண்டி இருந்தது. அதனால் இவர் தன்னிடமிருந்த நான்கு சக்கர ஊர்தியை எடுத்துக்கொண்டு, குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு விரைந்து சென்றார். இப்படி இவர் சென்றுகொண்டிருக்கும்பொழுது, ஓரிடத்தில் பாதை இரண்டாகப் பிரிந்தது. எந்தப் பாதையில் செல்வது என்ற குழப்பம் ஏற்பட்டதால், இவர் சாலையில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த சாலைப் பணியாளரிடம், தாம் போகவிருந்த இடத்தைச் சொல்லி, “இந்த இடத்திற்கு எந்த வழியில் செல்வது?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்தச் சாலைப் பணியாளர், தன்னுடைய கையை நீட்டி, “இந்த வழியில் சென்றால், நீங்கள் குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு எளிதாகச் சென்றுவிடலாம்” என்றார்.

தனக்கு வழி சொன்ன அந்தச் சாலைப் பணியாளருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டுச் செல்வந்தர் தன்னுடைய ஊர்தியை எடுக்கத் தொடங்கினார். அப்பொழுது சாலைப் பணியாளர் அவரை நிறுத்தி, “நீங்கள் இப்பொழுது செல்லவேண்டிய இடத்திற்கான வழியைத் தெரிந்துகொண்டீர்கள்; விண்ணகம் செல்வதற்கான வழி உங்களுக்குத் தெரியுமா...?” என்றார். செல்வந்தர் தெரியாது என்பதுபோல் தலையாட்டினார். உடனே அந்தச் சாலைப் பணியாளர், “திருவிவிலியத்தில் ‘நானே வழி’ என இயேசு சொல்லியிருக்கின்றார். நீங்கள் இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள். விண்ணகத்திற்கு மிக எளிதாகச் சென்றுவிடலாம்” என்றார்.

சாலைப் பணியாளர் சொன்ன இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்த செல்வந்தர், அவருக்கு நன்றி செல்ல்லிவிட்டு, தான் போகவேண்டிய இடத்திற்குச் சென்றார். வழியெங்கும் அந்தச் சாலைப் பணியாளர் சொன்ன வார்த்தைகளே செல்வந்தரின் மூளைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன; அவ்வார்த்தைகளை இவர் அசைபோட்டுக்கொண்டே நாள் முழுவதும் இருந்தார். வேலையை முடித்துவிட்டு செல்வந்தர் இரவில் வீட்டுக்குத் திரும்பும்பொழுது, எதிரே வந்த பேருந்து ஒன்று இவருடைய ஊர்தியில் மோத இவருக்குப் பலத்த காயங்கள் ஏற்பட்டன. விரைவிலேயே செய்தி இவருடைய வீட்டில் உள்ளவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. அவர்கள் விரைந்து வந்து இவரை தூக்கிக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் சென்றார்கள்.

மருத்துவர் இவரைச் சோதித்துப் பார்த்துவிட்டு, இவருடைய மகனைத் தனியாக அழைத்து, “உங்களுடைய தந்தை பிழைப்பது மிகவும் கடினம். கடைசியாக அவர் உங்களிடம் பேசவேண்டும் என்று விரும்புகின்றார். போய்ப்பாருங்கள்” என்றார். உடனே செல்வந்தரின் மகன் தன்னுடைய தந்தையின் அருகில் சென்றார். செல்வந்தரோ, காலையில் தான் சந்தித்த சாலைப் பணியாளரையும் அவர் தனக்கு விண்ணகத்திற்கு செல்வதற்கு வழி சொன்னதையும், இறுதியாக அவருடைய வழிகாட்டலில், தான் இயேசுவில் நம்பிக்கை கொண்டதையும் சொல்லிவிட்டு, தன் ஆவியை ஆண்டவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

தன்னுடைய தந்தை தன்னையும் எல்லாரையும் விட்டுப் பிரிந்துசென்றதை நினைத்து செல்வந்தரின் மகன் வருந்தினாலும், தந்தை விண்ணகம் செல்வதற்கான வழியைக் கண்டுகொண்டுவிட்டார் என்ற மனநிறைவில் ஆறுதலடைந்தார். இது நடந்து ஓரிரு வாரங்கள் கழித்து, செல்வந்தரின் மகன், தன்னுடைய தந்தைக்கு விண்ணகம் செல்வதற்கான வழியைச் சொன்ன, அந்தச் சாலைப் பணியாளரைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, நன்றிப் பெருக்கின் அடையாளமாக அவருக்குப் பழங்களையும் கொஞ்சம் பணமும் கொடுத்துவிட்டு திரும்பினார்.

இயேசுவே விண்ணகத்திற்கு அதாவது, தந்தையிடம் செல்வதற்கான வழி என்ற உண்மையை இந்த நிகழ்வு நமக்கு எடுத்துக்கூறுகின்றது. பாஸ்கா காலத்தின் ஐந்தாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, இயேசுவே வழி, உண்மை, வாழ்வு என்ற செய்தியை எடுத்துச் சொல்கின்றது. அதைக் குறித்து நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

இயேசுவே வழி

இறுதி இரவு உணவில், இயேசு தன்னுடைய சீடர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்பொழுது, தோமா அவரிடம், “....நீர் போகுமிடத்திற்கான வழியை நாங்கள் எப்படித் தெரிந்துகொள்ள இயலும்?” என்று கேட்கின்றபொழுது, இயேசு, “வழியும் உண்மையும் வாழ்வும் நானே. என் வழியாய் அன்றி எவரும் தந்தையிடம் வருவதில்லை” என்கிறார்.

வழக்கமாக ஒருவர் நம்மிடம் வழி கேட்கின்றார் என்றால், ‘இப்படிச் செல்க’ ‘அப்படிச் செல்க’ என்று வழி சொல்வோம். ஆனால், இயேசு, ‘நானே வழி’ என்று சொல்கின்றார். அப்படியானால் இயேசுவின் வார்த்தையைக் கேட்டு, அவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்ந்தால், நாம் விண்ணகத்திற்கும் அல்லது தந்தையிட,ம் மிகவும் எளிதாகச் செல்லலாம் என்று என்பது உறுதி. இந்த இடத்தில் திருப்பாடல் 119: 105 இல் வருகின்ற இறைவார்த்தையை இணைத்துச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது நல்லது. “என் காலடிக்கு உம் வாக்கே விளக்கு; என் பாதைக்கு ஒளியும் அதுவே” என்று இங்கு நாம் வாசிக்கின்றோம். கடவுளின் அல்லது இயேசுவின் வார்த்தை பாதைக்கு ஒளியாக இருப்பதால், அந்த வாரத்தின்படி நாம் நடக்கின்றபொழுது, வாழ்வின் வழியான இயேசுவின் மூலம் தந்தையிடம் செல்லமுடியும்.

இயேசுவே உண்மை

இன்றைக்கு ஒருசிலர் இருக்கின்றார்கள், இவர்கள் பொய்யைக் கூட உண்மை போல் பேசுவார்கள். வேறு சிலர் இருக்கின்றார்கள். அவர்கள் பிலாத்துவைப் போன்று, “உண்மையா? அது என்?” (யோவா 18: 38) என்று கேட்பார்கள். இப்படிப்பட்டவர்களெல்லாம் உண்மையிலிருந்து வெகுதொலைவில் இருக்கின்றார் என்று நாம் உறுதியாகச் சொல்லலாம். இப்படிப் பொய்யும் புரட்டும் போலித்தனமும் மிகுந்த இவ்வுலகில், இயேசு ‘நானே உண்மை’ என்று சொல்வது நமது கவனத்திற்கு உரியதாக இருக்கின்றது. இயேசு, ‘(உண்மையைப் பேசுவேன்...) உண்மைக்குச் சான்றுபகர்வேன் என்று மட்டும் சொல்லவில்லை (யோவா 18: 37). மாறாக, ‘நானே உண்மை’ என்று சொல்கின்றார். அப்படியானால், இயேசு உண்மையின் மறுவுருவம் என்று சொல்லலாம். ஆதலால், உண்மையான இயேசுவின் வழி நடந்தால், நாம் தந்தையிடம் செல்லலாம் என்பது உறுதி.

இயேசுவே வாழ்வு

இயேசு வழியாக, உண்மையாக மட்டுமல்ல, வாழ்வாகவும் இருக்கின்றார். அவர் எப்படி வாழ்வாக இருக்கின்றார் என்று சிந்திப்போம். நற்செய்தியாளர் யோவான் இயேசுவைக் குறித்துக் குறிப்பிடும்பொழுது, “அவரிடம் வாழ்வு இருந்தது; அவ்வாழ்வு மனிதருக்கு ஒளியாய் இருந்தது” என்று குறிப்பிடுவார் (யோவா 1:4). இயேசு யூதர்களிடம் பேசும்பொழுது, “தந்தை வாழ்வின் ஊற்றாய் இருப்பது போல மகனும் வாழ்வின் ஊற்றாய் இருக்குமாறு செய்துள்ளார்” (யோவா 5: 26) என்று கூறுவார். அதே போன்று இயேசு மார்த்தாவிடம் பேசுகின்றபொழுது, “உயிர்த்தெழுதலும் வாழ்வும் நானே. என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவர் இறப்பினும் வாழ்வார்” (யோவா 11: 25). என்று கூறுவார். இவ்வாறு இயேசு தன்னுடைய சொல்லாலும் செயலாலும் வாழ்வாய், வாழ்வின் ஊற்றாய் இருக்கின்றார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

இயேசு வாழ்வாய் இருக்கின்றார் எனில், அந்த வாழ்வைப் பெற நாம் அவரிடம் நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்வது மிகவும் இன்றியமையாததாக இருக்கின்றது. ஏனெனில் இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொள்பவரால் மட்டுமே நிலைவாழ்வைப் பெறமுடியும் (யோவா 3:15) தந்தையிடமும் செல்லமுடியும். எனவே, நாம் வழியாக, உண்மையாக, வாழ்வாக இருக்கும் இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்வோம் அதன்வழியாக நாம் விண்ணகத்தில் இருக்கின்ற தந்தையிடம் செல்வோம்.

சிந்தனை

‘இவ்வுலகில் உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பது கடினமான செயல் அல்ல, உண்மையைக் கண்டுபிடித்த பின், அதை விட்டு விலகாமல் இருப்பதே கடினமான செயல்’ என்பார் எடின் கில்சன் என்ற அறிஞர். நாம் இயேசுவே வழி, உண்மை, வாழ்வு என்ற எனக் கண்டுகொண்டோம். எனவே, நாம் வாழ்வுக்கு இட்டுக்குச் உண்மையான வழியாம் இயேசுவிடம் நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser ser

பந்தி பரிமாறுவது முறையல்ல!

இயேசு தம் இறுதி இராவுணவில் சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவியபின் அவர்களோடு நீண்ட உரை ஆற்றுகின்றார். உரையின் நகர அவர்கள் பேசும் கருத்துக்கள் நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலையில் இருக்கின்றன. அவர்கள் அருந்திய மதுவின் விளைவாக இருக்கலாம் என்று சிலர் கேலி செய்வதுண்டு. இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். யோவா 14:1-12) இயேசு, 'என் தந்தை வாழும் இடத்தில் உறைவிடங்கள் பல உள்ளன. அப்படி இல்லை எனில் உங்களுக்கு இடம் ஏற்பாடு செய்யப் போகிறேன் என்று சொல்லியிருப்பேனா?' என்கிறார். சீடர்கள் நினைத்திருப்பார்கள்: 'இந்த ஆளு மனுமகனுக்கு தலைசாய்க்கவும் இடமில்லை என்று சொல்லி சுற்றிக் கொண்டு திரிகிறார். இவர் எப்படி உறைவிடம் ஏற்பாடு செய்வார்?' ஆகையால்தான், 'நான் போகுமிடத்திற்கு வழி தெரியும்' என அவர் சொல்ல, தோமா, 'அப்பனே! நீ போற இடமே தெரியாது. அப்பறம் எப்டி வழி தெரியும்?' எனக் கேட்கிறார். அடுத்து பிலிப்பின் கேள்வி.

இப்படி எல்லாமே நம் எண்ணங்களைக் கடந்தவை பற்றியும், இறப்புக்குப் பின் நடப்பது பற்றியும் பேசுகிறார். இறப்புக்கு முன்னால நாம வாழுற வாழ்க்கையவே நம்மால புரிஞ்சுக்க முடியல. நம்ம வாழ்க்கை வாழை இலையில ஊத்துன இரசம் மாதிரி இங்கிட்டும் அங்கிட்டும் ஓடிட்டு இருக்கு. இலையும் கிழியாம, சட்டையிலயும் படாம, மேசையிலயும் சிந்தாம நாம சாப்பிட்டே ஆக வேண்டிய கட்டாயம். ஆக, அதுக்கு ஏதாவது வழி இருக்குமா என்று பார்ப்போம்.

நிற்க.

இன்றைய முதல் வாசகம் (காண். திப 6:1-6) எனக்குப் பிடித்தமான வாசகப் பகுதிகளில் ஒன்று.

தொடக்கக் கிறிஸ்தவர்கள் வாழ்வு பற்றி வாசிக்கும்போதெல்லாம், 'அவர்கள் ஒரே உள்ளமும் ஒரே உயிருமாய் இருந்தனர். தேவையில் இருந்தவர்கள் யாருமில்லை. எல்லாம் அவர்களுக்குப் பொதுவாக இருந்தது' என ரொம்ப ரொமான்டிக்காகவே வாசிக்கின்றோம். ஆனால், தொடக்கக் கிறிஸ்தவர்களின் தேனிலவு முடிந்தது என்பதை இன்றைய முதல் வாசகம் நமக்குச் சொல்கிறது.

அமைதியான குளமாக இருந்த அவர்களுடைய வாழ்வின் நடுவில் கூழாங்கல் ஒன்று வந்து விழுகிறது. யார் கண் பட்டதோ என்று தெரியவில்லை. முதல் முதலாக குழுமத்தில் குழப்பம் வருகிறது. சீடர்கள் எண்ணிக்கை பெருகியதால் பிரச்சினையும் பெரிதாக ஆரம்பிக்கிறது:

'கிரேக்க மொழி பேசுவோர் தங்களுடைய கைம்பெண்கள் அன்றாடப் பந்தியில் முறையாகக் கவனிக்கப்படவில்லை என்று எபிரேய மொழி பேசுவோருக்கு எதிராக முணுமுணுத்தனர்.'

இதுதான் பிரச்சினை.

இந்தப் பிரச்சினையில் மூன்று கூறுகள் இருக்கின்றன:

(அ) உணவு பரிமாறப்படுவதில் பாரபட்சம். நம் இல்லங்களில் நடக்கும் திருமணம் மற்றும் நல்ல நிகழ்வுகளில் பந்தியில்தான் நிறையப் பிரச்சினைகள் வருவதுண்டு. குடும்பத்திலும் உணவு எல்லாருக்கும் கிடைத்துவிட்டால், நல்ல உணவை மனைவி சமைத்துவிட்டால் அங்கே பிரச்சினை இல்லை. அது போலவே, அருள்பணியாளர் மற்றும் துறவற இல்லங்களில் வருகின்ற முதல் பிரச்சினை சாப்பாட்டில்தான் இருக்கும்.

(ஆ) மொழிப் பிரச்சினை. இந்த நிகழ்வு எருசலேமில் நடக்கிறது. எருசலேமில் இருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் யூதர்கள்தாம். ஆக, பந்தியில் உணவுண்டவர்கள் அனைவரும் யூதர்கள்தாம். அப்புறம் எப்படி மொழிப் பிரச்சினை? சில யூதர்கள் கிரேக்க மொழி பேசும் நாடுகளில் குடியேறியதால் எபிரேயத்தை மறந்து கிரேக்கம் பேசினர். எபிரேய மொழி பேசுவோர் தங்களையே மேன்மையானவர்கள் என நினைத்து கிரேக்க மொழி பேசுவோரைத் தாழ்வாக நடத்துகின்றனர்.

(இ) முணுமுணுத்தல். ஏன் முணுமுணுத்தல்? பிரச்சினையை சொல்வதற்கு எங்கெல்லாம் வடிகால் இல்லையோ அங்கெல்லாம் மக்கள் முணுமுணுப்பார்கள். எடுத்துக்காட்டாக, சாப்பாடு சரியாக வேகவில்லை என்றால் யாரிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று தெளிவாகத் தெரிந்தால் நாம் அவரிடம் சென்று முறையிடலாம். யாரிடம் போவது என்று தெரியாத பட்சத்தில் நாம் முணுமுணுக்கத்தான் வேண்டும். இன்றைய கால கட்டத்தில், கொரோனாவால் மக்கள் உணவின்றி தவிக்கின்ற நேரத்தில் தமிழக அரசு மதுக்கடைகளைத் திறக்கிறது. இதை யாரிடம் சென்று முறையிடுவது? யாரிடுடமும் முறையிட முடியாது. ஆக, நாம் நமக்குள் முணுமுணுக்கிறோம்.

இந்தப் பிரச்சினையைப் பற்றிக் கேள்விப்படுகின்ற திருத்தூதர்கள் உடனடியாக அதற்குத் தீர்வுகாண முயல்கின்றார்கள். இது உண்மையிலேயே பாராட்டப்பட வேண்டியது. ஆண்கள் என்றால் எதையும் பொறுத்துக்கொள்வார்கள். பெண்கள், அதுவும் கைம்பெண்கள். ஆக, ஊரெல்லாம் போய் சொல்லிவிட்டு வந்துவிடுவார்கள். பவுல், கைம்பெண்களை அடிக்கடி வாயாடிகள் என்று சொல்கிறார் என்பதை நாம் இங்கே நினைவில் கொள்வோம்.

முதலில், திருத்தூதர்கள் தங்களையே ஆய்வு செய்து பார்க்கின்றனர். எங்கே தவறு நடந்தது? என்று யோசிக்கின்றனர். அப்போதுதான் அவர்கள் தங்கள் முதன்மைகளில் கோட்டை விட்டதை எண்ணிப் பார்க்கின்றனர்:

'நாங்கள் கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டு பந்தியில் பரிமாறும் பணியில் ஈடுபடுவது முறையல்ல!'

ஞானமிகு வார்த்தைகள் இவை.

நான் எதைச் செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்யாமல் வேறொன்றைச் செய்து கொண்டிருக்கின்றேனே என எண்ணிப் பார்க்கிறார்கள்.

இது எப்படின்னா?

இசைஞானி இளையராஜா தன்னுடைய பாடல்களை உருவாக்குவதில் கவனம் செலுத்தாமல், தன்னுடைய கச்சேரிக்கு டிக்கெட் விற்றுக்கொண்டிருந்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி!

பாடல்களை பாடுவதை விட்டுவிட்டு டிக்கெட் விற்பது முறையல்ல!

எங்களுக்கு இந்த ஆண்டு தியானம் கொடுத்த அருள்பணியாளர் இதே வாசகப் பகுதியை வைத்து வரிசையாகச் சொல்லிக்கொண்டே சென்றார்:

'கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டு பள்ளிக்கூடம் நடத்துவது முறையல்ல!' (ஆனால், அவர் சார்ந்த துறவற சபைக்கு நிறைய பள்ளிக்கூடங்களும், கல்லூரிகளும், பல்கலைக்கழகமும் இருப்பது வேறு. அதைப்பற்றி எல்லாம் நாம் பேசக்கூடாது!)

'கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டு வழக்கறிஞராக இருப்பது முறையல்ல!'

'கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டு ரியல் எஸ்டேட் தொழில் செய்வது முறையல்ல!'

'கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டு மதுக்கடையில் மதுபானம் வாங்குவதும் அருந்துவதும் முறையல்ல!'

'கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டு அன்றாடம் தூங்கி தூங்கி சோம்பியிருப்பது முறையல்ல!'

இப்படி நிறையச் சொல்லலாம்!

இன்று நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி இதுதான்: என்னுடைய முதன்மைகளை நான் சரியாக வரையறுத்துள்ளேனா? என் முதன்மைகளைச் சரி செய்ய நான் என்ன செய்ய வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, திருத்தூதர்கள் தங்கள் பணிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள முன்வருகின்றனர். இது அவர்களின் பரந்த உள்ளத்திற்கான சான்று. எல்லாவற்றையும் நானே செய்வேன் என்று நினைக்காமல், மிகவும் எதார்த்தமாக, அடுத்தவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கின்றனர். இது ஒரு சிறந்த தலைமைத்துவப் பண்பு:

'உங்களிடமிருந்து நற்சான்று பெற்றவர்களும் தூய ஆவியின் வல்லமையும் ஞானமும் கொண்டவர்களுமான எழுவரைத் தேர்ந்தெடுங்கள். அவர்கள் நாம் இந்தப் பணியில் நியமிப்போம்.'

ஆக, பணியாளர்கள் மக்களிடமிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

அவர்களுக்கு இரண்டு தகுதிகள் இருக்க வேண்டும்: (அ) நற்சான்று பெற்றவர்கள் - மக்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்றிருக்க வேண்டும், நாலு பேரைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும், நாலு பேரு வாழ்க்கையில ஏதாவது நல்லது செய்திருக்க வேண்டும். (ஆ) ஆவியின் வல்லமையும் ஞானமும் பெற்றிருக்க வேண்டும் - கடவுளோடு உள்ள உறவிலும் நன்றாக இருக்க வேண்டும்.

இன்றைய அருள்பணியாளர்களும் இந்த இரண்டு நிலைத் தகுதிகளைப் பெற்றிருத்தல் அவசியம். மக்களின் உறவைப் பிடித்துக்கொண்டு இறை உறவைக் கைவிடுவதும், இறைஉறவைப் பிடித்துக் கொண்டு மக்கள் உறவைக் கைவிடுதலும் ஆபத்தே.

மூன்றாவதாக, திருத்தூதர்கள் தங்களுடைய பணியை மறுவரையறை செய்கின்றனர்:

'நாங்களோ இறைவேண்டலிலும் இறைவார்த்தைப் பணியிலும் நிலைத்திருப்போம்'

இங்கே, 'நிலைத்திருப்போம்' என்ற வார்த்தை முக்கியமானது. அதாவது, விடாமுயற்சியுடன் ஒன்றைப் பற்றிக்கொள்ளுதல். இன்னைக்கு ஒன்னு, நாளைக்கு இன்னொன்னு என்று தங்களுடைய பணியின் போக்கை மாற்றிக் கொண்டே இராமல், 'இதுதான்! இது ஒன்றுதான்!' என்று நிலைத்திருத்தல்.

நான்காவதாக, தங்கள் கைகளை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்மேல் வைத்து இறைவனிடம் வேண்டுகின்றனர்.

அவ்வளவுதான். பிரச்சினை தீர்ந்தாயிற்று.

எந்த ஒரு பேப்பர் ஒர்க்கும் இல்லாமல், எந்த ஒரு மீட்டிங்கும் இல்லாமல், எந்த ஒரு அவைக்குறிப்பும் இல்லாமல் இனிதே நடந்தேறுகிறது கூட்டம். தீர்வு கண்டாயிற்று.

இந்த நிகழ்வு நமக்குச் சொல்லும் பாடம் என்ன?

பிரச்சினைகள் தயிர் போல. உடனடியாக சாப்பிட்டுவிட வேண்டும். நாளை, நாளை என்று தள்ளிப்போட்டால் புளித்துவிடும். அப்புறம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. இதை நன்றாக அறிந்திருக்கிறார்கள் திருத்தூதர்கள்.

இந்த நிகழ்வு திருத்தூதர்கள் வாழ்விலும், தொடக்கத் திருஅவை வாழ்விலும் ஒரு சறுக்கலாக அல்லது, ஒரு சிறிய இறப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும். இருந்தாலும் புத்துயிர் பெற்று எழுகிறார்கள். ஏனெனில் அவர்கள், இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் (காண். 1 பேது 2:4-9), அவர்கள், 'தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வழிமரபினர், அரச குருக்களின் கூட்டத்தினர், தூய மக்களினத்தார், அவரது உரிமைச் சொத்தான மக்கள்.'

நம் வாழ்வில் நாம் சந்திக்கும் பிரச்சினைகள் நம்முடைய தற்காலிக இறப்புக்களே. இவற்றை நாம் எப்படி எதிர்கொள்வது?

கடந்த வாரம், 'இகின்ஸி ஸான்ஸ்' ('இரண்டாம் வாய்ப்பு') என்னும் துருக்கிய மொழித் திரைப்படம் ஒன்று பார்த்தேன். அந்தப் படத்தின் தொடக்கத்தில், கதாநாயகனின் வாய்ஸ்ஓவர் இப்படி இருக்கும்:

'இன்றுதான் ... இன்றுதான் நான் என்னையே கொன்றேன்!
மீண்டும் பிறப்பது சில நேரங்களில் நமக்கு அவசியம்!
இந்த இறப்பு என்னை மோட்சத்திற்குக் கொண்டு போகுமா அல்லது நரகத்திற்குக் கொண்டுபோகுமா?
தெரியவில்லை!
ஆனால், இதுவரை நான் உணராத ஓர் அமைதியை இன்று நான் என்னுள் உணர்கிறேன்.
ஆழமான அமைதி!'

தொடக்கத் திருஅவை தன்னில் எழுந்த விருந்துப் பிரச்சினையால் இறந்து மீண்டும் உயிர் பெற்றது.
பிரச்சினைகள் தீர்ந்ததால் ஆழமான அமைதி வந்தது.

இதையே திருப்பாடல் ஆசிரியர்,

'ஆண்டவரின் பேரன்பால் பூவுலகு நிறைந்துள்ளது' (காண். திபா 33:5) எனப் பாடுகிறார்.

 

ser

A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com