மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..


இரண்டாம் ஆண்டு

பொதுக் காலம் ஐந்தாம் ஞாயிறு
இன்றைய வாசகங்கள்:-
யோபு 7:1-4,6-7| 1 கொரிந்தியர் 9:16-19, 22-23 | மாற்கு 1: 29-39

உங்களுக்குத் தேவையான கட்டுரையைத் தேர்வு செய்யவும்












குணமளிக்கும் ஆண்டவர்

கதை

வீதி வழியாக சென்றுகொண்டிருந்த ஒருவன் தவறி ஒரு ஆழமான குழியில் விழுந்துவிட்டான். அவ்வழியே சென்ற ஒருவன் குழியில் விழுந்து கிடப்பவனைப் பார்த்து உனக்கு இரண்டு கண்கள் இருந்தும் பார்த்துப் போகத் தெரியலையா! இனிமேலாவது பார்த்துப் போகக் கற்று கொள் என புத்தி சொல்லி நகர்ந்துவிட்டார். இரண்டாவது அதேவழியே வந்த ஒருவன் ஐயோ சகோதரா! குழியில் விழுந்துவிட்டாயா? எப்படியாவது கற்களைப் பிடித்து வெளியே வர முயற்சி செய் என்று கூறி அவனும் நகர்ந்து விட்டான். மூன்றாவதாக வந்தவரோ, கீழே இறங்கி அந்த மனிதனை மேலே தூக்கிக் கொண்டு வந்தார்.

ஆம்! அவர்தான் நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து. அவர் அறிவுரை மட்டும் கூறவில்லை. விலகிச் செல்லவில்லை. மக்கள் மீது பரிவுகாட்டியதோடு நழுவவில்லை. மாறாக மக்களின் நிலைக்கு இறங்கி வந்து அவர்களை எல்லாவிதத் துன்பங்களிலும் இருந்துவிடுவித்தார். எனவே எசாயா மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறார்: அவர் நம் பிணிகளை ஏற்றுக்கொண்டார். நம் துன்பங்களைச் சுமந்து கொண்டார் (எசாயா 53:4).

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு கிறிஸ்து சீமோன் பேதுருவின் மாமியாரைக் குணப்படுத்துகிறார். பல்வேறு பிணிகளால் அவதிப்பட்ட மக்களையும் குணப்படுத்துகிறார். எல்லா இடங்களிலும், எல்லா நேரங்களிலும் உதவிக்கரம் நீட்டுகிறார். எனவே திருத்தூதர் பணியிலே புனித லூக்காஸ் கூறுகிறார்: அவர் எங்கும் நன்மை செய்துகொண்டே சென்றார் (தி.ப. 10:38):

இரண்டாவது, இயேசு செபத்தையும், செயலையும் இணைப்பதைப் பார்க்கிறோம். இவை இரண்டும் நாணயத்தின் பிரிக்க முடியாத இரு பக்கங்கள் போல இயேசுவின் வாழ்வில் வெளிப்படுகிறது. நன்மையான காரியங்களை ஓய்வின்றி செய்து கொண்டே போகிறார். அதே நேரத்தில் தனிமையான இடம் தேடிச்சென்று இரவில் மலையில் இறை வேண்டல் செய்கிறார். எந்த அளவுக்கு செபத்தில் ஈடுபட்டாரோ அந்த அளவுக்குப் பணியிலும் ஈடுபட்டார்.

மூன்றாவது, கிறிஸ்து மனிதருடைய ஆன்மீகத் தேவை களையும், உடல் சார்ந்த தேவைகளையும் வெவ்வேறாகப் பிரிக்காமல் இரண்டையும் ஒன்றாக இணைக்கிறார்.

  1. ஐந்து அப்பங்களைக் கொண்டு மக்களுக்கு உணவளிக்கிறார். தானே உயிர்தரும் உணவு என்பதையும் உணர்த்துகிறார்.
  2. பார்வை இன்றி இருந்த குருடனைப் பார்க்க வைக்கிறார்.
  3. உடன் தானே உலகின் ஒளி என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.
  4. இறந்துபோன லாசரை உயிர் பெற்று எழச் செய்கிறார். தானே உயிர்த்து எழுதலும் என்பதையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.
  5. (இயேசுவைப்போல திருச்சபையும் மக்களின் துயர் துடைக்கும் பணியில் தன்னை அர்ப்பணித்துள்ளது)

இன்றைய முதல் வாசகத்திலே யோபுவைப் பாருங்கள். துன்பச் சுமை தாங்க முடியாமல் நெஞ்சம் குமுறுகிறார். அமைதியில்லை. தூக்கம் இல்லை. கண்களில் ஒளியில்லை. வாழ்வில் நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் இறுதியில் துன்பம் அவருடைய நம்பிக்கையை வலுப்பெறச் செய்கிறது. காயப்படுத்தினாலும் கட்டுப் போட்டவர் அவரே! அடித்தாலும் ஆற்றுகின்றவர் அவரே (யோபு5:18) என்ற ஆழமான உண்மையை உணர்ந்தார் யோபு.

ஓர் இளைஞர் ஒரு பங்கு தந்தையிடம், நாள் முழுவதும் என்ன செய்கிறீர்கள் என்று கேட்க, அவர் கோபத்துடன் என் வீட்டில் இருக்கிறேன், நடப்பேன், உட்காருவேன், சாப்பிடுவேன், படுப்பேன், சுருட்டு பிடிப்பேன் அதைக் கேட்பதற்கு நீர் யார்? என்று கேட்டார். சிறிது நேரம் சென்று பங்குத் தந்தை அந்த இளைஞனிடம், நாள் முழுவதும் கடவுள் என்னப்பா செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்று கேட்டார். அவனோ, கடவுள் அவர் வீட்டில் இருப்பார் - நடப்பார் - உட்காருவார் - சாப்பிடுவார் - படுப்பார் அதை கேட்க நாம் யாரு சாமி? என்றான்.

ஆம், இவ்வாறுதான் நாம் கடவுளைப் பற்றி நினைக்கிறோம். அவரோ வானகத்தில் நிம்மதியாக இருக்க, நாமோ வையகத்தில் துன்பம் தாங்காமல் பெருமூச்சு விடுவதாக நினைக்கிறோம்.

அன்பார்ந்தவர்களே! கடவுள் நம்மோடு இருக்கிறார். நம்மோடு வெயிலில் காய்கிறார். மழையில் நனைகிறார். அவரே நம் பிணிகளை ஏற்று, நம் நோய்களைச் சுமந்துகொள்கிறார்.

உங்கள் கவலைகளை எல்லாம் அவரிடம் விட்டுவிடுங்கள். ஏனென்றால் அவர் உங்கள்மேல் கவலை கொண்டுள்ளார் (1 பேதுரு 5:7).

இந்த உண்மையானது நமது துன்பத்தில் நமக்கு ஆறுதல் தருகிறது. குழியில் விழுந்துவிட்ட நம்மைத் தூக்கி எடுப்பவர் அவரே.

ஆனால் ஓர் உண்மையை நாம் நன்கு உணர வேண்டும். அமெரிக்காவில் ஜனாதிபதியாக ஆப்ரகாம் லிங்கன் இருந்த போது உள்நாட்டுப் போர் ஏற்பட்டது. சோகமான முகத்தோடு காணப்பட்ட லிங்கனைப் பார்த்து அமைச்சர் ஒருவர் - நீங்கள் ஒன்றும் பயப்படாதீர்கள். கடவுள் நம் பக்கம் இருக்கிறார். வெற்றி நமதே, தோல்வி நம்மை அணுகாது என்றார்.

அதற்கு லிங்கன் அமைதியாக, கடவுள் நம் பக்கம் இருக்கிறாரோ, இல்லையோ அது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நானும் இந்த நாடும் அவர் பக்கம் இருக்க வேண்டுமே. நாம் அவர் அருகில் இருந்தால்தான் நமக்குத் தோல்வி அணுகாது என்றார்.

முடியுரை:

செபிப்பவர் பக்கத்தில் கடவுள் இருப்பார். செபத்தால் இறைவனோடு இணைகிறோம். நானே திராட்சைச் செடி, நீங்கள் அதன் கிளைகள். ஒருவர் என்னுடனும், நான் அவருடனும் இணைந்திருந்தால் அவர் மிகுந்த கனி தருவார். என்னை விட்டுப் பிரிந்து உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது (யோவா. 15:5) என்றார் இயேசு.

எனவே காலையிலும், மாலையிலும், பகலிலும், இரவிலும் எப்போதும் செபிப்போம். இறைவல்லமையைப் பெறுவோம் (1 தெச. 5:17). ஆமென்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

இன்றும் வரம் தந்துகொண்டிருக்கின்றேன் என்கின்றார் இயேசு. அன்று யோபு புலம்பியது போல (முதல் வாசகம்) இன்றும் புலம்புகின்ற மனிதர்கள் நம் நடுவே உண்டு மலருக்கு மணமழகு தேனுக்குச் சுவையழகு கடலுக்கு நீரழகு நீருக்கு மீனழகு! மீனுக்குக் கண்ணழகு! கண்ணுக்கு இமையழகு என் வாழ்வில் எந்த அழகும் இல்லை! நான் செல்லும் பயணத்தில் பாதுகாப்பு இல்லை! நான் நடத்தும் குடும்பத்தில் சமாதானம் இல்லை! இதோ ஒரு புதுக்கவிதை விதை விதைத்தான் விவசாயி வளர்ந்தது - விதையல்ல வாங்கிய கடனுக்கு வட்டி கடன் தொல்லை! கற்பனை தொல்லை! நான் என்ன செய்வேன்? எங்கு செல்வேன்? ஒன்றுமே புரியவில்லை!

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக
உடலிலும் நோய்!
உள்ளத்திலும் நோய்!
ஒரு பக்கம் நோயின் தொல்லை!
மறு பக்கம் பேயின் தொல்லை! 

இதோ இப்படி அழுது புலம்புகின்றவர்களுக்கு அன்று மட்டுமல்ல (நற்செய்தி) இன்றும் வரம் தந்துகொண்டிருக்கின்றேன் என்ற நற்செய்தியை இயேசு தருகின்றார் (இரண்டாம் வாசகம்).

இதோ ஆண்டவராம் இயேசு இன்றும் மக்களின் பிணிகளைக் (நற்செய்தி) குணமாக்குகின்றார் என்பதற்கு ஓர் உதாரணம்.

நோயற்ற வாழ்வே குறையற்ற செல்வம் என்பர் பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில் வாழும் திருமதி மேரி சரோஜா என்பவர் பாவம் அந்தப்பெண் எல்லா வசதிகளும் இருந்தும் உடலிலே நோய்! என்ன நோயென்று யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை! எத்தனையோ மருத்துவர்கள், எத்தனையோ மருந்துகள்! எந்தப் பலனும் இல்லை! இறுதியாக மேரி சரோஜாவின் கண்கள் வேளாங்கண்ணி புனித ஆரோக்கியமாதாவின் பக்கம் திரும்பின.

பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டிலிருந்து தம் கணவரோடு மேரி சரோஜா வேளாங்கண்ணிக்கு வந்தார். அன்னையை நோக்கி உருக்கமாகச் செபித்தார். அம்மா ஆரோக்கிய மாதாவே வெகுதூரத்திலிருந்து உமது உதவியை நாடிவந்திருக்கும் என்னை கடைக்கண் பாருமம்மா! எனக்கு என்ன வியாதி என்று யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை தாயே! உன்னையன்றி எனக்கு வேறு தஞ்சமில்லை தாயே! எப்படியாவது என்னை குணமாக்குமம்மா! உமது திருமகன் இயேசுவிடம் எனக்காகப் பரிந்துபேசுமம்மா என்று மெழுகாக உருகிச் செபித்தார்.

செபித்துக்கொண்டிருந்தபோது திடீரென ஒரு தீய ஆவி அவரைவிட்டு ஓடியது. புனித ஆரோக்கியமாதா மேரி சரோஜாவிற்காகப் பரிந்து பேச, மன்றாட செபிக்க, வல்லமை மிக்க இயேசு மேரி சரோஜாவைப் பிடித்திருந்த தீய ஆவிக்கு ஆணையிட்டார்.

தீய ஆவி மேரி சரோஜாவை மேலே தூக்கி கீழே போட்டது. கீழே விழுந்த மேரி சரோஜா எழுந்தார். கொஞ்ச நேரம் மூச்சுத்திணறல் மூடியிருந்த கண்கள் மெதுவாகத் திறந்தன பூரண சுகம். ஆம். இன்றும் இயேசு நம் நடுவே அரும் அடையாளங்களைச் செய்துகொண்டுதான் இருக்கின்றார். இன்று நமக்கு வேண்டியதெல்லாம் அன்று இயேசுவைத் தேடிவந்த மக்களிடம் நின்று நிலவிய ஆழமான, மறையாத மங்காத நம்பிக்கையொன்றே!

மேலும் அறிவோம் :

அறவாழி அந்தணன் தாள்சேர்ந்தார்க்(கு) அல்லால்
பிறவாழி நீந்தல் அரிது (குறள் 8).

பொருள்:
அறக்கடலாகத் திகழும் சான்றோனாகிய இறைவன் அடியொற்றி நடப்பவர், ஏனைய பொருளும் இன்பமும் ஆகிய கடல்களை எளிதாகக் கடந்து செல்வர் ஏனையோர் பிற துன்பங்களிலிருந்து மீள முடியாது தவிப்பர்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

வீதிவழியாகச் சென்று கொண்டிருந்த ஒருவர் தவறி ஒரு குழியில் விழுந்து விட்டார். அவ்வழியே மூவர் சென்றனர். முதலாவது நபர் குழியில் விழுந்துகிடந்தவரைப்பார்த்து, "உனக்கு இரண்டு கண்கள் இருந்தும் பார்த்துப்போகத் தெரியலையே! இனிமேலாவது பார்த்துப் போகக் கற்றுக்கொள்' என்று அறிவுரை வழங்கி அகன்று விட்டார். இரண்டாவது நபர், ஐயோ சகோதரா குழியில் விழுந்து விட்டாயா? எப்படியாவது வெளியே வர முயற்சி செய்யேன்" என்று கூறி அவர்மேல் தமக்கு இருந்த பரிவைக் காட்டி நழுவிவிட்டார். மூன்றாவது நபரோ குழியில் இறங்கி அவரை வெளியே தூக்கிவிட்டார். அந்த மூன்றாவது நபர்தான் நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து அவர் மக்களுக்கு அறிவுரை மட்டும் வழங்கி அகன்று போகவில்லை; மக்கள் மீது பரிவு காட்டியதோடு நழுவவில்லை. மாறாக, அவரே மக்களுடைய நிலைக்கு இறங்கி வந்து அவர்களை எல்லாவிதத் துன்பங்களிலிருந்தும் விடுவித்தார். உண்மையில், அவர் நம் பிணிகளை ஏற்றுக்கொண்டார்; நம் துன்பங்களைச் சுமந்து கொண்டார் (எசாயா 53:4).

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு கிறிஸ்து சீமோன் பேதுருவின் மாமியாரைக் குணப்படுத்தியதுடன், பல்வேறு பிணிகளாலும் தீய சக்திகளாலும் துன்புற்ற பலரையும் குணப்படுத்துகிறார். அவர் எல்லா மக்களுக்கும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லா நேரங்களிலும், எல்லாவிதங்களிலும் உதவிக்கரம் நீட்டினார். சுருக்கமாக, அவர் எங்கும் நன்மை செய்துகொண்டே சென்றார். (திப 19:38).

கிறிஸ்து செபத்தையும் செயலையும் வெவ்வேறாகப் பிரிக்காமல், அவை இரண்டையும் ஒன்றிணைக்கிறார். இரவில் மலைக்குச் சென்று தனிமையில் இறைவேண்டல் செய்கின்றார். பகலில் மக்களிடம் சென்று அவர்களுக்குப் பணிபுரிகிறார். அவர் எந்த அளவுக்கு செபத்தில் ஈடுபட்டாரோ அந்த அளவுக்கு மக்கள் பணியிலும் ஈடுபட்டார். அவருடைய செபவாழ்வு அவருடைய செயல்வாழ்வுக்கு எவ்விதத்திலும் தடையாக அமையவில்லை. அவ்வாறே அவரது பணிவாழ்வு அவரது செபவாழ்வுக்கு எவ்விதத்திலும் இடையூறாக அமையவில்லை. கிறிஸ்து மனிதருடைய ஆன்மீகத் தேவைகளையும் உடல் சார்ந்த தேவைகளையும் வெவ்வேறாகப் பிரிககாமல், அவை இரண்டையும் ஒன்றிணைக்கிறார். மக்களுடைய உடற் பிணிகளைக் குணமாக்கியதோடு அவர்களுடைய பாவங்களையும் மன்னிக்கிறார்.

ஆன்மா - உடல் என்று மனிதனைக் கூறுபோடாமல் முழுமனிதனுக்கும் நலமளிக்கிறார்.

கிறிஸ்து இம்மை வாழ்வையும் மறுமை வாழ்வையும் வெவ்வேறாகப் பிரிக்காமல், அவை இரண்டையும் ஒன்றிணைக்கிறார். ஐந்து அப்பங்களைக் கொண்டு மக்களுக்கு உணவளித்த அவர், 'நானே உயிர் தரும் உணவு' என்பதை உணர்த்தினார். பார்வையின்றிப் பிறந்த ஒருவருக்குப் பார்வை அளித்த அவர் 'நானே உலகின் ஒளி' என்பதைச் சுட்டிக் காட்டினார். இறந்துபோன இலாசரை உயிர்த்தெழச் செய்த அவர் 'நானே உயிரும் உயிர்ப்பும்' என்பதை உணர்த்தத் தவறவில்லை. இயேசுவின் அடியொற்றி நாமும் செபத்தோடு செயலையும், ஆன்மீகத் தேவைனளுடன் உடலின் தேவைகளையும், இம்மை நலன்களோடு மறுமை நலன்களையும் ஒன்றிணைத்து, எல்லாருக்கும் எல்லாவிதத்திலும் பணிபுரிவோம். சுருககமாக, எல்லாருக்கும் எல்லாம் ஆகுவோம் (1 கொரிந்தியர் 9:22)

இயேசுவைப் போலவே திருச்சபையும் மக்களின் துயர்துடைக்கும் பணியில் தன்னை அர்ப்பணித்துள்ளது. இருப்பினும் துன்பம் ஒரு தொடர் கதையாகவே உள்ளது. துன்பமே இல்லாதவர் இரண்டே பேர் ஒருவர் இன்னும் பிறக்கவில்லை; மற்றொருவர் ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டார். அப்படியானால் மண்ணில் வாழும் அனைவரும் துன்புறுகின்றனர். இது இயற்கையின் நியதி. பறவை பிறந்தது பறப்பதற்காக. மனிதன் பிறந்தது துன்புறுவதற்காக.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் யோபு துன்பத்தின் சுமை தாங் முடியாமல் நெஞ்சம் குமுறுகிறார்.அவருக்கு அமைதியில்லை, தூக்கமில்லை; கண்களில் ஒளியில்லை; வாழ்வில் நம்பிக்கையில்லை. ஆனால் இறுதியில் துன்பம் அவருடைய கடவுள் நம்பிக்கையை வலுப்பெறச் செய்கிறது. காயப்படுத்தினாலும் கட்டுப்போடுபவர் அவரே; அடித்தாலும் ஆற்றுகின்ற கை அவரதே (யோபு 5.18) என்ற ஆழமான இறையியல் உண்மையை அவர் உணர்ந்தார்.

ஒர் இளைஞன் தன் பங்குத்தந்தையிடம், 'நாள் முழுவதும் என்ன செய்கிறீர்கள்?' என்று கேட்க, அவர் கோபத்துடன் 'என் வீடடில் நான் இருக்கிறேன்: நடப்பேன், உட்காருவேன். படுப்பேன், சுருட்டுப் பிடிப்பேன், குடிப்பேன் அதைப்பற்றிக் கேட்பதற்கு நீ யாருடா? என்று கேட்டார். சிறிதுநேரம் கழித்து பங்குத் தந்தை அந்த இளைஞனிடம், 'நாள் முழுவதும் கடவுள் என்னடா செய்துகொண்டிருக்கிறார்? என்று கேட்டதற்கு, அவன் 'கடவுள் அவர் வீட்டில் இருக்கிறார். அவர் நடப்பார். உட்கார்வார். படுப்பார், சுருட்டுப் பிடிப்பார். குடிப்பார் அதைப்பற்றிக் கேட்க நாம் யாரு சாமி? : பதிலடி கொடுத்தான்.

இவ்வாறு தான் நாம் கடவுளைப் பற்றி நினைக்கிறோம். அவர் வானகத்தில் நிம்மதியாயிருக்க, நாமோ வையகத்தில் துன்பம் தாங்காமல் ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். கடவுள் இருக்கின்றாரா அவருக்கு உண்மையிலேயே நம்மீது அக்கறை உண்டா? என்று வினவுகின்றோம்.

நம் கடவுள் நம்மோடு இருக்கிறார். நம்மோடு வெயிலில் காய்கிறார். மழையில் நனைகிறார். நம் துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்வதற்குச் சக்தியையும் கொடுக்கிறார். நம் சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட துன்பத்தை ஒரு போதும் அவர் நம்மீது சுமத்தமாட்டார். நம்மைக் குழியில் விழச் செய்பவர் கடவுள் அல்ல; குழியில் விழுந்து விட்ட நம்மை வெளியே துக்கி விடுகின்றவரே கடவுள்!

அவரே நம் பிணிகளை ஏற்று, நம் நோய்களைச் சுமந்து கொள்கிறார். அடித்தாலும் அரவணைக்கிறார். காயப்படுத்தினாலும் குணமாக்குகிறார். இவ்வுண்மையானது நம் துன்பத்தில் நமக்கு ஆறுதல் அளிப்பதாக அவர் என்னைக் கொன்றாலும் அவரிடத்தில் நம்பிக்கை வைப்பேன்" என்ற யோபுவின் நம்பிக்கையுணர்வு நம் உள்ளத்தில் வேரூன்றி வளர்வதாக துன்பம் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தி நமது விசுவாசப் பார்வையை மேலும் கூர்மைப்படுத்துவதாக.

துன்பம் தொடர்ந்துவந்தபோதும்-நாம்
சோர்ந்துவிடலாகாது பாப்பா
அன்பு நிறைத் தெய்வம் உண்டு துன்பம்
அத்தனையும் போக்கிவிடும் பாப்பா - (பாரதி)
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

நற்செய்திக்காக எல்லாவற்றையும் செய்வோம்

நிகழ்வு

கடலில் பயணம் செய்துகொண்டிந்த பெரிய கப்பல் ஒன்று, திடீரென்று வீசிய பெரும்புயலில் சிக்கிச் சின்னாபின்னமானது. இதனால் கப்பலில் பயணம் செய்த பலர் கடலுக்குள் மூழ்கி உயிரிழந்தார்கள். ஒருசிலர் மீன்களுக்கு இரையானார்கள். அந்தக் கப்பலில் பயணம் செய்த ஒருவர் மட்டும் எப்படியோ தப்பித்து அருகில் இருந்த தீவில் ஒதுங்கினார். தீவில் இருந்தவர்களோ பழங்குடி மக்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் அவரை நல்லமுறையில் உபசரித்தார்கள். பின்னர் அவர் அவர்களோடு பேசும்பொழுதுதான் தெரிந்தது, அவர்கள் அனைவரும் கிறிஸ்தவர்கள் என்று.

இது தெரிந்ததும் அவர் அவர்களிடம், “நீங்கள் ஏன் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறினார்கள். மதம் என்பது போதை என்பதும், மூட நம்பிக்கைகளின் மொத்த வடிவம் என்பதும், அது உங்களைக் சோம்பேறிகளாக்கிவிடும் என்பதும் உங்களுக்குத் தெரியாதா?” என்று சீறினார். அதற்கு அந்தப் பழங்குடி மக்களின் தலைவர் அவர்களிடம், “ஐயா! நீங்கள் சொல்வது எதுவும் எங்களுக்கு விளங்கவில்லை; ஆனால், ஒன்று மட்டும் உறுதி. ஒருகாலத்தில் மனிதர்களைப் பிடித்துச் சாப்பிடுபவர்களாக இருந்த எங்களுக்கு இங்கு வந்த அருள்பணியாளர் ஒருவர் தம் உயிரைப் பணயம் வைத்து, இயேசுவைப் பற்றிய நற்செய்தியை அறிவித்து, எங்களை நல்லவராக்கினார். ஒருவேளை அவர் மட்டும் இங்கு வராமலும், நற்செய்தி அறிவிக்காமலும் இருந்திருந்தால், நாங்கள் மனிதர்களைப் பிடித்துச் சாப்பிடுபவர்களாகவே இருந்திருப்போம். நீங்களும் இந்நேரம் வரைக்கும் இங்கு உயிரோடு இருந்திருக்க மாட்டீர்கள்” என்றார்.

ஆம். யாரோ ஓர் அருள்பணியாளர் தம் உயிரையும் பயணம் வைத்து நற்செய்தி அறிவித்ததால்தான், தீவில் இருந்த மனிதமாமிசம் சாப்பிடுபவர்கள் நல்லவர்களாக மாற முடிந்தது. பொதுக்காலத்தின் ஐந்தாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, நற்செய்திக்காக யாவற்றையும் அல்லது எல்லாவற்றையும் செய்வோம் என்ற செய்தியை எடுத்துக்கூறுகின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

ஊர்கள் தோறும் நற்செய்தி அறிவித்த இயேசு:

மாற்கு நற்செய்தியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய நற்செய்தி வாசகம், இயேசுவின் பணிவாழ்வில் ஒருநாள் எப்படி இருந்தது என்பதை எடுத்துச் சொல்கின்றது. இதில் குறிப்பாக நாம் கவனிக்கவேண்டியது, இயேசு தன் சீடர்களிடம் சொல்கின்ற, “நாம் அடுத்த ஊர்களுக்குப் போவோம், வாருங்கள். அங்கும் நான் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றவேண்டும். ஏனெனில் இதற்காகவே நான் வந்திருக்கின்றேன்” என்ற வார்த்தைகளாகும். திருமுழுக்கு யோவான் கைது செய்யப்பட்ட பின் (மாற் 1: 14) நற்செய்தியைப் பறைசாற்றத் தொடங்கி இயேசு, ஊர்கள் தோறும் நற்செய்தி அறிவித்தார். மட்டுமல்லாமல், “நற்செய்தி அறிவிப்பதற்காகவே வந்திருக்கின்றேன்” என்கின்றார்.

இயேசு ஏன் தன் சீடர்களிடம் இவ்வாறு சொல்லவேண்டும் என்ற கேள்வி எழலாம். இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாய் இருப்பதுதான் இன்றைய முதல் வாசகமும், இன்றைய நற்செய்தியின் முதற்பகுதியும் ஆகும். முதல் வாசகத்தில் யோபு தனது பிள்ளைகள், உடைமைகள் யாவற்றையும் இழந்தபின்பு, தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்டவராய் தன் நாள்கள் எப்படி வேதனையோடு கழிகின்றன என்பதைப் பற்றிப் பேசுகின்றார். யோபுவைப் போன்று மனத்தளவிலும், இன்றைய நற்செய்தியில் வருகின்ற பலவிதமான நோயாளர்களைப் போன்று உடலளவிலும் பலரும் இன்றைக்குப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றார்கள். இவர்களுக்கு ஆறுதலையும், உடல் உள்ள நலனையும் அளிக்க இயேசு ஊர்கள்தோறும் நற்செய்தி அறிவித்தார்.

நற்செய்திப் பணியை ஒவ்வொருவரும் கட்டாயம் செய்யவேண்டும்

ஊர்கள் தோறும் நற்செய்தி அறிவித்த இயேசு, தன் சீடர்களையும் ஊர்கள்தோறும் நற்செய்தி அறிவிக்க அனுப்பி வைக்கின்றார். அத்தோடு அவர் அவர்களிடம், “உலகெங்கும் சென்று படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றுங்கள்” (மாற்கு 16: 15) என்ற கட்டளையைக் கொடுக்கின்றார். இயேசுவின் இந்தக் கட்டளைக்கேற்ப அவருடைய சீடர்கள், அவர்களுடைய வழிவந்தவர்கள் யாவரும்... உலகெங்கும் சென்று படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தி அறிவித்தார்கள். அப்படிப் பல இடங்களுக்குச் சென்று, நற்செய்தியை அறிவித்தவர்தான் திருத்தூதர் புனித பவுல். இவர் இன்று நாம் படிக்கக்கேட்ட இரண்டாம் வாசகத்தில், நற்செய்தியை அறிவிக்கின்றபொழுது ஒவ்வொருவரும் எத்தகைய மனநிலையோடு அறிவிக்கவேண்டும் என்பதை மிகத் தெளிவாக எடுத்துக் கூறுகின்றார்.

“நான் நற்செய்தியை அறிவிக்கின்றேன் என்றாலும், அதில் நான் பெருமைப்பட ஒன்றுமில்லை” என்று சொல்லும் புனித பவுல், “இதைச் செய்யவேண்டிய கட்டாயம் அல்லது பொறுப்பு எனக்கு உள்ளது” என்கின்றார். அப்படியெனில், நற்செய்தியை அறிவிப்பது ஒவ்வொருவருடைய கடமையாக இருக்கின்றது. இன்றைக்கு ஒருசிலர் நற்செய்தி அறிவிப்புப் பணி என்பது அருள்பணியாளர்களும் அருள்சகோதரிகளும் துறவிகளும் மட்டுமே செய்யவேண்டிய பணி என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கின்றார். உண்மையில் நற்செய்தி அறிவிப்புப் பணி என்பது திருமுழுக்குப் பெற்ற ஒவ்வொருவரும் செய்யவேண்டிய பணியாகும். இம்மாபெரும் பணிக்காக ஒருவர் புனித பவுல் சொல்வது போன்று யாவற்றையும்; ஏன் உயிரையும் இழக்கத் தயாராக இருக்கவேண்டும்.

நன்மைகளைப் பெற்றோர் அவற்றைப் பிறருக்குக் கொடுக்க வேண்டும்

தங்களது இன்னுயிரைத் தியாகம் செய்து பலரும் அறிவித்த நற்செய்தியைக் கேட்போர் அல்லது கடவுளிடமிருந்து நன்மைகளைப் பெறுவோர், அவற்றைத் தங்களுள்ளே வைத்துக் கொள்ளாமல், பிறருக்கும் கொடுக்கவேண்டும். இது இன்றைய இறைவார்த்தை நமக்குச் சொல்லும் மிக முக்கியமான செய்தியாக இருக்கின்றது.

நற்செய்தியில் இயேசு, சீமோன் பேதுருவின் மாமியாருடைய காய்ச்சலைப் போக்கியதும், அவர் இயேசுவுக்கும் அவருடைய சீடர்களுக்கும் பணிவிடை செய்தார் என்று வாசிக்கின்றோம். அவ்வாறெனில், இறைவனிடமிருந்து நன்மைகளை (அது நற்செய்தியோ நலமான வாழ்வோ) பெறுகின்ற நாம், அவற்றைப் பிறருக்கும் வாழவேண்டும். ஒருவேளை நாம் இறைவனிடமிருந்து நன்மைளையும் நலமான வாழ்வையும் பெற்றுக்கொண்டு, அவற்றைப் பிறருக்கு வழங்கவில்லை என்றால், நம்மைப் போன்ற தன்னலவாதிகள் யாரும் இருக்க முடியாது! இதைத்தான் கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான், “இவ்வுலகிற்குப் பிச்சைக்காரர்களாய் வந்துவிட்டு, கடன்காரர்களாய் போகாதீர்கள்” என்பார். இந்த உலகம் அல்லது கடவுள் தந்த எல்லா வளங்களையும் அனுபவித்துவிட்டு, இந்த உலகிற்கு எதையும் செய்யாதவர்கள் கடன்காரர்கள்தானே! எனவே, நாம் பெற்ற நன்மைகளை, நலமான வாழ்வை, நற்செய்தியை மற்றவர்களுக்கும் வழங்கி இயேசுவுக்குச் சான்று பகர்வோம்.

சிந்தனை:

‘நாம் இயேசுவின் நண்பர்களாக, அவரது சீடர்களாகச் செயல்பட அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளோம் என்பதே நற்செய்தி அறிவிப்பில் உள்ள மகிழ்ச்சி’ என்பார் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ். எனவே, நாம் இயேசுவின் சீடர்களாக, அவரது நண்பர்களாக இருந்து, அவரது நற்செய்தி அறிவித்து, அதனால் வருகின்ற ஆசியில் பங்கு பெற்று, இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

துன்பம் ஏற்றல்

க்வோரா என்ற இணையதளத்தில் வினாக்கள் எழுப்பப்பட்டு வாசகர்கள் விடைகளைப் பகிர்வதுண்டு. கடந்த வாரம் கேட்கப்பட்ட வினாக்களில் ஒன்று இது: 'உங்கள் மகள் உங்கள்மேல் ஏற்படுத்திய தாக்கம் என்ன?' இக்கேள்விக்கு வாசகி ஒருவர் பின்வருமாறு விடையளிக்கின்றார்: 'நுழைவுத்தேர்வு ஒன்றுக்குத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்த என் மகள், தேர்வின் இறுதி நாள் என்னிடம், 'அம்மா! இதுவே என் வாழ்வில் நான் எழுத வேண்டிய இறுதித் தேர்வாக இருக்கட்டும். தேர்வுத் தயாரிப்புக்கான வலியை என்னால் தாங்க இயலவில்லை. 15 இலட்சம் பேருடன் மோத என்னால் இயலாது. தினமும் எனக்குக் கொஞ்சம் சோறு கொடுங்கள். தூங்க ஓர் இடம் கொடுங்கள். நான் இந்த வீட்டிலேயே இருந்துவிடுகிறேன். புத்தகங்கள் வாசிப்பதிலும், திரைப்படங்கள் பார்ப்பதிலும், உறவினர்களைச் சந்திப்பதிலும், நண்பர்களோடு உரையாடுவதிலும் என் நேரத்தைக் கழித்துக்கொள்கிறேன்' என்றாள். இந்தக் காலக் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் மனச்சோர்வை நான் அறிந்துகொண்டேன். ஆனால், வாழ்க்கையின் இனிமையான இரகசியங்கள் அனைத்தும் துன்பங்களைக் கடந்து வருவதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது என்பதை என் மகளுக்குச் சொல்ல இயலாமல் தவிக்கிறேன். இதுவே அவள் ஏற்படுத்திய தாக்கம்!'

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (காண். யோபு 7:1-4,6-7) நாம் காணும் யோபின் வார்த்தைகள் மேற்காணும் விடையில் வரும் மகளின் வார்த்தைகள் போல உள்ளன: 'மண்ணில் வாழ்வது மனிதருக்குப் போராட்டந்தானே?' நேர்மையாளரின் துன்பம் பற்றியும், ஒருவர் தாங்க இயலாத அளவுக்கு அனுமதிக்கப்படும் துன்பம் பற்றியும் பேசுகிறது யோபு நூல். நேர்மையாளராகவும் பாவமற்றவராகவும் வாழ்ந்த யோபு திடீரென ஒரு நாள் தன் பிள்ளைகள், கால்நடைகள், உடைமைகள் என அனைத்தையும் இழந்து, உடல் எல்லாம் கொப்புளங்களால் நிரம்பி வழிய, ஆழ்ந்த துன்பத்திற்கு ஆளாக வேண்டியுள்ளது. தன் துன்பத்திற்குக் காரணம் தன்னைப் பற்றிக் கடவுளும் அலகையும் மேற்கொண்ட உரையாடல் என்பது யோபுக்குத் தெரியாது. வருந்துகிறார், புலம்புகிறார், கொந்தளிக்கிறார் யோபு. ஆன்மீக அளவில் அந்நியப்பட்டவராய், உடலளவில் துன்புறுபவராய், சமூக அளவில் ஒதுக்கப்பட்டவராய் மாறுகிறார் யோபு. கோபமும் கிளர்ச்சியும் கொண்ட அவரால் தன் துன்பத்தின் தோற்றுவாயைக் காண இயலவில்லை. அவருடைய துன்பத்திற்கான காரணம் என்று நண்பர்கள் கொடுத்த இறையியல் காரணங்கள் ஆழமற்றவையாக இருந்தன. அவர்களால் இன்னும் அதிகச் சோர்வுக்கு உள்ளாகிறார் யோபு.

யோபு கடவுளோடு உரையாடும் பகுதியான முதல் வாசகத்தில், 'கூலியாள்களின் நாள்,' 'நிழலுக்கு ஏங்கும் அடிமை,' 'காத்திருக்கும் வேலையாள்,' 'வெறுமையான திங்கள்,' 'தறியின் ஓடுகட்டை', 'வெறுங்காற்று' என்னும் பல்வேறு உருவகங்களால் தன் துன்பத்தை விவரிக்கின்றார். வாழ்க்கை மிகக் குறுகியதாக இருந்தாலும், அதில் மாந்தர் படும் துன்பம் அளவுக்கதிகமாக இருக்கிறது. கடின உழைப்பு, அடிமையின் வேலை, வேலையாளின் காத்திருத்தல் போன்றவை இந்த உலகில் நடக்கும் அநீதியான துன்பத்தை அடிக்கோடிடுவதோடு இந்த உலகில் உள்ள அனைத்தும் வெறுமையையும் துன்பத்தையுமே தருகின்றன எனச் சொல்கின்றன. தூக்கமின்மையிலும் ஓய்வின்மையிலும் கடக்கின்றன யோபின் நாள்கள். இதற்கு மேல் துன்புறத் தன்னால் இயலாது என்பது போல, 'என் கண்கள் மீண்டும் நன்மையைக் காணா' என விரக்தியில் சோர்ந்து போகின்றார் யோபு.

யோபு நம்பிக்கையாளராக இருப்பதால் அவருடைய துன்பம் இன்னும் மோசமானதாக இருக்கிறது என்பதை அவர் உணர்கிறார். துன்பத்தின் தொடக்கத்தில் எல்லாம் கடவுளிடமிருந்து வந்தது என ஏற்றுக்கொள்கின்றார்: 'கடவுள் கொடுத்தார். கடவுள் எடுத்துக்கொண்டார்' (யோபு 1:21). ஆனால், நாள்கள் செல்லச் செல்ல, கடவுளும் தன்னை மறந்துவிட்டதாக உணர்கிறார் யோபு. தன் எல்லைக்கு மேல் தான் தள்ளப்பட்டுவிட்டதாக உணர்கிறார் யோபு. கடவுளோடு சொற்போரிடுகிறார், விவாதம் செய்கிறார், அவருக்குச் சவால் விடுகின்றார். ஆனால், யோபு கடவுளிடமிருந்து தன்னைத் திருப்பிக்கொள்ளவே இல்லை. தன் துன்பத்தை ஏற்கின்றார்.

இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். 1 கொரி 9:16-19,22-23), நற்செய்திக்காக அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வதாக அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறார் பவுல். இயேசுவின் மேல் நம்பிக்கை கொண்டதற்காக மக்களைத் துன்புறுத்திய பவுல், இயேசுவின் மேல் நம்பிக்கை கொண்டவராய் தானே துன்புறுபவராக மாறுகின்றார். அவருடைய இதயம்-பணி, இயல்பு-இயக்கம் என அனைத்திலும் கிறிஸ்துவே நிறைந்து வழிகிறார். ஆக, நற்செய்தி அறிவித்தல் என்பது கட்டாயமும் அவசியமும் என்ற நிலை ஏற்படுகிறது பவுலுக்கு.

தன் பணி நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக இரண்டு துன்பங்களை ஏற்கின்றார் பவுல். முதலில், தன் குழுமத்திடமிருந்து எந்தவொரு கைம்மாறும் எதிர்பாராமல் நற்செய்தி அறிவிக்க உறுதி ஏற்கிறார். தான் பெறுகின்ற கைம்மாறுக்காக அல்லாமல் இலவசமாக நற்செய்தியை அறிவிப்பதன் வழியாக, நற்செய்தி என்பது விலைமதிப்பற்றது என்பதையும் உணர்த்துகிறார் பவுல். இரண்டாவதாக, தனக்கெனச் சமூகத்தில் ஓர் உயர்ந்த நிலை இருந்தாலும், அந்த நிலையையும் விடுக்க முன்வருகின்றார் பவுல்: 'நான் யாருக்கும் அடிமையாய் இல்லாதிருந்தும் பலரைக் கிறிஸ்துவிடம் கொண்டுவரக என்னை எல்லாருக்கும் அடிமையாக்கிக் கொண்டேன்.' தன் உழைப்புக்கு ஏற்ற எந்தவித கைம்மாறும் இல்லாத துன்பத்தையும், அனைவருக்கும் அடிமையாகும் துன்பத்தையும் நற்செய்திக்காக ஏற்க முன்வருகிறார் பவுல்.

இன்றைய நற்செய்தி வாசகத்தில் (காண். மாற் 1:29-39), மனிதத் துன்பத்திற்கான இயேசுவின் பதிலிறுப்பை வாசிக்கின்றோம். இயேசுவின் வழக்கமான ஒரு நாள் வேலையை நற்செய்தி வாசகம் நம் கண்முன் கொண்டுவருகிறது: இறையாட்சி பற்றிய நற்செய்தியை அறிவிக்கின்றார், நோயுற்றோருக்கு நலம் தருகின்றார். நோயுற்றோர் நலம் பெறுதல் என்பது இறையாட்சியின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. ஏனெனில், நோய் என்பது தீமையின் ஆதிக்கம் என்று கருதப்பட்டது.

நற்செய்தி வாசகம் மூன்று பிரிவுகளாக அமைந்துள்ளது. முதல் பிரிவில், சீமோனின் மாமியாரின் காய்ச்சலைக் குணமாக்குகிறார் இயேசு. சீமோனின் மாமியார் வீட்டில் இருக்கிறார். அந்த வீடுதான் அவருடைய உலகம். அந்த வீட்டை அவர் நிர்வகித்தார், அந்த வீட்டுக்கு வந்தவர்களை உபசரித்தார். சமூகம் வரையறுத்த அந்த வேலைகளை அவர் துன்பமெனக் கருதவில்லை. நோயினால் வருந்திய அவர் வீட்டுக்குள்ளேயே செயலற்றவராகக் கிடந்தார். இயேசு அவருடைய கையைப் பிடித்துத் தூக்கியதன் வழியாக, தன் முழுமையையும் நிறைவையும் அவருடன் இணைத்துக்கொள்கிறார். எழுந்த அவர் உடனடியாகத் தன் உலகத்தை இயக்கத் தொடங்குகின்றார். ஆக, இயேசுவின் கரம் மானுடத்தின் துன்பம் நீக்கும். இரண்டாவது பிரிவில், அந்த ஊரில் இருந்த நோயாளர்கள், தீய ஆவி பிடித்தோர், மற்றும் பல்வேறு பிணிகளால் வருந்திய அனைவருக்கும் நலம் தருகின்றார் இயேசு. இயேசு தீய ஆவியின்மேல் கொண்டிருந்த அதிகாரம் இங்கே புலனாகிறது. மூன்றாவது பிரிவில், 'எல்லாரும் உம்மைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்' என்று இயேசுவிடம் சொல்லப்பட்டபோது, 'ஆஹா! இங்கிருத்தல் நலம்! எல்லாரும் நம்மை அறிவர்! நமக்கு வேண்டியதெல்லாம் கிடைக்கும்!' என்ற இன்பத்தின் வழியைத் தேடாமல், 'நாம் அடுத்த ஊர்களுக்குப் போவோம்!' என இலக்குத் தெளிவுடன் புறப்படுகின்றார் இயேசு. தான் செல்கின்ற வழியில் துன்பங்கள் பல இருக்கும் என்று தெரிந்தாலும், இயேசு துன்பத்தையே தெரிவு செய்கின்றார்.

இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு, துன்பத்துக்கான மனித பதிலிறுப்புகளை வரையறுக்கிறது. துன்பத்தின் நடுவில் சோர்வு மற்றும் விரக்தியடைந்த யோபு, கடவுளிடமிருந்து விலகாமல் நிற்கின்றார். துன்பத்தையும் ஏழ்மையையும் தன்மேல் ஏற்றுக்கொண்டு நற்செய்தி அறிவித்தல் என்னும் தன் இலக்கோடு சமரசம் செய்யாமல் இருக்கிறார் பவுல். நற்செய்தி வாசகத்தில் தன் இறைவேண்டல் வழியாகவும், உடனிருப்பு வழியாகவும் மனிதத் துன்பத்தைத் தன்மேல் ஏற்றுக்கொள்கின்றார் இயேசு

.

நம் மனித உடலும் மனமும் இயல்பாகவே துன்பத்தை வெறுக்கின்றன. நம்மை நோக்கி வேகமாக ஒரு பொருள் வந்தால் உடனடியாக கண்கள் மூடிக்கொள்கின்றன. நம் கைகள் நம் முகத்தின்முன் வந்து குவிகின்றன. நம் கால்கள் பின்னால் இழுக்கின்றன. நம்மை அறியாமல் நடக்கும் அனிச்சை செயல் இது. ஆக, நம் இயல்பே துன்பத்திற்கானது அல்ல. ஆனால், துன்பமும் இன்பமும் மாறி மாறி வரக் கூடியவை என்பதை நாம் அறிவோம்.

சில கலாச்சாரங்களில், சிறுவர் சிறுமியர்கள் இளவல் நிலை அடைந்தவுடன், அவர்களைக் கட்டாயத் துன்பத்துக்கு உட்படுத்துவர். காடுகளில் அவர்களை அலைந்து திரியச் செய்தல், தன் உணவைத் தானே சேகரித்தல், தனியாக வாழக் கற்றுக்கொள்தல், வேலை தேடுதல் எனப் பல்வேறு துன்பங்களை அவர்கள் ஏற்க வேண்டும். அப்படி அவர்கள் துன்பம் ஏற்பதன் வழியாகவே, அவர்கள் விழுமியங்களில் வளர முடியும் என்பது இதில் அடங்கியுள்ளது.

நாம் முதலில் கண்ட அந்தப் பெண்ணுடைய மகள்போல இருந்தால் துன்பம் போய்விடுமோ? இல்லை! இன்பம் என நினைத்த அனைத்தும் அந்தப் பெண்ணுக்குத் துன்பமாக மாறலாம். வீட்டிலேயே இருப்பதால் மனம் சோர்வடையலாம். உறவினர்களிடம் அதிகமாகப் பேசுவதால் சண்டைகள் வரலாம். நண்பர்களோடு உரையாடுவதால் தேவையற்ற பிரச்சினைகள் வரலாம். போதிய உடற்பயிற்சி இராததால் நோய்கள் வரலாம். ஆக, இன்பம் காலப்போக்கில் துன்பமாக மாறிவிடும்.

இன்று நம் வாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்ளும் துன்பத்தை நாம் எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது?

(அ) பொறுமை

தன் துன்பத்துக்கான காரணம் யோபுக்குத் தெரியாது. தன்னைப் பற்றி கடவுளுக்கும் சாத்தானுக்கும் நடந்த உரையாடலும் யோபுக்குத் தெரியாது. ஆயினும் பொறுமை காக்கின்றார். துன்பம் ஏற்றலின் முதற்படி பொறுமை காத்தல். உடனடியாகத் தீர்வு வரவில்லை என்றாலும், பொறுமை காப்பின் தீர்வை நாம் கண்டிப்பாக அடையலாம்.

(ஆ) எதிர்பார்ப்புகள் விடுப்பது

தனக்கு வர வேண்டிய கைம்மாறு பற்றியும், தன் சமூக நிலை பற்றியும் தான் கொண்டிருந்த எதிர்பார்ப்புகளை விடுக்கத் தயாராகின்றார் பவுல். தனக்குத் துன்பம் தருபவற்றைக் கண்டு, 'நான் மனநிறைவு கொள்கிறேன்' என்கிறார் பவுல். நிறைவு மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் எந்தத் துன்பத்தையும் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்வர். எதிர்பார்ப்புகள் குறையக் குறைய நம் மனம் நிறைவு பெறும்.

(இ) இறைவேண்டல்

மனிதர்களின் துன்பங்களில் அவர்களோடு உடனிருக்கின்ற இயேசு, தந்தையுடனான தனித்திருத்தல் வழியாகத் தனக்குத் தேவையான ஆற்றலைப் பெற்றுக்கொள்கின்றார். 'நம் பிணிகளையும் துன்பங்களையும் தாங்கிக்கொண்ட அவர்' நம்மோடு இணைந்து துன்புறுகிறார். இன்பம் விரிக்கின்ற பாதுகாப்பு வளையத்துக்குள் சிக்கிவிடாமல், 'நாம் அடுத்த ஊர்களுக்குப் போவோம்' எனப் புறப்படுகின்றார்.

இறுதியாக,

துன்பம் என்பது நம் வாழ்வியல் எதார்த்தம். மண்ணில் வாழ்வது மனிதருக்குப் பேராட்டம்தான். ஆனால், பொறுமை, துணிவு, மற்றும் இறைவேண்டல் என்னும் மூன்று படைக்கலன்களைக் கொண்டு அப்போராட்டத்தில் வெற்றி காண நம்மால் இயலும். துன்பத்தை ஏற்கும் எவரும், 'உடைந்த உள்ளத்தோரை ஆண்டவர் குணப்படுத்துகிறார்' (காண். திபா 146) என்னும் அனுபவம் பெற்றவர் ஆகிறார்.

மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

"பிறர்நலத்தில் இறைவனைக் காண்போமா! "

மனித வாழ்வு என்பது இறைவன் நமக்குக் கொடுத்த கொடை. இந்த வாழ்வை நமக்காக மட்டும் வாழாமல் பிறருக்கு வாழ்வு கொடுக்கக்கூடிய வகையில் வாழ்வதுதான் உண்மையான வாழ்வு. நம்முடைய முன்மாதிரி ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து இறை மகனாக இருந்தபோதிலும் ஒரு மனிதருக்குரிய மனநிலையில் பிறர்நலத்தோடு தன் வாழ்நாள் முழுவதும் வாழ்ந்து, நம்மையும் அவ்வாறு வாழ அழைக்கிறார். இப்படிப்பட்ட வாழ்வு எனக்குப் பின்னும் தொடரப்பட வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கத்தோடு 12 சீடர்களை அழைத்து அவர்களுக்கு திருத்தூதர் என்று பெயரிட்டார். சீடர்களும் இயேசுவோடு இருந்து வாழ்வியல் பாடத்தை கற்றுக் கொண்ட பிறகு, இயேசுவின் பெயரால் துணிவோடு நற்செய்தியை உலகமெங்கும் அறிவிக்கத் தயாராகி எதையும் இழக்கத் துணிந்தனர். இயேசுவைப் போல பிறர்நலத்தோடு நம்மையே இழந்து பிறருக்கு வாழ்வளிக்கும் பொழுது, நாம் இறைவன் கொடுத்த இந்த மனித வாழ்விற்கு பொருள் கொடுக்கிறோம். இத்தகைய பிறர் நலச்சிந்தனையை பற்றி சிந்திக்கத் தான் இன்றைய நற்செய்தி வாசகமானது நமக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றது.

பிறர் நலவாழ்வுக்கு மனிதநேயம் தான் அடிப்படையாக இருக்கின்றது. நம்முடைய தமிழகத்தை எத்தனையோ இயற்கை சீற்றங்கள் தாக்கியது. சுனாமி பேரலை நிகழ்ந்த பொழுது எண்ணற்ற கடலோர மக்கள் பாதிக்கப்பட்டார்கள். தங்களுடைய வாழ்வாதாரத்தையும் உறவினர்களின் உயிரையும் இழந்து தவித்து நின்றார்கள். அப்படிப்பட்ட அந்த மக்களுக்கு எண்ணற்ற நல்ல உள்ளங்கள் உதவி செய்து மறுவாழ்வு பெற்றுக்கொள்ள வழிகாட்டினார்கள்.

ஒக்கி புயலால் எண்ணற்ற கடலோர மக்கள் பாதிக்கப்பட்டு பெரும் சேதத்திற்கு உள்ளானார்கள். அப்பொழுதும் பல்வேறு நல்ல உள்ளங்களின் உதவியால்தான் அவர்கள் மறுவாழ்வு பெற்றார்கள்.

தமிழகத்தில் கடந்த 2015ஆம் ஆண்டு மழைவெள்ளம் நகர்ப்புற பகுதிகளை பாதிப்புக்கு உள்ளாகியது. அதிலும் குறிப்பாக சென்னை மிகவும் பாதிக்கப்பட்டது. அப்பொழுது பல்வேறு நல்ல உள்ளங்களின் உதவிக்கரம் தான் அந்த மக்களுக்கு இயல்பு வாழ்க்கையை கொடுக்க முடிந்தது.

இவ்வாறாக பல்வேறு உதாரணங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இத்தகைய நலப்பணிகளுக்கு அடிப்படையாக இருப்பது மனிதமும் மனிதநேயமும் ஆகும். இப்படிப்பட்ட மனித நேயப்பார்வையோடு வாழத் தான் ஆண்டவர் இயேசு நம்மை அழைக்கிறார். இறையாட்சி மதிப்பீடுகளை வாழ்ந்து காட்டி நம்மிடம் விட்டுச் சென்றுள்ளார்.

ஆண்டவர் இயேசுவின் மூன்றாண்டு இறையாட்சிப் பணியை ஆய்வு செய்து பார்த்தோமென்றால் அவரின் பிறர்நல மனிதநேய செயல்பாடுகளை பார்க்க முடியும். இத்தகைய பார்வை இயேசுவுக்கு இருப்பதற்கு "ஆண்டவருடைய ஆவி என்மேல் உளது; ஏனெனில், அவர் எனக்கு அருள்பொழிவு செய்துள்ளார். ஏழைகளுக்கு நற்செய்தியை அறிவிக்கவும் சிறைப்பட்டோர் விடுதலை அடைவர். பார்வையற்றோர் பார்வைபெறுவர் என முழக்கமிடவும் ஒடுக்கப்பட்டோரை விடுதலை செய்து அனுப்பவும். ஆண்டவர் அருள்தரும் ஆண்டினை முழக்கமிட்டு அறிவிக்கவும் அவர் என்னை அனுப்பியுள்ளார்." (லூக்: 4: 18-19) என்ற எசாயாவின் இறைவாக்கு அடிப்படையாக இருந்தது. எனவேதான் தன்னுடைய போதனைகளின் வழியாகவும் வல்லசெயல்களின் வழியாகவும் இறையாட்சி மதிப்பீட்டிற்குச் சான்று பகர்ந்து பிறர்நலத்தோடு வாழ முடிந்தது.

இயேசு தன்னுடைய வல்லசெயல்களை மூன்று இடங்களில் செய்தார் என்பதைப் பார்க்கிறோம். 1. தொழுகைக் கூடம், 2. நண்பர்களின் வீடு, மற்றும் 3. தெருவீதி. இயேசு நேரம், இடம், நாள், ஆள் போன்றவற்றை பார்த்து அவர் தனது வல்ல செயலை செய்யவில்லை. மாறாக தேவையில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் தனது உதவி கிடைக்க வேண்டும் என்பதில் இயேசு உறுதியாக இருந்தார். அந்த வரிசையில் தான் இன்றைய நற்செய்தியில் ஆண்டவர் இயேசு தொழுகைக் கூடத்தில் தனது பணியை செய்துவிட்டு உணவருந்தலாம் என்று சீமோன் வீட்டிற்கு இயேசு சென்றார். களைப்போடு இயேசு இருந்த போதும், சீமோனுடைய மாமியார் காய்ச்சலால் படுத்து கிடந்ததைக் கண்டு இயேசு அவர்மீது பரிவு கொண்டார். தன்னுடைய அன்பையும் இரக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தும் விதமாக சீமோன் மாமியாரின் அருகில் சென்று, கையைப் பிடித்து அவரைத் தூக்கினார். காய்ச்சல் அவரை விட்டு நீங்கிற்று. அவர் அவர்களுக்கு பணிவிடை செய்தார் என்ற நிகழ்வை நாம் வாசிக்கிறோம். இந்த வல்லசெயல் இயேசுவின் மனிதநேயத்தையும் பிறர்நல எண்ணத்தையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.

இன்றைய நாளில் இயேசு செய்த இந்த வல்லசெயலில் வாழ்வியல் பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ள நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். இயேசு சீமோனின் மாமியாரின் காய்ச்சலை குணப்படுத்தினார். இந்த நிகழ்வு இயேசு பெண்களுக்கு கொடுத்த மதிப்பையும் மாண்பையும் சுட்டிக்காட்டுவதாக இருக்கின்றது . யூத சமூகத்தில் பெண்களை யூத ஆண்கள் இரண்டாம் தர குடிகளாகக் கருதினார்கள். குறிப்பாக ஒவ்வொரு யூத ஆணும் இயேசு வாழ்ந்த காலகட்டத்தில் "நான் பெண்ணாக பிறக்காமல் இருந்ததற்காகவும் பிற இனத்தாராக பிறக்காமல் இருந்ததற்காகவும் ஒரு நாயாய் பிறக்காமல் இருந்ததற்காகவும் இறைவா உமக்கு நன்றி! " என்று செபிக்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர் என்று விவிலிய அறிஞர்கள் கூறுவர். மேலும் பெண்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைகள் இயேசு வாழ்ந்த காலகட்டத்தில் இருந்தன. இப்படிப்பட்ட பின்னணியில் இருந்தபோதிலும் இயேசு பெண்களின் மதிப்பும் மாண்பும் உயர்த்த பெற முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார். நம்முடைய வாழ்விலும் நம்மோடு வாழக்கூடிய பெண்களை மதிக்க நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். இந்த உலகமே இயங்குகிறது என்றால் அது பெண்ணால்தான். ஏனெனில் கடவுள் மனிதனைப் படைக்கும் பொழுது பெண்ணுக்கு மட்டும்தான் ஒரு உயிரை பெற்றெடுத்து இந்த உலகத்திற்கு கையளிக்க அருளையும் ஆசியையும் கொடுத்துள்ளார். நாம் அனைவரும் இருக்கின்றோம் என்றால் அது நடமாடும் கடவுளாகிய நம்முடைய தாயின் வழியாகத்தான். எனவே நம்மோடு வாழக்கூடிய பெண்களை மதித்து அவர்களை நம் தாயாகவும் சகோதரிகளாக ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை பெற்றுக்கொள்ள அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். பெண்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைகளையும் பாலியல் வன்கொடுமைகளையும் எதிர்த்து உரிமை குரல் எழுப்ப நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

இயேசு பேதுரு மாமியாருடைய கையை பிடித்து அவரை தூக்கி காய்ச்சலிருந்து அவரை குணப்படுத்தினார். 'தொடுதல்' என்பது முக்கியமான ஒன்றாக இருக்கின்றது. நாம் வாழக்கூடிய பகுதிகளில் நோயினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எத்தனையோ நபர்கள் இருப்பார்கள். அவர்களை கண்டும் காணாமல் இருக்காமல், அவர்களை சந்தித்து "நான் இருக்கின்றேன். கடவுள் உங்களோடு இருக்கிறார்.தொடர்ந்து உங்களுக்காக செபிக்கிறேன்" என்று சொல்லி அவர்களை திடப்படுத்தும் பொழுது அவர்கள் விரைவிலேயே குணமடைய முடியும். இவற்றைத்தான் ஆண்டவர் இயேசுவும் செய்தார். இயேசு வாழ்ந்த காலகட்டத்தில் ஒருவர் நோயுற்றால் 'அவர் கடவுளால் சபிக்கப்பட்டவர் ' என்று ஒதுக்கப்பட்டார். இயேசு இத்தகைய பார்வையைத் தவறென தன்னுடைய வல்லசெயல்களின் வழியாக சுட்டிக்காட்டினார். நோயாளர்களை குணப்படுத்தி புது வாழ்வை வழங்கினார். அவர்களும் சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வழிகாட்டினார். இத்தகைய பணிகளைத் தான் நாமும் செய்ய அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். கொரோனா என்ற தொற்றுநோய் இந்த உலகையே உலுக்கிய பொழுது, கொரோனாவால் பாதிக்கப்பட்ட எண்ணற்ற மக்களுக்கு உதவி செய்ய பலர் தயங்கினார்கள். அது தன்னையும் பாதித்து விடுமோ என்று பயப்பட்டார்கள். ஒரு சில தன்னார்வ தொண்டர்கள் கொரோனாதொற்று நோயினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவியும் செய்தார்கள். நாம் நம்மோடு வாழக்கூடியவர்கள் நோயினால் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அவர்களுக்கு இயேசுவின் அன்பையும் இரக்கத்தையும் கொடுக்க அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். அவ்வாறு கொடுக்கின்ற பொழுது நாம் நோயாளர்களுக்கு சமூக அங்கீகாரத்தையும் ஆரோக்கியமான வாழ்வையும் கொடுக்க முடியும்.

"மாலை வேளையில், கதிரவன் மறையும் நேரத்தில் நோயாளர்கள், பேய் பிடித்தவர்கள் அனைவரையும் மக்கள் இயேசுவிடம் கொண்டு வந்தார்கள் " (மாற்: 1: 32) என வாசிக்கின்றோம். இயேசு நோயாளர்களையும் பேய் பிடித்தவர்களையும் குணமாக்கி அவர்களுக்குப் புது வாழ்வை வழங்கினார்.இத்தகைய மனநிலை தான் பிறர் நல மனநிலை. இத்தகைய மனநிலையை வாழ்வாக்க தான் இயேசுவின் பெயரால் திருமுழுக்கு பெற்ற ஒவ்வொருவரும் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

மனிதநேயம் நிறைந்த பிறர்நலப் பணிசெய்ய இயேசுவுக்கு ஆற்றல் கிடைத்ததற்கு அடிப்படைக் காரணம் என்ன? என்பதும் இன்றைய நற்செய்தியில் நாம் அறிய முடிகின்றது. "இயேசு விடியற்காலைக் கருக்கலில் எழுந்து தனியான ஓர் இடத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். அங்கே அவர் இறைவனிடம் வேண்டிக் கொண்டிருந்தார்" (மாற்: 1:35). இயேசு இறைவேண்டலின் வழியாகத்தான் தன் தந்தையின் திருவுளத்தை அறிந்து அதை நிறைவேற்ற ஆற்றலையும் பெற்றுக்கொண்டார். எனவே பிறர் நலப்பணி செய்ய அடிப்படையாக இருப்பது இறைவேண்டல். நாம் எந்தப் பணி செய்தாலும் இறைவனிடம் முழுவதுமாக அர்ப்பணித்து விட்டு செய்யும் பொழுது, நாம் வெற்றியை சுவைக்க முடியும். புனித அன்னை தெரசாள் எண்ணற்ற பிறர்நல மனிதநேயப் பணிகளைச் செய்தார் என்பது நாம் அறிந்ததே. அவர்கள் செய்த இந்த பணிக்கு அடிப்படையாக இருந்தது இறைவேண்டல் மட்டுமே. இறைவேண்டலின் வழியாகத்தான் ஆண்டவர் இயேசுவின் மனநிலையை பெற்றுக்கொள்ள முடியும். ஆண்டவர் இயேசுவின் மனநிலையில் பயணிக்கின்ற பொழுது மட்டும் தான் மனித சேவையில் புனிதம் காணமுடியும். எனவே "வாழ்வது ஒருமுறை வாழ்த்தட்டும் தலைமுறை "என்ற பழமொழிக்கேற்ப, கடவுள் கொடுத்த இந்த வாழ்வை பிறருக்காகவும் இறையாட்சி மதிப்பீட்டிற்காக வாழ்வோம். அப்பொழுதுதான் நம் வாழ்வு ஆண்டவர் இயேசுவைப் போல பொருள் நிறைந்த வாழ்வாக மாறும். பிறர் நலப்பணியின் மூலம் இயேசுவின் இறையாட்சி மதிப்பீட்டிற்கு சான்று பகரத் தேவையான அருளை வேண்டுவோம்.

இறைவேண்டல் :
வல்லமையுள்ள இறைவா! நீர் எங்களுக்குக் கொடுத்த வாழ்விற்காய் நன்றி செலுத்துகிறோம். இந்த வாழ்வை எங்களுக்காக மட்டும் வாழாமல், உன் மகன் ஆண்டவர் இயேசுவைப் போல பிறர்நலத்தோடு வாழ்ந்திடத் தேவையான அருளைத் தாரும். ஆமென்

ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு

துன்பத்தில் துணை வரும் இறைவன்

அன்பு நண்பர்களே! இன்று ஆண்டின் பொதுக் காலம் 5ம் ஞாயிறைக் கொண்டாடுகிறறோம். இன்றைய நாளில் இறைவன் நமது துன்பங்களில் துணை நிற்பவராக தன்னைக் காட்டுகிறார். எனவே நம்முடைய துன்ப நேரங்களில் இறைவனின் அருட்கரம் நம்மோடு இருப்பதை எவ்வாறு உணரலாம் என சிந்திக்க அன்போடு அழைக்கிறேன்.

நாம் நாகரீக உலகில் வாழ்கிறோம் என்பதுதான் பெயர். ஆனால் நம்மிடையே இருந்த எல்லா நல்ல குணங்களையும் இழந்து வருகிறோம். அண்மையில் என்னை மிகவே சிந்திக்கத் தூண்டிய சிந்தனை இது. யாரோ ஒருவர் நம் கண்முன் தவறு செய்து, அதனால் துன்பப்பட்டாலோ, ஏன்? வழுக்கி விழுந்து விட்டார் என வைத்தக் கொள்வோம், இன்று நமக்கு உடனே சிரிப்பு வருகிறது அல்லது செல்பி எடுக்கிறோமே தவிர, அவர்களைத் தூக்கிவிட, துன்பத்தில் துணை நிற்க நம் மனம் வருவதில்லையே ஏன்?. எது நம்மை மாற்றியது. புதுமை, புதுமை என்று எல்லா நல்லப் பழக்கங்களையும் காவு கொடுத்து விட்டோமா? அப்படியெனில் மாந்தநேயம் என்னவாயிற்று?

இன்று துன்பம் என்றாலே துவண்டு போகும் மனநிலை. துன்பத்தை கண்டு பலர் தற்கொலை செய்கின்றனர் அல்லது குடும்பத்தை விட்டு ஓடுகின்றனர். சிலருக்கு திருமண வாழ்வு துன்பம், சிலருக்கு குருத்துவ வாழ்வு துன்பம், குழ்நதைகளுக்கு தேர்வு துன்பம், இளையோருக்கு வேலை கிடைக்கவில்லை அல்லது திருமணம் நடைபெறவில்லையே என்பது துன்பம். பெற்றோருக்கு பிள்ளைகள் சரியாக சொல் பெச்சு கேட்கவில்லையே என்பது துன்பம்.

இப்படிப்பட்ட துன்பங்கள் நம்மை பண்படுத்தி, திடப்படுத்தகிறது. இந்த துன்பங்கள் வாழ்க்கை அனுபவத்தைக் கொடுத்து அடுத்து நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் எனச் சொல்லித் தந்து, துணிந்து செயல்பட வைக்கிறது.

இதையே விவிலியமும் குறிப்பாக இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடும் நமக்கு உணர்த்துகிறது. அவர்களைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

  1. 1. ஆகார் : இவரைப் பற்றி தொடக்க நூலில் பார்க்கிறோம். இவர் ஆபிரகாமின் மனைவி சாராவின் பணிப் பெண். சாராவுக்கு குழ்நதை பாக்கியம் இல்லை. எனவே தன் தலைவியின் தூண்டுதலால் இவள் ஆபிரகாமோடு இணைந்து குழந்தை பாக்கியம் பெறுகிறாள். ஆனாள் செய்த தவறு தன் தலைவியை பார்த்து சிரித்ததுதான். இதனாள் சாராவாள் சொல்லொன்னா வேதனைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறாள். இதனாள் தன் தலையிடமிருந்து தப்பித்து பாலை நிலத்துக்கு தப்பி ஓடுகிறார். எனினும் இறைவன் தன் தூதர் வழியாக அவரை தேற்றி துன்பத்தில் துணையாக வந்து, துன்பத்தை தாங்கும் நிலையை உருவாக்குகிறார்.
  2. 2. நெகோமி : பஞ்சத்தால் இஸ்ராயேல் நாட்டைவிட்டு மோவாபு நாட்டிற்கு சென்று உழைத்து தங்கள் பஞ்சத்தை விழைகின்றனர். ஆனால் அங்கு வாழ்வில் அனுபவிக்க கூடாத துன்பத்தை அனுபவிக்கிறார். தன் கணவனை இழக்கிறார். தான் பெற்று பாலூட்டி சீராட்டி வளர்த்த இரு ஆண் குழ்ந்தைகளையும் இழந்து நிற்கதியாய் நிற்கிறார். எந்த பெற்றோரும் அனுபவிக்க கூடாத வேதனை என்பது தான் பெற்ற பிள்ளைகளின் இறுதிச் சடங்கில் பங்கெடுப்பது. இதனால் தன் தன் மருமகள் ரூத்துடன் தாய் நாடு திரும்புகிறார். இவரின் வேதனையை அறிந்த இறைவன், அதிலிருந்து வெளிவர, எஞ்சிருக்கும் வாழ்வை காக்க போவாசு வழியாக உதவுகிறார்.
  3. 3. பாபிலோனிய அடிமைத்தனம் தேர்தெடுக்கப்பட்ட இனமாகிய இஸ்ராயேல் மக்கள் பாபிலோனிய அடிமைத்தனத்தினால் நாடுகடத்தப்பட்ட மக்கள் அங்கு தங்கள் முறைமைகள், அடையாளங்கள், கலாச்சாரம் போன்றவை அழிக்கப்பட்டதை எண்ணி பாபிலோனின் ஆறுகளருகே புலம்பியதை திருப்பாடல் 137 கூறுகிறது. எனினும் இறைவன் பாரசீக மன்னன் சைரஸ் வழியாக விடுதலைக் கொடுத்து எஸ்ரா, நெகமியா வழி மீண்டும் புதிய ஆலயம் மற்றும் அனைத்து அடையாளங்களையும் புதுப்பிப்பiதைப் பார்க்கிறோம். இவ்வாறு துன்பத்தில் துணைவரும் இறைவனை பழைய ஏற்பாடு நமக்கு தெளிவாக காட்டுகிறது.

இதைத்தான் இன்றைய முதல் வாசகம் யோபுவின் துன்பத்தையும் அந்த துன்பங்களை எவ்வாறு புரிந்து கொண்டார் என்பதை விளக்குகிறது. அதாவது மனிதனாக பிறந்த அனைவருக்கும் வாழ்வு என்பது போராட்டம்தானே என்பதை தெளிவாக பதிவு செய்கிறார். வீடுகள்தோறும் வாசற்படி போல வந்த துன்பங்களை போ என்றால் போகாது. நாம் துணிந்து செயல்பட வேண்டும் என்று நம்பிக்கை மொழி பகர்கிறார்.

இயேசுவும் மக்களுக்கு துன்பத்தில் துணையாக இருப்பதைப் பார்க்கிறோம். நோய், தீய ஆவிகளால் வேதனை, சமூகத்தால் ஒதுக்கப்படுதல், வரி செலுத்துதல், பெண்களுக்கு எதிரான பிரச்சினைகள், ஆலயத்தில் வணிகத்தினால் பாதிக்கப்படுதல் என எல்லா வகைப் துன்பங்களினாலும் வாடிய மக்களுக்கு அவர் வாழ்வு கொடுப்பராக, விடுதலை கொடுப்பவராக இருக்கிறார். அதைத்தான் இன்றைய நற்செய்தியில் சுருக்கமாகப் பார்க்கிறோம். நாமும் அவரைப் போல பிறருடைய துன்பத்தில் விடுதலை கொடுப்பவராக இருக்க அழைக்கப்படுகிறோம். அதற்கு சில செயல்களை நடைமுறைப்படுத்தலாமே!

1. இதுவும் கடந்து போகும் மனநிலையை வளர்த்துக் கொள்ளலாமே!

யோபு சொல்லது போல மண்ணில் வாழ்வது மனிதருக்கு போராட்டந்தான் எனினும் இந்ந துன்பம் நிலைக்கப் போவதில்லை. இதுவும் என்னிடமிருந்து கடந்து செல்லும் என்று யோபுவைப் போல் எண்ணலாம். யோபு எல்லாம் கடந்து போகும் என எண்ணினார். அது அப்படியே கடந்து போனது. அனைத்தையும் இரட்டிப்பாகப் பெற்றார். நாமும் யோபுவைப் போல் எண்ணுவோமா !

2. நமது உடனிருப்பு

பிறர் துன்பப்படும் போது அங்கு பேச்சுகளை விட நமது அமைதியான உடனிருப்பு மிகப் பெரிய ஆறுதலைக் கொடுக்கும். இது உன்னுடையத் துன்பம் என தள்ளிவிடாமல், நம்மோடு இருப்பவரின் துன்பமோ, இன்பமோ அது நம்முடையது என எண்ணிச் செயல்படலாம். அதன் வழி நாமும் இறைவன் நம்மையும் ஓர் அருட்கருவியாய் துன்பத்தில் துணை நிற்கும் ஊழியனாக பயன்படுத்துகிறார் என எண்ணலாமா!

3. துன்பத்தில் செபிக்க மறவாதீர்!

இயேசு எல்லாவிதமான துன்பங்களிலும் அவர் நிம்மதியொடு இருக்க காரணம் அவரின் இறைவேண்டல். எல்லாவிதமான அனுபவங்களையும் எதிர்கொள்;ள அவருக்கு உதவியது இறைவேண்டலில் தந்தையிடம் பெற்ற ஆசீரே. நாமும் எந்த துன்பமாக இருந்தாலும் அவரை நோக்கி குரலெழுப்ப மறக்க வேண்டாம். ஏனெனில் திருப்பாடல் ஆசிரியர் 56:8-ல் என் கண்ணீரையெல்லாம் உமது தோற்பையில் சேர்த்து வைத்துள்ளீர். தக்க காலத்தில் தக்க பதில் தருவீர். என மன்றாடுவதுபோல, கடவுள் நமது கண்ணீர் கவலைகளை அறிந்தவர். அவற்றுக்கு நிச்சயம் பதில் தருவார். அதுபொல திபா 126:5 கண்ணீரோடு விதை விதைப்பவன் பெருமகிழ்வொடு அறுவடை செய்வான் என்பதுபோல, நம் துன்ப நேரத்தில் அவரைநோக்கி குரலெழுப்ப, கண்ணீர் சிந்த தயங்க வேண்டாம்.

இதுபோன்ற செயல்களால் இறைவன் நம்மோடு உள்ளார்: துன்பத்தில் துனை நிற்கிறார் என்பதை உணரலாம்.

ser
மேலே செல்ல  அன்பின்மடல்-முகப்பு