மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..


தவக்காலம் - இரண்டாம் ஞாயிறு-முதலாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
தொடக்க நூல 12:1-4 | 2 திமொத்தேயு 1:8-10 | மத்தேயு 17:1-9

ser

துன்பம் நிறைந்த இன்பம். சோகம் நிறைந்த சுகம்

இயேசு இறைமகனாய் இருந்தபோது துன்பங்களை அனுபவித்துத்தான் மீட்பை, விடுதலையை அளிக்க வேண்டும் என்பதைத் தன் உருமாற்றத்தின் வழியாகக் கற்பிக்கின்றார். விதை மடிந்தால்தான் பயிர். பயிர் விளைந்தால்தான் பலன். பூ கருகினால்தான் காய். காய் கனிந்தால்தான் கனி என்பதை இயேசுவின் உருமாற்றம் நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது. கரைய விரும்பாத உப்பினால் உணவுக்குச் சுவை தர முடியாதே! அழிய விரும்பாத மெழுகினால் இருளைப் போக்க முடியாதே! இழக்க விரும்பாத மனிதரால் இறைவனிடமிருந்து எதையும் பெற முடியாது என்பதை இன்றைய முதல் வாசகம் நமக்குத் தெளிவாக்குகிறது. ஆபிரகாம், நாடு, வீடு இவைகளை விட்டுவிட்டு அறியாத புதிய நாட்டிற்குச் செல்லும்போது பல துன்பங்களை அனுபவித்தார். இறுதியில் கிடைத்த பரிசு விசுவாசத்தின் தந்தை ஆனார்.

இயேசு தபோர் மலையில் உருமாற்றம் அடைந்தார். இந்த ஒளிமயமான காட்சியைக் கண்டு இங்கே மூன்று கூடாரம் அமைப்போம் என்றார் பேதுரு. ஆனால் தபோர் மலை அனுபவம் அடையும் முன் ஒலிவ மலை அனுபவமும் (இரத்த வியர்வை அனுபவம்), கல்வாரி மலை அனுபவமும் (பாடுகள் படுதல்) பெற வேண்டும் என்பதை சீடர்கள் அறியவில்லை. ஆனால் வரப்போகும் துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும் துணிவுக்கு முன் அச்சாரமாக இந்த மகிமையான ஒளிமயமான உருமாற்றத்தைக் காட்டுகிறார் இயேசு.

இலையுதிர்ந்த மரங்களில்தான் வசந்தம் பிறக்கும். இழந்து பெறும் வாழ்க்கையில்தான் சுகம் இருக்கும். உலக மாற்றம் காண உளமாற்றம் முதன்மையாகும். எனவே நமது வாழ்க்கையில், நாம் நடந்துகொள்ளும் முறையில் மாற்றம் தேவை. நமது பேச்சில் திருத்தம் வேண்டும். எண்ணத்தில் புதிய எழுச்சி வேண்டும். வாழ்க்கை என்பது துன்பம் நிறைந்த இன்பம். சோகம் நிறைந்த சுகம்.

ser ser

துன்பத்திற்குப் பிறகே இன்பம்

இந்த உண்மையை இன்றைய நற்செய்தியின் வழியாக நமக்கு இயேசு எடுத்து இயம்புகின்றார். வாழ்க்கையில் துன்பப்படத் தயாராக இருப்பவர்களால் மட்டுமே இன்பத்தை அனுபவிக்க முடியும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட இதோ மூன்று உவமைகள் :

முதல் உவமை : இரண்டு முட்டைகளைப் பற்றியது
இரண்டாவது உவமை : இரண்டு கற்களைப் பற்றியது மூன்றாவது உவமை : இரண்டு விதைகளைப் பற்றியது.


இதோ முதல் உவமை : இரண்டு கோழி முட்டைகள்! அவற்றிற்குச் சொந்தக்காரர் அவற்றைப் பார்த்து, உங்கள் இரண்டு பேரையும் அடைவைக்கப் போகின்றேன் என்றார்.

முதல் முட்டை, ஐயையோ அது எனக்கு சரிபட்டு வராது. 21 நாள்கள் நான் அமைதியாக ஓரிடத்திலே அமர்ந்திருக்கவேண்டும். 21 நாள்களுக்குப் பிறகு நான் உடை பட வேண்டும். பிறகு எனக்குள்ளேயிருந்து ஒரு குட்டிக் கோழிக்குஞ்சு வெளியே வரும். அதை சூப் வைத்து குடித்துவிடுவார்கள் அல்லது சிக்கன் 65 செய்து விடுவார்கள். இதெல்லாம் எனக்கு சரிபட்டு வராது. நான் துன்பப்பட தயாராக இல்லை என்று சொல்லிவிட்டது.

இரண்டாவது முட்டையோ, எனக்குள்ளேயிருந்து ஒரு புதிய பிறவி வெளியே வரட்டும் ; அது வாழ்வாங்கு வாழட்டும் என்றது. இப்படிச் சொன்ன இரண்டாவது முட்டையை அடைவைத்துவிட்டு முதல் முட்டையை அந்த வீட்டுக்காரர் ஆம்லெட் போட்டு சாப்பிட்டுவிட்டார்.

இதோ இரண்டாவது உவமை : ஒரு சிற்பி இரண்டு கற்களைப் பார்த்து, உங்களுக்குள் தேவதூதர்கள் இரண்டு பேர் ஒளிந்திருக்கின்றார்கள். உங்களைச் செதுக்கி அவர்களை வெளியே கொண்டுவர விரும்புகின்றேன் என்றார். அதற்கு முதல் கல், ஐயையோ என்மீது உளிபட்டால் எனக்கு வலிக்கும். என்னைச் செதுக்க வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டது. இரண்டாவது கல்லோ, என்மீது உளி விழட்டும். நான் துன்பப்பட, செதுக்கப்பட தயாராக இருக்கின்றேன் என்றது. இப்படிச் சொன்ன கல்லிலிருந்து அந்தச் சிற்பி ஓர் அழகான தேவதூதரைச் செதுக்கி எடுத்தார். முதல் கல்லையோ அவரது வீட்டுக்குள் செல்ல படிக்கல்லாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். அது ஒரு நாளில் பலமுறை மிதிபட்டது.

இதோ மூன்றாவது உவமை : ஒரு விவசாயி இரண்டு விதைகளை மண்ணில் விதைத்தார். ஒன்று, நான் முளைக்க மாட்டேன். முளைத்தால் நான் பல பாடுகளைப் படவேண்டியிருக்கும். நான் முளைத்து செடியாகி, மரமாகி, பூவாகி, காயாகி, கனியாவேன். எல்லாரும், குறிப்பாக குழந்தைகள் என்னைக் கல்லால் அடிப்பார்கள் என்றது. இன்னொரு விதை முளைத்து பூவாகி, காயாகி, கனியாகி, உள்ளூர் பழுத்த மரமாகத் திகழ்ந்தது. எல்லாரும் அந்த மரத்தை வாயார, மனமாரப் போற்றினார்கள்.

முதல் விதை முளைக்காமல் மண்ணில் கிடந்தது. அப்பக்கமாக இரைதேடி வந்த கோழி ஒன்று அதை விழுங்கிவிட்டது. துன்பப்படத் தயாராக இல்லையென்றால் இந்த உலகம் நம்மை ஆம்லெட் போட்டுச் சாப்பிட்டுவிடும்; அல்லது அதன் காலடியில் போட்டு நம்மை மிதிக்கும்; அல்லது நம்மை விழுங்கிவிடும்.

வாழ்க்கை ஒரு காசு. அதற்கு இரு பக்கங்கள் உள்ளன. ஒரு பக்கத்தின் பெயர் துன்பம். மறு பக்கத்தின் பெயர் இன்பம். ஒரு பக்கமுள்ள காசை நம்மால் பார்க்கமுடியாது. அது போலவே இன்பம் மட்டும் உள்ள வாழ்க்கையை நம்மால் பார்க்க முடியாது.

இன்பமும், துன்பமும் கலந்ததுதான் வாழ்க்கை. இதனால்தான் இயேசு, யோவா 12:24 - இல் கோதுமை மணி மண்ணில் விழுந்து மடிந்தாலொழிய அது பலன் தராது என்கின்றார். அதனால்தான் ஆண்டவரே, நீ துன்பப்படக்கூடாது, பாடுபடக்கூடாது என்ற பேதுருவைப் பார்த்து, போ அப்பாலே சாத்தானே. உன் கருத்துக்கள் கடவுளுடைய கருத்துக்கள் இல்லை என்றார் இயேசு.

இதனால்தான் திப 5:40, 41-இல் சாட்டையால் அடிக்கப்பட்ட பிறகு திருத்தூதர்கள் இறைவனைப் புகழ்ந்தார்கள் என்று படிக்கின்றோம். இதனால்தான் கொலோ 1:24-இல் பவுலடியார் துன்பத்தைக் குறித்து நான் மகிழ்ச்சி அடைகின்றேன் என்று கூறுகின்றார்.

துன்பம் எதிர்மறையானது என்ற எண்ணத்தை இன்றோடு விட்டுவிடுவோம். எந்தத் துன்பமும் எதிர்மறையானது அல்ல. ஒவ்வொரு துன்பத்திற்குப் பின்னும் ஓர் இன்பம் மறைந்திருக்கும்.

ஒவ்வொரு வியாதிக்குப் பின்னும் ஏதாவது ஓர் இன்பம், ஒரு நல்ல செய்தி மறைந்திருக்கும். சிறு பிள்ளைகள் சில சமயங்களிலே கசப்பான மருந்தைச் சாப்பிட மறுப்பார்கள். அப்போது அம்மா, அப்பா அந்தக் குழந்தையின் கால்களையும், கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டு, சங்கிலே மருந்தை ஊற்றி வாய்க்குள்ளே ஊற்றுவார்கள். அந்தக் கசப்பான மருந்துக்குப் பின்னால் இனிப்பான உடல் சுகம் மறைந்திருக்கின்றது. அந்தக் குழந்தையின் அழுகைக்குப் பின்னால் சிரிப்பு மறைந்திருக்கின்றது.

ஆம். துன்பத்திற்குப் பின்னால்தான் இன்பம் மறைந்திருக்கின்றது. இதுவே நமது மன்றாட்டாக இருக்கட்டும்:

இறைவா, இன்று ஒரு மறைபொருளை நாங்கள் தெரிந்து கொண்டோம். துன்பத்தைத் துன்பமாக பார்த்தால் அது துன்பமாகத்தான் தோன்றும். துன்பத்தை இன்பத்தின் மறுபக்கமாகப் பார்த்தால் துன்பத்தை விட்டு ஓடி ஒளியமாட்டோம்.

துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்ளும் சக்தியை, ஆற்றலை, வல்லமையை எங்களுக்குத் தந்தருளும். ஆமென்.


மேலும் அறிவோம்:

சுடச்சுடரும் பொன்போல் ஒளிவிடும் துன்பம்
சுடச்சுட நோற்கிற் பவர்க்கு (குறள் : 267).

பொருள் : பொன்னைப் புடம் போடுவதால் அதன் ஒளி மேலும் மிளிரும் ; அது போன்று தவமாகிய நோன்பு மேற்கொள்பவர் துன்பம் வந்து தாக்கும்போதெல்லாம் அதனைத் தாங்கிக் கொண்டு உள்ளொளி ஆகிய ஞானம் பெறுவர்.

ser ser

கண்ணுக்குப் புலப்படாத திருக்காட்சி

ஒரு திருமணத் திருப்பலியில் மணமகன் மணமகளுடைய கழுத்தில் தாலி கட்டும் முன்பு இழுத்துப் பெருமூச்சு விட்டான். ஏன்? என்று கேட்டதற்கு, "என் வாழ்வில் கடைசி முறையாக நான் விடும் சுதந்தர மூச்சு" என்றார். திருமணம் செய்து கொள்வதால் ஆண்கள் தங்கள் சுதந்தரத்தை இழக்கின்றனர். பெண்கள் தங்களின் பிறந்த வீட்டை இழக்கின்றனர். ஆனால் இருவரும் ஒரு புதிய உறவில் சங்கமிக்கின்றனர். வாழ்க்கையில் ஒன்றை இழந்தால்தான் மற்றொன்றைப் பெறமுடியும் என்னும் உண்மையை கிறிஸ்துவின் உருமாற்ற நிகழ்வு உணர்த்துகிறது.

இயேசு ஓர் உயர்ந்த மலையில் தோற்றம் மாறினார்; ஒரு மேகம் வந்து அவர்கள் மேல் நிழலிட்டது. மலையும் மேகமும் கடவுளுடைய உடனிருப்பின் அடையாளங்கள். உயர்ந்த மலையில் நிகழ்ந்தது ஒரு திருக்காட்சி, தொலைக்காட்சிக்காண முகக்கண் போதுமானது. ஆனால் திருக்காட்சியைப் பார்க்க அகக்கண் (விசுவாசக் கண்) தேவைப்படுகிறது. கண்ணுக்குப் புலப்படும் தொலைக்காட்சி நிழல் உலகம்; கண்ணுக்குப் புலப்படாத திருக்காட்சி நிஜ உலகம், நிழல் உலகத்தை நம்பி நிஜ உலகத்தை மறப்பது அறிவுடைமையாகுமா?

கிறிஸ்தவுடன் மோசேயும் எலியாவும் தோன்றுகின்றனர். மோசே சட்டத்தின் பிரதிநிதி; எலியா இறைவாக்கினர்களின் பிரதிநிதி. இவ்வாறு சட்டமும் இறைவாக்கும் கிறிஸ்து மெசியா என்பதற்குச் சான்று பகர்கின்றன. அத்துடன், "இவரே என் அன்பார்ந்த மைந்தர்' என்று கூறி வானகத் தந்தையும் சாட்சியம் பகர்கிறார். மனித சாட்சியத்தைவிடக் கடவுள் தரும் சாட்சியம் மேலானது (1 யோவா 5:9). கடவுளின் சாட்சியத்தை ஏற்க மறுப்பவர்கள் நிலைவாழ்வைக் காண முடியாது.

கிறிஸ்துவும் மோசேயும் எலியாவும் "எருசலேமில் நிறைவேறவிருந்த அவருடைய இறப்பைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்' (லூக் 9:31). பாடுகளின் வழியாகவே கிறிஸ்து உலகை மீட்க வேண்டும், அவரும் மகிமை அடைய வேண்டும் என்பதே கடவுளின் திட்டம். அத்திட்டத்தைக் கிறிஸ்து முழுமையாக ஏற்று அதை நிறைவேற்றினார்.
துன்பமின்றி இன்பமில்லை, பேறுகால வேதனையின்றிப் பிள்ளைப்பேறு இல்லை. கோதுமை மணி மண்ணில் விழுந்து மடியாமல் விளைச்சலைக் கொடுக்க முடியாது (யோவா 12-24). மெழுகு திரி எரித்து கரைந்தால்தான் ஒளி கொடுக்க முடியும். சாம்பிராணி நெருப்பில் சுட்டெரிக்கப்பட்டால்தான் அது நறுமணப் புகையை எழுப்ப முடியும்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் ஆபிரகாம் தமது 75-ஆம் வயதில் கடவுளுடைய அழைப்பை ஏற்றுத் தன் வீட்டையும் நாட்டையும் இனத்தையும் இழக்க முன்வந்தார். அதன் விளைவாக அவர் கடவுளுடைய ஆசியைப் பெற்றதோடு, அவரே ஆசியாக மாறினார் (தொநூ 12:1-4), தனது ஒரே மகன் ஈசாக்கையும் கடவுளுக்குப் பலியிடத் தயங்கவில்லை. எனவே அவர் விசுவாசத்தின் தந்தையாக உருமாற்றம் அடைந்தார். ஒன்றை இழந்தே மற்றொன்றைப் பெறமுடியும். துன்பம் நம்மைச் சுட்டுத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. அழிந்து போகும் பொன்கூட நெருப்பில் புடமிடப்படுகிறது. அவ்வாறெனில் அழியாத நம் விசுவாசம் சோதிக்கப்படுவது முறையே என்கிறார் பேதுரு (1 பேது 117), பொன்னைச் சுடச்சுட அதன் ஒளி அதிகமாகும். அவ்வாறே துன்பம் வருத்த வருத்த மெய்யுணர்வு உண்டாகும்.

சுடச்சுடரும் பொன்போல் ஒளிவிடும் துன்பம் 
சுடச்சுட நோற்கிற் பவர்க்கு(குறள் 627) 

துன்பப்படாமல் வாழ்க்கையில் எளிதாகக் குறுக்கு வழியில் முன்னேற விரும்புகின்றனர் இன்றைய இளைஞர்கள், திரைப்படப் பாடல் பாணியில் ஓர் இளைஞர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்:

Examination இல்லாத Degree கேட்டேன்; Grammar இல்லாத English கேட்டேன், Trollen இல்லாத Physics கேட்டேன்; Iauntia இல்லாத Chenistry கேட்டேன்; Programme இல்லாத Computer கேட்டேன்; இத்தனை கேட்டும் கிடைக்கவில்லை; எனவே பரீட்சைக்குப் படிக்கவில்லை

அதே பாணியில் ஒரு சில கிறிஸ்தவர்கள் பின்வருமாறு கூறுகின்றனர். சிலுவை இல்லாத கிறிஸ்து கேட்டேன்; நிறுவனம் இல்லாத திருச்சபை கேட்டேன்; அன்பியம் இல்லாத பங்கு கேட்டேன்; உண்டியல் இல்லாத ஆலயம் கேட்டேன்; பத்துக் கட்டளை இல்லாத வேதம் கேட்டேன், இத்தனை கேட்டும் கிடைக்கவில்லை, எனவே நான் ஆலயம் செல்வதில்லை. இவ்வாறு கேட்கின்றவர்களுக்கு கிறிஸ்து கூறுவது: - "என்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் எவரும் தன்னலம் துறந்து தம் சிலுவையைத் தூக்கிக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றட்டும். ஏனெனில் தம் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள விரும்பும் எவரும் அதை இழந்து விடுவர். மாறாக என் பொருட்டுத் தம்மையே அழித்துக் கொள்கிற எவரும் வாழ்வடைவர்" (மத் 16:24-25).

ஒரு கணவர் கண் மருத்துவரிடம் சென்றார். மருத்துவர் அவரை கண்ணாடி அணியச் சொன்னார். அவர் வீட்டில் மனைவியைப் பார்க்கும் போது மட்டும் கண்ணாடி அணிந்தார். அவருடைய மனைவி அவரிடம் அதற்கான விளக்கம் கேட்டபோது கணவர் கூறியது: "எப்போதெல்லாம் தலைவலி வருகின்றதோ அப்போதெல்லாம் கண்ணாடி போடச் சொன்னார் டாக்டர், ஒவ்வொருவருக்கும் தலைவலி வீட்டிலேயே இருக்கிறது. அது மனைவி வடிவிலோ, கணவன் வடிவிலோ, பிள்ளைகள் வடிவிலோ வரலாம். அதை நாம் ஏற்றுக்கொண்டு உருமாற்றம் அடைய வேண்டும். இல்லையென்றால் தடுமாற்றமே ஏற்படும். வீட்டின் நலனுக்காக, நாட்டின் நலனுக்காக, திருச்சபையின் நலனுக்காக ஒரு சிலர் தங்களையே அழித்துக் கொள்ள வேண்டும். அது ஏன் நாமாக இருக்கக்கூடாது?

ser ser

இந்தச் சோதனை எதற்கு?

"பட்டணத்தில் ஒரு பாலைவனம்” (Desert in the city) என்ற ஆங்கில நூலில் இப்படி ஒரு வாக்கியம் : Desert is not merely absence of man but presence of God. ui M6UGUSTUD Wfloor நடமாட முடியாத இடம் மட்டுமல்ல. கடவுள் சஞ்சரிக்கும் இடமாக உள்ளது. அதனால்தான் ஆன்மீக வாழ்வின் ஓர் அம்சமாகப் பாலைவன அனுபவம் (Desert Experience) என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

பாலைவனம் வறட்சியின் அடையாளம். ஆனால் அத்தகைய வறட்சியில் கடவுள் செயல்படுகிறார். வறட்சியில்தானே வளம் தேவை என்ற எண்ணம் வரும்! அதுபோலக் கைவிடப்பட்ட நிலையில்தானே கடவுள் தேவை என்ற உணர்வு வரும்!

"என் இறைவா, என் இறைவா, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்!'' (மத்.27;46) என்ற கூக்குரலில் விரக்தியையும் வெறுப்பையும் அல்ல, அன்பையும் நம்பிக்கையையும் உணரலாம். உரிமையோடு சொல்லும் அந்தக் கூற்று அற்புதமான செபமாகும்.

பாலைவனச் சோதனைகளில் இயேசு தனது தந்தையின் திட்டத்தை, தனக்கென வகுத்திருந்த இலட்சியத்தை, தனது மீட்புப் பயணத்துக்கான வழிநடத்துதலைப் பற்றிய தெளிவு பெறவில்லையா!

சோதனைகளைச் சவாலாக ஏற்றுக் கொண்டவனுக்கு வாழ்க்கை சுவர்க்கமன்றோ! சோதனைகளே வராமல் எந்த மனிதனும் புனிதனானதில்லை. போராட்டத்துக்கு உட்படாமல் எந்த மனிதனும் வீரனானதில்லை. அதனால் தான் சோதனைகளே வரவிடவேண்டாம் என்றல்ல, சோதனைகளில் விழவிட வேண்டாம் என்று செபிக்கச் சொன்னார். செபித்துச் செயல்பட வழிகாட்டினார் இயேசு.

"இயேசு (அலகையினால் சோதிக்கப்படுவதற்காக) பாலை நிலத்திற்குத் தூய ஆவியால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்". (மத்.4:1, மார்க் 1:12, லூக்.4:1)

தூய ஆவியே அழைத்துச் செல்கிறார் என்றால் சோதனைகளை "பாவத்துக்கு உட்படுத்தும் சூழ்நிலைகள், மனப்போராட்டங்கள்" என்ற கண்ணோட்டத்திலா பார்ப்பது - எகிப்தில் போத்தி பாரின் மனைவியால் தகாத உறவுக்கு அழைக்கப்பட்ட (தொ.நூ.39:7-12) பழைய ஏற்பாட்டு யோசேப்பு போல்? “தகுதியைச் சோதிக்கும் சூழ்நிலைகள், அகப் போராட்டங்கள்” என்ற கணிப்பில் நமது வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்பாக, இறைவன்தாமே தரும் அழைப்பாகக் கொள்ள வேண்டாமா - ஆபிரகாமைப் போல், போபுவைப் போல்!

கடவுள் என்றும் மனிதனை பாவச் சோதனைக்கு உட்படுத்துவதில்லை. அது அலகையின் வேலை. ஆனால் விசுவாசச் சோதனைக்கு உட்படுத்துவார். பாவத்துக்கு உள்ளாக்கும் சோதனை யாகட்டும் அல்லது நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்தும் சோதனையாகட்டும் வீறுகொண்டு சந்தித்து வெற்றி காணும் மனிதனைக் கடவுள் எப்படி யெல்லாம் உயர்த்துகிறார்! இரட்டிப்பு ஆசீரால் நிரப்புகிறார்!

ஒரு மனிதனின் பலத்தை எடை போட வேண்டுமா? அவனது சாதனையைப் பார்க்காதே. அவன் சோதனைகளை எப்படிச் சமாளித்தான் என்று பார்.

தங்கம் புடமிடப்படும் போது அதன் தரம் தெரிகிறது.
சந்தனம் அரைக்கப்படும் போது அதன் மணம் தெரிகிறது
மனிதன் சோதிக்கப்படும் போது அவன் புனிதம் தெரிகிறது
இந்தத் தவக்காலம் நம் துன்பங்களுக்கும் சோதனைகளுக்கும் அர்த்தம் அளிக்கட்டும்.

சோதனை கடவுளிடமிருந்து அன்று, அலகையிடமிருந்தே வருகிறது. “சோதனை வரும்போது, இச்சோதனை கடவுளிடமிருந்து வருகிறது என்று யாரும் சொல்லக் கூடாது. ஏனெனில் கடவுள் தீமையின் தூண்டுதலுக்கு உள்ளாவதில்லை” (யாக்.1:13). அலகை ஏன் மனிதனைச் சோதிக்கிறது? மனிதன் அலகைக்கு என்ன தீங்கு செய்தான்?

அலகையைத் தண்டித்தவர் கடவுள். அதற்காகக் கடவுளைப் பழிவாங்க முடியாத அலகை கடவுளின் சாயலைச் சோதித்துப் பழிதீர்த்துக் கொள்கிறது - இயலாமையுடைய அடம்பிடித்த குழந்தை தன் விருப்பப்படி செயல்படாத தந்தையை உதைப்பதாக நினைத்துத் நரையை உதைப்பது போல் - வேறொன்றும் செய்ய முடியாத நிலையில் வேண்டாதவரைக் கொடும் பாவியாக்கித் தெருவிலே இழுத்துத் தீயிட்டு ஆர்ப்பரித்துத் திருப்தி அடைவது போல்.

எனவே எவ்வளவுக்கு அதிகமாக மனிதனில் இறைச்சாயல் ஒளிர்கிறதோ, எவ்வளவுக்கு அதிகமாக மனிதன் அருள் வாழ்வில் இறைவனைப் பிரதிபலிக்கிறானோ, அவ்வளவுக்கு அதிகமாய் வெறி கொண்ட அலகை மனிதனைச் சோதனைக்கு உள்ளாக்குகிறது. இப்பொழுது தெரிகிறதா பொதுவாக நல்லவர்கள் ஏன் அதிகத் துன்பத்துக்கும் சோதனைக்கும் ஆளாகுகிறார்கள் என்பதற்கான விடை?

மனித வாழ்வு ஓடும் ஆற்றில் நீந்தும் மீனைப் போன்றது. உயிரோடு இருக்கும் மீன் நீர் செல்லும் திசைக்கு எதிரேதான் நீந்திச் செல்லும். இறந்த மீனோ நீர் செல்லும் திசையிலே அடித்துச் செல்லப்படும்! உயிரோட்டமிக்க நமது கிறிஸ்தவ வாழ்வு சோதனையை எதிர்த்து நிற்கும். போராட்டம், சோதனையால் அடித்துச் செல்லப்படும் போது நாம் ஆன்ம உயிர் இழந்தவர்களாகிறோம்.

"சோதனையை மனஉறுதியுடன் தாங்குவோர் பேறுபெற்றோர்" (யாக். 1:12). இறையாற்றல் துணைகொண்டு இறைவார்த்தை ஒளியில் மனிதன் பேயோடு போராடி வெற்றி கொண்டால் முடிவில் வானதூதர் தாமே வந்து தனக்குப் பணிவிடை செய்வதைக் (மத்.4:11) கண்டு மகிழ்வான் மனிதன்! 

சோதனைகள் - வாழ்க்கை நாடகத்தின் ஒத்திகைகள், ஒத்திகை இல்லாமல் அரங்கேற்றம் இல்லை.

தேர்வு இல்லாமல் தேர்ச்சி ஏது?

ser ser

யார் இறைவனின் அன்பார்ந்த மைந்தர்?


நிகழ்வு

மிகப்பெரிய தொழிலதிபரான டாட்டாவின் மகன்களில் ஒருவர் ஜே.ஆர்.டி. டாட்டா. இவர் தனது இருபத்து ஒன்றாம் வயதிலேயே தன் தந்தையின் நிறுவனங்களில் ஒன்றான ‘டாட்டா ஸ்டீலில்’ சேர்ந்து பணியாற்றத் தொடங்கினார்.

ஒருநாள் இவருக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் வந்தது. இவருக்குச் சிகிச்சையளித்த மருத்துவர், இவரிடம் ஓரிரு நாள்கள் நன்றாக ஓய்வெடுத்துக் கொண்டால், எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்; ஆனால், இவர் வீட்டில் இருந்த ‘பிஸினஸ்’ தொடர்பான நூல்களைப் படிக்கத் தொடங்கினார். இதைப் பார்த்துவிட்டு வீட்டில் இருந்தவர்கள் இவரிடம், “மருத்துவர் உங்களை நன்றாக ஓய்வெடுக்குமாறு சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருக்கும்பொழுது, நீங்கள் இப்படி பெரிய பெரிய புத்தங்களைப் படித்துக்கொண்டிருந்தால் எப்படி?” என்றார்கள்.

உடனே இவர் அவர்களிடம், “நான் சாதாரண ஒரு மனிதருக்கு மகனாகப் பிறக்கவில்லை. மிகப்பெரிய தொழிலதிபரான டாட்டாவிற்கு மகனாகப் பிறந்திருக்கின்றேன். அவருடைய மகன் என்று நான் பெருமையோடு சொல்லிக்கொள்வதற்கு இப்படிப் புத்தங்களை வாசித்து, என்னுடைய தகுதியை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டாமா...? சும்மா ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தால் முடியுமா...?” என்றார்.

எப்படி டாட்டாவின் பெயர்சொல்லும் மகனாக, மைந்தராக இருப்பதற்கு ஜே.ஆர்.டி.டாட்டா தன்னைப் பல்வேறு விதங்களில் வளர்த்துக்கொண்டாரோ, அப்படி இறைவனின் அன்பார்ந்த மகனாக, மகளாக மாறுவதற்கு நம்முடைய தகுதியை வளர்த்துக்கொள்ளவேண்டும். தவக்காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, யார் இறைவனின் அன்பார்ந்த மைந்தர் என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக இருக்கின்றது. அது குறித்து இப்பொழுது நாம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

தேங்கியிருப்பவர் அல்லர்; இயங்கிக்கொண்டிருப்பவர்

நற்செய்தியில் இயேசு தோற்றமாற்றம் அடைகின்ற நிகழ்வினைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். இயேசு தோற்றமாற்றம் அடைகின்றபொழுது, அவருக்கு முன் மோசேயும் எலியாவும் தோன்றுகின்றார்கள். அதைப் பார்த்துவிட்டு பேதுரு, “ஆண்டவரே, நாம் இங்கேயே இருப்பது நல்லது” என்கின்றார்.

பேதுரு சொல்வது போன்று ‘இங்கேயே’ இருந்தால் அல்லது தேங்கியே இருந்தால், ஒருவரால் கடவுளின் அன்பு மைந்தராக மாற முடியுமா என்றால், நிச்சயமாக இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இன்றைக்குப் பலர் ‘எல்லாமும் கிடைத்துவிட்டது’, ‘இந்த வாழ்க்கை போதும்’ என்று பேதுருவைப் போன்று தேங்கியே இருப்பதைப் பார்க்க முடிகின்றது. ஆனால், ஆண்டவர் இயேசு இப்படித் தேங்கியிருக்கவில்லை; அவர் இயங்கிக்கொண்டே இருந்தார். இதற்கு ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு, “நாம் அடுத்த ஊர்களுக்குப் போவோம், வாருங்கள். அங்கும் நான் நற்செய்தியைப் பறைசாற்ற வேண்டும், ஏனெனில், இதற்காகவே நான் வந்திருக்கின்றேன்” (மாற் 1: 38) என்று இயேசு தன் சீடர்களிடத்தில் சொன்னது. ஆம், இயேசு இறைவனின் வார்த்தையை மக்களுக்கு எடுத்துரைத்தும் வல்ல செயல்களைச் செய்தும் இயங்கிக்கொண்டே இருந்தார். அதனால் அவர் கடவுளின் அன்பார்ந்த மைந்தரானார். நாம் தேங்கியிருக்கின்றோமா? அல்லது இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றோமா? சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

“மனித வாழ்க்கை தேங்கிய குட்டையாய் இருக்கக்கூடாது, அது ஆற்றைப்போன்று ஓடிக்கொண்டிருக்கவேண்டும்” என்பார் கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான். மிகவும் சிந்தனைக்குரிய வார்த்தைகள் இவை.

தன் விருப்பத்தின் நடப்பவர் அல்லர்; இறைவனின் குரல் கேட்டு நடப்பவர்

கடவுளின் அன்பார்ந்த மைந்தராவதற்கு இயங்கிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்று சிந்தித்துப் பார்த்த, இதற்கடுத்து என்ன செய்யவேண்டுமென்று சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

இன்றைய நற்செய்தியில் இடம்பெறுகின்ற இயேசுவின் தோற்றமாற்ற நிகழ்விற்கு முன்பாக, இயேசு தன்னுடைய பாடுகளை முன்னறிவிப்பார். அப்பொழுது பேதுரு, “ஆண்டவரே, இது வேண்டாம்” என்பார். உடனே இயேசு அவரைப் பார்த்து, “என் கண்முன் நில்லாதே சாத்தானே... நீ கடவுளுக்கு ஏற்றவை பற்றி எண்ணாமல், மனிதருக்கு ஏற்றவை பற்றியே எண்ணுகிறாய்” என்பார். ஆம், பேதுருவைப் போன்று மனிதருக்கு ஏற்றவை பற்றி எண்ணி, மனித விருப்பத்தின்படி அல்லது தன்னுடைய விருப்பத்தின் செயல்படுகின்ற எவரும் கடவுளின் மைந்தராக முடியாது. ஒருவர் கடவுளின் மைந்தராகவேண்டும் என்றால், அவர் கடவுளின் குரல் கேட்டு, அவருடைய திட்டத்தின்படி நடக்கவேண்டும். இயேசு கடவுளின் குரல்கேட்டு, அவருடைய திருவுளத்தின்படி நடந்தார். அதனால்தான், ‘என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே, இவர் பொருட்டு நான் பூரிப்படைகிறேன்’ என்று விண்ணகத்திலிருந்து தந்தையின் குரல் ஒலித்தது.

நாம் நம்முடைய விருப்பத்தின்படி நடக்கின்றோமா அல்லது இறைவனின் குரல் கேட்டு, அவருடைய திருவுளத்தின் நடக்கின்றோமா? சிந்தித்துப் பார்ப்போம். பல நேரங்களில் நாம் பேதுருவைப் போன்று நம்முடைய விருப்பத்தின்படியே நடக்கின்றோம். நமக்கு ஏற்றவை பற்றியே எண்ணுகின்றோம். இப்படிச் செய்தால் நாம் ஒருபோதும் கடவுளின் மைந்தராக இருக்க முடியாது. ஆகையால், நாம் இறைவனின் மைந்தராக இருப்பதற்கு இறைவனின் குரல் கேட்டு, இறைவனின் திருவுளத்தின்படி நடக்க முயற்சி செய்வோம்.

தனித்திருப்பவர் அல்லர்; மக்களோடு இருப்பவர்

கடவுளின் மைந்தராக இருப்பதற்கு ஒருவர் செய்யவேண்டிய மூன்றாவது முக்கியமான செயல் மக்களோடு இருப்பதாகும். மலையில் இயேசு தோற்றமாற்றம் அடைந்தபிறகு அங்கேயே இருக்கவில்லை. மாறாக மலையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்து, மக்களுக்குப் பணிவிடை செய்யத் தொடங்குகின்றார். அதனால் பரிசேயர் மற்றும் மறைநூல் அறிஞர்களிடமிருந்து பல்வேறு எதிர்ப்புகள் கிளம்புகின்றன. ஆனாலும்கூட இயேசு அவற்றிற்கெல்லாம் அஞ்சாமல், கல்வாரி மலையில் தன்னுடைய உயிரைக் கையளித்து தந்தைக் கடவுளின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றி, அவருடைய அன்பார்ந்த மைந்தராகின்றார். அப்படியானால், ஒருவர் கடவுளின் மைந்தராக வேண்டுமானால், அவர் யாரோடும் எந்த ஒட்டும் உறவும் இல்லாமல் வாழ்வதை விடுத்து இயேசுவைப் போன்று மக்களோடு இருப்பவராக இருக்கவேண்டும்; மக்களின் இன்ப துன்பங்களில் பங்குபெறக்கூடியவராக இருக்கவேண்டும்.

இன்றைக்குப் பலர் ‘எல்லாம் என்னிடம் இருக்கின்றது, அதனால் எனக்கு யாரும் வேண்டாம்’ என்ற மனநிலையோடு வாழ்வதைக் காணமுடிகின்றது. அடுத்தவரைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல், அடுத்தவருடைய இன்ப துன்பங்களில் பங்குபெறாமல், எப்படி ஒருவர் ஆண்டவரின் மைந்தராக முடியும். ஆகையால், நாம் இயேசுவைப் போன்று கடவுளின் அன்பார்ந்த மைந்தராக இருக்க இயங்கிக்கொண்டே இருப்போம்; இறைவனின் குரல் கேட்டு நடப்போம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மக்களோடு இருப்போம்.

சிந்தனை

‘நாம் கடவுள்மீது அன்புகொண்டு அவர் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்கும்போது, கடவுளின் பிள்ளைகள்மீதும் அன்புகொள்கிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியவரும்’ (1 யோவா 5: 2) என்பார் புனித யோவான். ஆகையால், நாம் கடவுளின் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் அவரையும் அவருடைய பிள்ளைகளையும் அன்பு செய்பவர்களாக மாறி, நாமும் அவருடைய அன்பு மைந்தர்களாக மாறுவோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser ser

உள்ஒளி

தவக்காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிற்றில் இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வை தியானிக்கின்றோம்.

மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள தன் நண்பர் பற்றி என் நண்பர் நேற்று பேசிக்கொண்டிருந்தார். பருமனான உடல் கொண்டிருந்த அவரது நண்பர் புற்றுநோயால் அவதிப்பட்டுக் கிடக்கிறார் எனவும், அவர் மிகவும் மெலிந்து விட்டார் எனவும், அவரது முதுகு தண்டுவடம் கூட வெளியே தெரிகிறது எனவும் சொன்னார். நம் கண்முன்னாலேயே மனிதர்களின் உருவம் மாறுகின்றது.

ரொம்ப ஆண்டுகளாகப் பார்க்காத ஒருவரை திடீரென பார்க்கும்போது அவரின் தலைமுடி வெள்ளையாகவும், ஆள் ஒல்லியாகவும் அல்லது குண்டாகவும் இருந்தால், அவரை நாம் முன்னால் பார்த்த முகம் உடனே வந்து போகிறது. 'என்ன அப்படியே மாறிட்டீங்க!' என ஆச்சர்யப்படுகிறோம்.

இன்னும் சிலர் முன்னால் நமக்கு நெருக்கமாக இருந்தவர்கள். இன்று ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நம்மிடமிருந்து விலகி இருப்பார்கள். அவர்களைப் பற்றி யாராவது நம்மிடம் விசாரித்தால், 'அவர் முன்னால் மாதிரி இல்ல. மாறிட்டார்' என ஆதங்கப்படுகிறோம்.

ஆக, நாமும் நம் கண்முன் நடக்கும் உடல் மாற்றங்களையும், உணர்வு மாற்றங்களையும், உறவு மாற்றங்களையும் பார்க்கின்றோம்.

மாற்றத்தை திடீரென்று பார்க்கும்போது நம்மால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

குழந்தைகளாக இருந்த நாமே வளர்ந்தோம். சிறுவர்கள் ஆனோம். இளமை வந்தது. வளர்கிறோம். மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம். நம்மில் நிகழும் இந்த மாற்றம் மெதுவாக நடப்பதால் நாம் அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

தனக்கு மிகவும் நெருக்கமான சீடர்கள் வட்டத்தில் இருந்த பேதுரு, யோவான், யாக்கோபு ஆகியோரைக் கூட்டிக்கொண்டு இயேசு ஓர் உயர்ந்த மலையில் ஏறுகின்றார். இயேசு எல்லாரையும் ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு வட்டத்தில் வைத்து அன்பு செய்தார். அந்த வகையில் இந்த மூன்று சீடர்களும் இயேசுவுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தனர்.

மலையில் ஏறிச்சென்றவர் உருமாறினார் என மத்தேயு நற்செய்தியாளர் பதிவு செய்கின்றார். மாறிய உருவம் எப்படி இருந்தது என வர்ணிக்காமல் அவரது முகம் கதிரவனைப் போல ஒளிர்ந்தது என்கிறார் மத்தேயு. முகம் மட்டுமல்ல. ஆடையும் வெண்ணிறமாக ஒளிர்கிறது. ஆக, இயேசு ஒளியாக மாறுகின்றார். அந்த ஒளி மாற்றத்தில் மோசே மற்றும் எலியாவையும் கண்டுகொள்கின்றனர் சீடர்கள். அவர்கள் தோன்றியது மட்டுமல்லாமல், இயேசுவோடு உரையாடிக்கொண்டும் இருந்தனர். அந்த உரையாடலும் பதிவு செய்யப்படவில்லை.

இந்த நேரத்தில்தான் இயேசுவைப் பார்த்து பேதுரு உரையாடுகிறார்:

'ஆண்டவரே, நாம் இங்கேயே இருப்பது நல்லது. உமக்கு ஒன்றும் மோசேக்கு ஒன்றும் எலியாவுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரங்களை அமைக்கட்டுமா? உமக்கு விருப்பமா?'

பேதுரு தன் கண் முன்னால் காண்பதை அப்படியே ஃப்ரீஸ் செய்ய விரும்புகிறார்.

அதாவது ஃபோட்டோ எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறார். நாம் இன்று நிறைய ஃபோட்டோக்கள் எடுக்கிறோம். நம்மை நாமே செல்ஃபி எடுக்கிறோம். அல்லது பிறரை எடுக்கிறோம். அதை நாம் மற்றவர்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளவும் செய்கிறோம். ஃபோட்டோ எடுக்கும்போது என்ன நடக்கிறது. நாம் இருக்கும் இடத்திலும், நேரத்திலும் நம்மை அப்படியே உறையச் செய்து விடுகிறோம். ஆகையால்தான் ஒரு ஃபோட்டோவைக் காட்டும்போது இது இந்த இடத்தில், இந்த நேரத்தில் எடுக்கப்பட்டது என்கிறோம். ஃபோட்டோக்கள் மாறுவதில்லை. ஃபோட்டோவில் இருப்பது அப்படியே உறைந்துவிடுகிறது.

பேதுரு இயேசுவையும், மோசேயையும், எலியாவையும் மூன்று கூடாரங்களுக்குள் வைத்து அப்படியே உறையச் செய்ய விரும்புகின்றார்.

பேதுருவின் கேள்விக்கு இயேசுவோ, மோசேயோ, எலியாவோ பதில் சொல்லவில்லை.

ஆனால், அந்த நேரத்தில் வானத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்கிறது.

'என் அன்பார்ந்த மைந்தர் இவரே. இவர் பொருட்டு பூரிப்படைகிறேன். இவருக்கு செவிசாயுங்கள்'

பேதுரு ஒன்று கேட்க, பதில் குரல் வேறொன்றாக இருக்கிறது.

அவர்கள் அச்சத்தால் முகங்குப்புற விழுகிறார்கள்.

புதிய ஒளி, புதிய நபர்கள், புதிய குரல் - விளைவு அச்சம்.

முகங்குப்புற விழுவதை சரணாகதியின் அடையாளம் என்றும், அல்லது பயத்தின் விளைவு என்றும் சொல்லலாம். எவ்வளவு நேரம் இப்படி விழுந்துகிடந்தார்கள் என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், கொஞ்ச நேரத்தில் இயேசு அவர்களிடம் வந்து அவர்களைத் தொட்டு, 'எழுந்திருங்கள். அஞ்சாதீர்கள்!' என்கிறார்.

அத்தோடு, 'இங்க நடந்ததை மானிட மகன் இறந்து உயிர்க்கும்வரை யாரிடமும் சொல்லாதீர்கள்!' என அவர்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்.

ஆக, இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வு அவருடைய பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்போடு தொடர்புடையது. எப்படி?

இங்கே தாபோர் மலை. அங்கே கல்வாரி மலை.

இங்கே அவரின் முகம் ஒளிர்கிறது. அங்கே அவரின் முகம் தூசி படிந்து இருக்கிறது.

இங்கே அவரின் ஆடைகள் வெண்ணிறமாக இருக்கின்றன. அங்கே அவரின் உடலில் ஆடைகள் இல்லை.

இங்கே மோசேயும் எலியாவும் உடன் நிற்கின்றனர். அங்கே இரண்டு கள்வர்கள் உடன் நிற்கின்றனர்.

இங்கே பேதுரு இருக்க விரும்புகிறார். அங்கே அவரை விட்டு ஓடிவிடுகின்றார்.

இங்கே வானகத் தந்தையின் குரல் கேட்கிறது. அங்கே மக்கள் மற்றும் படைவீரர்களின் ஏளனம் கேட்கிறது.

இங்கே சீடர்கள் முகத்தை மூடிக்கொள்கின்றனர். அங்கே கதிரவன் தன் முகத்தை மூடிக்கொள்கிறது.

இங்கே வெளிச்சம். அங்கே இருள்.

இங்கே சீடர்களை எழுந்திருக்கச் சொல்கின்றார் இயேசு. அங்கே தானே உயிர்த்து எழுகின்றார்.

ஆனால்,

இரண்டிற்கும் ஒரே ஒரு முக்கியமான ஒற்றுமை இருக்கிறது.

இங்கேயும், அங்கேயும் மாட்சி பெறுகின்றார் இயேசு.

ஆக, இயேசு தன் பாடுகள், இறப்பு, உயிர்ப்பு வழியாக இறைமகன் என்னும் மாட்சி பெறுகின்றார். அந்த இறைமகனுக்குச் செவிகொடுங்கள் என்ற செய்திதான் இங்கே சீடர்களுக்குத் தரப்படுகிறது.

இயேசுவின் உருமாற்ற நிகழ்வை சீடர்கள் எப்படி புரிந்திருப்பார்கள்?

மாற்கு நற்செய்தியாளர் சீடர்களின் புரியாத தன்மையை அடிக்கடி பதிவு செய்கிறார். இயேசுவும், அவருடைய மெசியா அடையாளமும் சீடர்களுக்கு இறுதிவரை மறைபொருளாகவே இருக்கின்றது.

இன்றைய நற்செய்தியில் உள்ள முரண் என்னவென்றால் கதிரவன்போல வந்த வெளிச்சம்கூட சீடர்களின் அறியாமை என்னும் இருளைப் போக்கவில்லை.

நம் நம்பிக்கை வாழ்விலும் இதுபோல நடக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.

நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் நிகழ்வுகள் கதிரவன் போல ஒளிர்ந்தாலும் நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் தயக்கம் அல்லது சந்தேகம் என்னும் இருள் களைவதில்லை. மற்றவர்கள் கடவுளைப் பற்றிச் சொல்வதெல்லாம் நமக்குப் புரிந்தாலும் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள நம் மனம் தயக்கம் காட்டுகிறது.

சீடர்களின் தயக்கம் இயேசுவின் உயிர்ப்பில்தான் மாறுகிறது. அதுவரை அவர்கள் நம்பிக்கை இல்லாமல்தான் இருக்கின்றனர். ஆக, நம்பிக்கை வருவதற்கும், வளர்வதற்கும் வெளி ஒளி தேவை அல்ல. மாறாக, உள் ஒளியே தேவை.

இதைத்தான் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். 2 திமொ 1:8-10), 'அழியா வாழ்வை நற்செய்தி வழியாக ஒளிரச் செய்தார்' என திமொத்தேயுவுக்கு எழுதுகிறார் தூய பவுல். நற்செய்தி என்பது நாம் வெளியே இருந்து வாசிக்கக் கேட்பது அல்ல. மாறாக, இயேசுவே நற்செய்தி. அந்த நற்செய்தியை நாம் நம் உள்ளத்தில் உணர்தலே ஒளி.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் (தொடக்கநூல் 12:1-4) நம் முதுபெரும் தந்தை ஆபிராம் இறைவனால் அழைக்கப்படுகின்றார். 'உன் நாட்டிலிருந்தும், உன் இனத்திலிருந்தும், உன் தந்தைவீட்டிலிருந்தும் புறப்பட்டு நான் காட்டும் நாட்டிற்குச் செல்' என்று கட்டளை இடுகின்றார் கடவுள். ஆபிராமும் அவ்வாறே புறப்பட்டுச் செல்கின்றார். இந்த நிகழ்வையே எபிரேயருக்கு எழுதப்பட்ட திருமடலின் ஆசிரியர், 'தாம் எங்கே போக வேண்டும் என்று தெரியாதிருந்தும் அவர் புறப்பட்டுச் சென்றார்' (எபி 11:8) என எழுதுகின்றார். வெளியே இருளாக இருந்தாலும், தன் உள்ளத்தில் ஒளி இருந்ததால் புறப்பட்டுச் செல்கின்றார் ஆபிராம்.

இவ்வாறாக, இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு முன்வைக்கும் கருத்து 'உள் ஒளி.' இந்த உள் ஒளியைக் கண்டுகொள்வதே உருமாற்றம். உள் ஒளி நம்மில் எப்போதும் இருக்கிறது. இந்த உள் ஒளியை நாம் எப்படிக் கண்டுகொள்வது?

1. இறைவனின் குரலைக் கேட்பது

காரானில் வாழ்ந்து வந்த ஆபிரகாமை ஆண்டவர் அழைக்கின்றார். ஆண்டவரின் குரலை அவர் எப்படி கண்டுகொண்டார்? என்று நினைத்துப்பார்ப்பது மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. உள்ளத்தின் குரல் என்பது நாம் அனுபவிக்கும் ஒன்று. 'இதைச் செய்! இதைச் செய்யாதே! இதைப் பார்! அதைப் பார்க்காதே!' என்று ஏதோ ஒரு குரல் நம்மை வழிநடத்திக்கொண்டே இருக்கிறது. இதை நாம் மனம், மனச்சான்று என்றழைக்கின்றோம். சில நேரங்களில் இந்தக் குரல் - மூளையிலிருந்து எழும் இந்தக் குரல் - நம்மை ஏமாற்றியும்விடுகிறது. சில நேரங்களில் நாம் இக்குரலை வெளியிலிருந்து கேட்கின்றோம் - நண்பர்கள் வழியாக, பெற்றோர்கள் வழியாக, முன்பின் தெரியாதவர்கள் வழியாக. ஆனால், இந்த எல்லாச் சப்தங்களிலிருந்தும் இறைவனின் சப்தத்தை, குரலை எப்படி உணர்ந்துகொள்வது? உருமாற்றத்தில் சீடர்கள் கேட்கின்ற குரலில், 'இவருக்குச் செவிகொடுங்கள்' என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆக, அவருக்குச் செவிகொடுப்பதே, அவரின் குரலைக் கேட்பதே நம் உள் ஒளியைக் கண்டுகொள்ள முடியும் என்றால், அவரோடு நாம் ஏற்படுத்தும் நெருக்கமே அவரின் குரலுக்கு அருகில் நம்மைக் கொண்டுசெல்லும்.

2. நற்செய்தியின் பொருட்டு துன்புறுவது

உள்ஒளியைக் காணுதல் என்பது துன்பத்தின் வழி. துன்பம் நம்முடைய வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. நாம் எடுக்கின்ற முடிவுகள் சில நேரங்களில் நமக்குத் துன்பத்தைத் தரலாம். நம்மைத் தழுவிக்கொள்கின்ற நோய்கள், வறுமை, முதுமை துன்பத்தைத் தரலாம். ஆனால், நற்செயல் செய்ய அல்லது நற்செய்தி கேட்க என்று நாம் ஒரு தெரிவை மேற்கொள்ளும்போதும் அது நமக்குத் துன்பத்தைத் தருகிறது. அத்துன்பத்தை உவந்து ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு தன் அன்பார்ந்த பிள்ளை திமொத்தேயுவுக்கு எழுதுகிறார் பவுல்.

3.எழு - அஞ்சாதே - பொறுமையாய் இரு

தன்னுடைய உருமாற்றத்தைக் கண்ட சீடர்களுக்கு இயேசு அடுத்தடுத்து மூன்று கட்டளைகளை இடுகின்றார்: 'எழு,' 'அச்சம் தவிர்,' 'பொறுiமாய் இரு'. 'எழுவது' என்பது நாம் இன்னும் முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும் என்பதையும், 'அஞ்சாதே' என்பது நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும் என்பதையும், 'சொல்லாதே' என்பது பொறுமை காத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் உணர்த்துகிறது. வேகமான இந்த உலகத்தில் நாம் இந்த மூன்றையும் செய்யத் தவறிவிடுகின்றோம். எனது வீடு, எனது குடும்பம், எனது வேலை, எனது படிப்பு என அப்படியே அமர்ந்துவிடுகிறோம். அவற்றிலேயே அமிழ்ந்துவிடுகிறோம். அல்லது இவற்றைக் குறித்து கலக்கம் கொள்கிறோம். அல்லது பொறுமையற்று அனைத்தையும் அனைவரிடமும் புலம்பித் தள்ளிவிடுகிறோம். 'ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு நேரம் உண்டு' என்பதை மறக்காமல் இருப்பதே உள் ஒளி. தாபோருக்கு ஒரு நேரம், கல்வாரிக்கு ஒரு நேரம்.

இறுதியாக, 'உம்மையே நாங்கள் நம்பியிருப்பதால் உமது பேரன்பு எங்கள்மேல் இருப்பதாக' என்கிறார் திருப்பாடல் ஆசிரியர் (காண். திபா 33:22). அவர்மேல் நம்மேல் காட்டும் பேரன்பே உள்ஒளி. அதை அடைவதே நம்முடைய நம்பிக்கைப் பயணம்.

ser

A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com