மறையுரைச் சிந்தனைத் தொகுப்பு

Tamil Sunday Homily collection..

பொதுக்காலம் 22ஆம் ஞாயிறு
முதலாம் ஆண்டு


இன்றைய வாசகங்கள்:-
எரேமியா 20:7-9 | உரோமையர் 12:1-2 | மத்தேயு 16:21-27

அருள்தந்தை L X ஜெரோம் சே ச வழங்கும் மறையுரை குறிப்பு
நன்றி வத்தக்கான் வானொலி

ser

நீ எனக்குத் தடையாய் இருக்கிறாய்.

சுவாமி விவேகானந்தர் அமெரிக்க மக்களுக்குச் சொற்பொழிவு ஆற்றப் புறப்படும் முன், தன் குருவின் (இராமகிருஷ்ணனின்) மனைவி சாரதா மணி தேவியிடம் ஆசி பெற விரும்பி அவர் வீடு சென்றார். உள்ளே சென்றபோது அம்மையார் சமையல் செய்து கொண்டிருந்தார். ஆசி பெற வந்த விவேகானந்தரைப் பார்த்து அந்தக் கத்தியை எடுத்துத் தா என்றார்கள். அப்படியே விவேகானந்தர் செய்தார். காய் நறுக்கும் கத்தியைப் பெற்ற சாரதா மணி அம்மையார் உனக்கு என் நல்வாழ்த்துக்கள்! நீ வெற்றி பெறுவாய். போய் வா மகனே! என்றார்கள். கத்திக்கும், வெற்றிக்கும் என்ன தொடர்பு என்று அறிந்துகொள்ள விரும்பிய விவேகானந்தர் இதன் அர்த்தம் என்ன என்று கேட்டார். மகனே! உன்னை சோதிக்கவே கத்தியை எடுத்துத் தரச் சொன்னேன். பெரும்பாலும் கத்தியை தருபவர் கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கூர்மையான கத்திப் பகுதியை நீட்டுவார்கள். நீயோ, கூர்மையான பகுதியை நீ பிடித்துக் கொண்டு, கைப்பிடிப் பகுதியை என்னிடம் கொடுத்தாய். பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிக்காமல் துன்பத்தைத் தானே தாங்கிக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் உள்ளவர்கள்தான் இப்படிச் செய்வார்கள். எனவே நீ வெற்றி பெறுவாய், போய் வா மகனே! என வாழ்த்தி அனுப்பினார் சாரதா மணி அம்மையார்.

துன்பத்திற்கும் வெற்றிக்குமிடையே ஒரு தொடர்பு உண்டு. துன்பத்திற்கும், உயிர்ப்பிற்குமிடையே ஒரு தொடர்பு உண்டு. இதனால்தான் இன்றைய நற்செய்தியிலே துன்பம் வேண்டாம் என்ற பேதுருவைப் பார்த்து இயேசு, "என் கண் முன் நில்லாதேசாத்தானே! நீ எனக்குத் தடையாய் இருக்கிறாய். நீ எண்ணுவதெல்லாம் மனிதனுக்கு ஏற்றவை பற்றியே" (மத். 16:23) என்று கடிந்து கொண்டார்.

கரும்பு, ஆலைக்குள் புக அச்சப்பட்டால் அதிலிருந்து எப்படி சர்க்கரை பிறக்கும்? சந்தன மரம், காயப்பட மறுத்தால் அதிலிருந்து எப்படி மணம் பிறக்கும்? தீக்குச்சி, தன்னையே எரித்துக்கொள்ள மறுத்தால் எப்படி அதிலிருந்து ஒளி பிறக்கும்? கடலுக்குள் மூழ்கத் தயாராக இருப்பவர் மட்டுமே முத்தை எடுக்க முடியும். சுரங்கத்தில் நுழையத் தயாராய் இருப்பவர் மட்டுமே தங்கத்தை எடுக்க முடியும். அதேபோல் துன்பத்தைச் சந்திக்கத் தயாராய் இருப்பவர் மட்டுமே வெற்றியைச் சுவைக்க முடியும்.

இதனால் இயேசு அன்று பேதுருவைப் பார்த்து, என் கண் முன் நில்லாதே என்றார். இன்றைய முதல் வாசகத்திலே துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல், தத்தளித்துத் தடுமாறும் இறைவாக்கினர் எரேமியாவைச் சந்திக்கிறோம். புனித பவுல் அடிகளார் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்திலே துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள நமக்கோர் அற்புதமான வழியைக் காட்டுகிறார். கடவுளுக்கு உகந்த, தூய, உயிருள்ள பலியாக உங்களை ஒப்படையுங்கள் (உரோ. 12:1) என்கிறார் திருத்தூதர் பவுல்.

இறைவார்த்தை, தன்னை ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்குத் துன்பமும், துயரமும் தருவது எதற்காக? அவர்கள் வாழ்க்கையை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்குவதற்காகவா? நிச்சயம் இல்லை! இன்னும் பயனுள்ள கருவிகளாக, இறைவனின் பணியாட்களாக மாற்றுவதற்காகவே.

ஒருவர் மூங்கில் மரங்கள் அடர்ந்த காட்டுக்குள் கத்தியோடு சென்றார். அவரைப் பார்த்தவுடன் மூங்கில் மரங்கள் பயந்து நடுங்கின. எங்கே தன்னை வெட்டி விடுவாரோ என்று அஞ்சின. ஒவ்வொரு மூங்கிலையும் பார்த்து வந்த மனிதர், தனக்குத் தேவையான மூங்கில் ஒன்று அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தவுடன், அதை வெட்ட ஆரம்பித்தார். அந்த மூங்கில், தன் தலைவிதியை நினைத்து வேதனைப்பட்டது. அழ ஆரம்பித்தது. தொடர்ந்து வெட்டிய மனிதர் வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்து நெருப்பில் வாட்ட ஆரம்பித்தார். வேதனையால் அந்த மூங்கில் இன்னும் அதிகமாகத் துடித்தது. அந்த மனிதரோ இதைப் பற்றிக் கொஞ்சமும் கவலைப்படாமல் அந்த மூங்கிலில் துளை போட ஆரம்பித்தார். வேதனையால் நொந்துபோனது அந்த மூங்கில். அந்த மனிதரையும் சபிக்க ஆரம்பித்தது. ஆனால் துளையிட்ட மூங்கிலை எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்தவுடன், புல்லாங்குழலாக மாறி தேனினும் இனிய இசையை எட்டுத் திக்கும் பரப்பியது. இப்போது அந்த மூங்கில் அந்த மனிதரை நன்றியோடு பார்த்தது!

மனிதரும் ஒரு மூங்கில்தான். துன்பங்கள் அவரை வாட்டி அவருக்குள் துளை போடவில்லையென்றால் அவர் மூடிய மூங்கிலாக இருப்பார். வாழ்வில் துன்பங்களால்துளையிடப்படாத மனிதர், இசை என்ற மகிழ்ச்சியான வாழ்வை எழுப்ப முடியாது. வாழ்வைப் பிறருக்கும் வழங்க முடியாது. இந்தசெய்தியைத்தான் ஆண்டவர் இயேசு இன்றையநற்செய்தியிலே, என்னைப் பின் செல்ல விரும்புகிற எவரும் தன்னலம் துறந்து, தன் சிலுவையைத் தூக்கிக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றட்டும். என்பொருட்டுத் தன் வாழ்வை இழப்பவர் எவரும் வாழ்வடைவார் (மத் 16:24)என்கிறார். எனக்குத் துன்பம் விளைந்தது என் நன்மைக்காகவே (தி.பா. 119:71) என்கிறார் திருப்பாடலின் ஆசிரியர்.

ஆகவே அருமையானவர்களே! சிலுவையை, ஒரு துன்பத்தை, ஒரு நோயை இறைவன் அனுமதிக்கிறார் என்றால் நம்மை மகிமைப்படுத்தவே எனப் புரிந்து கொள்வோம். நாம் ஒரு சிலுவையை முழு மனத்தோடு ஏற்றுக்கொண்டால் அது சுகமான சுமையாக மாறிவிடும். செல்வம், பெயர், புகழ், அதிகாரம் இவற்றை மட்டுமே ஆதாயமாக்கிக் கொள்ள ஆயிரக்கணக்கானோர் அலைமோதுகிறார்கள். ஆனால் இறைவன் விரும்புவது அடுத்தவர் நலனை முன் நிறுத்தி ஆண்டவரை ஆதாயமாக்கிக் கொள்ள நாம் அழைக்கப்பட்டவர்கள். இதில் துன்பம், துயரம்,சுமைகள், தோல்விகள், வேதனைகளை எதிர்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தைப் பெற இன்றையத் திருப்பலியில் சிறப்பாக மன்றாடுவோம்.

ser ser

என் கண்முன் நில்லாதே சாத்தானே!

துறவியாக விரும்பிய இளைஞன் ஒருவன் அவனது தாயிடம் ஆசி பெற விரும்பினான் . ஆசி பெறச்சென்ற மகனைப் பார்த்து, அந்தக் கத்தியை எடுத்துக்கொடு என்றாள் தாய் . அப்படியே செய்தான் மகன் . காய் நறுக்கும் கத்தியைப் பெற்றுக் காண்ட தாய் மகனைப் பார்த்து, உனக்கு என் நல்வாழ்த்துக்கள் ; நீ வெற்றி பெறுவாய் என்றாள் . கத்திக்கும் , வெற்றிக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பை அறிந்துகொள்ள விரும்பினான் மகன் . தாய் மகனிடம் : மகனே, நீ கத்தியை எப்படி எடுத்துக் கொடுக்கின்றாய் ? என்பதைச் சோதிப்பதற்காகவே நான் கத்தியை எடுத்துக் கொடுக்கும்படி உன்னிடம் சொன்னேன் . பெரும்பாலும் கைப்பிடியைப் பிடித்துக் கொண்டு கூர்மையான பாகத்தை நீட்டுவார்கள் . ஆனால் நீயோ கத்தியின் கூர்மையான பாகத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு, பாதுகாப்பான கைப்பிடி உள்ள பகுதியை என்னிடம் நீட்டினாய் . பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிக்காமல் , தானே துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் உள்ளவர்கள்தான் இப்படிச் செய்வார்கள் . உன் கருணை உள்ளம் உனக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத் தரும் என்றாள் .

துன்பத்திற்கும் கருணைக்குமிடையே ஒரு தொடர்பு உண்டு!
துன்பத்திற்கும் வெற்றிக்குமிடையே ஒரு தொடர்பு உண்டு!
துன்பத்திற்கும் உயிர்ப்புக்குமிடையே ஒரு தொடர்பு உண்டு!

இதனால்தான் இன்றைய நற்செய்தியிலே, துன்பம் வேண்டாம் என்ற பேதுருவைப் பார்த்து இயேசு, என் கண்முன் நில்லாதே சாத்தானே, நீ எனக்குத் தடையாய் இருக்கின்றாய் ; ஏனெனில் நீ கடவுளுக்கு ஏற்றவை பற்றி எண்ணாமல் மனிதருக்கு ஏற்றவை பற்றியே எண்ணுகின்றாய் [மத் 16:23) என்கின்றார் .

ஆலைக்குள் புக கரும்பு அச்சப்பட்டால் அதிலிருந்து எப்படி சர்க்கரை பிறக்கும் ? சந்தனமரம் காயப்பட மறுத்தால் அதிலிருந்து எப்படி மணம் பிறக்கும் ? தீக்குச்சி தன்னையே எரித்துக்கொள்ள மறுத்தால் எப்படி அதிலிருந்து ஒளி பிறக்கும் ?

கடலுக்குள் மூழ்கத் தயாராக இருப்பவர்களால் மட்டுமே முத்தை எடுக்க முடியும் ! சுரங்கத்துக்குள் நுழையத் தயாராக இருப்பவர்களால் மட்டுமே தங்கத்தை எடுக்க முடியும் ! துன்பத்தைச் சந்திக்கத் தயாராக இருப்பவர்களால் மட்டுமே வெற்றியைச் சுவைக்க முடியும் !

இதனால்தான் இயேசு அன்று பேதுருவைப் பார்த்து, என் கண்முன் நில்லாதே சாத்தானே! என்றார் .

சாதாரணமாக யாரும் துன்பப்பட விரும்புவதில்லை! இன்றைய முதல் வாசகத்தில் துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் தத்தளித்தத் தடுமாறும் இறைவாக்கினர் எரேமியாவைச் சந்திக்கின்றோம் ! துன்பப்பட நாம் முன்வரத் தயங்குவதினால் தான் வெற்றி நம் அருகில் வரத் தயங்குகின்றது!

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுலடிகளார் துன்பத்தைத் தாங்கிக் காள்ள நமக்கோர் அற்புதமான வழியைக் காட்டுகின்றார் . அவர் கடவுளுக்கு உகந்த, தூய உயிருள்ள பலியாக உங்களைப் படையுங்கள் [உரோ 12:1ஆ] என்கின்றார் . எல்லாவற்றையும் , உடல் , பொருள் , ஆவி அனைத்தையும் , நாம் கடவுளுக்குப் பலியாகக் கொடுக்க முன்வரும்போது, அங்கே நமது விருப்பு, வெறுப்புகளுக்கு இடமில்லாமல் போய்விடும் ; அங்கே இறையன்பு அரசாட்சி புரியும் ! எங்கே இறையன்பு இருக்கின்றதோ அங்கே பிறர் அன்பும் இருக்கும் !

அன்பு இருக்கும் இடத்திலே துன்பம் இருக்காது ; மாறாக, கருணையும் , வெற்றியும் கைக்கோர்த்து நிற்கும் .

மேலும் அறிவோம் :

தன்பம் உறவரினும் செய்க துணி(வு)ஆற்றி
இன்பம் பயக்கும் வினை (குறள் : 600).

பொருள் : துன்பம் பெரிதாகத் தோன்றும் என்றாலும் இறுதியில் | மகிழ்ச்சியை உண்டாக்கும் செயலைச் செயல் உறுதிப்பாட்டூடன் நிறைவேற்ற வேண்டும் .

ser ser

துன்பம் நம்மைக் கண்டு பயந்து ஓடிவிடும்

இரண்டு பேர் கிணற்றில் குதித்தனர். அவர்களில் ஒருவர் தண்ணீல் மூழ்கிச் செத்தார். ஏனெனில் அவர் தலைக்களம் பிடித்தவர். மற்றவர் தண்ணீர் மேல் மிதந்தார். ஏனெனில் அவர் மரமண்டையர். கிறிஸ்துவின் சீடர்களில் ஒரு சிலர் தலைக்கணம் பிடித்தவர்களாக இருந்தனர். எனவேதான் அவர்கள் தங்களுக்குளே யார் பெரியவர் என்று வாக்குவாதம் செய்தனர் (மாற்கு 9:34). மேலும் அவர்கள் மரமண்டைகளாகத் திகழ்ந்தனர். ஏனெனில் கிறிஸ்து சிலுவை மரணம் பற்றிக் கூறியதை அவர்களால் புரிந்து ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவேதான் கிறிஸ்து எம்மாவுக்குச் சென்ற இரு சீடர்களிடம் "அறிவிலிகளே இறைவாக்கினர்கள் உரைத்த எல்லாவற்றையும் நம்ப இயலாத மந்த உள்ளத்தினரே மெசியா தாம் மாட்சி அடைவதற்குமுன் இத்துன்பங்களைப் படவேண்டுமல்லவா?" என்றார் (லூக் 24:25).

இன்றைய நற்செய்தியில் கிறிஸ்து தம் பாடுகளைப் பற்றி முதன் முறையாக அறிவித்தார் ஆனால் பேதுருவால் அதைப் புரிந்து ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே கிறிஸ்துவையே அவர் கடிந்து கொள்கிறார். மெசியாவும் சிலுவையும் படி இணைந்து செல்ல முடியும் என்று அவர் கேட்கிறார். கிறிஸ்துவை அவர், "மெசியா, வாழும் கடவுளின் மகன்" என்று அறிக்கையிட்டார். ஆனால் அவர் நினைத்த மெசியா மகிமையின் மெசியா, இஸ்ரயேல் மக்களை ஆளவிருக்கும் மெசியா, சிலுவையில் அறையப்படவேண்டிய மெசியா அல்ல. சிலுவை எப்பொழுதும் சீடர்களுக்கு இடறலாக இருந்தது.

திருத்துதர் பவுல் கூறுகிறார். "நாங்கள் அறிவிப்பது சிலுவையில் அறையப்பட்ட மெசியா, சிலுவையோ யூதருக்குத் தடைக்கல்லாகவும் பிற இனத்தாருக்கு மடமையாகவும் உள்ளது. ஆனால் சிலுவையில் அறையுண்ட கிறிஸ்து கடவுளின் வல்லமை கடவுளுடைய ஞானம்" (1கொரி 1:23-24)

சிலுவையின்றிக் கிறிஸ்து இல்லை சீடத்துவமும் இல்லை. கிறிஸ்துவின் சீடராக இருக்க விரும்பும் எவரும் தன்னலம் துறந்து தம் சிலுவையைத் தூக்கிக் கொண்டு கிறிஸ்துவைப் பின்பற்ற வேண்டும் (மத் 18:24). சிலுவையைச் சுமக்காத எவரும் கிறிஸ்துவின் சீடராக இருக்கமுடியாது, (லூக்கா 14:27).

திருமணத்தின்போது மணமகன் கழுத்தில் கட்டப்படும் மெல்லிய மஞ்சள் நிறத் தாலிக் கயிற்றை அகற்றிவிட்டு, கெட்டியான தங்கத் தாலிச் சங்கிலி கட்டப்படுவதுபோல, பேதுருவின் முதல் உறுதியுற்ற அழைத்தல் அவரே இரண்டாவது அழைத்தலால் உறுதி அடைகின்றது. மீன் பிடித்துக் கொண்டிருந்த பேதுருவை "என் பின் வா" (மத் 4:19) என்று கிறிஸ்து அழைத்தார். ஆனால் பேதுரு கிறிஸ்துவை மூன்று முறை மறுதலித்து தனது அழைத்தலை இழந்தார். கிறிஸ்து அவரை மன்னித்து இரண்டாம் முறை, "என்னைப் பின்தொடர்" (யோவா 21:19) என்றார் பேதுருவுடைய சீடத்துவம் அவருடைய சிலுவைச் சாவால் நிறைவு அடையும் என்பதையும் கிறிஸ்து அவருக்குச் சுட்டிக்காட்டினார் (யோவா 21:18).

கடவுளால் சிறப்பான அழைப்புப் பெற்றவர்கள் மற்றவர்களைவிட அதிகம் துன்புறுகின்றனர். இன்றைய முதல் வாசகத்தில் பல்வேறு துன்பங்களுக்கு இலக்கான இறைவாக்கினர் எரேமியா கடவுளிடம் பின்வருமாறு முறையிடுகிறார்: "ஆண்டவரே நீர் என்னை ஏமாற்றி விட்டீர் நானும் ஏமாந்து போனேன்" (எரே 267) ஆயுள் முழுவதும் அருங்கொடையில் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்ட ஒரு பெண்மணி புற்றுநோயால் இறந்து கொண்டிருந்தார். அவர் என்னிடம், "சாமி இயேசு என்னைக் கைவிட்டு விட்டார்" என்று சொல்லி அழுதார். அவரிடம் நான் "அம்மா இயேசுவே சிலுவையில் என் இறைவா என் இறைவா! ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?" என்று கூறினார். ஆனால் இறுதியில், "தந்தையே என ஆவியை உமது கையில் ஒப்படைக்கிறேன்" என்று கூறினார். அவ்வாறே நீங்களும் கடவுளிடம் சரணடையுங்கள்" என்றேன் அவரும் அமைதியாக மரணம் அடைந்தார்.

துன்பத்தைக் கடவுளின் சாபமாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில், "ஆண்டவர் தாம் யாரிடம் அன்பு கொண்டிருக்கிறாரோ அவர்களைக் கண்டிக்கிறார் " (எபி 12:6). கிறிஸ்து சிலுவையால் மாட்சிமை அடைந்தார் சிலுவையில் அவர் உயர்த்தப்பட்டார் சிலுவையிலிருந்து மாந்தர் அனைவரையும் தம்பால் ஈர்த்துக் கொண்டார் (யோவா 12:32). ஒவ்வொரு துன்பமும் நம்மைப் புடமிட்டுத் தூய்மைப்படுத்தி மாட்சிமை அடையச் செய்கிறது.

ஒருவர் தன் மகளுக்குத் திருமணம் செய்து அவரை மருமகனிடம் ஒப்படைத்து "மாப்பிள்ளை என் மகள் கண் கலங்காமல் பார்த்துக்கொள்" என்றார். அதற்கு மருமகன் "கவலைப்படாதே மாமா வெங்காயத்தை நானே உரிக்கிறேன்" என்றாம்! வெங்காயத்தை நறுக்கும்போது கண் கலங்குகிறது. நறுக்கப்பட்ட வெங்காயம் தன்னை நறுக்கியவரைப் பார்த்து, "நறுக்கப்பட்ட நானே கண்ணீர் சிந்தவில்லை அப்படியிருக்க நறுக்கிற நீ ஏன் கண்ணி சிந்த வேண்டும்?" என்று கேட்டதாம் துன்பத்தை கண்டு நாம் பயப்படாமல் இருந்தால், துன்பம் நம்மைக் கண்டு பயந்து ஓடிவிடும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

இடும்பைக்கு இடும்பபடுப்பவர் இடும்பைக்கு
இடும்பைபடாஅதவர் (குறள் 623)

தன்னைச் சிலுவையிலிருந்து பிரிக்க நினைத்த பேதுருவைக் கிறிஸ்து "சாத்தானே" என்று அழைத்தார் அன்று கிறிஸ்துவை கோபுரத்திலிருந்து குதிக்கச் சொன்ன சாத்தான், அவரைக் கடைசியாகச் சிலுவையிலிருந்து இறங்கிவரச் சொன்னான் ஆனால் சிலுவையிலிருந்து கீழே இறங்கி வரவில்லை மாறாகச் சிலுவையில் தொங்கி நம்மை மீட்டார் கிறிஸ்து நம்மைச் சிலுவையிலிருந்து விடுவிக்கமட்டார். ஆனால் சிலுவையின் மூலம் விடுவிப்பார் சிலுவை கடவுளுடைய ஞானம் கடவுளுடைய வல்லவை!

திருத்தூதர் பவுல் சிலுவையைப் பற்றி கொண்டிருந்த மனநிலை நம்மிடம் இருப்பதாக "நானோ நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலுவையை அன்றி வேறு எதைப்பற்றியும் ஒருபோதும் பெருமை பாராட்டமாட்டேன். அதன் வழியாகவே, என்னைப் பொறுத்த வரையில், உலகம் சிலுவையில் அறையப்பட்டிருக்கிறது. உலகைப் பொறுத்தமட்டில் நானும் சிலுவையில் அறையப்பட்டிருக்கிறேன்" (கலா 6:14)

ser ser

“துன்பங்கள் நம்மைச் சிதைப்பதில்லை; செதுக்கும்”

நிகழ்வு

ஓர் ஊரில் வயலின் இசைக்கலைஞர் ஒருவர் இருந்தார். இவர் வயலின் இசைப்பதற்கும் மற்றவர்கள் வயலின் இசைப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் இருந்தன. குறிப்பாக இவர் வயலின் இசைக்கும்பொழுது, அதிலிருந்து வழிந்தோடிய இசை கேட்போரைக் கட்டிப்போடச் செய்தது. இதுகுறித்து அந்த வயலின் இசைக்கலைஞரிடம் அவருக்கு அறிமுகமான ஒருவர், “நீங்கள் வயலின் இசைக்குபோது மட்டும், அதிலிருந்து வழிந்து வரும் இசை மிகவும் ஆத்மார்த்தமாக இருக்கின்றதே...! அது எப்படி?” என்றார்.

அதற்கு அந்த வயலின் இசைக்கலைஞர், “நான் வயலினை இசைக்கின்றபொழுது அதிலிருந்து வழிந்துவரும் இசை மிகவும் ஆத்மார்த்தமாக இருக்கின்றது என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்களே...! இது உடனடியாக வந்துவிடவில்லை. தொடக்கத்தில் நான் உருவாக்கிய வயலினை இசைக்கும்பொழுது, இவ்வுளவு ஆத்மார்த்தமான இசை பிறக்கவில்லை; ஏதோவொன்று குறைவுபடுவது போன்று எனக்குத் தோன்றியது. அப்பொழுதுதான் நான் காட்டில் மிக உயரமாகவும், அதேநேரத்தில் இடி, மின்னல், சூறாவளிக் காற்று ஆகியவற்றைத் தாங்கிக்கொண்டு மிகவும் உறுதியாகவும் இருக்கின்ற டிம்பர் மரத்திலிருந்து வயலினை உருவாக்கினால் என்ன என்ற எண்ணம் எனக்குத் தோன்றியது. அதன்படி நான் இடி, மின்னல், சூறாவளிக் காற்று ஆகியவற்றைத் தாங்கிக்கொண்டு, காட்டில் மிக உயரமாக வளர்ந்து நிற்கும் டிப்பர் மரத்திலிருந்து வயலினை உருவாக்கினேன். அதனால்தான் நான் வைத்திருக்கும் இந்த வயலினிலிருந்து வழிந்து வரும் இசை அவ்வளவு ஆத்மார்த்தமாக இருக்கின்றது” என்றார்.

இப்படிச் சொல்லிவிட்டு அந்த வயலின் இசைக்கலைஞர் தன்னிடம் கேள்வி கேட்டவரிடம் தொடர்ந்து சொன்னார்: “எப்பொழுதும் துன்பங்களைக் கண்டு துவண்டுவிடாமல், அவற்றை மனவுறுதியோடு தாங்கிக்கொண்டு, இலட்சியத்தை நோக்கித் தொடர்ந்து நடப்பவருக்கு நிச்சயம் ஒருநாள் அதற்கான கைம்மாறு கிடைக்கும்.”

ஆம், துன்பங்கள் ஒருபோதும் நம்மைச் சிதைப்பதில்லை; அவை நம்மைச் செதுக்குபவையாக இருக்கின்றன. ஆகையால், அத்தகைய துன்பங்களை நாம் மனவுறுதியோடு தாங்கிக்கொண்டு, இறுதிவரை பயணித்தால் அதற்கான கைம்மாறு நிச்சயம் ஒருநாள் நமக்குக் கிடைக்கும் என்பதை இந்த நிகழ்வும், பொதுக்காலத்தின் இருபத்து இரண்டாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தையும் எடுத்துச் சொல்கின்றன. அது குறித்து இப்பொழுது நாம் சிந்திப்போம்.

துன்பமே வேண்டாம் என்று சொல்லும் பேதுரு

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம், கடந்த ஞாயிறு நாம் வாசிக்கக்கேட்ட நற்செய்தி வாசகத்தின் தொடர்ச்சியாக இருக்கின்றது. இதில் இயேசு தன்னுடைய பாடுகளைப் பற்றியும், உயிர்ப்பைப் பற்றியும் தன்னுடைய சீடர்களிடம் முதன்முறையாக அறிவிக்கின்றார். இதைக் கேட்ட பேதுரு, இயேசு சொன்னதில் இருந்த முதற்பகுதியை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, அதாவது இயேசு பாடுகள் படவேண்டும் என்பதை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, அவரைத் தனியாக அழைத்துக் கடிந்துகொண்டு, “ஆண்டவரே, இது வேண்டாம்” என்கிறார்.

பேதுரு இயேசுவிடம் பேசிய வார்த்தைகளுக்கும், பாலைநிலத்தில் சாத்தான் இயேசுவிடம், “நீர் நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்து என்னை வணங்கினால், இவை அனைத்தையும் உமக்குத் தருவேன்” (மத் 4: 9) என்ற வார்த்தைகளுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஏனென்றால், பேதுரு இயேசுவிடம் பாடுகளே வேண்டாம் என்கிறார். சாத்தானோ இயேசுவிடம் தன்னை வணங்கினால் பாடுகளே படாமல் உலக அரசுகளைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்கிறது. இதனால்தான் இயேசு பேதுருவிடம், சாத்தானிடம் சொன்ன (ஏறக்குறைய) அதே வார்த்தைகளைச் சொல்லி, “என் கண்முன் நில்லாதே சாத்தானே!” என்கின்றார்.

பல நேரங்களில் நமக்குச் சோதனைகளும் தடைகளைகளும் நம்மீது அன்பு கொண்டிருப்பவர்களிடமிருந்தும், நமக்கு நெருக்கமாக இருப்பவர்களிடமிருந்துமே வரும். ஆகையால், நாம் இயேசுவைப் போன்று நமக்குச் சோதனைகளும் தடைகளும் வருகின்றபொழுது, மிகவும் கவனமாக இருப்பது நல்லது.

துன்பமே தூயகத்திற்கு இட்டுச்செல்லும் என்றுரைக்கும் இயேசு

தன்னுடைய இலட்சியப் பயணத்திற்குத் தடையாக இருந்த பேதுருவைக் கடிந்துகொள்ளும் இயேசு, பின்னர் தன்னுடைய சீடர் பக்கம் திரும்பித் தன்னைப் பின்பற்றி வரக்கூடியவர்கள் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதை எடுத்துரைக்கின்றார். இயேசு சீடர்களிடம் சொல்வதில், தன்னலம் துறத்தல், சிலுவையைத் தூக்கிக்கொள்ளுதல், பின்பற்றுதல் என்ற மூன்று கூறுகள் இருக்கின்றன. இவற்றைக் குறித்து இப்பொழுது பார்ப்போம்.

இயேசு தன்னுடைய சீடர்களிடம் தன்னலத்தைத் துறக்கவேண்டும் என்பது, அவரைப் பின்பற்றுகின்ற யாவரும் தன்னுடைய விரும்பு, வெறுப்பு, குடும்பம், சொந்த பந்தங்கள் யாவற்றையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, அவருக்கு முதன்மையான இடம் கொடுத்து வாழவேண்டும் என்ற செய்தியை எடுத்துரைகின்றது. இயேசுகூட தன்னுடைய குடும்பத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதற்கே முதன்மையான இடம் கொடுத்தார் (லூக் 2: 49). அடுத்ததாக, சிலுவையைத் தூக்கிக்கொள்ளவேண்டும் என்று இயேசு சொல்வது, அவமானங்களையும் துன்பங்களையும் சவால்களையும் தாங்கிக் கொள்ளவேண்டும் என்ற செய்தியை எடுத்துரைப்பதாக இருக்கின்றது. நிறைவாக, இயேசு கூறுகின்ற “பின்பற்றவேண்டும்” என்ற வார்த்தைகள் இயேசுவுக்கு முதன்மையான இடம் கொடுத்து, எல்லாவற்றையும் துறந்து, அவமானங்களையும் துன்பங்களையும் தாங்கிக்கொண்டு அவரைப் பின்தொடரவேண்டும் என்ற செய்தியை எடுத்துக்கூறுவதாக இருக்கின்றன.

ஆதலால், இயேசுவின் சீடர் துன்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கவேண்டும். துன்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அவருக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் இருப்பவர் ஒருபோதும் அவருடைய சீடராக இருக்க முடியாது.

நாம் துன்பத்தை வேண்டாம் என்கிறோமா? ஏற்றுக்கொள்கின்றோமா?

இன்றைய நற்செய்தி வாசகம், பேதுரு சொல்வது போல், துன்பமே வேண்டாம் என்றொரு வாய்ப்பினையும், இயேசு சொல்வதுபோல், துன்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்றொரு வாய்ப்பினையும் நமக்கு முன்பாக வைக்கின்றது. இவற்றில் நாம் வாழ்வையா? அல்லது சாவையா? எதைத் தேர்ந்துகொள்ளப் போகிறோம் (இச 30: 15) என்பது நம் கையில்தான் உள்ளது.

இந்த இடத்தில் புனித பவுல் உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் இடம்பெறும் வார்த்தைகளை இணைத்துச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது நல்லது. இப்பகுதியில் புனித பவுல், “இந்த உலகப் போக்கின்படி ஒழுகாதீர்கள். மாறாக, உங்கள் உள்ளம் புதுப்பிக்கப்பெற்று மற்றம் அடைவதாக! அப்பொழுது கடவுளின் திருவுளம் எது எனத் தேர்ந்து தெளிவீர்கள்” என்பார். உலகப் போக்கு என்பது பேதுரு சொல்வது போல், துன்பமே வேண்டாம் என்று சொல்வது. இது நமக்கு நிலைவாழ்வை, விண்ணகத்தில் நிலையான இடத்தைத் தந்துவிடாது; ஆனால், இயேசு சொல்வது போல், நற்செய்தியின் பொருட்டுத் துன்பங்களை ஏற்றுக்கொண்டால், நாம் இயேசுவின் உண்மையான சீடராக இருப்போம். விண்ணகத்திலும் இடம் பெறுவோம்.

ஆகவே, நாம் இயேசு நமக்குச் சுட்டிக்காட்டும் பாடுகளும் துன்பங்களும் நிறைந்த பாதையில் பயணித்து, அவருடைய உண்மையான சீடர்களாய் வாழ்வோம்.

சிந்தனை

‘கரையில் நின்று உற்றுப்பார்த்தன் மூலம் நீ கடலைக் கடக்க முடியாது’ என்பார் நோபல் பரிசு பெற்ற எழுத்தாளராகிய ரவீந்தரநாத் தாகூர். நாம் கடலைக் கடக்கவேண்டுமெனில், அதில் பயணம் செய்யவேண்டும். அதுபோன்று நாம் நம்முடைய இலக்கான விண்ணகத்தை அடைவதற்குத் துன்பங்களை ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும். எனவே, நாம் நம்மைச் செதுக்குகின்ற துன்பங்களை மனவுறுதியோடு ஏற்றுக்கொண்டு இலக்கினை நோக்கித் தொடர்ந்து பயணிப்போம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

ser ser

கடவுளை 'unfriend' செய்வது

நண்பர்களை நீக்குதல் (unfriending) - இன்று மிக எளிதான செயல்!

நம் கைபேசி மற்றும் சமூக வலைத்தளங்கள் நண்பர்களை நீக்குவதை எளிதாக்கியதுடன், 'நண்பர்களை நீக்கிவிடவா?' என்று நம்மிடம் அடிக்கடி கேட்கின்றன. நமக்கு வரும் மின்னஞ்சல்கள், அழைப்புகள், குறுஞ்செய்திகள், அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் நாம் 'ப்ளாக்' ('block') செய்வதுடன், அப்படி அனுப்புபவர்களை நாம் 'அன்ஃப்ரண்ட்' செய்யவும் முடியும். 

நீண்டகால அர்ப்பணமும் அந்த அர்ப்பணத்தோடு வரும் தியாகமும் இன்றைய உலகத்திற்குப் பிடிக்காத ஒன்றாகிவிட்டது.

தன்மேம்பாடு (self-development) பற்றிப் பேசுகின்ற உளவியல் மற்றும் மேலாண்மையியல் காணொளிகள், 'அடுத்தவரை நம் வாழ்விலிருந்து நீக்குவதையும், அடுத்தவர்கள் நமக்குச் சுமையாக மாறிவிட்டால் அவர்களை அகற்றிவிடுவதையும், இந்த ஒரே வாழ்க்கையை நாம் தனியாக, இன்பமாக வாழ வேண்டும்' என்றும் கற்றுக்கொடுக்கின்றன. இத்தகைய தன்மையப் போக்கினால் இன்று நட்பு வட்டங்கள் மட்டுமல்ல, குடும்ப உறவுகளும் மிகவே சுருங்கிவிட்டன. உறவினர்கள் இணைந்து உருவாக்கும் வாட்ஸ்ஆப் குழுவிலும், ஒருவர் மற்றவரை, 'ப்ளாக்' செய்துவைக்கும் வழக்கம் பல இடங்களில் இருக்கிறது. 

இன்னொரு பக்கம், இந்த உலகம் நமக்கு நிறையத் தெரிவுகளை (choices) முன்வைக்கிறது (overchoice syndrome). ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட் சென்று குளிர்பானம் வாங்க நினைத்தால், ஏறக்குறைய ஒரு நீண்ட அறை முழுவதும் குளிர்பானங்கள் அடுக்கிவைக்கப்பட்டுள்ளன. எதை வேண்டுமானாலும் நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். இன்று நான் விரும்புவதையே நாளை நான் வாங்க வேண்டும் என்றல்ல. என் ரசனைக்கு ஏற்றவாறு நான் மாற்றிக் கொள்ளலாம். இதே மனப்பாங்கு என் வாழ்க்கையிலும் தொடர்கிறது. உறவுகளில் புதுமை விரும்பியும், புதிய அனுபவங்களை விரும்பியும் இன்று நிறைய தம்பதியினர் ஒருவர் மற்றவரை விட்டுப் பிரிந்து இன்னொருவருடன் செல்கின்றனர். கத்தோலிக்கத் திருஅவையினரையும் இது விட்டுவைக்கவில்லை. இந்தச் சபையிலிருந்து அந்தச் சபை, அதிலிருந்து இன்னொன்று என 'ஆன்மீகச் சுற்றுலா'  செல்லும் கிறிஸ்தவர்களும் இன்று நிறைய உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அர்ப்பணம், பிரமாணிக்கம், தியாகம் - இந்த மூன்றுக்கும் நாம் தயாராக இல்லாதபோது, நம் மனித உறவுநிலைகளில் மட்டுமல்ல, கடவுளுக்கும் நமக்கும் உள்ள உறவு நிலையிலிருந்தும் தப்பி ஓடவே செய்கிறோம்.

கடவுளை நாம் நம் நட்புவட்டத்திலிருந்து நீக்கிவிடவும், அவரிடமிருந்து தப்பி ஓடவும் விரும்புகின்றோம்.

நாம் புனிதர்கள் மற்றும் மேன்மையானவர்கள் என வணக்கம் செய்யும் அனைவரும் ஒரு பக்கம் கடவுளோடு இணைந்து, அவருக்குப் பிரமாணிக்கமாய் இருந்ததோடு, இன்னொரு பக்கம், அவர்கள் சந்தேகங்களாலும், சோதனைகளாலும் அலைக்கழிக்கப்பட்டார்கள் என்பதை நாம் அறிவோம். அவர்கள் தங்கள் துன்பங்களை எப்படிக் கையாண்டார்கள் என்பது பற்றியும், கடவுளிடமிருந்து தப்பி ஓட விரும்பிய அவர்கள் கடவுளோடு எப்படி மீண்டும் இணைந்தார்கள் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறது இன்றைய இறைவாக்கு வழிபாடு.

இன்றைய முதல் வாசகப் பகுதி (காண். எரே 20:7-9), 'எரேமியாவின் கெத்சமனி' என்னும் பகுதியிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. பஸ்கூர் என்ற குருவுக்கும் எரேமியாவுக்கும் எழும் வாக்குவாதத்தில், பஸ்கூர், எரேமியாவைத் தாக்கிச் சிறையில் அடைக்கின்றார் (காண். எரே 20:1-2). எரேமியா எருசலேமுக்கும் அதன் ஆலயத்திற்கு எதிராக இறைவாக்கு உரைத்ததற்காகவும் பஸ்கூர் அவரைத் தண்டிக்கிறார். இஸ்ரயேல் மக்கள் தங்களுடைய பிரமாணிக்கமின்மையாலும், உடன்படிக்கை மீறுதலாலும் ஆண்டவராகிய கடவுளுக்கு எதிராகச் செயல்பட்டதாலேயே எரேமியா அவ்வாறு இறைவாக்குரைக்கின்றார். ஆனால், அதை பஸ்கூர் விரும்பவில்லை. இஸ்ரயேல் மக்கள் தங்கள் நெஞ்சுக்கு நெருக்கமாகக் கருதி அன்பு செய்த நகரமும் ஆலயமும் அழிந்துபோகும் என்ற செய்தியை, தெய்வநிந்தனையாகவும், நாட்டிற்கு எதிரான சதியாகவும் கருதினார் பஸ்கூர். தான் பிறந்த ஊருக்கு எதிராக தானே இறைவாக்குரைக்கின்ற நிலைக்கு ஆளான எரேமியா, தன்னை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாததோடு தனக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்வதையும் உணர்ந்து, ஆண்டவராகிய கடவுளிடம் முறையிடுகின்றார்: 'ஆண்டவரே, நீர் என்னை ஏமாற்றிவிட்டீர்! நானும் ஏமாந்து போனேன்!'

எருசலேம் நகரையும், நகரின் மக்களையும், ஆலயத்தையும் எரேமியா மிகவே விரும்பினார். ஆனால், தன் மக்கள் ஆண்டவராகிய கடவுளுக்கு எதிராக சிலைவழிபாடு செய்து, உடன்படிக்கையை மீறியதால் வந்த தீங்கைத் தடுக்க அவர் இயலவில்லை. மாறாக, அந்தத் தீங்கை அவரே அறிவிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றார். நகரின் அழிவைச் சொன்னாலாவது மக்கள் மனம் மாறுவார்கள் என நினைக்கிறார் எரேமியா. ஆனால், அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. அவருடைய பணி தோல்வியில் முடிவதோடு, அவர் நிந்தைக்கும், அவமானத்திற்கும், சிறைத்தண்டனைக்கும், மரண தண்டனைக்கும் ஆளாகின்றார். இந்தத் தோல்வியில்தான் ஆண்டவராகிய கடவுள்முன் முறையிடுகின்றார் எரேமியா.

சிறு பிள்ளையாக இருந்தபோதே, எரேமியாவைத் தன் பணிக்கெனத் தெரிவு செய்கிறார் கடவுள். ஆனால், இளவலாக இருக்கின்ற எரேமியாவுக்கு இறைவாக்குப் பணி இப்போது கடினமாக இருக்கிறது: 'நான் நாள் முழுவதும் நகைப்புக்கு ஆளானேன். எல்லாரும் என்னை ஏளனம் செய்கின்றார்கள்.' 'அவர் பெயரைச் சொல்ல மாட்டேன்' என்று இறைவாக்குப் பணியைத் துறக்க நினைக்கின்றார். ஆனால், அவருடைய கிணறு வறண்டுபோன அந்தப் பொழுதில் தன் உள்ளத்தில் எழும் போராட்டத்தைக் கண்டுகொள்கின்றார்: 'உம் சொல் என் இதயத்தில் பற்றியெரியும் தீ போல இருக்கின்றது. அது என் எலும்புகளுக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கின்றது. அதனை அடக்கி வைத்துச் சோர்ந்து போனேன். இனி என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது.'

ஆக, வலியும் துன்பமும், ஏமாற்றமும், சோர்வும், விரக்தியும் தன்னைச் சூழ்ந்தாலும், தன் இறைவாக்குப் பணியைத் தொடரவே விரும்புகிறார் எரேமியா.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் (காண். உரோ 12:1-2), உரோமையருக்கு எழுதப்பட்ட திருமடலின் இறுதிப் பகுதியான அறிவுரைப் பகுதி தொடங்குகிறது. அறிவுரைப் பகுதியின் தொடக்கமாக, பவுல் இரண்டு வகை வாழ்க்கை நிலைகளை ஒப்பிட்டு, நம்பிக்கையாளர்கள் மேன்மையானதைத் தெரிவு செய்ய அழைப்பு விடுக்கின்றார். உலகப் போக்கிலான ஒழுக்கம் ஒருவகை, உடலைப் பலியாகப் படைத்தல் இன்னொரு வகை. 'உங்களைக் கடவுளுக்கு உகந்த தூய, உயிருள்ள பலியாக உங்களைப் படையுங்கள்' என்கிறார் பவுல். 'பலியாதல்' என்பது மிக முக்கியமான வார்த்தை. பலியாகின்ற ஒன்று தனக்கென எதையும் வைத்துக்கொள்ள இயலாது. பலியாக்கப்பட்ட ஒன்றை நாம் மீண்டும் பெற்றுக்கொள்ள இயலாது. ஆக, செல்வம், பெருமை, புகழ் என உரோமை அலைந்து திரிந்த அந்தக் காலத்தில், அவற்றுக்கு மாறாக, 'பலியிடுதல்' என்னும் செயலை முன்வைக்கிறார் பவுல். மேலும், தூய்மை அல்லது புனிதத்தில் வளர்வது என்பது, தானாகவே நடக்கிற ஒரு செயல் அல்ல, மாறாக, ஒருவர் தானே தெரிவு செய்து மேற்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று என்பது பவுலின் கருத்து. இப்படி, ஒருவர் தன்னையே பலியாகத் தருவதன் வழியாகவே, அல்லது துன்பம் ஏற்பதன் வழியாகவே, அல்லது கடவுளிடமிருந்து தப்பி ஓடாமல் இருப்பதன் வழியாகவே, 'உள்ளம் புதுப்பிக்கப் பெற்று மாற்றம் அடைந்து, எது நல்லது, எது உகந்தது, எது நிறைவானது என்பதை' அறிந்துகொள்ள இயலும்.

நற்செய்தி வாசகம் (காண். மத் 16:21-27) கடந்த வார வாசகப் பகுதியின் தொடர்ச்சியாக இருக்கிறது. இயேசுவை மெசியா என அறிக்கையிட்ட பேதுரு, அந்த மெசியா நிலையானது துன்பத்தின் வழியாகவே வரும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறார். 'ஆண்டவரே! இது உமக்கு வேண்டாம்! இது உமக்கு நடக்கவே கூடாது' என ஆண்டவரிடமிருந்து விலகிக்கொள்ள நினைக்கின்றார். இந்த நேரத்தில் அவர் அப்படி இருந்தாலும், இயேசுவின் உயிர்ப்புக்குப் பின், தலைமைச் சங்கத்தில் துணிந்து அனைவரையும் எதிர்கொள்கின்றார். துன்பத்திலிருந்து விலகத் துடிக்கும் பேதுருவுக்கு, துன்பத்தின் வழியாகவே சீடத்துவம் சாத்தியம் என எடுத்துரைக்கின்றார் இயேசு. 

மனித வாழ்வில் நாம் ஒருவர் மற்றவர்மேல் காட்டும் அர்ப்பணம் எந்த அளவுக்கு விலைமதிப்புள்ளதோ, அதே அளவுக்கு விலைமதிப்புள்ளது கடவுள்மேல் காட்டும் அர்ப்பணம். அல்லது அர்ப்பணத்திற்கு ஒவ்வொருவரும் ஒரு விலையைக் கொடுக்க வேண்டும்.

எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு புத்தகம் எழுத வேண்டும் என்பது என் அர்ப்பணம் எனில், அந்த அர்ப்பணத்திற்காக நான் என் நேரம், ஆற்றல் என்னும் விலையைக் கொடுக்க வேண்டும். அல்லது என் நேரம் மற்றும் ஆற்றலை இழப்பதற்கு என்னையே கையளிக்க வேண்டும். இந்த இழப்பு தரும் துன்பத்திலிருந்து நான் விலகி நின்றால் அர்ப்பணம் எனக்குச் சாத்தியம் அல்ல.

மனித உறவுநிலைகளிலும் ஒருவர் மற்றவருக்கு இடையே உரசல் ஏற்படும்போது, அந்த வலியிலிருந்து உடனே தப்பித்து ஓடிவிட நினைக்காமல், அந்த அர்ப்பணத்தைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்ய வேண்டும். 'நீ ஏமாற்றிவிட்டாய்! நானும் ஏமாந்துபோனேன்!' என்ற எரேமியாவின் புலம்பல் நம் உதடுகளிலும் ஒலித்தாலும், கொஞ்சம் பொறுமையோடு இறைவனின் குரலைக் கேட்பது நலம்.

இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாடு விடுக்கும் வாழ்வியல் சவால்கள் எவை?

1. இன்று நான் எதிலிருந்து ஓடுகிறேன்?

எனக்குத் துன்பம் தருவது எது? அல்லது நான் எதிலிருந்து என்னையே நீக்கிக்கொள்ள நினைக்கிறேன்? எனக்குத் தீங்கிழைக்க நினைக்கும் உறவு அல்லது என் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கின்ற உறவு நிலையிலிருந்து நான் விலகி நிற்பது நலம். அது அர்ப்பணத்திற்கு எதிரானது அல்ல. மாறாக, அது தேவையான ஒன்று. ஆனால், வலி மற்றும் துன்பத்தின் காரணமாக நான் ஒன்றிலிருந்து தப்பி ஓடினால் அது தவறு. நம் மனம் பல நேரங்களில், சரியானவற்றை விட, இன்பம் தருபவற்றையே தெரிவு செய்ய விரும்புகிறது. 

2. வலியே மாற்றத்தைக் கொண்டுவருகிறது

நம் சமூக மற்றும் அரசியல் தளங்களில், வலி அல்லது துன்பம் ஏற்றல்தான் மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்துள்ளது. நம் நாட்டின் விடுதலைப் போராட்டம் அல்லது அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மக்களின் போராட்டம் என அனைத்திலும், வலியே மாற்றத்தின் வினையாற்றியாக இருக்கிறது. வலி ஏற்றல் நல்லது.

3. கடவுளைப் பற்றிக் கொள்வது

'கடவுளா? அல்லது மக்களா?' என்ற உள்ளப் போராட்டம் எரேமியாவின் உள்ளத்திலும், 'உலகம் சார்ந்த செயலா? அல்லது கடவுள் சார்ந்த செயலா?' என்ற உள்ளப் போராட்டம் உரோமைத் திருஅவையினரின் உள்ளங்களிலும், 'துன்பம் வழி மெசியா நிலையா? அல்லது சிலுவையில்லாத வாழ்வியல் நிலையா?' என்ற போராட்டம் பேதுருவின் உள்ளத்திலும் எழும்போது, கடவுளை அன்ஃப்ரண்ட் செய்யும் சோதனை அவர்களில் எழவே செய்கிறது. ஆனால், அச்சோதனையை அவர்கள் வென்றெடுக்கிறார்கள் - தங்கள் பொறுமையால்!

இறுதியாக,

கடவுளிடமிருந்து நம்மையே நீக்கிக் கொள்ளும், அல்லது நம் கிணறுகள் வற்றிப் போகும் நிலை வரும்போது, இன்றைய பதிலுரைப்பாடலை (காண். திபா 63) நினைவுகூர்தல் நலம். திருப்பாடல் ஆசிரியரோடு நாமும், 'கடவுளே! நீர் எனக்குத் துணையாய் இருந்தீர்! உம் இறக்கைகளின் நிழலில் மகிழ்ந்து பாடுகிறேன். நான் உம்மை உறுதியாய்ப் பற்றிக் கொண்டேன். உமது வலக்கை என்னை இறுகப் பிடித்துள்ளது' எனச் சொல்ல முடிந்தால், கடவுளோடு நாம் என்றும் நண்பர்களே!

ser

"துன்பத்தில் மாட்சியா!"

திருத்தொண்டர் குழந்தைஇயேசு பாபு

மனித வாழ்க்கை என்பது இன்பமும் துன்பமும் நிறைந்தது. ஒரு நாணயத்தில் எவ்வாறு இருபக்கம் இருக்கின்றதோ அதே போல தான் நம் வாழ்வில் இன்பமும் துன்பமும். பல நேரங்களில் இன்பம் வரும் பொழுது அதை மகிழ்வோடு ஏற்றுக் கொள்கிறோம். ஆனால் துன்பம் வரும் பொழுது நாம் துவண்டு விடுகிறோம். சிறிய தோல்வி என்றாலும் தாங்கமுடியாத சூழல் இருக்கின்றது. இவ்வுலகில் பல்வேறு தற்கொலைகளும் பிரச்சனைகளும் வருவதற்கு காரணம் துன்பங்களை ஏற்கும் மனநிலையை நாம் வளர்க்காததேயாகும் .

துன்பங்கள் வழியாகத் தான் உண்மையான மாட்சி இருக்கின்றது என்பதை இன்றைய நற்செய்தி மூலமாக நம் ஆண்டவர் இயேசு சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறார். இயேசு இன்றைய நற்செய்தியில் "என்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் எவரும் தன்னலம் துறந்து, தம் சிலுவையைத் தூக்கிக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றட்டும். ஏனெனில் தன் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள விரும்பும் எவரும் அதை இழந்து விடுவர். மாறாக, என் பொருட்டு தம்மையே அழித்துக் கொள்கின்ற எவரும் வாழ்வடைவார்" எனக் கூறியுள்ளார். கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவது என்பது பல துன்பங்களை தாண்டிய பயணமாகும் . இன்றைய நாள் வழிபாட்டின் மூலம் துன்பத்தைக் கண்டு துவண்டு விடாமல் துணிவு உள்ளவர்களாக வாழ்ந்து இயேசுவின் இறையாட்சி மதிப்பீட்டிற்கு சான்று பகர நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

சிவகங்கை மறைமாவட்டத்தின் பாதுகாவலராக இருக்கக்கூடிய புனித அருளானந்தர் சாட்சிய வாழ்வுக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாக இருக்கிறார். அவர் கிறிஸ்துவின் மனநிலையில் உண்மைக்கும் நீதிக்கும் நேர்மைக்கும் சான்று பகரும் விதமாக தனது நற்செய்திப் பணியை செய்தார். கிறிஸ்துவ அறநெறி மதிப்பீடுகளை கற்பித்தார். மனித நேயத்தையும் மனித மாண்பையும் சுட்டிக்காட்டினார். எல்லோரும் இயேசு என்ற நற்செய்தியை அறிந்து அவரின் நற்செய்தி மதிப்பீட்டிற்கு சான்று பகர அவர் தன்னையே அர்ப்பணித்தார். மறவர் நாட்டின் படைத்தளபதி தடிய தேவர் என்பவர் நோயினால் அவதிப்பட்டு வந்தார். பல முயற்சிகள் எடுத்தும் அவரால் குணம் பெற முடியவில்லை. இறுதியில் புனித அருளானந்தரின் கடவுளாகிய இயேசுவை அறிந்து அவர் குணப்படுத்துவார் என நம்பினார். இறுதியாக இயேசு புனித அருளானந்தர் வழியாக குணப்படுத்தினார். எனவே தடியத்தேவர் என்ற படைத் தளபதி இயேசுவைப் பின்பற்ற திருமுழுக்குப் பெற விரும்பினார். ஆனால் அவர் திருமுழுக்குப் பெற ஒரு தடை இருந்தது. இவர் ஐந்து மனைவிகளை கொண்டிருந்தார். எனவே திருமுழுக்கு பெற அருளானந்தரிடம் இவர் வந்த போது ஐந்து மனைவியரை கொண்டிருப்பது கிறிஸ்தவ முறையல்ல எனச் சுட்டிக்காட்டினார். இறுதியாக படைத்தளபதி மூத்த மனைவியை மட்டும் அழைத்துக்கொண்டு மற்ற மனைவியரை விட்டுவிட்டார். அதன்பிறகு திருமுழுக்கு என்னும் அருள் சாதனத்தை பெற்றார். இறுதியாக இந்த செயலுக்காக புனித அருளானந்தர் துன்புறுத்தப்பட்டார்.ஐந்தாவது மனைவி அப்பகுதியை ஆண்ட அரசரின் உறவினர். எனவே அரசர் தனது உறவினரின் வாழ்க்கையைப் பாழாக்கியதாகக் குற்றம்சாட்டி மரண தண்டனையை விதித்தார். மேலும் கிறிஸ்துவ மறையைப் பற்றி போதிக்க கூடாது என்றும் ஆணையிட்டார். ஆனால் புனித அருளானந்தர் மனத் துணிவோடு துன்பங்களை ஏற்றுக் கொண்டு இயேசுவின் நற்செய்தி மதிப்பீட்டிற்காக தனது உயிரையே இரத்தம் சிந்திக் கையளித்தார் .புனித அருளானந்தர் உலகப் பார்வையில் துன்பங்களை அனுபவிப்பது போல தெரிந்தாலும் அவர் உண்மையிலேயே இறை மாட்சியில் பங்கெடுத்தார்.

துன்பத்தின் வழியில்தான் இறை மாட்சியை காணமுடியும் என்பதை நம் முன்னோடியும் மீட்பருமாகிய நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து தன்னுடைய வாழ்வின் வழியாகவும் போதனைகளின் வழியாகவும் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். யூத சமூகத்தில் மிகவும் கேவலமான சின்னமாகக் கருதப்பட்ட சிலுவைச் சாவை மனுக்குலம் மீட்படைய அன்போடு ஏற்றுக் கொண்டு துன்பத்தை அனுபவித்தார். சிலுவையில் அறையப்படக் கொளுத்தும் வெயிலில் கல்வாரி மலையை நோக்கி சிலுவையை சுமந்து சென்றார். தன்னை துன்புறுத்தி சிலுவையில் அறைந்தவர்களையும் மன்னிக்கும்படி இறைத்தந்தையிடம் வேண்டினார். தான் வாழ்ந்த காலத்தில் தன்னுடைய இறப்பைப் பற்றி மூன்றுமுறை முன்னறிவித்தார். தன்னுடைய பாடுகளுக்கு முன்பாக கெஸ்தமணி தோட்டத்தில் தன்னுடைய பாடுகளை நினைத்து இரத்த வியர்வை சிந்தினார். கசையால் நம் பாவங்களுக்காக அடிபட்டார். இவையெல்லாம் எதை சுட்டிக்காட்டுகிறது என்றால் துன்பத்தின் வழியாகத்தான் இறைமாட்சி இருக்கின்றது என்ற கருத்தை சுட்டிக்காட்டுகின்றது. இயேசுவும் சிலுவை என்ற துன்பத்தின் வழியாகத்தான் மாட்சியுள்ள மீட்பை நமக்கு கொடுத்துள்ளார்.

இன்றைய முதல் வாசகத்தில் துன்புறும் இறைவாக்கினர் என்றழைக்கப்பட்ட எரேமியாவைப் பற்றி சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. இறைவாக்கினர் எரேமியா தனது இறைவாக்கு பணியில் பல துன்பங்களை அனுபவித்தார். இறைவனின் அழைப்பை உணர்ந்தவராக இருந்தாலும் துன்பங்களைக் கண்டு புலம்ப ஆரம்பிக்கிறார். கடவுளே தன்னை ஏமாற்றி அழைத்ததாக புலம்புகிறார். அந்தளவுக்கு துன்பங்களை அனுபவித்தார். இருந்தபோதிலும் கடவுள் தொடர்ந்து அவரை திடப்படுத்தி நல்ல ஒரு இறைவாகினராக வழிநடத்தினார் . துன்பங்களைக் கண்டு புலம்பினாலும் இறுதியில் இறைவனின் வார்த்தையை வல்லமையோடு இறைவாக்கினர் எரேமியா பறைசாற்றினார். துன்பங்களின் வழியாகத்தான் இறைமாட்சி இருக்கின்றது என்பதை உணர்ந்துகொண்டார்.

இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் திருத்தூதர் பவுல் எது நல்லது, எது உகந்தது மற்றும் எது நிறைவானது என்பதை அறிய நாம் தூய உள்ளத்தோடு கடவுளுக்கு உகந்த வாழ்க்கை வாழ அழைப்பு விடுக்கிறார்.மேலும் இந்த உலகப் போக்கின் படி ஒழுகாமல் இருக்க அழைப்பு விடுக்கிறார். நாம் நம்முடைய அன்றாட வாழ்விலே இவ்வுலகப் போக்கின் படி வாழும் பொழுது நமக்கு இன்பமாக தெரியும். ஆனால் அது குறிப்பிட்ட காலத்தில் மிகப்பெரிய துன்பமாக மாறும். எனவே நாம் வாழும் இந்த உலகத்திலே இறைவனுக்கு உகந்த தூய வாழ்வு வாழ நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். தூய்மைக்கும் நீதிக்கும் நேர்மைக்கும் உண்மைக்கும் சான்று பகரும் பொழுது நம் வாழ்விலே பல துன்பங்களை அனுபவிக்க நேரிடும். ஆனால் நற்செய்தியின் பொருட்டு துன்பங்களை ஏற்றுக் கொள்ளும் பொழுது இறைமாட்சியை மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் அனுபவிக்க முடியும். ஏனெனில் இந்த உலகம் வாழ்வு நிரந்தரமற்றது. இது விண்ணகத்தை நோக்கிய ஒரு பயணம். இந்தப் பயணம் பிறருக்கு பலன் கொடுக்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும். அவ்வாறு பலன் கொடுக்கும் பொழுது இந்த உடலை பிறர் அழித்தாலும் நம் ஆன்மாவை அழிக்க முடியாது. ஆன்மாதான் விண்ணகத்தை நோக்கி கடவுளிடம் செல்லும். நாம் தூய்மையோடு இருக்க நாம் உடலையும் உள்ளத்தையும் தூய்மையாக வைத்திருக்க வேண்டும். இதைத்தான் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் திருத்தூதர் பவுல் எடுத்துரைக்கிறார்.

சிறைப் பணியின் பாதுகாவலரான புனித மாக்ஸிமிலியன் கோல்பே துன்பத்தில் இறைமாட்சி காணக்கூடிய புனிதர் ஆவார். இந்த புனிதர் ஒரு குருவானவர் ஆவார். நற்செய்திப் பணி செய்ததால் இவரை ஒரு நாட்டு அரசன் சிறையில் அடைத்தான். அப்போது தன்னோடு சிறையில் அடைக்கப்பட்ட ஒரு சிறைவாசி அழுது கொண்டிருந்தார். அவரிடம் "ஏன் அழுகிறீர்" என்று கேட்டார் .அதற்கு அவர் "எனக்கு மரணத் தண்டனை கொடுத்துவிட்டார்கள். எனக்கு மனைவியரும் பிள்ளைகளும் இருக்கின்றனர்.அவர்களை நினைத்து நான் அழுது கொண்டிருக்கிறேன் "என்று கூறினார். இதைக்கேட்ட புனிதர் அரசரிடம் முறையிட்டு அவருக்கு கொடுக்கப்பட்ட தண்டனையை தனக்கு கொடுத்து அவரை விடுதலை செய்ய வேண்டுகோள் விடுத்தார். அரசரும் அந்த நபரை விடுதலை செய்துவிட்டு இந்த புனிதருக்கு மரண தண்டனை விதித்தார். இறுதியில் தியாக உள்ளத்தோடு புனிதரும் பிறர் வாழ தன் உயிரை கையளித்தார். துன்பத்தின் வழியாகத் தான் இறைவனின் மாட்சியை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியும். எனவேதான் இன்றைய நற்செய்தியில் நம் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து "என்னை பின்பற்ற விரும்பும் எவரும் தன்னலம் துறந்து, தம் சிலுவையைத் தூக்கிக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்றட்டும் "என்று கூறியுள்ளார். மேலும் இவ்வுலக வாழ்வு நிலையற்றது. எனவே உலகம் சார்ந்த பணம் பட்டம் பொருள் போன்றவற்றிற்கு ஆசைப்படாமல் ஆன்மாவை காத்துக் கொள்ளக் கூடிய அளவுக்கு புனித வாழ்வு வாழ அழைப்பு விடுக்கிறார் இறைமகன் இயேசு. " மனிதர் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயமாக்கிக் கொண்டாலும் தம் வாழ்வையே இழப்பாரெனில் அவருக்குக் கிடைக்கும் பயன் என்ன? அவர் தம் வாழ்வுக்கு ஈடாக எதைக் கொடுப்பார் " என்று இயேசு கூறிய இறை வசனம் இவ்வுலகம் சார்ந்த இன்பங்களுக்கு ஆசைப்படாமல் இறையாட்சியின் மதிப்பீடுகளான உண்மை, நீதி, நேர்மை ,சமத்துவம், இறையன்பு மற்றும் பிறரன்பு போன்றவற்றை நம் வாழ்வாக்கி துன்பத்தின் வழி இறைமாட்சி காண அழைப்பு விடுக்கின்றார். புனித பிரான்சிஸ் சவேரியார் நம் இந்திய நாட்டின் திருத்தூதர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். அந்தளவுக்கு நற்செய்திப் பணியை சிறப்பாக ஆற்றினார். இவர் அழைப்பு பெறுவதற்கு முன்பாக இவ்வளவு சார்ந்த பட்டம் பதவி பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டார். ஆனால் புனித இஞ்ஞாசியார் "ஆன்மாவை இழப்பாரெனில் அவருக்குக் கிடைக்கும் பயன் என்ன? " என்ற கேள்வியை கேட்டவுடன் ஆழ்ந்து சிந்தித்தார். இறுதியில் உலகம் சார்ந்ததுக் குப்பை எனக்கருதி நிலையான ஆன்மாவிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். அனைத்தையும் துறந்து விட்டு இறைவனின் மாட்சிக்காக தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்தார். இதனால் பல துன்பங்களை அவர் பட்டார். சவாலான பயணம் செய்து இந்திய நாட்டிற்கு வந்து பணி செய்தார். இறுதியில் துன்பத்தின் வழியாக இறை மாட்சியில் பங்கெடுத்தார். அவரின் தூய்மையான வாழ்வின் பொருட்டும் அர்ப்பணமுள்ள இறை பணியின் பொருட்டும் கடவுள் இன்றளவும் அவருடைய உடலை அழியாமல் காக்க வைத்திருக்கிறார். இதுதான் இறைமாட்சியின் வெளிப்பாடு.

எனவே நம்முடைய அன்றாட வாழ்விலும் பெரும்பாலும் துன்பத்தை வேண்டாம் என்று நினைக்கிறோம். நாம் இறைவேண்டல் செய்கின்ற பொழுது துன்பம் வேண்டாம் என்று கேட்கக்கூடாது. இது கடவுளின் விருப்பத்திற்கு எதிரானது. துன்பம் வரும் பொழுது நம்மையே கடவுள் ஒப்படைக்கும் பொழுது இஸ்ரயேல் மக்கள் எகிப்திலே அடிமைப்பட்டு துன்பப்பட்டு கொண்டிருந்த பொழுது அவர்களை மீட்டது போல நம்மையும் துன்பத்திலிருந்து கடவுள் மீட்பார். அப்பொழுது இறைமாட்சியை முழுவதுமாக அனுபவிக்க முடியும். மேலும் துன்பத்தைக் கண்டு துவண்டு விடாமல் துன்பத்தை எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஆற்றலை புனித அல்போன்சாவை போலகேட்க முயற்சி செய்யவேண்டும். அப்பொழுது இறைவன் தாமே துன்பத்தின் வழியாக இறைமாட்சி காண நம்மை வழிநடத்துவார். துன்பமாகிய புனிதவெள்ளி இல்லை என்றால் இன்பமாகிய உயிர்ப்பு ஞாயிறு கிடையாது. எனவே நம்முடைய அன்றாட வாழ்விலே நாம் சந்திக்கின்ற ஒவ்வொரு துன்பங்களையும் மகிழ்வோடு ஏற்று எதிர்கொள்ள அழைக்கப்பட்டுள்ளோம். இதுதான் இயேசுவின் மனநிலை. துன்பங்கள் எவ்வளவு பட்டாலும் இம்மண்ணுலகில் படைக்கப்பட்ட மனிதர்கள் மீட்புப் பெற போகின்றார்கள் என்ற மகிழ்ச்சியோடு கொடூரமான துன்பத்தை ஏற்றுக் கொண்டார். இறுதியில் உயிர்ப்பின் வழியாக இறைமாட்சியை உலக எல்லாம் கொடுத்து மீட்புப் பெற வழிகாட்டினார். மறைச்சாட்சியாக இரத்தம் சிந்திய நமது திருஅவையின் புனிதர்கள் அனைவருமே துன்பத்தை இயேசுவின் நற்செய்தி மதிப்பீட்டிற்காக ஏற்றுக்கொண்டவர்கள். இறுதியில் துன்பத்தின் வழியாக இறைமாட்சியை அனுபவித்தார்கள். துன்பத்தின் வழியாக இறைமாட்சியை அனுபவிக்கும் மனநிலையை கேட்டு இறைவேண்டல் செய்வோம்.

வல்லமையுள்ள இறைவா! எங்கள் அன்றாட வாழ்விலே ஏராளமான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறோம். ஆனால் அந்தத் துன்பங்களை ஒரு சுமையாக நாங்கள் பார்க்கிறோம். இந்தத் துன்பங்கள் அனைத்தும் இறைமாட்சியை காண வழிகாட்டுகிறது என்பதை மறந்து துன்பப்பட்டு வருகிறோம். எனவே துன்பங்கள் வழியாக சான்று பகர்ந்து இறைமாட்சிக்கு சான்று பகர தேவையான அருளைத் தரும். ஆமென்.

ser

A Tamil Catholic website based on the scripture ACTS 4:20 to share your experience in Jesus and Mary with everyone.
anbinmadal.org | 2002-2019 | Email ID: anbinmadal at gmail.com